ŞİKÂYETNAME

Ortadoğu’dan Orta Asya’ya uzanan coğrafyada yaşayan halklar tarafından kutlanmaktasın. İnsanlık tarihinin en kadim bayramısın. Bu coğrafyada yaşayan halklar seni paylaşamamaktadır. Yağız ata bindirilmiş kimin kısmet belli olmayan süslenmiş gelin gibisin. Herkes benim bayramım demekte ve hepsi seni farklı bir nedene bağlamaktadır. Kimisi baharın müjdecisi kimisi ergenekondan çıkışı kimisi de zalim Dıhak’ın zulmünden kurtuluşunu yani özgürlüğün iksiri olarak görmektedir. 

Daha dün gibi hatırlıyorum köyde trafik ışıklarının renginde olan üç renkten ipliklerden oluşturdukları bilezik kolye vb. süsleri gen kız ve kadınların taktığını. Topluca kırda eğlenerek insanların seni kutladığını.

1970 lerin başıydı köyde bir okul yapıldı. Biz de okula gönderildik. Okulda bir muallim vardı devlet gibi adamdı haşin ve gaddar, çok korkardık. Konuştuğunu anlamıyorduk o da bizim konuştuklarımızı. Ama biz onun konuştuğunu anlamak zorundaydık. Zaten o konuştuğu dili öğretmek için biz de öğrenmek için okula gönderilmiştik. Onun dilinden konuşmayı ve yazmayı öğrenince köyde kutlanan bayramın yasak olduğunu öğrenmiş olduk. 

Göklerde köyün çok uzaklarında yükseklerde arkasından dumanlar bırakarak giden cisimleri görmüştük. Ancak üstünde dönen çubuğu olan helikopter uçağını çok yakınımızda köyde indiği,  mekap ayakkabıların zulalara gömüldüğü saklandığı günlerde adın bile telaffuz edilemez oldu. Daha sonraki yıllarda adın kanlı newroz bayramı olarak geçti. Seni kutlamada gösterilen ısrar neticesinde seni yasaklayan zihniyet aslında o bizim de bayramımız atalarımız da kutluyorlardı diye ortalığa döküldüler ve seni benden çalmaya çalıştılar. Trafik ışıklarında da yeşilleri maviye boyadılar. En üst kademelerde alternatif newroz bayramı kutlamalarını tertiplediler. Fötr şapkalı kasketli, gözlüklü adamlarla beraber fularlı bir bayan süvari örste soğuk demir dövdüler. Demir şekillendirilemedi. Çünkü demir tavında dövülmeliydi. Salonlarda takım elbise ve kravatlı devlet ricali küçük ama ciğerleri yakan mangal ateşi üzerinde atlarlarken etekleri tutuştu. 

Bu komiklikler karşısında değerli bir dostum duygularını şöyle ifade etmişti.

Bayramlar senin olsun.

Ve renklerin tümü

Senle yozlaşan değerlerin ardından

Göremezsin gözyaşı döktüğümü.

-Newroz!

-Allaha şükürler olsun ki, o karanlık günler geride kalmak üzere doya doya kutlanıyorsun. Ancak kutlandığın coğrafyada olup bitenler yüklendiğin anlam ve ruhuna uygun, verdiğin müjdeler gibi değil. Sen; kurtuluşu müjdeliyorsun ama coğrafyan ecnebilerin kirli ayakları altında inlemektedir. Kurtuluşu müjdeliyorsun ama Ortadoğu’dan Orta Asya’ya kadar yaşayan milletler zillet içinde batılılar tarafından sömürülmektedir. Baharı müjdeliyorsun ama bu coğrafya baharın yüzünü göremedi ki. Kan ve barut içinde cehennemin zemherisini yaşıyor.

-Hey newroz!

-Her yıl aynı müjdelerle beni büyük beklentiler içerisine sokuyorsun. Bir günlük kutlamadan sonra yılın geri kalanı yukarıdaki manzara tekrarlanıyor hayal kırıklığı yaşıyorum. Tekrar seni gelecek yılda beklemeye koyuluyor, yollara düşüyorum. Dünyamıza bahar gelecek diye. Fakat ne gezer!  Yalan söylüyorsun demeye dilim varmıyor, sen galiba şaka yapıyorsun.

Newroz bayramı kutlu olsun.Ülkemiz için barış ve huzura vesile olsun.

ARİF GÜL