# Sezai Coşkun kimdir? Sezai Coşkun kitapları ve sözleri > Yazar Sezai Coşkun hayatı araştırılıyor. Peki Sezai Coşkun kimdir? Sezai Coşkun aslen nerelidir? Sezai Coşkun ne zaman, nerede doğdu? Sezai Coşkun hayatta mı? İşte Sezai Coşkun hayatı... - Kaynak: Mardin Life - URL: https://www.mardinlife.com/biyografi/sezai-coskun-kimdir-sezai-coskun-kitaplari-ve-sozleri - Dil: tr-TR - Yayın tarihi: 2023-06-30T04:00:04+03:00 - Güncelleme: 2023-06-30T04:00:04+03:00 - Yazar: Mardin Life - Kategori: BİYOGRAFİ - Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2023/06/30/sezai-coskun-kimdir-sezai-coskun-kitaplari-ve-sozleri-435158.jpg Yazar Sezai Coşkun edebi kişiliği, hayat hikayesi ve eserleri merak ediliyor. Kitap severler arama motorlarında Sezai Coşkun hakkında bilgi edinmeye çalışıyor. Sezai Coşkun hayatını, kitaplarını, sözlerini ve alıntılarını sizler için hazırladık. İşte Sezai Coşkun hayatı, eserleri, sözleri ve alıntıları...Doğum Tarihi: Doğum Yeri: Sezai Coşkun kimdir? --reklam-- Sezai Coşkun Kitapları - Eserleri Bulutları Delen Kartal Esir Şehrin Hür İnsanı Kemal Tahir Bir Mutlak Avcısı A. Turan Oflazoğlu --reklam-- Sezai Coşkun Alıntıları - Sözleri Hatalar hakaretle düzeltilmez. Fedakarlık büyüğe düşer, büyüğe ve haklıya Cemil MERİÇ (Bulutları Delen Kartal) Osmanlı'nın şerefi, büyüklüğü, haysiyeti ve zaferi İslam'ın eseridir. Cemil MERİÇ (Bulutları Delen Kartal) insan mukaddesi olandır . Cemil Meriç (Bulutları Delen Kartal) "İslâm, bir nasslar bütünü değil, insanın olgunlaştıkça bir kere daha başvurup anlamağa çalışacağı bir esas hakikatler bütünüdür. Yani bir nevi anayasadır. Donmuş, bitmiş, son sözünü söylemiş bir kitap değildir Kur'an; seyyaldir, insanla beraber büyür, insanla beraber gelişir. Bütün büyüklüğü burada. Yani geometrik bir kitap değildir. Yaşayan, gelişen bir kitaptır. Kur'an'daki işaretler medeniyetler doğurmuştur. Yüzyıllardır birçok millete, bilhassa Osmanlı'ya kılavuz olmuştur. Kur'an biz geliştikçe gelişir, biz büyüdükçe büyür. Yani biz onda neyi ararsak, bir parça onu buluruz. Haddizatında bir medeniyet rehberi olarak ele alınmalıdır. Bin sene evvel ondan anladıklarımız arasında farklar vardır. Biz olgunlaştıkça, irfanımız arttıkça Kur'an da bize ona göre konuşur." Cemil Meriç (Bulutları Delen Kartal) Günümüzün en büyük davalarından biri kültür emperyalizmi. Mesela yanlış konmuş. Kültür beşeri bir değerdir. İstismar hedefi güden telkin ve propagandaların adı ideolojidir, kültür değil. Kültür deyince, azıcık batılılaşmış bir münevverin aklına -meselâ Şerif Mardin'in- Beethoven, Bach, Leonardo da Vinci, Shakespeare gelir. Ne kadar lüks, ne kadar ince bir silahtır bu. Beethoven'i tanıyacaksınız ve emperyalizme kurban olacaksınız! Kim kurban olacak adam? Beethoven'i 40 milyonda kaç kişi tanıyabilir, kaç kişi zevk alır Bach'tan? Emperyalizmin bu kadar transandantal silahlara ihtiyacı yoktur. Atom bombasıyla serçe avı! Bu manevi taarruzun önüne geçilemez, ancak tesadüfi hisarlar kurulabilir. Bunlardan birinci dildir. Dil, yani tefekkür. Dil, yani iman. Dil, yani bizi biz yapan bütün değerler. Sonra mensubu olduğumuz medeniyetin tefekkür abideleri. Tefekkürde gümrük olamaz. Bir tesiri başka bir tesirle önleyebiliriz. Pencerelerimizi bir düşünceye açalım, ama vakur, dimdik. Bütün milli ve insani değerlerimizin idrakiyle mağrur. Bu yabancı misafirlere layık oldukları şekilde ve misafir olduklarını bilerek istikbal etmek şartıyla. (Bulutları Delen Kartal) Cemil Meriç, yıkılan ve yok olmaya mahkum edilen bir medeniyetin küllerinden neş'et eden diriliştir. (Bulutları Delen Kartal) İslâm öncesi dönem, belli bir zaman çerçevesine sığmayan bir destanlar çagı... Asırları kucaklayan bu döneme, Danilevsky ve Spengler'e uyarak kültür çağı da diyebiliriz. Kavim, kanından ve coğrafyasından gelen bütün vasıflarıyla kendisidir. Bir ciçeklenme, bir gelişme, bir dal budak salma, bir gururlanma devresi.. Çeşitli inançlar, çeşitli medeniyetlerle karşılaşan, iradesi çileler, zafer ve bozgunlarla bilenen bu genç ve yiğit soy, kemalini İslâm'da bulur. Yatağına sığmayan o coşkun seli, ulu bir ırmağa kalbeder İslâm. Gittikçe genişleyen, derinleşen, suladığı topraklarda medeniyetin altın meyvalarını oluşturan bir ırmağa... Spengler'e sadık kalırsak İslâmiyet'e kadar uzanan çag, kültür çağıdır. Kalıplaşmayan, seyyal bir arayış, bir tomurcuklanış çağı. Selçuklular devrini kültürle medeniyet arasında bir geçis merhalesi sayabiliriz. Osmanlı'da kültür çağının bütün vaidleri gerçekleşmiş, tomurcuklar meyve olmuşlar. Artık karşımızda destan sabahları tahayyül eden, gözünü daldan budaktan sakınmaz delikanlılar değil, kan ve ateş imtihanından yüz akıyla çıkmış ve yüz akıyla çıkacak bir olgun insanlar topluluğu var, tarihe yön verecek bir toplum. Medreseleri, tekkeleri, asker ocaklar, esnaf teşkilatıyla girift ve yekpare... Tek kitap, tek düşünce, tek gönül, tek bayrak… Vahye dayanan bir medeniyet... Vahye, yani ezeli ve mutlak hakikate... Osmanlı’nın insanlığa en büyük armağanı, insanlığın ezeli rüyasını, yani insanı gerçekleştirmiş olmasıdır. İzm'lerin sezdiği, aradığı fakat bir türlü bulamadığı gerçek insanı. Bu insan feragattir, sevgidir, anlayıştır, hamledir. Batı tefekkürü için insan tarihi, maymunun Tanrılaşmak için harcadığı cehidler tarihidir. Osmanlı insanı hiçbir zaman böyle bir vehim peşinde koşmadı. Kulların en şereflisi, yani eşref-i mahlûkat olmak ve nefsaniyetinden sıyrılarak, kâinat nizamı içinde yerini almak yetti ona. Batı’nın bâtıllarıyla afyonlanan nesiller, bu büyük hakikate gözlerini kapamış. Türk'ün mimarı olduğu emsalsiz hamle ve eser medeniyetini, Avrupa'nın geveze ve dişi medeniyetiyle mukayeseye kalmışlardır. Bir kere daha hatırlatalım. Türk medeniyeti bir amel ve iman medeniyetidir. (Bulutları Delen Kartal) Tarih, Tanzimat'tan başlayarak tepeden tırnağa değiştirilmelidir. Tarih kitapları Haçlıların en büyük zaferidir. Türk milleti, asıl ailesinden kaçırılmış bir çocuk gibidir. Çocuğu kaçıranlar, onun kendi asaleti, ailesi ve kökü hakkında bir şey bilmesi korkusu ile kendi hakkında bilgi elde edebileceği her yolu kapamak isterler. Gerçekten biz tarihini çaldırtan yitik bir nesiliz. Ama daha acısı, yitiğimizin farkında değiliz. Farkında olmadığımız için de bir arayış içine giremiyoruz. Dolayısıyla A'rafta bir nesil olarak kimliksiz ve de kaçak yaşıyoruz. (Bulutları Delen Kartal) Tarihten kopan, mazisi olmayan, kendi kendine ihanet eden, mukaddesleri olmayan bir kalabalık insan vasfına layık değildir. Önce homo sapiens, yani düşünen insan… Düşünen insanın ilk vasfı homo moralis, ahlaki değerleri olan insan olmaktır. Homo faber (alet yapan insan), insanın en az insan olan türü. Bir insan cemiyeti değil, bir toz yığını haline geldik. Birbirini tahripten başka kaygısı olmayan bu şuursuz yığının belli değerler etrafında toplanması, hayatiyetinin biricik şartıdır. Bu değerler sun’i olarak imal edilemez. Tarihten alınır. Dilimizi kaybettik. Hürmet edilecek tek makam, tek kişi, tek mukaddes bırakmadık. Sanayileşmeden önce insanlaşmak zorundayız; insanlaşmak, yani birbirimizi sevmek. Düşünce hiçbir milletin inhisarında değildir. Cemil Meriç (Bulutları Delen Kartal) Efendim, son olarak şunu soracağım: Türk-İslam dünyasında fikri üretim asırlardan beri durmuş. Büyüyen, devleşen ve her gün bizi biraz daha tüketen, yutan problemlere ileri, yapıcı çözümler gelmemiş. Çözülmesi gereken temel problem bu sanıyorum. Bu konuda hareket noktamız ne olmalı, nasıl bir yol takip edilmeli sizce? Yıllardan beri bu konular etrafında düşünenn bir insan olarak vardığım neticeleri şöyle hülasa edebilirim: 1- Batılılaşmak, Avrupalılaşmak, çağdaşlaşmak gibi maskaralıklarla alakamızı kesmeliyiz. Önce kelimelerden başlamalıyız işe. Biz ne geri kalmış, ne geri bırakılmış toplumuz. Dünya milletlerini ileri-geri diye zümreye bölmek hâmakatlerin en büyüğüdür. Bir kere bunu kabul edince Avrupa’nın mutlak vesayetine talip olmak mecburidir. Bugünkü toplumlar ikiye ayrılmıştır: sanayileşmiş, sanayileşememiş. Sanayileşmek insan saadetine ne getirmiştir ve getirebilir? Bu ayrı bir münakaşa konusu. Fakat yegâne ilmi tasnif sanayileşmiş-sanayileşmemiş tasnifi. Çağdaşlaşmak ise kaypak, karanlık, murdar bir mefhum: ölçüsü yok, hudutları belli değil. Sanayileşmenin iyi tarafı hiçbir değer hükmü belirtmemesidir. Sanayileşmenin şimdiye kadar malum olan iki modeli vardır. Kapitalizmin, başka bir tabirle liberal dünyanın takip ettiği yol ve sosyalizmlerin temsil ettiği yol. 2- Sanayileşmek istiyorsak bu iki yoldan birini seçmek zorundayız. Yalnız, sanayileşmeyi yapacak olan insandır. Yani istihsalin en büyük gücü ve yegâne mimarı insan kal’asıdır. Önce bu kafayı yaratmak zorundayız. Tarihten kopan, mazisi olmayan, kendi kendine ihanet eden, mukaddesleri olmayan bir kalabalık insan vasfına layık değildir. Önce homo sapiens, yani düşünen insan… Düşünen insanın il vasfı homo moralis, ahlaki değerleri olan insan olmaktır. Homo faber(alet yapan insan), insanın en az insan olan türü. Bir insan cemiyeti değil, bir toz yığını haline geldik. Birbirini tahripten başka kaygısı olmayan bu şuursuz yığının belli değerler etrafında toplanması, hayatiyetinin biricik şartıdır. Bu değerler sun’i olarak imal edilemez. Tarihten alınır. Dilimizi kaybettik. Hürmet edilecek tek makam, tek kişi, tek mukaddes bırakmadık. Sanayileşmeden önce insanlaşmak zorundayız; insanlaşmak, yani birbirimizi sevmek. Düşünce hiçbir milletin inhisarında değildir. Kıta isimleri sadece coğrafyayı ilgilendirir. İnsanlığın maddi ve manevi fetihleri falan veya feşmekan ülkenin değil, insanoğlunun mâmelikidir. Avrupalılaşmak veya çağdaşlaşmak ilmin ve aklın fetihlerini benimsemekse hayhay. Ama Avrupa tarihi de cinayetlerle örülüdür. Bu cinayetlerin varisi olmak arzuya şayanmıdır? Israr ediyorum. Bu murdar kelimeleri üçten dokuza kadar boşalamayız artık. Türk’üz, İslam’ız, Asyalıyız. Bu vasıflarımızla sanayileşeceğiz. İnsanlar tarihlerini kendileri yaparlar. Ama belli bir mirasa uyarak. Bu inşânın malzemelerini tarih verir. Tarih reddedilmez. 3- Demek ki yapılacak ilk iş, kendimizi tanımak, zafer ve hezimetlerimizin muhasebesini yapmak, Türk insanının nasıl ve niçin yabancılaştığını tesbit etmektir. Bu tesbitin bize yüklediği ilk vazife, bu paramparça olmuş topluluğu tek millet halinde kaynaştırmaktır. Millet dilsiz, imansız ve tarihsiz olmaz. Bu itibarla bizi bekleyen büyük cihad, önce dilimizi, edebiyatımızı, mukaddeslerimizi içtimaileştirmektir. Biz istesek de, istemesek de sanayileşmeye mahkûmuz. Ama bu sanayileşecek ülke, üzerinde şuursuz bir kalabalığın, yani robotlaşmış esirlerin ülkesi mi olacak? Sanayileşmiş toplumların kamçısı altında çalışan bir ecinniler sürüsü mü olacağız? Yoksa tarihin en büyük medeniyetini yaratmış bir kavmin şuurlu, kaynaşmış fertleri mi? İşte bütün mesele bu. (Bulutları Delen Kartal) --- Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/biyografi/sezai-coskun-kimdir-sezai-coskun-kitaplari-ve-sozleri)