# Bir Cuma Rüzgarı Kadıköy - Mario Levi Kitap özeti, konusu ve incelemesi > Bir Cuma Rüzgarı Kadıköy kimin eseri? Bir Cuma Rüzgarı Kadıköy kitabının yazarı kimdir? Bir Cuma Rüzgarı Kadıköy konusu ve anafikri nedir? Bir Cuma Rüzgarı Kadıköy kitabı ne anlatıyor? Bir Cuma Rüzgarı Kadıköy PDF indirme linki var mı? Bir Cuma Rüzgarı Kadıköy kitabının yazarı Mario Levi kimdir? İşte Bir Cuma Rüzgarı Kadıköy kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi... - Kaynak: Mardin Life - URL: https://www.mardinlife.com/kitap/bir-cuma-ruzgari-kadikoy-mario-levi-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi - Dil: tr-TR - Yayın tarihi: 2022-04-15T12:00:06+03:00 - Güncelleme: 2022-04-15T12:00:06+03:00 - Yazar: Mardin Life - Kategori: Kitap - Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2022/04/15/mario-levi-kimdir-mario-levi-kitaplari-ve-sozleri-200502.jpg Kitap Künyesi Yazar: Mario Levi Editör: Ece Erdoğuş Tasarımcı: Füsun T. Elmasoğlu Yayın Evi: Everest Yayınları İSBN: 9786051853673 Sayfa Sayısı: 247 --reklam-- Bir Cuma Rüzgarı Kadıköy Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti İstanbul… Her köşesinde başka başka hikayeler, sırlar, hayatlar taşıyan şehir... Mario Levi, yedi kitaplık yeni İstanbul yolculuğu Gördüklerimiz Göremediklerimiz’e bu kitapla başlıyor. İlk durağı Kadıköy’de bir cuma günü. Sonraki kitaplardaysa okuru haftanın farklı günlerinde farklı semtler bekliyor. Teğet geçen hayatlar, geleceğe dair kaygılar, kalmakla gitmek arasında bocalayışlar ve söylenemeyen gerçeklerle iç içe geçen hikâyeler… Bugüne ait hikayeler… Ayrıca bu kitapta Levi tarafından çekilmiş, semte ait siyah beyaz fotoğraflar da çıkacak karşınıza. Yazar bu fotoğrafları zamanın tanıklığı olarak görüyor. Bir Cuma Rüzgârı İstanbul’un ruhuna dokunan bir roman --reklam-- Bir Cuma Rüzgarı Kadıköy Alıntıları - Sözleri O yaşamak zorundaydı, ben yaşadıklarının izini sürmek.... O istediği zaman kaçabilirdi, ben kaçamazdım.. O yok saymayı oynayabilirdi, ben oynayamazdım.. Onun anlatmak gibi derdi yoktu, benim vardı Gidilen yer aynı zamanda dönülen yer olabilir mi..?.. Suskun kalmayı şeçenlerle çok konuşanlar arasında Ortak bir taraf varmıdır.." Üzerine gitmesem, hayatın bu akisında unutur giderim zaten... Bazı çok yakın yerler bile, çok uzak gelebilir insana.. Bazı adımlar karanlıkta atılır.." Belki de bir vazgeçişin sınırına gelmişsinizdir... Bazı yaraların kapanması hiç kolay değildi..." Şimdi gidiyorum. İçimde yine bir eksiklik duygusuyla...., “Gerçek mağlubiyetlerin gerçek galibiyetleri taşıdığını size en son ne zaman söylemiştim?” Giden yıllar... Gerisini getirmiyor.." Bazı duygular kolay kolay dile getirilmez ki... Sahiden dönmeyi en son ne zaman göze aldınız peki..?.. Zor soru, değil mi..?.. Gitmelere inanmadığımı boşuna söylemiyorum ki... Kendine bir kırgınlık inşa etmek, bir başka hayatı inşa Etmekten çok daha kolay... İnsan bazen anlatmak ister.... Anlatarak birbirine tutunmak...... Bilimiyor muydunuz....?...... --reklam-- Bir Cuma Rüzgarı Kadıköy İncelemesi - Şahsi Yorumlar Bir Cuma günü alışveriş merkezinde kitapçıya girdim, indirimli kitaplara bakarken yazarı ve adıyla bu kitap dikkatimi çekti. Ne de olsa hem Kadıköylüyüz hem de hemşerimiz Levi hayranıyız. Kitabı karıştırırken imzalı olduğunu da görünce aldım. Aldım, okudum da sonrası gene acı bir hikaye… Her zaman olduğu gibi bu kitapta seriymiş, üstelik yedi kitap olarak tasarlanmış, bu ilk kitap. Bir daha seri almayacağım dedim, gene olmadı hayranı olduğumuz yazarın memleket hikayesi dedik kendi ayağımızla yakalandık. Kaderim bu benim istemeden seri kitaplara bulaşmak. Levi’nin böyle bir seriye Kadıköy ile başlaması çok doğal, zaten başka türlüsü düşünülemezdi. Ne de olsa o bir KADIKÖYLÜ… (Yeldeğirmeni) İstanbul… Her köşesinde başka başka hikâyeler, sırlar, hayatlar taşıyan şehir… Mario Levi, yedi kitaplık yeni İstanbul yolculuğu Gördüklerimiz Göremediklerimiz’e bu kitapla başlıyor. İlk durağı Kadıköy’de bir cuma günü. Sonraki kitaplardaysa okuru haftanın farklı günlerinde farklı semtler bekliyor. Teğet geçen hayatlar, geleceğe dair kaygılar, kalmakla gitmek arasında bocalayışlar ve söylenemeyen gerçeklerle iç içe geçen hikâyeler… Bugüne ait hikâyeler… Ayrıca bu kitapta Levi tarafından çekilmiş, semte ait siyah beyaz fotoğraflar da çıkacak karşınıza. Yazar bu fotoğrafları zamanın tanıklığı olarak görüyor. Bir Cuma Rüzgârı, İstanbul’un ruhuna dokunan bir roman. (Arka Kapak) Seri olduğu arka kapakta yazıyor üstelik nasıl okudum acaba? Ya da sevinçten okuduğumu nasıl anlayamadım. Tramvay durağındaki sohbette: Biri Harman derken öteki Bafra diyor. Biri Bahar derken öteki Yenice… Gelincik, Birinci, İkinci, Asker, Samsun, Çamlıca, Maltepe diyerek birbirlerine hatırlayabildikleri üzerine adeta nazire yapıyorlar. Nazire yaptıkları isimlerin çoğunu hatırlıyorum. Hatta Çamlıca’nın yeşil paketleri vardı, mentollü. Neden bu ayrıntılar akılda kaldı? Çünkü aynı zamanda gazoz markasıydı ve amblemleri aynıydı. Birde Gelincik şık, beyaz bir karton kutudaydı. “Küçük zevkler… Koço’da ağız tadıyla ızgara lüfer veya deniz levreği yemek gibi… Baylan’dan likörlü çikolata almak gibi… Sinemaya veya operaya gitmek gibi…” Bu zevkleri tatmış biri ( deniz ürünü yemem ama eniştem Koço’da her Cuma yemek yerdi bende meze, börek takılırdım) olarak maalesef hiçbiri kalmadı. Koço hala açık olabilir, pandemi dolayısıyla her yer kapalı, düzen altüst oldu ama olmasa ne olur? Eski personel, eski lezzetler, en önemlisi herkesin birbirini tanıdığı en azından selamlaştığı, simasını bildiği eski müdavimler kaldı mı? Baylan ise başka bir facia. Levi likörlü çikolatalardan bahsetmiş ama oranın spesiyali “Cup Griye” idi. Çocukluğumda Kadıköy Çarşısı’nda en sevdiğim lezzetlerin bulunduğu mekan. Herkes Cup Griye’sini sever ama ben peşmelbasını da en az onun kadar severdim. Onlarda 2008 – 2009 gibi çok bozuldular. Ne eski lezzet ne de eski servis kalitesi vardı, dolayısıyla da müşteri profilleri de değişmişti, kapıdan girmek istemeyeceğiniz bir mekân olmuştu. Osman Balcıgil’in En Hüzünlü Eylül adlı kitabında dip notları okurken öğrendim ki 2009 yılında kuruluş el değiştirmiş. Maalesef, bu değişikliğin sebebini anlamış oldum. Küçük zevklerden sinema ve operaya gelirsek pandemiden dolayı onlarda uzun süredir kapalı. Kitapta özellikle bölüm sonlarında Levi’nin çektiği semte ait siyah beyaz fotoğraflar var. Bu da Kadıköy yolculuğunu, hikayeleri daha keyifli hale getiriyor. Özellikle o resimlerin nerede, hangi açıyla çekildiğini düşünüp, semti gözünde canlandırıp, bulmak hem oraları hatırlamak hem de bilmenin keyfini yaşamak adına güzeldi. Şefik Bey, Kelebek Taci, Süreyya, Maria, Nimet Hanım, Kaya, Didem, Peltek Melahat, Funda, Yorgun Sezai ve diğerlerinin hikayeleri. Kadıköylülerin hikayeleri. Kadıköy’den hayatlar, portreler. Mario Levi’nin sözleriyle: Kesişen ve birbirine dokunmayan hayatlar bunlar… Büyük şehre ait hayatlar. Bazı hikayelerin hep eksik yaşanmasına yol açan hayatlar… Kadıköy, Kadıköylüler, Kadıköylü sanatçılar var oldukça semtin hikayeleri devam edecek; tabii merak eden görmek isteyenler için… Yeni yorumlarda buluşmak dileğiyle, kitap rüzgarlarında kalın… ÖZGÜN ONAT (Özgün Onat) --reklam-- Bir Cuma Rüzgarı Kadıköy PDF indirme linki var mı? --reklam-- Mario Levi - Bir Cuma Rüzgarı Kadıköy kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Bir Cuma Rüzgarı Kadıköy PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz. Kitabın Yazarı Mario Levi Kimdir? Mario Levi, 1957 yılında dünyaya geldi. 1975’te Saint Michel Lisesi’nden, 1980 yılında, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Fransız Dili ve Edebiyatı Bölümü’nden mezun oldu. İlk yazıları “Şalom” gazetesinde yayımlandı. Bu yazılarını daha sonra “Cumhuriyet”, “Stüdyo İmge”, “Milliyet Sanat”, “Gösteri”, “Argos”, “Gergedan”, “Varlık” gibi yayın organlarındaki yazıları izledi.Yayımlanan ilk kitabı “Jacques Brel: Bir Yalnız Adam” (1986) adını taşır. Bu kitap üniversiteyi bitirme tezinin romanlaştırılmış şeklidir. İlk hikâye kitabı “Bir Şehre Gidememek” ise 1990 yılında yayımlanır. Otobiyografik özellikler taşıyan bu kitap, yazarın hem aşkları, hem de çocukluk ve ilkgençlik yıllarıyla hesaplaşması gibidir. Kitap o yılın Haldun Taner Öykü Ödülü’nü kazanır. 1991 yılında yayımlanan ikinci hikâye kitabı “Madam Floridis Dönmeyebilir”de İstanbul’un azınlık çevrelerine ve topluma uyum sağlamakta zorlanan insanlarına yer verir. 1992 yılında “En Güzel Aşk Hikâyemiz” adını taşıyan ilk romanı yayımlanır. Sonra araya uzun bir sessizlik girer. “İstanbul Bir Masaldı” adındaki hacimli romanı 1999 yılında yayımlanır. Bu kitap da yirmili yıllar ile seksenli yıllar arasında İstanbul’da yaşamış bir Yahudi ailesinin hikâyesidir. Şehrin öteki azınlıklarından kahramanlar bu hikâyede de görünür. Mario Levi, yazarlığın yanı sıra, Fransızca öğretmenliği, ithalatçılık, gazetecilik, radyo programcılığı, reklam yazarlığı gibi işler de yapmıştır. Halen Yeditepe Üniversitesi’nde ders vermeye devam etmektedir. Ayrıca yazı atölyelerinde, bu yola gönül vermiş insanlara Yazı Yaratımı dersleri de vermektedir. --reklam-- Mario Levi Kitapları - Eserleri Bir Şehre Gidememek Bu Oyunda Gitmek Vardı İstanbul Bir Masaldı Yanlış Tercihler Mahallesi Madam Floridis Dönmeyebilir Karanlık Çökerken Neredeydiniz Lunapark Kapandı Size Pandispanya Yaptım Bir Cümlelik Aşklar İçimdeki İstanbul Fotoğrafları En Güzel Aşk Hikayemiz Bir Cuma Rüzgarı Kadıköy Bir Yaz Yağmuruydu İstanbul Öyküleri Bu Salı ve Her Salı Şişli Bir Yalnız Adam: Jacques Brel O Pazartesi Eminönü Pazarın Yalnızları Beyoğlu --reklam-- Mario Levi Alıntıları - Sözleri Farklılığın bedelini ödemek kimin için kolay oldu ki?... (İstanbul Bir Masaldı) Sevilecek değil, İstanbul aşık olunacak bir varlıktır. İstanbul ile bizimkisi eski bir kara sevda ve ihanet meselesidir. (İstanbul Öyküleri) Hayatımızda yer etmiş hiçbir acıyı, hiç kimseyi öldüremeyiz aslında... Sadece zamanla onları bir yere koymayı öğreniriz. (Lunapark Kapandı) 'İyi' bir insana giden yol, birçoğumuz için çok kirlendi artık sanırım. (İstanbul Bir Masaldı) Sözler bir mirastır. Duygular da. Onlardan geriye kalan nefesler de. (Bu Oyunda Gitmek Vardı) “Cehennem” sadece “başkaları” değildi, içine düştüğümüz hayattı da çoğu kez… (Karanlık Çökerken Neredeydiniz) Kendi küçük tarihimde kelimelerden ve ket vurmalardan örülmüş bir duvarı bir şekilde aşmaya çalışıyorum anlayacağınız. (Madam Floridis Dönmeyebilir) Bugünlerde hepimizde bir keyifsizlik var . (İstanbul Bir Masaldı) Ancak her hüsran, her çıkmaz, kendince bir yaratıcılığı besler. Her yoksunluk, her yenilgi ve eksiklik aslında bir kapıyı açar. (Bir Yaz Yağmuruydu) Bir yalnızın Bir başka yalnızın yalnızlığına Hiçbir zaman tahammülü olmadı. (Bir Yaz Yağmuruydu) "Sarmadımsa da belden, geçmedim bu emelden... Bir haziran maceradır, onu aldılar elden... Başkasına yar oldu, eller bahtiyar oldu... Gönlüm hep baştan viran bir diyar oldu..." (İçimdeki İstanbul Fotoğrafları) "Nerede yaşıyorsunuz?" "Benim her yere taşıyabildiğim bir bavulum var." (Bir Cümlelik Aşklar) Sevdiğiniz insana neden kavuşamıyorsunuz ki ?.. (Bir Yaz Yağmuruydu) "Geceler soğuk, geceler dingin ve yapayalnızdı. Bir gece rüzgârı çıkardı, dalgalardan eser, sazlıklardan eserdi kimileyin. Kış geceleriydi. Eve tutsak, yerleşikliğe tutsak ilişkilerdi yaşadıkları." (Bir Yalnız Adam: Jacques Brel) İnsan en çok kaybettiklerine kazanıyordu galiba. Gerçek öğrenmeler, gerçek bedelleri gerektiriyordu. (İçimdeki İstanbul Fotoğrafları) Yağmur, o şiirlerdeki gibi, sadece hüznü mü anlatır, dile getirir ?.. (Bir Yaz Yağmuruydu) İnsan hiçbir yere yalnız gidemiyor, hüsranları ve ayrılıkları da hep beraber götürüyor. (Bir Şehre Gidememek) Bir zorunlu suskunluğun ya da daha doğru bir söyleyişle gerçekleştirilemeyen bir rüyanın hikâyesi de diyebilirdiniz buna, bekleyişlerden, kendini ve yankısını aramalardan örülü yılların sessiz, pişmanlıkları bol anlatımı da. (Madam Floridis Dönmeyebilir) Doğruyu çoğu kez yanlışlardan geçerek bulmuyor muyduk?... (Karanlık Çökerken Neredeydiniz) Çünkü insanın hakikatleri daha iyi görmesi birilerinden tokat yemesine de bağlıydı. (Bu Oyunda Gitmek Vardı) --- Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/bir-cuma-ruzgari-kadikoy-mario-levi-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)