Diyordum…

14 Nisan 2019 Pazar Saat 18:35

Son günlerde yakından tanıyıp uzun yıllardır bir şekilde irtibatım olan biri bay biri bayan iki arkadaşımın beklenmedik ölüm haberleriyle karşılaşınca, insan bir garip oluyor.

Sürekli olarak plan yapıp geleceği kurguladığınız insanların,

Aynı plan içinde olup bir de onların fikirleri etrafında karar alıp, ona göre ayarlanınca,

Daha görüştüğünüz buluşmaların yakınlığı bile bu kadar yakınken,

Yok oluş ve onun çaresizliğiyle yüzleşmek gerçekten çok acı veriyordu.

Daha haftaya buluşacakken...

Daha yarın beraber bir geziye çıkacakken...

Bu planların odak noktasında olanları toprağın o kucaklayan koynuna bırakmak, hiç de öyle kolay olmuyordu.

Evet, ölüm acıydı.

Düştüğü yeri yakıyordu.

Aileyi tarumar edip, çoluğu çocuğu perişan ediyordu.

Zamanın derinliğine bırakılan anıların hüzün veren hatırlamaları ise; bir teselliden ziyade gizli gözyaşlarının yanaktan aşağı süzülen ıslaklığı kadar, yüreğe inen insan olmanın biçareliği ile yüzleştiriyordu.

Yaradan’ın sonsuz büyüklüğü karşısındaki acizliğimizi bir kez daha yüzümüze vuruyordu.

İnsan olarak düşünüyor…

İnsan olarak anlamlandırıyor…

İnsan olarak tanımlamaya çalışıyorduk,

Ölümü.

Ölüm her canlının tadacağı bir gerçeklikti ve kaçışı yoktu.

Zaten kaçışı olmayan bu gerçeklik, bilinç olarak bunun farkında olduğu kadar, onu anlamlandırmaya çalışan tüm insan evlatlarının en büyük açmazı olarak zihinleri zorluyor, çaresizlik haliyle vücut buluyordu.

Cami avlusunda sevip sevmediğiniz onlarca insana bakarken, aklınızdan geçiyordu.

Hakkınızı helal ediyor musunuz sorusunun rahmet kokan gizemi hepimizi gerçeklikle buluştururken, bu dünyanın faniliğiyle cilveleşmek, evreni sorgulamaya çalışan beynimizi dumura uğratıyordu.

Bu evreni algıladığı için sonsuz büyüklükte olan zihnimiz, ölümün bizi toprakla buluşturan gerçekliği karşısında nedense sus pus oluyordu.

Bir türlü evrene sığmayan düşünceyi, mezarın darlığına sığdıramıyordu.

Bilenin sabrı,

Ölümü kabullenmeyi öğrenmişin cesareti kadar,

Bire bir Rahmanın imanını taşıyanlar için,

Ölüm tam bir teslimiyet oluyordu.

Kederlerini içimize gömüp,

Saklı gözyaşlarımızın damlalarıyla, sevap fidanlarını tüm içtenliğimizle sulamaya çalıştığımız,

Ve zaten yanlarına gideceğimiz,

Tüm eş, dost, akraba ve şehitlerimize…

Bekleyin sıra bize de geliyor...

Diyordum.


YORUMLAR :::

Yorum Yaz GİRİŞ YAP

DİĞER YAZILARI :::

Hepsini Gör
# YAZI TARİH
1. Bir Zamanların Mardin Lisesi Hocaları 23 Şubat 2020 Pazar Saat 14:23
2. Geçmişin Mardin’inde İnsan Profilleri (2) 13 Şubat 2020 Perşembe Saat 12:57
3. Geçmişin Mardin’inde İnsan Profilleri (1) 02 Ocak 2020 Perşembe Saat 10:49
4. Gençlik Nereye Gidiyor Klişesi… 01 Ekim 2019 Salı Saat 12:16
5. Varsın Öyle Olsun… 01 Eylül 2019 Pazar Saat 13:49
6. Yaşamın Adaleti 07 Ağustos 2019 Çarşamba Saat 13:37
7. Dozunda ve Kararında 25 Temmuz 2019 Perşembe Saat 11:34
8. Hayatın Kendisi… 12 Temmuz 2019 Cuma Saat 15:26
9. Varlığımızdır Bayram… 03 Haziran 2019 Pazartesi Saat 18:45
10. Yazarken Unutmayacaksın… 22 Mayıs 2019 Çarşamba Saat 11:14

YORUMLANANLAR :::

Elektroniğe A'dan Z'ye fiyatlar arttı

Koronavirüs sebebiyle Çin’deki üretim düşünce itha [...]

1 gün önce...

Said Yusuf Kimdir?

Hayatını kaybeden Seid Yusif, yakalandığı göğüs ka [...]

1 gün önce...

Cezaevinden 2 defa firar eden hükümlü yakalandı

Kızıltepe'de 10 yıl kesinleşmiş hapis cezası bulun [...]

1 gün önce...

Jandarma ikna etti, teslim oldu!

Mardin'de 2014 yılında terör örgütü PKK'ya katılan [...]

1 gün önce...

Umut Kervanı'ndan 105 muhtaç aileye yardım eli

Mardin Umut Kervanı yardım çalışmaları kapsamında [...]

1 gün önce...

MARDİNLİFE TV CANLI YAYIN