# Ademin Kanadı - Yasemin Karahüseyin Kitap özeti, konusu ve incelemesi > Ademin Kanadı kimin eseri? Ademin Kanadı kitabının yazarı kimdir? Ademin Kanadı konusu ve anafikri nedir? Ademin Kanadı kitabı ne anlatıyor? Ademin Kanadı PDF indirme linki var mı? Ademin Kanadı kitabının yazarı Yasemin Karahüseyin kimdir? İşte Ademin Kanadı kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi... - Kaynak: Mardin Life - URL: https://www.mardinlife.com/kitap/ademin-kanadi-yasemin-karahuseyin-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi - Dil: tr-TR - Yayın tarihi: 2023-06-21T05:00:13+03:00 - Güncelleme: 2023-06-21T05:00:13+03:00 - Yazar: Mardin Life - Kategori: Kitap - Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2023/06/21/yasemin-karahuseyin-kimdir-yasemin-karahuseyin-kitaplari-ve-sozleri-433834.jpg Kitap Künyesi Yazar: Yasemin Karahüseyin Yayın Evi: Şule Yayınları İSBN: 9789757796840 Sayfa Sayısı: 279 --reklam-- Ademin Kanadı Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti Yasemin Karahüseyin'in edebiyat dünyasına adım attığı eseri Âdem'in Kanadı tarihî bir aşk romanı. Hazerfen Ahmet Çelebi'nin hayatını konu alan roman üç bölümden oluşuyor: Aklın Kanadı, Ruhun Kanadı, Âdem'in Kanadı. Yazar kendine has lisanı ve olay örgüsüyle çift taraflı bir aşkı - uçma aşkı ve Mecusi bir kadına duyduğu aşkı - kaleme alıyor. Hazerfen'in uçma tutkusu nedeniyle yaşadığı sıkıntılar, tasavvufla münasebeti, bilime ve öğrenmeye olan merakı gibi unsurlarla serüven zenginleşiyor. (Tanıtım Bülteninden) Ademin Kanadı Alıntıları - Sözleri Ölüm herkese eşit mesafedeydi. Doğumla ölüm arasındaki zamansa bir "an"dan ibaretti. Bir insan ancak hayalleriyle tanınır. “İltifatlarını ölçülü harca ki kısa zamanda benden mahrum olma!” "Yüzünü hayâline çevir, nefsine yenilme." “Ne vakit bir ses duysam çirkinleşiverir dünya.” “Aynı şeyi dert ederken birbirini dinlememek nasıl bir illet! Oysa saatlerdir konuştunuz şey birdir.” - Böyle dalmış ne düşünürsün? + Hiç - Hiçi bu kadar düşünürsen, hepte hâlin nice olur. “Zaman, sözün gizlediğini açığa çıkarır.” Ölüm herkese eşit mesafedeydi. Doğumla ölüm arasındaki zamansa bir “an”dan ibaretti. Hırsla sarıldığımız hayallerimiz, ölümle değerinden bir şey kaybeder miydi? Mekânı ve zamanı üzerinden atmış düşler bâki kalabilir miydi? Yoksa ömrün nihayete ereceği hakikatini kabullenmek istemeyen âdemoğlunun icadı mıydı? Keçe giymekle ipek giymek arasındaki fark, uçmakla yürümek arasındaki fark kadar mıydı? Sahip olduklarımız, bu yolculukta bıraktığımız izler miydi, yoksa yolculuğun bizlerde bıraktığı mı? Sorular insan ömründen fazlaydı. “Misafir on kısmetle gelir; birini yer, dokuzunu bırakır.” Ademin Kanadı İncelemesi - Şahsi Yorumlar Cahit Zarifoğlu demiş ya: "Sana kitap hediye edeni unutma, sana kitap okuyanı hiç unutma!" Peki ya kitap tavsiye edeni? 1,5 yıl kadar önceydi, değer verdiğim birisi - ama nasıl değer,  zatıali için şiirler yazacak kadar- bir muhabbet esnasında kitaplardan konu açılmışken adını anmıştı bu yazarın ve bu kitabın. "Aşk"ı çok güzel işlediğini söylemişti, okumaya değer olduğunu söylemişti.  Daha önce adını bile duymadığım bir yazardı,  bunu herhangi birisi bile tavsiye etse elbette onu kaile alır,  değerlendirirdim ama beni şiirlere şair eden kişi söyleyince kaile almaktan öte benim için elzem bir hâl olmuştu kitabı okumak. İlginçtir ilk kez duymama ve okunmasındaki elzemiyetine rağmen ne yazarın adını ne kitabın adını bir yere not almamıştım.  Hafızamızla övünüyoruz ya hep! Unutacaktık sanki! Hoş tavsiye eden ettiğini bile unutmuştur ya! Neyse, herkes kendinden mesul. "Elzem saydığın şeyi neden 1,5 sene geciktirdin?" dediğinizi duyar gibiyim. Aslında var bir cevabım da o da bende kalsın.  Nihayetinde okudum. Bir kitap incelemesini anı tadında yazmak da bana özgü olsa gerek. Huyum kurumasın hep böyleyim, bir şeyi anlatırken önünü sonunu uzun uzun izah edesim gelir.  Kitabı beğendim mi? Evet okunası bir kitap ama beni "en" seviyesinde etkilemedi. Benim kitapları beğenme hususundaki kıstaslarımdan birisi de okurken altını çizdiğim cümlelerdir.  Bir kitapta kaç cümle altını çizecek kadar, alıntı yapacak kadar beni etkilemişse o kitabı o derece beğenmişim demektir. Bu kitapta da epey yerin altını çizdim sayılır.  Yazarın dili, kullandığı Osmanlıca kelimeler bir taraftan beğenimi kazandı ama bir taraftan da beni sıktı.Kelime hazineme katkı yapması güzeldi ama tadında bırakmak lazım. Asla divan edebiyatını sevemedim ben, o yüzden Nef'i'den alınan beyitleri yalan yok okumadım desem yeridir. Allah'tan sayfa altlarında beyitlerin günümüz Türkçesi verilmiş. Kitabı okurken İhsan Oktay'ın Puslu Kıtalar Atlası geldi aklıma. Onun dili de, kitabın ilerleyişi de benzerdi diye düşünüyorum. Anlattıkları dönemler de aşağı yukarı aynı olduğundan sanırım. Fantastik noktalar var kitapta,  imgeler falan filan.  Oralar da beni pek etkilemeyen, aksine sıkılıp boğulduğum kısımlardı. Yazarın bölümler halinde ilerlemesi ve bölümlerin çok uzun olmaması benim işimi kolaylaştırdı. Yanlış değilsem kitapta hiç "arkadaş" kelimesi geçmedi onun yerine hep "gönüldaş" dedi yazarımız.  Dikkatimi çekti bu da.  Yine "envaiçeşit" kelimesi epey tekrar etti, dikkatimi çekecek kadar. Kurgusu; beni büyülemese de yazara hafif bir hayranlık hissi doğurdu bende, okurken epeyce çetrefilli gelen bir kurguyu kaleme almak da bir maharet elbette.  Hezarfen Ahmet Çelebi'nin Galata Kulesi'nden uçuş yolculuğunu aşk teması ile masalsı bir tatla işleyen kitabımızda diğer önemli karakterler: Rana, Seyyid ve Mehrangiz. Yadırgadığım bir nokta da şu: Mehrangiz'e niye bir son yazılmadı,  akıbeti ne oldu? Son olarak şunu da söyleyeyim: Kitap Ahmet ile Rana aşkını konu ediniyor ama beni Seyyid'in ölen eşi Zehra'ya duyduğu aşk da en az diğeri kadar etkiledi. Gerçi o hikayede de yanan Nefise olmuş ya! Toparlamak gerekirse tarihi bir gerçekliğe dayanan, Osmanlı'nın bir dönemine de yer yer değinen, fantastik dokunuşlarla ve günümüz dilinden biraz farklı üslubuyla okunabilir bir kitap.  (Hidayet Çelik) Bir hevesle başlayıp gözü yaşlı uğurladığım bir kitaptı. O kadar güzeldi ki... 2. Kez okuyacağım kesinlikle. Şuanda gördüğümüz her şey eskiden sadece bir hayaldi. Hayal etmenin, "yapmak" üzerindeki muhteşem etkisini iliklerime kadar hissettim. Ayrıca bir aşk bu kadar mı güzel işlenirdi... Okurken kalbim titredi. (elhasıl) Tarihi roman ifadesi çok çeşitli anlamlara gelebiliyor. Bir tarafta daha geleneksel diyebileceğimiz, epik veya siyasi yanı baskın olan ve genelde edebiyat çevrelerinde pek de bahsi geçmeyen popülist eserler, diğer yanda ise postmodern bir yaklaşımla yazılmış ve kimi zaman yılın en önemli eseri hâline gelebilen romanlar. Her halükârda tarihi roman yazmak kolay değil: Tarihi iyice araştırmanın yanında, o dönemin yaşayışını öğrenmek ve öğrenilenleri tatbik ederken olabildiğince doğal kalmak gerekiyor. Ayrıca romandaki olay örgüsü ve karakterleri tasarlarken insanın aklına ecdada sahip çıkma arzusunda olanların lincini yeme endişesi de düşmüyor değil. Tüm bu çerçevenin içinde Yasemin Karahüseyin’in ilk romanı olan 2008 çıkışlı Âdemin Kanadı’nı, ilk roman olması açısından, fazlasıyla cesur bulabiliriz. Hezarfen Ahmet Çelebi gibi özellikle de günümüzde oldukça ilgi çekebilecek bir tarihi şahsiyetin etrafında dönen roman, çok da tarihi olmaya yönelmeyerek türün bazı zorluklarını atlatabilse de; bu atlatma kimi zaman romanı eksilten atlamalara da dönüşüyor. Roman Hezarfen Ahmet Çelebi’nin uçma serüvenine doğru gidiş sürecini geniş bir zaman zarfında anlatıyor. Romanda geçtiği şekliyle Çebü’müzün sevdiceği Rana ve yakın arkadaşı Seyyid de diğer önemli karakterler. Roman genel olarak birkaç sayfalık bölümler halinde ilerliyor. Bu bölümlerde Çebü ve Rana arasında gidip geliyoruz. Zaman çoğunlukla doğrusal ilerlese de ileri-geri atlamalar da mevcut. Bu bölümlendirmeyle ilgili en büyük sorun, yazarın bölümleri kısa tutması hasebiyle romanın içine bir türlü giremememiz. Ben, özellikle söz konusu böyle tarihi romanlar olunca, eserin içinde adeta kaybolmayı istiyorum. Buna İhsan Oktay Anar’ın Suskunlar’ındaki soluksuz okunan İstanbul gezmesini mükemmel bir örnek olarak verebiliriz. Bu denli geniş kapsamlı olmasa da, bir nebze kaybolma gerçekleşmeden kendimi o dönemin içinde bulamıyorum açıkçası. Âdemin Kanadı’nda yazarın bölümleri kısa tutmasının temel sebeplerinden biri, anlatısını etraflıca kılmaması. Yani ne demek istiyorum, yazar mesela bölümde Çebü’nün bir anına ve o anındaki duygularına odaklandıktan sonra hemen diğer bölüme geçiyor. Bu geçişler romana belli bir hız katsa da, anlatıyı derinleştirecek fırsatlar sürekli tepiliyor. Romandaki çerçeve sunma çabasının en net örneği, birkaç bölümde bahsi geçen IV. Murad ile ilgili olaylar denebilir. Ancak bu olaylar romanın ana ekseninden fazlasıyla kopuk; bu yüzden esas hikâyeyi çerçeveleyemiyorlar. Romanın duygusal temelde ilerlediğinden bahsettik ve bu da romanın parladığı nokta diyebiliriz. Özellikle Rana karakterinin, ki kendisi herhalde edebiyatımızdaki nadir ateşperest karakterlerden biri olmalı, gerek duygusal dünyası, gerekse hikâyesi esas merkezi teşkil eden Hezarfen Ahmet Çelebi’ninkinden çok daha güçlü. Bunu yazarımızın da kadın olmasına bağlayabilir miyiz, bağlarız sanırım. Bu arada ateşperestlik üzerine bir araştırma yapıldığı da kendini belli ediyor. Rana’nın ateşperest, Çebü’müzün Müslüman olması imkânsız aşkımızın temel çatışmasını oluşturuyor. Dönem gereği zaten birbirine fazlasıyla uzak olan kadın ve erkeğin, bir de bu dinî farklılık nedeniyle iyice ayrı düşmesi aşkı imkânsız kılarken, bir yandan da gerçekçi kılıyor. Yazarın bu vesileyle açtığı fantastik pencereler ve Çebü’nün kemâle erme yolculuğu da eserin güzel yanlarından. Kimi zaman fazla duygusal bir dil mi var, evet; hatta bu bağlamda bölüm içindeki bazı cümlelerin epigraf olarak yerleştirilmesini de bu aşırı duygusal zemine çıkılan fazlaca bir kat olarak gördüğümü de belirteyim. Öte yandan söylemem gerekir ki, karakterlerin uysal tabiatından mıdır, romanın rahat okunurluğundan mıdır bilemiyorum ama bu duygusal zemin beni o kadar da rahatsız etmedi son tahlilde. Duyguların aktarımı genel itibariyle çok saf ve öz bir şekilde gerçekleşse de, bazı sözler o günden değil de bugünden yazılmış izlenimini fazlasıyla veriyor. Bu bağlamda romanda fark ettiğim en çarpıcı özellik, bahsettiğim istisnalar hariç, üslubun çağdaş eserlerden ayrıksılığı. Romanın kimi yerlerde fantastikleşmesiyle beraber aklıma düşen ilk eser kitap/kitap--183811 oldu. Ama orada da durmadım. Rana’nın talihsiz hikâyesi bana kitap/kitap--187136 ’i hatırlattı. Roman, içindeki melankolisiyle beraber, sanki 2008’de değil de 1908’de yazılmış gibi hissettiriyor. Bu 1908’de yazılmışlık hissini öteleyen temel öge herhalde birinci kişi anlatım diyebiliriz. Birinci kişi anlatım demişken, bu da bir başka romanı, Nazan Bekiroğlu’nun kitap/kitap--918 ’sını akla düşürüyor. Ademin Kanadı’na bu üç romanın genlerini taşıyor desek yanılıyor olmayız. Özetleyecek olursak, Âdemin Kanadı duygusal bir ilk roman. Tarihi roman olmanın getireceği zorlukları duygusal yönü ağır basan bir roman yazılmasıyla aşılabilmiş; ama bunu yaparken de tarihi roman olmanın gereklerinden biraz uzaklaşılmış, dolayısıyla da sanki geçmişte “çağdaş” bir roman olarak yazılmış da bugün okunduğunda “tarihi” roman gibi hissettiren bir eserle baş başa kalmışız diyebiliriz. Bunun burada yazdığımdan çok daha ilginç bir sonuç olduğunu vurgulamak isterim; ama bir yandan da eserde bir kimlik bunalımına sebep oluyor bu durum: Ne tarihi/postmodern roman arayanlar tam olarak tatmin olabiliyor, ne de duygusal bir roman bekleyenler tarihin tozlu sayfalarından kurtulabiliyor. Yeni bir kimlik verelim o zaman diyorsunuz, bilindik kategorilerden ayrı; ama kategorisizlikten dolayı da hakkıyla kavranamayan. (Hakan Osman Çaldağ) Ademin Kanadı PDF indirme linki var mı? --reklam-- Yasemin Karahüseyin - Ademin Kanadı kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Ademin Kanadı PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz. Kitabın Yazarı Yasemin Karahüseyin Kimdir? Bir çocuk, hayatın gerçekliğine kendi masalıyla meydan okurken neler yaşayabilirse bende onu yaşadım...Pan’ın labirentindeydim adeta ve bu labirent’te istisnasız her şey beni etkiledi... --reklam-- Yasemin Karahüseyin Kitapları - Eserleri Zan Ademin Kanadı Hemzemin Kör Nokta --reklam-- Yasemin Karahüseyin Alıntıları - Sözleri .. kendini geride bırakan bir yere yetişemez.. (Hemzemin) "Hem bir lamba söndüğünde ister istemez karanlıkta kalanı düşünürdü insan." (Kör Nokta) gelmekte olan trenin yorgunluğunu yüklendi. (Hemzemin) “İltifatlarını ölçülü harca ki kısa zamanda benden mahrum olma!” (Ademin Kanadı) Bir rüyayı kaç kişi görebilir? Ya da bir gece ne kadar uzun olabilir? Söylenemeyen, sevilemeyen, kızılamayan ne varsa zihnin içinde simgelere mi dönüşür? Karanlıkla mı aydınlanır içimiz? (Zan) Ölüler dirilerden daha merhametliydi. Yaşamak, merhamet damarını kurutuyordu insanın. (Zan) insan gözlerini kaçırmadan hep karşıya, bir acıyı unutmak için mi bakar? (Hemzemin) insan yaşamını başka bir yaşama anlatırken korkunç bir ayrıcalık tanıyordu karşısındakine. (Hemzemin) Medet, vefasız olan gidendir hep. Mirat, kalanların sorumluluğu yok mudur gidişlerde... Medet, bir şeyler daha iyi olsun diyeyse yoktur. (Kör Nokta) Orman, dedi insan gibi. İnsan, dedi orman gibi. Aynı dilde konuşabiliyorsan eğer, anlayabiliyorsan karşındakini neden korkasın ki ondan.. (Zan) Bir günahı hatırlatmak, bir günahı beslemek demekti.. (Zan) Yürümek vardı bembeyaz bir boşluğa. Üşümek nasıl olsa yalancıktan bir titremediydi.. (Zan) “Misafir on kısmetle gelir; birini yer, dokuzunu bırakır.” (Ademin Kanadı) "Yüzünü hayâline çevir, nefsine yenilme." (Ademin Kanadı) “Ne vakit bir ses duysam çirkinleşiverir dünya.” (Ademin Kanadı) "İnsan dünyaya sevdikleriyle bağlanıyordu. Varlığını bilse bile, sevdiği şeyi göremeyince kanmıyordu dünyaya. Bilmiyordu yerini kendinin." (Kör Nokta) "Yaratılmışsan eğer zayıf bir noktan mutlaka vardı." (Kör Nokta) Hem insan, azalarından en çok dilini severdi. Dil hükmediciydi. Dil bir sihirbazdı. İnsan inanmak istediğine inanırdı. Kovalamazdı sözün gerçekliğini. Masal da bu yüzden tatlıydı... (Zan) Rüyalar olmasa sever miydik birbirimizi bu kadar? Alışır mıydık ölüme? Azalır mıydı korkularımız, tat alır mıydık dünyadan, merhametli olur muyduk, hayal kurar mıydık? (Zan) Ölüm herkese eşit mesafedeydi. Doğumla ölüm arasındaki zamansa bir "an"dan ibaretti. (Ademin Kanadı) --- Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/ademin-kanadi-yasemin-karahuseyin-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)