# Bir Beyoğlu Düşü - Berlin'de Sanrı - Kanallar - Demir Özlü Kitap özeti, konusu ve incelemesi > Bir Beyoğlu Düşü - Berlin'de Sanrı - Kanallar kimin eseri? Bir Beyoğlu Düşü - Berlin'de Sanrı - Kanallar kitabının yazarı kimdir? Bir Beyoğlu Düşü - Berlin'de Sanrı - Kanallar konusu ve anafikri nedir? Bir Beyoğlu Düşü - Berlin'de Sanrı - Kanallar kitabı ne anlatıyor? Bir Beyoğlu Düşü - Berlin'de Sanrı - Kanallar kitabının yazarı Demir Özlü kimdir? İşte Bir Beyoğlu Düşü - Berlin'de Sanrı - Kanallar kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi... - Kaynak: Mardin Life - URL: https://www.mardinlife.com/kitap/bir-beyoglu-dusu-berlinde-sanri-kanallar-demir-ozlu-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi - Dil: tr-TR - Yayın tarihi: 2022-02-27T06:00:16+03:00 - Güncelleme: 2022-02-27T06:00:16+03:00 - Yazar: NASRETTİN GÜNEŞ - Kategori: Kitap - Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2022/02/27/demir-ozlu-kimdir-demir-ozlu-kitaplari-ve-sozleri-162890.jpg Kitap Künyesi Yazar: Demir Özlü Yayın Evi: Yapı Kredi Yayınları İSBN: 9789750819681 Sayfa Sayısı: 184 Bir Beyoğlu Düşü - Berlin'de Sanrı - Kanallar Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti Demir Özlü'nün üç anlatısı Bir Beyoğlu Düşü (1985), Berlin'de Sanrı (1987) ve Kanallar (1991) YKY'de tek ciltte toplandı. Öykü ve romanlarıyla tanıdığımız 1950 Kuşağı'nın önde gelen yazarlarından Demir Özlü, 1980'lerde yazdığı bu novellalarla kendi anlatı dünyasının yetkin örneklerini vermişti. Gençliğin bunaltılı erotizmiyle dolu Beyoğlu, Kleist'ın izinde Wannsee'de yaşanan şiddetli aşk, Kierkegaard'a yaslı yaşam-ölüm, aşk-cinsellik sorunlarının deşildiği Amsterdam... Özlü, anlatılarında düşlerin izini sürerken bir yandan da melankoli desenliyor. Üç anlatı bir arada okunduğunda birbirine sıkı sıkıya bağlı oldukları, ortak bir duyguları besledikleri görülüyor. (Tanıtım Bülteninden) Bir Beyoğlu Düşü - Berlin'de Sanrı - Kanallar Alıntıları - Sözleri Kent de, giderek gençler için bir kent olmaktan çıkıyor. Sadece para geçiyor burada artık Kuşkusuz sanrılar görmek istiyorum ben. Belki de sanrıların gücüne inanıyorum, gerçekliklerine de. Bu 'sözcük' denilen şey canlı. Onun canlı olduğuna giderek daha çok inanıyorum. Hayır gidemezsin bir yere, gidecek yerin yok, geçmişini dolduran o kent izleyecek seni. . Geceler cinayete varan tutkuyu taşıyordu içinde. Gündüzler, bir körün yürüyüşü gibi bakışsızdı Ama neydi aşk? Mitolojik figürlerde olduğu gibi, belirsiz bir yerden çıkıyor ve avını vuruyordu. "Okuyan bir insan olduğunu görüyorum" dedi adam, Bense, okumayı bir yana bırakmış biriyim. O "basit insanlar" dediklerinden. Belki de artık bir beklediği yoktu yaşamdan. Ama gene de emin değilsin. Ne denli alkolle bastırılmış, darmadağın edilmiş olsa da, kırılmış arzuların da korkunç bazı düşlerle sanrılara neden olduğunu düşünebiliyorsun. Uzayın içinde bitmeyen bir istektir insan. "Niçin uydurmayı -söz oyunu da olsa-, düşü, sanrıyı sevmiyorsunuz? Niçin istemiyorsunuz ki hayat hep bir yarı gerçek olsun?" Çünkü, gerçekten, kentini yitirmiş bir insan için, artık her şey bir yarıgerçektir. Şairin söylediği, o kentin ardını bırakmayan imgeleri de bir sanrı: Uykularını dolduran, uyanık olduğun vakitler de gözlerinin önünden geçen imgeler, giderek sanrıya dönüşen, kimbilir, bir gün hayalden varlıkları içinde kendi varlığını yitireceğin hayaletler. Başka ne olabilirlerdi ki! Düşlerimle sanrılarım hangi düzeye kadar yükselecek? Büsbütün bir uyurgezere mi dönüşeceğim? Yoksa gündelik, bilinçli, gerçek, o yalın yaşamı mı sürdüreceğim? Öyle sanıyordum ki, başka bir yaşam gerekliydi bana. İlerde yaşanacak ya da geçmişte yaşanmış. Ana! Bütün iç sıkıntılarımın, vadedilmiş mutluluğumun sanki simgesi olan kadın. Şimdi yeniden ona rastlamak umuduyla dolaşmayacak mıydım? Burada ya da orada. Eski, kağşamış evlerin bulunduğu mahallelerde ya da bu yeni yapıların arasında, demiryollarının vardığı istasyonlarda, kıyısında deniz motorlarının beklediği iskelelerde, bu son duraklarda. Öyle sanıyordum ki, başka bir yaşam gerekliydi bana. İlerde yaşanacak ya da geçmişte yaşanmış. Bu yüzden pek çok düş görüyordum. Öyle sanıyordum ki düşlerimi dolduran eğretilemeler, başka bir hayattan gelmeseler de, cılız varlığımı gene de başka dünyaların eşiğine değin sürüklüyorlardı. Uykulu bir dünya, gerçekten kopan varlığın başdönmeleriyle üzerinde dolandığı imgesel bir boşluk. Büyük kentlerin seslerinden başka hiçbir ses beni çokça büyülemez. Bütün yaşam tek bir yanılsama ya da bir yanılsamalar dizisinden başka neydi ki? Bunun da böyle olması iyiydi. Çünkü yanılsamaları yaşamaksızın geçirilen bir yaşam, daha da, tatsızdı. Öyle sanıyordum ki, yanılsamaları yaşamaktan korkanlar, hayatın önünde sonsuzca ihtiyatlı olanlar, ikinci bir yaşammış gibi, zihinsel bir yanılsamayı büyütüyorlar, sonra da, o büyüttükleri yanılsamayla birlikte çekip gidiyorlardı dünyadan. Kaknem varlıklar! Eğer yanılsamasız bir yaşam, hayatın gerçeğini tanıyarak yaşamaksa, hiçbir şeydi bu. Evet, bu gerçek yaşam, gerçekten hiçbir şeydi Bir Beyoğlu Düşü - Berlin'de Sanrı - Kanallar İncelemesi - Şahsi Yorumlar Demir Özlü’nün, Tezer Özlü’nün abisi oluğunu kaç kişi biliyor ? Şahsen ben ,kitabı merak edip stoklarda bulmak için kan ter döktüğüm zamana kadar bilmiyordum .Alın buradan bir genel kültür bilgisi … Kitaba gelecek olursam kitap bir roman değil , anlatı olarak geçiyor biraz da otobiyografik bir eser. Demir Özlü’nün hayatından kesitler var . Bunlar ;Beyoğlu ,Berlin ve Hollanda …. Sizi Beyoğlu’nda elinizden tutup tüm ara sokakları gezdiriyor,kiliselere koyup Lebon’da çay içiriyor. Nefis bir Beyoğlu turu yapıyorsunuz , o dönemlere gidiyor İstiklal Caddesi’nin keyfini sürüyorsunuz … Demir Özlü anılarını yazarken bir yandan da kendi hayallerini, isteklerini ,düşerini de yazmış yani kitap gercekle düş arasında gidip geliyor.Bazen neresinin gerçek ,neresının Özlü’nün hayatı oldugunu anlayamadım. Beyoğlu’ndan sonraki bölümler beni zorladı ama tadı cok başka bir okuma oldu. Kesinlikle kolay olmayan ama@tadından gecçilmeyecek bir okumaydı. Otobiyografik metinler okumak, Demir Özlü ile ilgili bolca bilgi edinip onun düşlerinde gezinmek isteyenler için muhteşem bir eser. Kitapta dönüp dönüp okuduğum şu alıntıyı buyurun siz de okuyun … • “Öyle sanıyordum ki, başka bir yaşam gerekliydi bana. İleride yaşanacak ya da geçmişte yaşanmış.Bu yüzden pek çok düş görüyordum. “ (sayfa 22) (Hülya) Sadece Bir Beyoğlu Düşü'nü okudum, o yüzden inceleme ya da yorum o kitaba aittir. Kitabın eski baskılarını siteye eklettirme gereği hissetmedim. zikodima ile olan bir konuşmamızda, anı ile anlatı arasındaki farka örnek vermek için bu kitabı önermişti. Deniz Özlü'nün (Tezer Özlü' nin abisi) bu kitapları anlatı olarak geçiyor. Gerçekten de yazar o dönemki yaşamını, üstüne bin katarak, hayallerini, fantezilerini ve duygularını da ekleyerek, Güney Amerika romanlarından alışık olduğumuz büyülü gerçeklik içinde anlatıyor ve türün ismi de anlatı oluyor. Bir Beyoğlu düşü bu kitap gerçekten de. Çoğunlukla Karaköy, Tünel, Galatasaray civarlarında geçiyor. Ben "Hayallerim, Aşkım ve Sen" filmini hayal meyal hatırlıyorum, ama o filmdeki, sepya tonlu senaryo kısımları bu kitaptan alınmış. Gerçekten de kitabı okuduğunuzda o sepya tonunu, eski İstanbul havasını hissedebiliyorsunuz. Dört bölümden oluşuyor anlatı, başlarda İstanbul'a gelip tünel çıkışında bir oda kiralayan bir gencin, Demir Özlü'nün yumuşak kaleminden Beyoğlu' nu dinliyoruz. Kasımpaşa'daki kışladaki kalk borusunu. tramvayların raylar üzerinde çıkardıkları o sesi, çan seslerini, sokak gürültülerini yaşıyoruz. Yavaş yavaş platonik ve tutkulu bir aşk hikayesine dönüyor sonra anlatı. Beyoğlu o eski ihtişamıyla hep baş rolde ama. Hayal ve gerçeğin karıştığı bir şekilde de sona eriyor hikaye. Aslında İstanbul'da, Beyoğlu'nda okumak gerek bu anlatıyı, kitaptaki havaya tam anlamıyla girmek için, sonra da Atıf Yılmaz'ın filmini izlemek. Neyse, iyi perşembeler herkese. (Erhan) Her nereye bakarsanız bakın. Onun için çıkan ilk cümle: yazar/tezer-ozlu’nün ağabeyi olma durumu. Oysa hem kardeşinden daha özgün hem de edebiyatımızda farklı bir yerde kanımca. • Kimileri ‘kasıntı, zorlama’ gibi ifadeler kullanıp onu okumadan yerme yoluna gidiyor. Yapmayın. Vüs’at gibi Ferit Edgü gibi hep kıyıda köşede kaldı sanki Demir Özlü. • 85,87,91 yıllarında kaleme aldığı üç anlatısını okuyacaksınız. • İlki olan Bir Beyoğlu Düş’ünde; İstanbul sokaklarında gezdirecek sizleri. İster anı olarak okuyun isterseniz kurmaca. Size kalmış. “Öyle sanıyordum ki, başka bir yaşam gerekliydi bana. İlerde yaşanacak ya da geçmişte yaşanmış. Bu yüzden pek çok düş görüyordum.”(s.22) Böyle ifade edecek ve ‘düşlerindeki’ hayatı adımlayacak satırlarda. • İkincisi Berlin’de Sanrı ise; Heinrich von Kleist’e saygı niteliğinde yazılmış ve hikayesinin merkezine aldığı yine bir Kleist karakteri olan ‘Michael Kohlhaas’ eşlik edecek bizlere. Somut bir arayış için yola çıkıp ‘benliğinin sınavıyla’ karşılaşacak. Yorulacak, bıkacak. “Bir kez, artık hiçbir bozulabilecek ilişkinin içine girmemeye karar vermiştin; yaşamıştın, yaşamıştın ve bıkmıştın birçok şeyden; daha açıklıkla söylemek gerekirse ‘yaşamın bayalığından’ bıkmıştın.”(s.103) • Son anlatısı Kanallar’da ise insanlar, kanallar ve bağlar diyerek imgelerle mesajları olacak. “ ... yaşam denilen bu bitimsiz yıkıntılar yığınına bu kadar basıp durduktan sonra, bu simgeleştirmenin gerçekliğine inanmaktan başka çaren yok.”(s.138) • Emek isteyen bir okuma serüveni olacak; ama fazlasıyla lezzetli. Buyurun. (Adem Kara) Kitabın Yazarı Demir Özlü Kimdir? Demir Özlü (d. 9 Eylül 1935, Vefa, Fatih), öykü ve roman yazarı Tezer Özlü'nün ağabeyidir. Ödemiş İstiklâl İlkokulu, Ödemiş Ortaokulu, İstanbul Kabataş Erkek Lisesi'nde (1953) okudu. İlk şiiri Kabataş Lisesi öğrencilerinin çıkardığı Dönüm Dergisi ve daha sonra Türk Dili dergisinde yayınlandı. 1959 yılında İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi. 1961-1962 arası Paris'te Sorbonne Üniversitesi'nde Felsefe okuduktan sonra Türkiye'ye dönerek İstanbul Üniversitesi Hukuk Felsefesi ve Metodoloji Kürsüsü'nde 4 yıl asistanlık yaptı. Siyasal eylemleri nedeniyle işine son verilince avukatlık yapmaya başladı. 1969'da "Sakıncalı" olarak askere gitti ve yedeksubaylık hakkı elinden alınarak Muş'ta çavuş olarak askerlik görevini tamamladı.1971'deki askeri müdahaleden sonra bir süre tutuklu kaldı. 1979'da Stokholm'e yerleşti. 12 Eylül 1980 darbesinden sonra vatandaşlıktan çıkarıldı. Türkiye'ye 1989'da dönebildi. Bu tarihten beri Stokholm ve İstanbul'da yaşıyor. İlk şiiri Kabataş Lisesi öğrencilerinin çıkardığı Dönüm, daha sonra Türk Dili dergisinde yayınlandı. Öykü, deneme, eleştiri ve çevirileri Mavi, A, Pazar Postası, Yeni Ufuklar, Soyut, Somut, Yeni Edebiyat, Gösteri ve Adam Öykü dergilerinde yayınlandı. 1980'den sonra roman, anlatı, anı ve gezi kitaplarına ağırlık verdi. Demir Özlü Kitapları - Eserleri İşte Senin Hayatın Bir Beyoğlu Düşü Bir Küçükburjuvanın Gençlik Yılları - Bir Beyoğlu Düşü - Berlin'de Sanrı - Kanallar Önünde Boş Bir Uzam Güvercinler ve Matmazeller-Düş Öykü Tatlı Bir Eylül İthaka'ya Yolculuk Bunaltı Bir Yaz Mevsimi Romansı Borges'in Kaplanları Paris Günleri Berlin'de Sanrı Bir Uzun Sonbahar Kendi Evine Varamamak Dalgalar Berlin Güncesi 1989 İlkbaharı Kanal Kentlerinde Geçen Yaz Kentte Kızlar Stockholm Öyküleri Kanallar İstanbul Büyüsü Aşk ve Poster Ne Mutlu, Ulysses Gibi... Balkur'da Akşam Yemeği Sürgün Küçük Bulutlar Amerika 1954 Sürgünde On Yıl Soluma Öteki Günler Gibi Bir Gün Paris Güncesi Samuel Beckett'in Terzisi Şapka, Deniz Kıyısı ve Yüz Demir Özlü Alıntıları - Sözleri Yaşadığımız dünyada aşka yer var mıydı ki? (Önünde Boş Bir Uzam) "Ne kadar derin olursa olsun, usul usul kazacaksın toprağı, açacaksın yürüyeceğin yolu. Çünkü tek bir kişi de olsan çoğunluksun sen." (Öteki Günler Gibi Bir Gün) İnsan yurdundan ayrı düştükten sonra, daha önce de birkaç kez söylediğim gibi, her şey bir yarı gerçektir artık onun için. (İthaka'ya Yolculuk) Kentini yitirmiş bir insan için, artık mutlu olabileceği bir yer yoktur yeryüzünde. Kim bilir, belki o, artık, bir daha ele geçirmemek üzere yitirmiştir kendisini de. (İthaka'ya Yolculuk) “insan eğreti dokunuşlarla yaşadığı, kendine büsbütün yabancı bir ülkede kendi varlığını nasıl bulabilir? o güne kadar görmediği bir sokağa rastlamaktan mutluluk duysa da. düşlerimde kendi evimi arıyorum. kendi evime varmak amacım. o ev artık yokluğa karışmış olsa da.” (Kendi Evine Varamamak) Beni içten içe çok sevdiğini sanıyorum. Onun için de -belki- çekici yanları olan bir ilişkiydi ilişkimiz. Ben de bütün bütüne aşığım ona. Onu bırakıyorum ama sonra yakın ya da uzak bir gün onsuz yapamayacağımı anlarsam nerede bulabileceğim onu? Acıyla kıvranacağım. Her şeyimi yitirmiş gibi olacağım. Aşkın içindeyim çünkü. Çıkılamaz aşkın içinde. Bilinçli yaşamı aşar o. Bilmiyor muyum bunu? (Güvercinler ve Matmazeller-Düş Öykü) ''Yalnızsınız bu kentte.Ne olursa olsun,karınız da olsa,çocuğunuz da olsa yalnızsınız.Geceler,kışın çok karanlık oluyor ve çok koyu bir karanlık bastırıyor.Güneş çok uzaklara çekilmiş çünkü.'' (Sürgün Küçük Bulutlar) Düşler dalga dalga geliyor şimdi, denizin dalgaları gibi, sakin bir denizin, unutuşun, yarı uykunun dalgaları bunlar. (Öteki Günler Gibi Bir Gün) Sabahleyin Ferid Edgü ve Ataman Dalaman telefon etti. (Berlin Güncesi 1989 İlkbaharı) Böyleydi bu ülkede yaşam. Rastlantılara bağlıydı. (İşte Senin Hayatın) "Oturduğumuz tahta ev yok anne" dedi. "Ama yandaki tahta evi kapısından tanıdım. O büyük ev aynen duruyor. Karşıdaki hamam da." Annesi dalgın bir gülümseme ile : "Burdur" dedi. "Demek Burdur' a gittin." (Dalgalar) Felsefesiziikten ötürü baş döndürücü bir kimlik bunalımı içerisindeyiz. Ne liberali gerçekten liberal olan, ne sosyal de­mokratı gerçekten sosyal demokrat olan bir maketler toplu­munda yaşıyoruz sanki. (Borges'in Kaplanları) Yalnızlığım içinde, bütün kazandığımı sandığım bilgiye ve değere karşılık, bir hiç sayıyordum kendimi. İçimdeki o uzayıp duran boşluğu, sokaklarla, insanlarla, dışımda olan varlıklarla dolduracaktım. (Bunaltı) Zengin çocuklarında bulunan bir özellikle seni kiskirtiyordu (Bir Küçükburjuvanın Gençlik Yılları -) Güneş çıkma girişiminde bulunduysa da çıkamadı. (Berlin Güncesi 1989 İlkbaharı) "Sanki bir sanrı başlıyordu, içimden gelen gizli bir çağrı belirsiz, çalkantılı, kavranmaz bir istek yokluğa götürüyordu beni." (Kendi Evine Varamamak) Yaşamımın bütün dönemlerinde beni durduran bir yetkili karşıma çıkmadı dersem, yalan söylemiş olurum. (Kendi Evine Varamamak) "Napar bu kız?" diye sordum. "Hiçbir şey yapmaz. Sıkılır" dedi. (Bir Uzun Sonbahar) Bir an önce bu gemi kalksa da kur­tulsam bu bataklıktan. (Paris Güncesi) Artık hiçbir şey avutamaz beni, kendimi kandırabileceğim bir şey yok. (Kanallar) --- Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/bir-beyoglu-dusu-berlinde-sanri-kanallar-demir-ozlu-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)