Diyordum…

14 Nisan 2019 Pazar Saat 18:35

Son günlerde yakından tanıyıp uzun yıllardır bir şekilde irtibatım olan biri bay biri bayan iki arkadaşımın beklenmedik ölüm haberleriyle karşılaşınca, insan bir garip oluyor.

Sürekli olarak plan yapıp geleceği kurguladığınız insanların,

Aynı plan içinde olup bir de onların fikirleri etrafında karar alıp, ona göre ayarlanınca,

Daha görüştüğünüz buluşmaların yakınlığı bile bu kadar yakınken,

Yok oluş ve onun çaresizliğiyle yüzleşmek gerçekten çok acı veriyordu.

Daha haftaya buluşacakken...

Daha yarın beraber bir geziye çıkacakken...

Bu planların odak noktasında olanları toprağın o kucaklayan koynuna bırakmak, hiç de öyle kolay olmuyordu.

Evet, ölüm acıydı.

Düştüğü yeri yakıyordu.

Aileyi tarumar edip, çoluğu çocuğu perişan ediyordu.

Zamanın derinliğine bırakılan anıların hüzün veren hatırlamaları ise; bir teselliden ziyade gizli gözyaşlarının yanaktan aşağı süzülen ıslaklığı kadar, yüreğe inen insan olmanın biçareliği ile yüzleştiriyordu.

Yaradan’ın sonsuz büyüklüğü karşısındaki acizliğimizi bir kez daha yüzümüze vuruyordu.

İnsan olarak düşünüyor…

İnsan olarak anlamlandırıyor…

İnsan olarak tanımlamaya çalışıyorduk,

Ölümü.

Ölüm her canlının tadacağı bir gerçeklikti ve kaçışı yoktu.

Zaten kaçışı olmayan bu gerçeklik, bilinç olarak bunun farkında olduğu kadar, onu anlamlandırmaya çalışan tüm insan evlatlarının en büyük açmazı olarak zihinleri zorluyor, çaresizlik haliyle vücut buluyordu.

Cami avlusunda sevip sevmediğiniz onlarca insana bakarken, aklınızdan geçiyordu.

Hakkınızı helal ediyor musunuz sorusunun rahmet kokan gizemi hepimizi gerçeklikle buluştururken, bu dünyanın faniliğiyle cilveleşmek, evreni sorgulamaya çalışan beynimizi dumura uğratıyordu.

Bu evreni algıladığı için sonsuz büyüklükte olan zihnimiz, ölümün bizi toprakla buluşturan gerçekliği karşısında nedense sus pus oluyordu.

Bir türlü evrene sığmayan düşünceyi, mezarın darlığına sığdıramıyordu.

Bilenin sabrı,

Ölümü kabullenmeyi öğrenmişin cesareti kadar,

Bire bir Rahmanın imanını taşıyanlar için,

Ölüm tam bir teslimiyet oluyordu.

Kederlerini içimize gömüp,

Saklı gözyaşlarımızın damlalarıyla, sevap fidanlarını tüm içtenliğimizle sulamaya çalıştığımız,

Ve zaten yanlarına gideceğimiz,

Tüm eş, dost, akraba ve şehitlerimize…

Bekleyin sıra bize de geliyor...

Diyordum.


YORUMLAR :::

Yorum Yaz GİRİŞ YAP

DİĞER YAZILARI :::

Hepsini Gör
# YAZI TARİH
1. Neme Lazım 25 Nisan 2019 Perşembe Saat 21:09
2. Seçim Pazarı! 30 Mart 2019 Cumartesi Saat 13:07
3. Yalakalık… 10 Mart 2019 Pazar Saat 15:33
4. Bu Sahne… 23 Şubat 2019 Cumartesi Saat 17:35
5. Kucaklayan Siyaset… 10 Şubat 2019 Pazar Saat 15:49
6. Buyurun Konkordato ve Harcamaya… 28 Ocak 2019 Pazartesi Saat 18:55
7. Aynı Ağacın Gövdesinde… 25 Aralık 2018 Salı Saat 13:54
8. Gerçek Bir Mardinli… 28 Kasım 2018 Çarşamba Saat 10:33
9. Mardinli Esnaf Aranıyor… 22 Ekim 2018 Pazartesi Saat 12:11
10. Mckinsey Hapı… 12 Ekim 2018 Cuma Saat 17:05

YORUMLANANLAR :::

Askeri aracın geçişi sırasında patlama

Mardin'de askeri aracın geçişi sırasında yola tuza [...]

1 gün önce...

Turizm acenteleri Mardin'de toplandı

Türkiye Seyahat Acenteleri Birliği (TÜRSAB) Yöneti [...]

1 gün önce...

Bu projeye katılan kadınlara ayda 2 bin 80 tl veriliyor

Hayata geçirilen 'İşte Anne' projesiyle kadınlar i [...]

1 gün önce...

Hetawî Kurd üzerine bir röportaj

Osmanlı dönemi Kürt basını hakkında yapılan kapsam [...]

1 gün önce...

'Çocuklarda horlama; geniz eti ve bademcikte büyümeye neden oluyor'

Op. Dr. Hayati Kale, “Geniz eti büyümesi olan çocu [...]

1 gün önce...

MARDİNLİFE TV CANLI YAYIN