# Avcının Notları - Ivan Sergeyeviç Turgenyev Kitap özeti, konusu ve incelemesi > Avcının Notları kimin eseri? Avcının Notları kitabının yazarı kimdir? Avcının Notları konusu ve anafikri nedir? Avcının Notları kitabı ne anlatıyor? Avcının Notları kitabının yazarı Ivan Sergeyeviç Turgenyev kimdir? İşte Avcının Notları kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi... - Kaynak: Mardin Life - URL: https://www.mardinlife.com/kitap/avcinin-notlari-ivan-sergeyevic-turgenyev-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi - Dil: tr-TR - Yayın tarihi: 2022-02-06T01:04:38+03:00 - Güncelleme: 2022-02-06T01:04:38+03:00 - Yazar: Mardin Life - Kategori: Kitap - Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2022/02/06/ivan-sergeyevic-turgenyev-kimdir-ivan-sergeyevic-turgenyev-kitaplari-ve-sozleri-145275.jpg Kitap Künyesi Yazar: Ivan Sergeyeviç Turgenyev Çevirmen: Ergin Altay Orijinal Adı: Zapiski ohotnika Yayın Evi: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları İSBN: 9786052952573 Sayfa Sayısı: 456 Avcının Notları Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti İvan Sergeyeviç Turgenyev (1818-1883): Avrupa’da ve ülkemizde eserleri ilkönce çevrilen 19. yüzyıl Rus yazarlarındandır. Döneminin Avrupalı bakış açısına sahip tek Rus yazarı olarak anılır. Avcının Notları Turgenyev’in daha önce Sovremennik (Çağdaş) dergisinde yayımladığı 25 hikâyesinin bir araya getirildiği ve onu üne kavuşturan ilk eseridir. Eser hümanist dili ve toprak köleliğine karşı duruşuyla, Rus realist edebiyatında önemli bir rol üstlendiği gibi, toplumsal bilincin gelişimine de büyük katkıda bulunmuştur.Yazarın olağanüstü gözlem gücünün tüm hikâyelerin ana fonunu oluşturan doyumsuz doğa tasvirlerinde doruğa çıktığı Avcının Notları, Çarlık Rusyası’ndaki sert ve merhametsiz taşra yaşamının insanlara, özellikle de toprak kölesi köylülere yansımasını olanca çıplaklığıyla gözler önüne serer. Ergin Altay (1937): Yusuf Ziya Ortaç’ın Akbaba dergisinde yayımlanan ilk öykü çevirisinden (Zoşçenko) günümüze, son elli yılın en önemli Rusça çevirmenlerindendir. Dostoyevski ve Tolstoy kadar, Gogol, Gonçarov ve Çehov da Altay’ın yetkinlikle dilimize kazandırdığı yazarlar arasındadır. Avcının Notları Alıntıları - Sözleri İnsan her şeye alışıyor. "Hayatının akşamı, geceden daha karanlıktı." "Ama ne kadar koşsan da gerçeklerden kaçamazsın." "İnsan her şeye alışıyor." Beyefendi! ben dünyada yalnızca orjinal olanların iyi yaşadıkları kanısındayım.Yaşama hakkı yalnızca onlarındır. İnsan her felakete dayanabilir; çaresi bulunmayacak bir dert yoktur. Alnımıza ne yazılmışsa o olur. Ne dev kayalar yıkılıp yok oluyor, kötülüğün sonu kötülüktür bildiğiniz gibi. "Ne yaparsınız ki, dünyada hiçbir şey sonsuz değildir." "Düşünüyorum da, bazen, ne önemsiz olaylar insanın keyfini kaçırabiliyor." Bülbül bize tarif edilemez bir coşkuyla dolu anlar bahşederken, gırtlağında yarı yarıya ezilmiş mutsuz bir böcek acılar içinde ölmektedir. "İçim öyle sıkılıyor ki...sıkıntı boğacak beni." Çünkü şuna alıştırdım kendimi: Düşünmemek, daha çok da, hatırlamamak. Zaman çabuk geçiyor Düşünüyorum da, bazen, ne önemsiz olaylar insanın keyfini kaçırabiliyor! İnsan ne olursa olsun onurunu korumalı, değil mi ya? Avcının Notları İncelemesi - Şahsi Yorumlar (Bedii) edebiyat ve sanat adına, Turgenyev arzu edilen ve aranan hatta övünç kaynağı sayılacak bir yazardır. Liberalist ve materyalist kişiliği yazarın sanatkar kalitesini hiç mi hiç etkilememiş desem yanılmam. İçerik bakımından, elbette ki, 'herkes kendinde olandan verir' misali. Küfrünü özlediğim, sana müsaade, başkası yaparsa döverim dediğim arkadaşım var. Sanat böyle bir şey... Bu sebepten, yazar hangi "kafada" olursa olsun, yetenek yetenektir, kalite kalitedir. "Avcının Notları"nı 8 öykü olarak basmışlar. Aslında iki katıdır, belki de, daha fazlası. Bu basıma, avcının öykülerinden olmayan "Mumu" hikayesi de dahil edilmiş. Ben, ilk hikaye olan daha doğrusu bu kitaptaki ilk hikaye "Yermolay ile Değirmencinin Karısı"nı çok beğendim. Genel itibariyle, soylu-serf ve bu eksende kadın-erkek ilişkilerine, Rus kırsalındaki yaşama tanıklık ediyoruz. Bahsini ettiğim hikaye koleksiyonunu Tolstoy'un neden çok beğendiğini şimdi anlamış oldum. Usta işi, sanatkarca ve oldukça realistçe...devam etmeme ne hacet, hep övmek istiyorum. (Ferman Mamedov) Ortak dertlerin evrenselliği: Rus gerçekçi edebiyatının öncüsü, Batı yanlısı ve bir soylu çocuğu olan #turgenyev aynı zamanda nihilist akımın da başını çekenlerdendir dünyada. Burjuva olmasına rağmen, köleliğe karşı takındığı tavrın (hapse girecek kadar) örneği sayılabilecek bu hikayeleri de ülkesinde ve dünyada tanınmasına katkıda bulunmuştur. Hikayeler çoğu kez anlatıya kaçan deneme türünü andırsa da, akıcı ve hümanist dili belli bir edebi tad bırakıyor doğrusu. Nihilizmin kült kitabı (yazarın başyapıtı) #babalarveoğullar 'dan önce iyi bir başlangıç olacaktır. 19yy Rusya'sında toprakla birlikte satılabilen köle köylü (serf) düzeninde Rus köylüsünün acıları, av meraklısı yazarın çevresinden ve dolaştığı köylerden dökülüyor adeta. Batıdan etkilenen yeni düzen meraklısı genç soylu ve efendilerle, eski düzeni arayan toprak ağaları ve soylular. Ortak yönleri, her ne kadar insancıl emareler gösterseler de, ellerindeki gücü bırakmak istemeden köylü sınıfını ezip sömürmeleri. Eserden; kurgusuyla hikaye izlenimi yaratan ve hayvan sevgisinin de işlendiği, müthiş anlatıma sahip Çertophanov'un sonu ile aşık olduğu hastasını kaybeden Kasaba Hekimi ve düşündüren yaşam sorgularına sahip Canlı İskelet'i çok beğendim. Kitapta verilen avcılık bilgileri ile mükemmel doğa betimlemeleri ise harikaydı. Dostoyevski'nin Tolstoy ile birlikte malikanelerinde rahat yazmaları dolayısıyla çok eleştirdiği yazarın kitapları, Batılılaşma (ülkemiz gibi!) taraflısı ve yenilikçi tutumundan dolayı döneminde çok satmış. Oldukça sert ve geçişleri sınırlı sınıflara bölünmüş Rusya'nın nasıl sınıfsız toplum yaratma uğruna DEVRİM yapabildiğine de iyi bir delil, bu öyküler (25 adedi bir araya getiren İş Kültür basımını tercih edin). Bitirdiğimde hiç kitap okumayan avcı komşuma hediye ettikten bir hafta sonra aldığım olumlu tepkiden de belliydi cevap: Ortak dertleri içeren Edebiyatın evrenselliği... (Hayat Bu) Turgenyev’in 1852’de yayımlanan, Rus kırsal yaşamından, özellikle toprak sahibi olan Rus soylularının ve toprak kölesi olan Rus köylülerinin yaşantısından kesitler sunan bir kitap. Süslü ve abartılı bir dil yerine gözleme dayalı gerçekçi bir anlatıma sahip. Turgenyev’in bu sade ve anlaşılır dilini seviyorum. Kendisi de soylu ve varlıklı bir aileden gelen Turgenyev bu kitabında toprak köleliği anlamına gelen serflik kurumuna, bizzat tanık olduğu gözlemlerine dayalı eleştirel öyküler kaleme almış. Hatta bu nedenle kitap yayımladıktan sonra 1 ay ev hapsi ve sürgün cezası almış. Kaleme aldığı, eleştirdiği ve sürekli dile getirdiği serflik ise 1861 reformuyla kaldırılıyor. Turgenyev’in bunda ki payını yadsımamak lazım. Kitapta ben en çok Çertophanov karakterinin agresif, kuşkucu tavırlarını, sahip olduğu güzel ata olan bağlılığını; dilsiz ve sağır olan Gerasimov’un köpeğine olan aşırı tutkusunun anlatıldığı bölümleri sevdim. Bu güzel öyküler ileride birçok yazara hatta Anton Çehov’a bile ilham olmuş. (MeteHan) Kitabın Yazarı Ivan Sergeyeviç Turgenyev Kimdir? Ivan Sergeyeviç Turgenyev, 9 Kasım 1818 tarihinde Orel şehrinde varlıklı bir ailede doğmuştur. Annesi Varvara Petrovna Lutovina, babası Süvari albayı Sergei Nikoleviç Turgenyev’dir. Aile 1827'de Moskova'ya taşınır. Babası 1836 yılında vefat eder. Ivan Sergeyeviç Turgenyev, özel okullarda eğitim görüp, özel öğretmenlerden dersler alır. Henüz bir çocukken; Almanca, İngilizce ve Fransızca'yı anadili gibi konuşmaya başlar. Yüksek öğrenimi için önce Moskova’ya oradan da St. Petersburg’a geçen İvan, Rus dili ve edebiyatı eğitimini kendi ülkesinde tamamladıktan sonra Almanya’ya gider ve 1838-1841 yılları arasında Berlin Üniversitesi’nde felsefe okur. Daha sonra St. Petersburg’a geri dönüp iki yıl kadar bir devlet kurumunda çalışır. Ivan Sergeyeviç Turgenyev, Fransa’da tanıştığı “Gustave Flaubert” ile sıkı bir dostluk kurarak, daha sonraki yıllarda gerçekçilik akımının öncülerinden biri olmuştur. Ivan, ilk olarak 1850 yılında “Lüzumsuz bir Adamın Günlüğü” adını verdiği novellasıyla, ölümünden birkaç gün önce zihninden geçenleri not defterine aktaran bir yazarın hikâyesini anlatarak, yakın çevresine adını duyurur. Şöhretini ise 1852 yılında “Bir Avcının Notları” ile pekiştirir. İvan gençlik yıllarında özel eğitiminden geri kalan zamanları avcılıkla geçirmiştir. Yapıtlarındaki ince duygulu karakter çizimleri, lirik-müziksel dil onu Rus gerçekçiliğinin temsilcisi yapmakla kalmaz, dünya edebiyatının büyükleri arasına da sokar. Turgenyev, eserlerinde serflik ilişkilerinin insana aykırılığını, feodal-aristokrat Rusya'nın yıkılışını, yeni burjuva-demokratik güçlerin yükselişini gerçekçi biçimde yansıtmıştır. Batıyla Doğu arasında kendini sıkışmış hisseden yazarın Çarlık Dönemi’nin Rus entelektüellerini irdelediği “Asilzade Yuvası" adlı romanı 1859 yılında yayınlanır. 1859 yılında annesi de ölünce, geriye kalan topraklar serfler ( toprak ağası adına çalışan köylü) arasında dağıtılırken Turgenyev’e de tüm hayatını rahatça idame ettirebileceği yüklü bir miras kalmıştır. Böylece dünyevi sorunlardan kurtulan yazar başyapıtı, “Babalar ve Oğullar” üzerinde çalışmaya başlar. Gençliğinde köylü kızlara duyduğu ilgiyi ve bu ilişkilerden doğan bir gayrı meşru kızını saymazsak Turgenyev hiç evlenmemiş, babalığını üstlendiği bir çocuk sahibi olmamıştır. Özel hayatı, gönül maceraları pek bilinmeyen Turgenyev’in otuzlu yaşlarda tanıştığı Pauline Viardot ise umutsuz bir aşk macerası olarak yaşamına damga vurmuştur. Altı farklı dili konuşabilen, iyi bir piyanist ve şarkıcı olan sevgilisi evli olduğu için bu çiftin yarı fiziksel, yarı duygusal beraberliği kısa süreli ilişkiler şeklinde uzun yıllar devam eder. Bozkırda Bir Kral Lear (1870), Ham Toprak (1877) gibi eserleri eleştirmenlerden beklediği tepkiyi alamadı ve kendini mutsuz hisseden Turgenyev, son kez ülkesini terk edip hayatının son dönemini bir türlü vazgeçemediği kadının, Pauline Viardot’nun yakınlarında, Paris’te geçirdi. Ivan Sergeyeviç Turgenyev, 3 Eylül 1883 tarihinde Fransa'da Paris yakınlarındaki Bougival kasabasında öldü. Ölmeden önceki arzusu uyarınca naaşı Rusya'ya getirildi ve Belinski'nin mezarının yanına gömüldü. Ivan Sergeyeviç Turgenyev Kitapları - Eserleri Babalar ve Oğullar İlk Aşk Duman Lüzumsuz Bir Adamın Günlüğü Avcının Notları El Kapısında Rudin - İlk Aşk - İlkbahar Selleri Asilzade Yuvası Ham Toprak Mumu Devrimden Önce Üç Karşılaşma Bahar Seli Başkanın Ziyafeti - Parasızlık - Bekar Faust Hikâyeler I- II- III Bozkırda Bir Kral Lear Hikayeler I Hikayeler II Hikayeler III Turgenyev'in Mektupları Klara Miliç Rudin Rudin 2 Huzurlu Sessizlik (Öyküler Cilt 2) Raif Efendi Hikayeler Arasında Asya Hayaletler Taşralı Kadın Bekar Köyde Bir Ay Kasaba Hekimi Rüya Seçilmiş əsərləri Mutsuz Kız Tuhaf Bir Hikaye Düellocu Parasha Первая любовь Ivan Sergeyeviç Turgenyev Alıntıları - Sözleri Bülbül bize tarif edilemez bir coşkuyla dolu anlar bahşederken, gırtlağında yarı yarıya ezilmiş mutsuz bir böcek acılar içinde ölmektedir. (Avcının Notları) Büyük bir sözcüktür, anne..! (Köyde Bir Ay) ... Ama Tanrı haksızlıklara göz yummaz. (Başkanın Ziyafeti - Parasızlık - Bekar) İlk aşk, ihtilâlden farksızdır. (Bahar Seli) Ruhunda tuhaf bir yorgunluk hissediyordu. (Ham Toprak) Aşağıda ufku boydan boya kaplayan çam ormanının görkemli görünüşü denizi andırıyordu. Denizin de, çam ormanının da verdiği izlenim aynıdır; aynı dokunulmamış, el değmemiş bir güç engin, uçsuz bucaksız uzanır önünüzde. Yüzyıllık ormanın derinlerinden de, suyun ölümsüz diplerinden de aynı ses yükselir: “Benim seninle işim yok," der insana; “ben egemenim, sen ise ölmemek için çabala dur!” Ama orman (özellikle de her zaman yalnız, neredeyse sessiz, suskun çam ormanı) denize oranla çok daha tekdüze, hüzünlüdür. Deniz korkutur, okşar, her türlü renkleriyle oynar, her çeşit sesle konuşur; onun gibi yine sonsuzluk esintisi olan ama sonsuzluğu bize hiç de yabancı olmayan gökyüzünü yansıtır... Durağan, karanlık çam ormanı kasvetlice susar ya da insanoğlunun yüreğine önüne geçilemez bir güçle işleyerek boğuk, homurdanır. Bir günlük insan için, dün doğmuş, bugün ölecek olan insan için zordur ölümsüz İsis’in soğuk, doğrudan kendisine dikilmiş bakışına dayanmak. Doğal afetlerin buz gibi soluğu karşısında insanın yalnızca cesur gençlik umutları, hayalleri durulmaz, sönmez; hayır, bütün ruhu çöker, taş kesilir; son kardeşinin de yeryüzünden silinebileceğini ama bu çamların dallarında tek iğnenin titremeyeceğini hisseder insan. Yalnızlığını, zayıflığını, çaresizliğini hisseder ve telaşlı, gizli bir korkuyla kendini günlük küçük kaygılara, yaşamın endişelerine verir; kendi yarattığı bu dünyada yaşamak daha kolay gelir ona, burada kendi evindedir, burada kendi anlamına, gücüne inanmaya hâlâ cesaret etmektedir. (Huzurlu Sessizlik (Öyküler Cilt 2)) Onunla tartışmaya bayılıyorum, çünkü birbirimize söyleyebileceğimiz bütün ateşli sözcüklere rağmen birbirimize duyduğumuz dostluk hiç bizi terk etmiyor ve her sözcükte yer alıyor, oysa başkalarıyla her konuda anlaşabilirsiniz ve tartışacak bir şey bulmayabilirsiniz ama aranızda bir uçurum vardır. (Turgenyev'in Mektupları) Ve önünde saygıyla eğildiğim her şeyi yaktım, yaktığım her şeyin önünde saygıyla eğildim..." (Asilzade Yuvası) Kalbim...içimde olup bitenleri kim ve niçin öğrensin? (Rudin) Kalbinin yoldaşını kaybetmek çok acı. Ama kaderin lüzumsuz;insan ümitsizliğe kapılmamalı, buna inan! (Başkanın Ziyafeti - Parasızlık - Bekar) "Bilindiği üzere insan çok mutluyken beyni az çalışır. Huzur verici ve keyifli bir his, tatmin duygusu, tüm varlığa nüfuz eder; bu his kişiyi tüketir, benlik bilincini kaybettirir ve kötü huylu şairlerin dediği gibi, kişi artık salt mutluluğa ulaşmıştır." (Lüzumsuz Bir Adamın Günlüğü) Öyle sanıyorum ki böyle gözlerle sadece ölümsüz ruhlar bakabilir... (Hayaletler) "Ay, benim düşmanım," diye mırıldandı. "Sırıtması, canlılığı, ödünç alınmış ışığı, bir şeye yaramıyor olmasına rağmen gösterişli oluşu canımı sıkıyor. Yukarıda durmuş, dünyayla eğleniyor." (Raif Efendi Hikayeler Arasında) Ruhunda tuhaf bir yorgunluk hissediyordu. (Ham Toprak) Həyatda elə anlar və elə hisslər var ki... Bunları ancaq göstərmək və yanından ötüb keçmək olar. (Seçilmiş əsərləri) Bu kadının yemek pişirmeden haberi bile yok. (Devrimden Önce) Nelerde, kimlerde yanılmadım, hayal kırıklığına uğramadım ki!... Kaç kez boşuna sevindim, umuda kapıldım, öfkelendim, küçük düştüm! Kaç kez şahin gibi yükselirken , kabuğu ayaklar altında parçalanmış bir sümüklüböceğe döndüm!.. (Rudin - İlk Aşk - İlkbahar Selleri) Onun için en gürültülü, patırtılı gün bile o kadar sessizdi ki, bize göre en sakin gecede bile sessizliğin bu derecesi bulunamaz.. (Mumu) ... "Bu kadar üzgün görünmeye çalışmayın. Acınmaya katlanamam." ... (İlk Aşk) Mutsuz çocuklar hayatın gerçeklerini mutlu çocuklara göre daha erken öğrenir... (Mutsuz Kız) --- Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/avcinin-notlari-ivan-sergeyevic-turgenyev-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)