# Büyük Zen Düğünü - Charles Bukowski Kitap özeti, konusu ve incelemesi

> Büyük Zen Düğünü kimin eseri? Büyük Zen Düğünü kitabının yazarı kimdir? Büyük Zen Düğünü konusu ve anafikri nedir? Büyük Zen Düğünü kitabı ne anlatıyor? Büyük Zen Düğünü kitabının yazarı Charles Bukowski kimdir? İşte Büyük Zen Düğünü kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi...

- Kaynak: Mardin Life
- URL: https://www.mardinlife.com/kitap/buyuk-zen-dugunu-charles-bukowski-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi
- Dil: tr-TR
- Yayın tarihi: 2022-02-24T10:00:09+03:00
- Güncelleme: 2022-02-24T10:00:09+03:00
- Yazar: Mardin Life
- Kategori: Kitap
- Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2022/02/24/charles-bukowski-kimdir-charles-bukowski-kitaplari-ve-sozleri-160539.jpg

Kitap Künyesi
 Yazar: Charles Bukowski 
 Çevirmen: Avi Pardo 
 Yayın Evi: Metis Yayıncılık 
 İSBN: 9789753420303 
 Sayfa Sayısı: 168 

Büyük Zen Düğünü Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti
Büyük Zen Düğünü Bukowski'den Öyküler "Arka koltuktayım, Romanya ekmeği, ciğer ezmesi, bira ve meşrubatların arısına sıkışmış; on yıl önce ölen babamın cenazesinden bu yana ilk kez bağladığım yeşil kravatımla. Şimdi bir Zen düğününde sağdıç olacaktım. Hollis saatte 130 kilometre sürüyor. Roy'un iki metrelik sakalı yüzüme uçuşuyor. Benim 62 model Comet arabamdayız ama ben kullanıyorum-sigorta yok, iki kez alkollü araba kullanmaktan enselenmişim ve zaten sarhoş olmaktayım. Hollis'le Roy üçsenedir beraber yaşıyorlar, Hollis sağlıyor geçimlerini. Arka koltukta oturmuş bira içiyorum. Roy bana tek tek Hollis'in aile fertlerin anlatıyor. Roy daha becerikli entelektüel palavralarla, ağzı laf yapıyor. Evlerinin duvarları ilgin fotoğraflarla kaplı...

Büyük Zen Düğünü Alıntıları - Sözleri
Belki yaşamak için fazla bir neden yoktu ama acı çekmemek yeterli bir neden sayılmalı.
Çok az şeye tahammül edebiliyorum artık.
Arada derede kalmış bir şey gibiyim ve sanırım bu da deliliğin başlangıcıdır.
“bilmiyorum, korkuyorum belki, her şeyden korkuyorum, yani, insanlar, binalar, şeyler, her şey, daha çok insanlar.”
Tuhaf bir yan olduğunu biliyordum ama deli olduğumu düşünmüyordum, insanların nasıl bu kadar kolay öfkelendiklerini, sonra da öfkelerini aynı kolaylıkla unutup nasıl neşeli olabildiklerini anlayamıyordum sadece, ve nasıl HER ŞEYE ilgi duyabildiklerini, bu kadar sıkıcıyken her şey.
Her şey ters gidiyor son zamanlarda.
Çok ince ve tehlikeli bir görünümü vardı çocuğun, ama düşünürsen herkesin tehlikeli bir görünümü vardı bu dünyada.
Şiir yazmanın insanı uçurumun kenarına sürükleyen bir yanı var.
Bir insanı neyin yiyip bitirdiğini asla bilemezsiniz, belli bir kafa durumuna gelmişseniz en basit şeyler bile korkunç problemlere dönüşebilirler..
İnsanlarla beraberken kendimi rahatsız hissediyorum. Benden uzak şeylerden söz edip, benim duymadığım heyecanlar duyuyorlar.
...daha iyi şehirler, daha iyi aşklar, daha iyi şanslar, daha iyi bir şeyler, asla bulamayacaklar, asla vazgeçmeyeceklerdi.
"Ah Tanrım, Tanrım hiç aklıma gelmezdi..."
Ruhundan pek birşey kalmamışsa ve bunun farkındaysan,biraz ruhun vardır yine de.
Nice mutlu yıllara demeyeceğim, çünkü değişen bir şey yok. Günler aynı, insanlar aynı, yalanlar aynı, dekorlar ve sahneler aynı, kandırılanlar aynı. Ve yine aynı olacak; sahte kahkahalar, sıra dışı böğürmeler...
İyi kusmalar.
Zenginler anlarlar; sadece bir şey yapmazlar anladıkları şeyler için.

Büyük Zen Düğünü İncelemesi - Şahsi Yorumlar
Charles Bukowski ağzı bozuk bir yazar öyküleri hep +18 lik keşke düzğün birşeyler yazsaymış yazarın dili düzğün olsaydı diğer kitaplarınıda okurdum. (Rabia) 
Charles Bukowski yazarın okuduğum ilk ve benim için son kitabı olan büyük zen düğünü bitti. Yer altı edebiyatı bana hitap etmiyor, akıcı kendini okutuyor ama bittikten sonra ne okudum şimdi ben dedim. Kitapta kısa kısa öyküler var, kadınlarla yatıp kalkması ve alkol alması üzerine yazılmış sevdiğim öyküsü olmadı. Okudum ve bitti. (Songül) 
Bukowski'nin her eserinde; gerek öykülerinde gerekse de romanlarında kendisidir anlattığı kişi. Bazen açıkca, gizlemeden belli eder kendini eserlerinde, bazen de Chinaski olur bir anda. Bu açıdan, Büyük Zen Düğünü'nü Bukowski'nin bizlere yine kendinden kesitler sunduğu bir öykü eseri olarak nitelendirebilirim. Düşündüm de... Aslında bahsini ettiğim durum tüm yazarlar için geçerli değil midir? Bir yazar kendine en uç olan kişiden bile bahsetse, o kişi yine de kendinden izler taşır; taşımalıdır. Mesela Suç ve Ceza romanına da bu perspektiften bakacak olursak, Raskolnikov'un hayatının bir kesitinin Dostoyevski'den izler taşıyan hali olarak da isimlendirebiliriz. Eseri okurken bizim Raskolnikov'a bakışımız bile aslında Dostoyevski'nin bizlere verdiği merceklerin ardından olur. Eser ve eserin içeriği ilişkisi bu açıdan bakacak olursak, çok daha derin bir mesele aslında. Mercek, bu denklemden çıkartılamaz. Çünkü yazarın mercekleri ile bakmak zorundayızdır, biz her ne kadar tarafsız okumaya çalışalım ya da her eserin yoruma açık olduğunu düşünelim. Eserler yoruma açıktır ama baktığımız merceklerin ardından baktığımız hali ile açıktır yoruma. Gözleri zor gören bir insanın gözlüğe, merceğe gereksinimi gibi bizim de eserin içerik dünyasını net olarak görebilmemiz için bu merceklere ihtiyacımız vardır. Ayrılmaz bir bütünün parçalarıdır bunlar.

Konu Bukowski'ye gelince, adeta Bukowski'nin bizzat kendisi merceği kendi gözünden çıkarıp bize verir ve böylelikle yine onun hayatına bakarız. Bu açıdan paylaşımcıdır Bukowski, cömerttir. Okurun, eserin içeriğini düzgünce seçebilmesi için gereken merceği bizzat kendi elleriyle takdim eder. Eğer her eser yazardan bir parça taşıyorsa, yazarların genel olarak yaptığı şey, verdikleri mercekleri okurların kullanmasını sağlayarak, birtakım başka karakterler ardından kendisini gösterebilmektir. Bir Raskolnikov'dan ya da İvan Karamazov'dan Dostoyevski'nin çeşitli yönlerini görebilmektir mesela bahsettiğim şey. Ama iş Bukowski'ye gelince işler farklılık gösterir. Bukowski direkt olarak, araya aracı olacak bir karakter eklemeden, tüm olağanlığıyla kendini ele verir. Dolandırmayı, süslü sanatı sevmez Bukowski. Uzatmadan kendini ilk başta ele verir. Sanki okuruna, "al işte ben buradayım, ne yaparsan yap" der gibidir. Bu yüzden Bukowski okurken kendimi olmadığım kadar rahat hissederim. Bir perspektif bulma çabasına girmek yerine salt Bukowski'yi zaten görürüm eserin her bir köşesinde. Kendisini buldurmak için gerekecek olan çabayı, direkt kendisini ve hayatını anlatarak harcamıştır o. Bukowski bu sayede benim 'dinlenme' yazarım olmuştur her zaman. Ağır bir kitap okuduktan sonra okuyabileceğim bir Bukowski kitabı köşeden bana göz kırpıyorsa aşırı rahatlarım. Çünkü bir kafa dağıtma gibidir Bukowski okumak. Sanki karşılıklı oturmuş bira içiyorsunuz. Bira içerken hayatı eleştirseniz bile diğer türlü yapacağınız eleştirilerden çok daha rahat halde olursunuz. Böyledir Bukowski okumak.

Bukowski, eserlerinde sarhoş olma durumunu o denli iyi yansıtıyor ki sanki okurken sizin de başınız yavaştan dönmeye başlıyor. Sarhoş olma halini en az Bukowski kadar iyi tasvir eden başka bir yazar da yine Dostoyevski'dir bana kalırsa. Ama Bukowski'nin her eserinde (belki de her sayfada?) bu sarhoş havaya rastlarız. Üstte de bahsettiğimiz üzere sarhoşken yapılan eylemlerin kaygı verme olasılığı aşırı derecede azalır. Diyelim ki siz o denli önemli bir konuşma yapacaksınız ki ülke değişecek; siz bu konuşmayı normal halde ile yaparsanız o konuşma içinde bulunacağınız kaygılar nedeniyle yerinde asla olmayacaktır. Endişe, kaygı insanı gerçeklerin somutluğuna karşı aşırı duyarlı hale getirir. Ama diyelim ki bu konuşmayı sarhoş bir halde yapacaksınız. O konuşmayı yaparken o denli rahat hale gelirsiniz ki içinizde kaygıya dair zerre kalmaz. Ülkenin değişmesi umurunuzda bile olmaz, ama o halde diğer kaygı dolu yapacak olduğunuz konuşmadan çok daha yerinde konuşacak olmanız da muamma değildir. Tabii eğer sarhoşken kelimeleri şaşırmazsanız.

İşte Bukowski'nin bu eserinde de, her eserinde olduğu gibi bu sarhoş haldeyken dünyayı ve bazı şeyleri eleştirme var. Diğer 'dünya eleştiricilerinden' farklıdır Bukowski, çünkü işin içinde kaygı yoktur. Bu yüzden de eleştirmek için yer arayıp durmaz, bir anda eleştirir. Mesela at yarışlarını izlemeye giderken yolda arabada kırmızı ışıkta dururken eleştirir birden. Ya da yeni başladığı işindeki ilk gününde. Durum böyle olunca da Bukowski birçok kişinin sandığı gibi kendiyle çelişen, 'sapık' biri olmaktan da çıkar bana göre. En başta Bukowski her şeyini kabul etmekte ve hiçbir durumunu gizlememektedir. Hayatının her şeyini, iyisiyle kötüsüyle anlatır. Herkesleşmemek uğruna sefil bir yaşamı yeğler aslında. Takım elbiseler içinde yaşamları sözde daha değerli olan insanlardan biri olmamak uğruna bu yola seve seve girer. Hiçbir kusurunu da gizlemez. Alkol bağımlılığına birçok sayfada rastlarız. Çapkınlığını saklamaz asla. Utanmaz diye bir hakaret, sitem vardır dilimizde. Bu aslında tam olarak hakaret değildir bu açıdan baktığımızda. Bukowski yaptığı kusurları, kötü yanlarını hepsini kabul eder, gizlemeye çalışmaz, yaptığı şeylerden utanmaz. Yaptığı şeyler en başta kendini rahatsız etmesi gereken biri neden zerre kadar rahatsız olmaz ki? Mesele kendini olduğu gibi gösterebilmektir. Hani demiştik ya aracı falan kullanmaz Bukowski diye, işte tam da bu yüzden. Kimseyi memnun etmek için de çabalamaz aynı sebepten dolayı. Çünkü en başta kendisi, kendinden memnunken neden başkalarını da memnun etmeye çalışsın ki? Belki bir anne, çocuklarını ve sevdiği insanı memnun etmeye çalışmak zorunda olabilir, ama biz Bukowski'den bahsediyoruz. Aşırı düzenli ve özenli insanların yaptıkları tek şeyin birbirlerini memnun etmek olduğunu söyler bir anda onlardan oluşmuş bir topluluğa bakarken.

Birçok eserinde olduğu gibi bu eserinde de kendisinin çocukluğuna dair izler görüyoruz. Bukowski'de şu sahne adeta bir klişedir: Babası onu her fırsat bulduğunda, kendisinin her kusurunda onu kayışla döver. Hatta belgeselinde bile kendisinin çocukken yaşadığı o eski eve gidip, kendisinin kayışla dövüldüğü köşeyi bile gösterir. Bahçeyi dolaşırlarken, "babamın biçilmemiş tek bir çimen bulması yeterliydi" der dayak yemesi konusunda. Bu kayışla dövme sırasında bir raddeden sonra artık ağlamaz hale gelir küçük Bukowski, bu noktadan sonra babası korkar ve onu dövmeyi bırakır. O noktadan sonra babasıyla artık rolleri soyutsal olarak değişmişlerdir. Bu kesitin birçok eserinde yeniden anılması, bu olayın Bukowski için çok önemli olduğunu gösteriyor. İnsan hayatında kimi olaylar dıştan bakıldığında görünürde çok ufak bir yer kaplasa bile, o insan için son derece önem taşıyor olabilir. Buna başka bir örnek Che'den de verebiliriz zannımca. Çatışmanın ortasında yerdeki terk edilmiş cephane sandığını gördüğünde yalnızca tek bir sandık taşıyabileceği için zaten o halde taşıyor olduğu sağlık sandığını bırakıp yerdeki cephane sandığını sırtlandığı an da Ernesto'nun yaşamında çok büyük bir yere sahipti. En ufak anlar bile bu yüzden insan hayatı için hayati önem taşır. Bizler geceler boyu o anların rüyasını görürüz belki de. Sokak lambası altında bir gece sevgilinin yavaşça koşması olabilir bu an, ya da aynada kendimize baktığımız en ufak bir an da.

Eserdeki öyküler yine tam anlamıyla 'Bukowskivari'. Zannımca Bukowski ciddi bir yazar olarak o çok övdüğümüz yazarlardan biri haline de gelebilirdi. Ama bu da onun doğasına ters düşerdi, kendini olduğundan farklı göstermeye çalışmak ona göre başkalarını memnun etme çabasından başka bir şey değildir aslında. Her öyküde hayatından ufak ufak kesitler görünür bizlere. İş yaşamı; işe gir, işten atıl ya da ayrıl. İşe başla; işi sevme ve bir daha gitme o işe. At yarışları. Tanışılan entresan insanlar. Az parayla kalınan pansiyon odaları. Üstte bahsettiğim şeyi de açıklığa kavuşturup incelemeyi bitirmek istiyorum. Bukowski'ye dinlenme yazarım demiştim, ama bu onun önemini veya yoğunluğunu indirgemiyor aslında. Okurun, aracılar aracılığıyla yazarın kendisini veya düşüncelerini bulmaya ayrılan zihinsel çaba ile direkt olarak yazarın kendisini zaten görerek onu anlamaya çalışmanın yeri kesinlikle farklı. Bukowski okumayı seviyorsanız bu eserini kaçırmayın derim. (Nympheutria) 

Kitabın Yazarı Charles Bukowski Kimdir?
Charles Bukowski (16 Ağustos 1920 - 9 Mart 1994), asıl adı Heinrich Karl Bukowski olan Amerikalı yazar ve şair. Yapıtlarında bazen Henry Chinaski ismini de kullanmıştır. Hayatının çoğunu ABD'nin Los Angeles şehrinde geçirmiştir.

Eserlerinde genellikle toplum dışı insanlar ile depresyonu konu alması ve alkolizme yatkın bir hayat tarzını anlatmasıyla ünlüdür. Bunun nedeni olarak kendisinin bu hayatı yaşaması gösterilebilir. Bukowski'nin yazılarında kendi hayatını yazıp yazmadığı tartışma konusu olmuştur; hayranlarının bir kısmı bunları kurguladığını, çoğunluğu ise yaşamadan bu tip kurguları yapmasının mümkün olmayacağını ve o karakterde bir insanın bu hayatı sürmesinin zaten doğal olduğu görüşünü savunmaktadır.

I. Dünya Savaşı'nın sonlarında Almanya'ya askeri hizmet nedeniyle gelen Polonya asıllı Amerikan bir babanın ve terzilikle uğraşan Alman bir annenin çocuğu olan Charles Bukowski 1920 yılında Andernach, Almanya'da doğdu. 2 yaşındayken Los Angeles'ataşındılar. 1929 Krizi sırasında Bukowski'nin babası genelde işsizdi ve Bukowski'ye şiddet uygulardı. Genelde sessiz bir çocuk olan ve bu özelliğiyle dikkat çeken Bukowski, bazen çıldırış noktasına geliyor kendinden hiç beklenmedik kabadayılıklar yapıyordu. İlkokul yıllarından itibaren korkusuz olan Bukowski, kendi yazdığı bir eserinde ilkokul öğretmenine "sevişelim" dediğini söylemektedir. Bukowski, Los Angeles Lisesi'nden mezun olduktan sonra sanat, gazetecilik ve edebiyat dersleri aldığı Los Angeles Şehir Üniversitesi'nde 1 yıl okudu.

Yazmaya başladığı günden itibaren yazılarını yayımlanması için dergilere gönderen Bukowski'nin yazıları hep geri gönderilmiştir.

Ancak 24 yaşındayken "Aftermath of a Lenghty Rejection Slip" isimli kısa öyküsü yayımlandı. İki yıl sonra bir başka kısa öyküsü olan "20 Tanks From Kasseldown" isimli eseri yayımlandı. Bukowski yayıncılık yöntemlerinden hayal kırıklığına uğradı ve neredeyse 10 yıllığına yazmayı bıraktı. Hayatının bu bölümünü ABD'yi gezerek, çeşitli işlerde genellikle kısa vadeli çalışarak ve ucuz pansiyonlarda konaklayarak geçirdi. Hayatının diğer bölümlerinde olduğundan daha yoğun bir tempo ile açlık ile boğuşan ve kadınlarla zaman geçiren Bukowski daha sonra bu yıllarını Factotum isimli kitabında da anlatmıştır. Bu dönemdeki işlerinin kısa vadeli olmasının nedeni de düzen tanımaz kişiliği ve alkol bağımlılığıydı. Bukowski babasına olan nefretini onun aksine bir hayat yaşayarak göstermiş ve bir yazısında da bu yüzden bir hiç olmayı seçtiğini söylemiştir. O babasının aksine olduğu gibi görünen ve bir şey olmamayı hedefleyen birisi olarak kazandığı paraya önem vermiyor ve barlarda günü birlik bir hayat sürüyordu. Zengin Amerikalı kadınlarla ilişkiye girdiği dönemlerde onlara kaba dahi davransa etkiliyor onların evlerinde yaşamaya başlıyor ama bir türlü o hayata adapte olamayarak eski hayatına geri dönüyordu ki 1969'da da bunu, aç kalmayı seçtiğini söyleyerek ispat etmiş oluyor adeta. Ayrıca ömrünün çoğu denilebilecek kısmını da hipodromlarda geçirmiş ve bundan yazılarında sık sık söz etmiştir. 1950'lerin başında Bukowski, iki yıldan az bir süre ABD Posta İdaresi'nde posta kuryesi olarak çalıştı. 1955'te ölümün ucundan döndüğü alkol komasından dolayı hastaneye kaldırıldı. Taburcu olduktan sonra bir daktilo satın aldı ve şiir yazmaya başladı.1957'de Barbara Fry ile evlendi fakat 1959'da boşandılar. Bukowski, şiir yazmaya ve içki içmeye devam etti ve sonra Los Angeles'taki postaneye geri döndü. 1965'te hiç evlenmediği Francis Smith'ten bir kızı oldu. 1969'da Black Sparrow Yayınevi'nden ömür boyu 100 dolar maaş teklifini alınca postaneden ayrıldı. Bir mektubunda şöyle bir açıklaması vardı "İki seçenekten birini seçmek zorundaydım: Posta ofisinde kalıp delirmek ya da yazmaya oynayıp açlıktan ölmek. Ben aç kalmayı seçtim." Posta ofisini bırakalı bir ay olmadan Postane ismindeki ilk romanını bitirdi. 1976'da Bukowski, Linda King ile tanıştı. İki yıl sonra birlikte Los Angeles'ta bir liman şehri olan San Pedro'ya taşındılar. Bukowski ve Beighle 1985'te evlendiler.

Bukowski, Pulp romanını henüz bitirdikten sonra 9 Mart 1994'te 73 yaşındayken omurilikten yayılan lösemi sebebiyle San Pedro, Kaliforniya'da öldü.

Bu tip bir hayat yaşadığı için birçok kez tutuklanmış, dayak yemiş olan Bukowski hayatı, özgün dili ve tarzı ile Amerikan edebiyatına damgasını vurmuş, Türkiye'de ise ilk kez Sokak dergisi'nde çıkan öyküleri ile tanınmıştır.

Charles Bukowski Kitapları - Eserleri
Postane
Pulp
Factotum
Kahramanın Yokluğu
Ekmek Arası
Kadınlar

Ölüler Böyle Sever
Suda Yan Ateşte Boğul
Hollywood
Pis Moruk İtiraf Ediyor
Kasabanın En Güzel Kızı
Sıcak Su Müziği
En Kısa Andır Mucize

Pis Moruğun Notları 2
Pis Moruğun Notları
Sıradan Delilik Öyküleri
Kaptan Yemeğe Çıktı ve Tayfalar Gemiyi Ele Geçirdi
Pansiyon Manzumeleri
Bütün Atlar Kaybetmeye Koşar
Bana Aşkını Getir

Güneş, İşte Burdayım
Bir Tek Ben miyim Böyle Yaşayan?
Günler Tepelerden Aşağı Koşan Vahşi Atlar Misali
Kimse Bilmez Ne Çektiğimi
Büyük Zen Düğünü
En İyi Adamlar Yalnızken Güçlüdür
Kaybedenin Önde Gideni

Shakespeare Bunu Asla Yapmazdı
Güneşe Uzan
Kediler
Sarhoş Çal Piyanoyu Vurmalı Çalgı Gibi Parmaklar Biraz Kanamaya Başlayana Dek
Çanlar Kimse İçin Çalmıyor
Gilles Deleuze ve Amerikan Edebiyatı
Kapalı Bir Kapıdır Cehennem

Gülün Gölgesinde
İlham Perisine Oynamak
Gece Çılgın Ayak Sesleriyle Yırtıldı
Kendimizde Açtığımız Yaralar
Aşk
Ben Makul Bir Adamım
Alaycı Kuş Bana Şans Dile

Canlılar ve Ölüler İçin Fırtına
Tükenmiş Hissediyorum Kendimi
Bring Me Your Love
There's No Business
New Poems Book 1
New Poems Book 2
The Continual Condition

New Poems Book 3
New Poems Book 4
Cehenneme Giden Yol
The Pleasures of the Damned: Poems, 1951-1993
Cehennemden Bir Köpektir Aşk
Aforizmlər
kadınlar

Charles Bukowski Alıntıları - Sözleri
bir sonraki şişeden başka
hiçbir şeyin önemi yoktu (Cehenneme Giden Yol)
Haftada 64 saat çalışıp karşılığında 35 dolar alıyordu dangalak ve mutluydu (Kasabanın En Güzel Kızı)
Bir şeyler biliyormuş gibi görünüyordum, ama yalandı, sahteydim ve insanın birden sahte olduğunu hissetmesinden daha kötü hiçbir şey yoktur dünyada. (İlham Perisine Oynamak)
Gurur yeni biçimler yaratıp kazananlara aitti sadece… (Pis Moruk İtiraf Ediyor)
“Şu haline bak. Bitkiden farkın yok.” (Ölüler Böyle Sever)
Deleuze göre felsefe,kavram icat etmenin,bicimlendirmenin ve üretmenin sanatıdır.Eger felsefe kavramları icat ediliyorsa, o zaman düşünceyi kışkırtmak için icat ediliyor olmaları gerekmektedir. (Gilles Deleuze ve Amerikan Edebiyatı)

Ölüm değil sorun, gelmesini beklemek. (Gece Çılgın Ayak Sesleriyle Yırtıldı)
''Sen paranoyak mısın?'' diye soruyor.
''Elbette, aklı başında herkes kadar.'' (Kasabanın En Güzel Kızı)
çok fazla kadın düzmelisin
güzel kadınlar
ve birkaç düzgün şiir yazmalısın.

yaş ve/veya yeni çıkan
yetenekler meselesini
kafana takma.

daha çok bira iç
daha çok ve daha çok

ve haftada en az bir kez
hipodroma git

ve mümkünse
kazan

zordur kazanmayı öğrenmek -her denyo
iyi bir kaybeden olabilir.

ve Brhams'ını be Bach'ını
ve biranı.
unutma

fazla egzersiz yapma

öğleye kadar uyu.

kredi kartlarından uzak dur,
hiçbir şeyi zamanında
ödeme.

ve bu dünyada 50 dolardan fazla
edcek bir fahişe olmadığını
unutma

sevme yeteneğin varsa
önce kendini sev,
fakat hiçbir zaman tam bir
yenilgi olasılığını göz ardı etme,
yenilginin nedeni sana
yanlış ya doğru gelse de-

ölümün tadına erken bakmak
kötü bir şey olmayabilir.

kilisilerden ve barlardan ve müzelerden
uzak dur, ve örümcek gibi
sabırlı ol-
zaman herkesin çarmıhıdır,
artı
sürgün
hezimet
ihanet

bütün o cürüf.
biradan şaşma
bira kesintisiz kan demektir.

kesintisiz bir sevgili.
büyükbir daktilo al,
ve pencerinin önünde
ayak sesleri ileri geri giderken

örsele lanet şeyi,
tuşlara ser vur

ağır siklet bir dövüş olsun

boğa güreşinde boğanın
ilk saldırışı gibi

ve müthiş dövüşmüş
o eski köpekleri hatırla:
Hemingway, Celine, Dostoyesvski, Hamsun.

onları da
senin yaptığın gibi
küçük odalarda delirmediklerini sanıyorsan
yanılıyorsun

kadınsız
yemeksiz
umutsuz

o zaman hazır değilsin demektir.

daha çok bira iç.
zaman var
yoksa
bile. (Cehennemden Bir Köpektir Aşk)
Sevmeyi falan değil, yalnızlığı öğren. Çünkü zor zamanlarda, en çok ona ihtiyacın olacak.. (Ölüler Böyle Sever)
Bizler ölmekte olan kuşlarız
Bizler batmakta olan gemileriz -
Ayaklarımızın altında yer sarsılmakta
ve bizler kollarımızı, bacaklarımızı
dışarı doğru atıyoruz
aynen çıyanın ölüm öpücüğünde
olduğu gibi:
ama sonra sırtımızda nazikle dişlerinin
sesini duyuyoruz
zehrimizi "politika" diye adlandırıyorlar. (Günler Tepelerden Aşağı Koşan Vahşi Atlar Misali)
Çok tuhaf insanlar vardı pansiyonda. Bir şey söylemeleri gerektiğinde asla konuşmazlardı. (Kahramanın Yokluğu)
" Sokaktaki adamın ayağında sağlam bir çift kundura olsun, karnı tok olsun. " (Kasabanın En Güzel Kızı)

“Topluma uyum sağlayamadım nedense. İnsanlardan hoşlanmıyorum.” (Sıcak Su Müziği)
***
...saat dörde kadar her şey yolunda giderdi... (Canlılar ve Ölüler İçin Fırtına)
İstedikleri buydu demek: yalanlar. Harikulade yalanlar. Buna ihtiyaçları vardı. İnsanlar ahmaktılar. (Ekmek Arası)
her şeyden vazgeçebilmelisin, fırlatıp alabilmelisin, her şeyi. (Gülün Gölgesinde)
Bir son istiyor musunuz?
Siz yazın. (Pis Moruk İtiraf Ediyor)
Zihnimizin durumu ülkemizin durumudur. (Kaybedenin Önde Gideni)
***
bu bir ara.
fırsat varken tadını çıkarın. (Canlılar ve Ölüler İçin Fırtına)

---
Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/buyuk-zen-dugunu-charles-bukowski-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)