# Gençliğin O Yakıcı Mevsimi - Erendiz Atasü Kitap özeti, konusu ve incelemesi > Gençliğin O Yakıcı Mevsimi kimin eseri? Gençliğin O Yakıcı Mevsimi kitabının yazarı kimdir? Gençliğin O Yakıcı Mevsimi konusu ve anafikri nedir? Gençliğin O Yakıcı Mevsimi kitabı ne anlatıyor? Gençliğin O Yakıcı Mevsimi kitabının yazarı Erendiz Atasü kimdir? İşte Gençliğin O Yakıcı Mevsimi kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi... - Kaynak: Mardin Life - URL: https://www.mardinlife.com/kitap/gencligin-o-yakici-mevsimi-erendiz-atasu-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi - Dil: tr-TR - Yayın tarihi: 2022-02-27T04:00:14+03:00 - Güncelleme: 2022-02-27T04:00:14+03:00 - Yazar: Mardin Life - Kategori: Kitap - Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2022/02/27/erendiz-atasu-kimdir-erendiz-atasu-kitaplari-ve-sozleri-162816.jpg Kitap Künyesi Yazar: Erendiz Atasü Yayın Evi: Can Yayınları İSBN: 9789750723247 Sayfa Sayısı: 176 Gençliğin O Yakıcı Mevsimi Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti AyşeAysu'nun duruluğa ulaşması pek uzun sürdü. Turhan'ın cenazesinde Fethi'yi ikinci eşiyle görmek çarpmıştı onu. Yuvarlak çizgili, akça pakça kadınlar dizisinde bir boncuk olmayı AyşeAysu hâlâ onuruna yediremediğini sarsılarak fark etti o gün. Gerçekle yüzleşmek, Havva' nın sayısız suretlerinden yalnızca biri olduğunu sindirmek bunca zordu demek! "Birey" söylencesi... ne içinde büyüdüğü halkın geleneğinde vardı ne dünya için düşlediği çözümde... Öyleyse... "Çok yalın bir ifadeyle yaşamı yazarak kavramak, yazarak yaşam üzerine düşünmektir AyşeAysu'nun yaptığı; fakat bu düşünme ve kavrayış, kaçınılmaz olarak cinsiyetlidir: Mesleği de dahil olmak üzere, toplumsal ve kültürel kurumlar ve yapılar içinde kadının yerini anlama çabası, aslında kadının en çağdaş, en devrimci, en yenilikçi çevrelerde bile süren açık ya da örtük ikincilliğini fark etme ve sorgulama çabasıdır." (Tanıtım Bülteninden) Gençliğin O Yakıcı Mevsimi Alıntıları - Sözleri Kahramanlara aç bir ülke burası. Doyamadan ayrıldı "kahraman"ından ... Yalnız elli yedi yaşındaydı öldüğünde ülkeyi küllerinden, yıkıntılardan doğuran... Gene de sürüyor yaşam, umutsuz ve iletişimsizse de günler... Yalnızlıklar birbirine uzanıyor. Hayır, kadın ne evliydi, ne âşık. Yalnızdı, geçmişin ve geleceğin farkındaydı. Geçmişle gelecek koşut aynalar mıdır, onlardan yansıyan ışıkların kesişme noktası mıdır “şimdi”, oyalanıp durduğum oynak odak! Aşkın nasıl bir ikili bencillik olduğunu bilmiyorduk. Gönülleri bizden geçince, sorumluluklarını nasıl mazeret diye kullanabileceklerini bilmiyorduk. İlişki çocuk gibi emekle büyür. *İlişki, çocuk gibi, emekle büyür, demişti Tomris. Öylesine gündelik yaşantıyla iç içe, öylesine her gün kullanılan eşyanın arasında, yürünen sokaklarda bildik ev içlerinde akıp gitmişti ki... (...) İlişkileri işte orda, o eşyalar gibi elle tutulur. o sokaklar gibi yaşamanın parçası ve onlar kadar sessiz ve unutulmuş durup duruyordu. Neden bir ayıp gibi saklanmalıydı hasret yarası? Gerçeklikle düşlerin arasındaki zarın eridiği anlardan daha çok yaşanmaya değer ne var? Hayatın gizi onlarda uçup gidiveren.. Yakalanamaz saklanamaz. Ancak sözcüklerle yeniden var edilebilir. Yalnızca ak kağıt üstüne kara mürekkeple.... Hayat, karanlık bir boşluğa inen eğik bir düzlemdir. Bizlerse o yüzeyde çabalayan karıncalarız. Arzunun görkemli ışığı mantığı körleştirir. Insan ruhunun kırk kapısının kırkını da açsan, ardında yeni bir kapalı kapı bulursun. Bilmezdim sevda türkülerinin bunca güzel, bunca yanık olduğunu. Başkalarının sorumluluğunu duyan, onurlu erkeklere hayrandık. Aşkın nasıl bir ikili bencillik olduğunu bilmiyorduk. Diğerlerini düşünen erkeklerin bizi duygusal ilişkilerde nasıl yalnız bırakabileceklerini... Gönülleri bizden geçince, sorumluluklarını nasıl mazeret diye kullanabileceklerini bilmiyorduk. Gençliğin O Yakıcı Mevsimi İncelemesi - Şahsi Yorumlar Ayşeaysu tıpkı adı gibi.. bir yanı Ayşe bir yanı Aysu; Aysu ne kadar dikbaşlı, feminist, kararlıysa, Ayşe bir o kadar sahiplenilmeye muhtaç ve edilgen.. siyasi süreçlerin içerisinde her bölümde Farklı yıllar arasında gidip geliyorsunuz.. Erendiz Atasü’nün denediği bu Farklı anlatım tarzı alışılmışın dışında olduğu kadar anlaşılması güç.. (Korsanmathilda) Kitabın Yazarı Erendiz Atasü Kimdir? 1947’de Ankara’da dünyaya geldi. Öğretmen bir anne-babanın tek çocuğu olarak büyüdü. 1964’te Ankara Koleji’nden, 1968’de Ankara Üniversitesi Eczacılık Fakültesi’nden mezun oldu. Aynı fakültede akademik yaşantısına devam etti. 1974’te doktor, 1980’de doçent, 1988’de profesör unvanlarını aldı. Farmakognozi dalında öğretim üyesi olarak 1997’e kadar çalıştı. 1997’de emekli oldu. 25 yaşında lisansüstü öğrencisi olarak gittiği Londra’da öykü yazmaya başladı.[1] Öykülerinde kadın sorunlarını işledi. İlk öyküsü 1981’de yayımlandı. O tarihten bu yana öyküleri Sanat Edebiyat'81, Düşün, Çağdaş Türk Dili, Varlık gibi dergilerde; edebiyat sorunları, kitaplar, kadın özgürlüğü, laik toplum ve Cumhuriyet devrimleri üzerine deneme, inceleme ve makaleleri Saçak, Çağdaş Türk Dili, Cumhuriyet Kitap, Radikal Kitap, Varlık, Pairüs gibi dergilerde, Cumhuriyet, Aydınlık gazetelerde yayımlanmaktadır. Akademi Kitabevi’nin öykü yarışmasında birincilik kazanan öykü dosyası, 1983’te “Kadınlar da Vardır” adıyla kitaplaştı. Bu kitabı Lanetliler (1985), Dullara Yas Yakışır (1988), Onunla Güzeldim (1991) öykü kitapları izledi. Kimi öyküleri başka dillere çevrildi; Birleşik Kralıık, Amerika Birleşik Devletleri, Fransa, Almanya, Hollanda, İsviçre, İtalya, Çek Cumhuriyeti ve Hırvatistan’da yayımlanan öykü antolojilerinde yer aldı. 1991’de ilk romanı Dağın Öteki Yüzü yayımlandı. Bu eserle Orhan Kemal Roman Armağanı’nı kazandı. 1997’de yayımlanan Taş Üstüne Gül Oyması öykü kitabı ile Yunus Nadi ve Orhan Kemal Armağanları’na, 2010’da Hayatın En Mutlu An’ı öykü kitabı ile Dünya Kitap ve Yunus Nadi Armağanları’na değer bulundu. Erendiz Atasü Kitapları - Eserleri Kadınlar da Vardır Dağın Öteki Yüzü Dün ve Ferda Gençliğin O Yakıcı Mevsimi Kızıl Kale Baharat Ülkesi'nin Hazin Tarihi Dullara Yas Yakışır Onunla Güzeldim - Uçu Saldırganı Hoş Tutmak Kadınlığım, Yazarlığım, Yurdum Hayatın En Mutlu Anı Taş Üstünde Gül Oyması Bir Yaşdönümü Rüyası Benim Yazarlarım Bir Başka Düğün Gecesi İncir Ağacının Ölümü Lanetliler Uçu Şairin Ölümü Uy Karadeniz Uy... Açıkoturumlar Çağı Güneş Saygılı'nın Gerçek Yaşamı Türk Romanında Bir Gezinti Bilinçle Beden Arasındaki Uzaklık Düşünce Sefaletinin Kıskacında Kavram ve Slogan İmgelerin İzi Hayat ve Roman Yurdum Gurbet Olmasın Onunla Güzeldim Erendiz Atasü Alıntıları - Sözleri Hayvan doyuncaya kadar yer doyunca gerisine dokunmaz, doğanın yasası budur, doyan elini çeker. Bu insanlar niye ellerine söz geçiremiyor, aldıkça alıyorlardı? (Şairin Ölümü) " Galiba bizim Menekşe evleniyormus," dedi Belgin Gerçeker, sesi biraz tedirgindi. (Bir Başka Düğün Gecesi) Hayatta pek az şey katışıksızdır; çoğu kez zıtlıklar bir aradadır. O nedenle bizler, sık sık hassas seçimler yapmak zorunda kalırız, eğer somut koşullarımız bize seçim olanağını tanıyorsa. (Düşünce Sefaletinin Kıskacında) Nasıl küçülüyor insan, yaş ölüme yaklaştıkça... (Dağın Öteki Yüzü) Hayal kurmuş, gerçeklikten kopmuştum. Acı çekmiş, gerçekliğe dönmüştüm. (Hayatın En Mutlu Anı) Kahramanlara aç bir ülke burası. Doyamadan ayrıldı "kahraman"ından ... Yalnız elli yedi yaşındaydı öldüğünde ülkeyi küllerinden, yıkıntılardan doğuran... (Gençliğin O Yakıcı Mevsimi) Kolayca dokunamazdı annem insanlara, bitkilere ve nesnelere...İstese de el süremezdi. Dokunamamanın görünmeyen yalıtılmışlık zarı varlığını sarmalardı. Acı çekerdi. Zihinsel iletişimler kurardı, yaşayanlar kadar ölmüşlerle de... (Taş Üstünde Gül Oyması) Tahsin Yücel'in belki de Türk edebiyatında son on yılların en başarılı romanı olan- Yalan adlı yapıtında bir roman kişisi şöyle der: "Anlam sözcükler arasındaki boşluktadır." (Düşünce Sefaletinin Kıskacında) Sevdalanmak baştan yenilgiyi kabullenmekti bir bakıma. (Kadınlar da Vardır) Ah, gençliğin yaşama tutkusu, acı görmeden, acı çekmeden yaşanmayacağına dair, en içten ve en derin yaşantının ıstırapla yorulduğuna dair o söze dökülmeyen, tanımı zor sezgisi genç insanın... Deneyimle gelen uslamlamalarla, tevillerle henüz bozulmamış o sezgi... Istırapla tutulan güreşten güçlenmiş çıkılacağına dair o körpe iyimserlik... (Baharat Ülkesi'nin Hazin Tarihi) Bilmezdim sevda türkülerinin bunca güzel, bunca yanık olduğunu. (Gençliğin O Yakıcı Mevsimi) Resmi toplantılarda haza beyefendi olan bu insanların, edebi­yattan anlayan, müzik dinleyen bu kibar kişilerin erkek erkeğe kaldılar mı niye hemen ağızlarını bozduklarını Hürriyet Hanım çözemezdi. (Dün ve Ferda) Acıyla o denli birlikte yoğrulmuştu ki, kolay kolay hiçbir acı yıkamazdı onu. Acı, varlığının bir parçası haline gelmişti. (Lanetliler) Düşün ki bir sen değilsin. Dünyada herkes acılı. (Lanetliler) Geçmişle gelecek koşut aynalar mıdır, onlardan yansıyan ışıkların kesişme noktası mıdır “şimdi”, oyalanıp durduğum oynak odak! (Gençliğin O Yakıcı Mevsimi) Aşkın sonuçlarının aşınabileceğini ve aşılabileceğini nereden bilsin? (Dün ve Ferda) (…) başka kimselerin incinmesini istemez. Onun içindir kişisel acılarını örtük bırakması. Oysa ordadır, hemen tümcelerin altında gizlidir ıstırap (…) (Benim Yazarlarım) Büyümüştünüz ve hâlâ nasıl, nasıl sığabiliyordunuz yetişkinlik hayatımızın başında, sıkış tepiş itildiğimiz o konuma! O daracık alandaki sağlam duruşunuzu nasıl koruyabilmiştiniz, kendi geleceğinize çevrili o sağduyunuz nasıl yönünden sapmayabilmişti, sokaklarda oluk gibi kan akarken, evler basılırken, darağaçları işlerken, dağlarda ve kuytularda kanlı karabasanlar uğuldarken, mutsuz çocuklar yetişirken; çalışkan ve namuslu insanların çocukları, torunları yoksulluktan utanmayı, varsıllığa tapınmayı öğrenirken; ve kristal avizeli yönetim odalarında, bilgisayar tuşlarına dokunan parmak uçları, iri kıyım meblağları yakan top oynar gibi savurup, amiral battı oynar gibi insanların üzerine bir çizik atıp, hayatlarını güvensizlik okyanuslarında batırken... Alçakgönüllülük can çekişirken ve hırsla büyüklenme el ele, kanserlerin en habisi gibi en ince kılcallara dek yayılırken... Nasıl aynı kalabilmiştiniz? Varsıllaşmıştınız... Mutsuzdunuz... Ve razıydınız; salt yapıtaşları yerinden oynamasın diye... (İncir Ağacının Ölümü) Madem ki ağlayabiliyordu, öyleyse yaşıyordu... Madem ki ağlayabiliyordu, öyleyse duyguları ölmemişti... Yaşamak biraz da duymak ve duyumsamak değil miydi?.. Madem ki ağlayabiliyordu, demek hâlâ ümit vardı. (Lanetliler) Umudu insanlardan alamazsın ki anne... (Lanetliler) --- Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/gencligin-o-yakici-mevsimi-erendiz-atasu-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)