# Godot'yu Beklerken - Samuel Beckett Kitap özeti, konusu ve incelemesi

> Godot'yu Beklerken kimin eseri? Godot'yu Beklerken kitabının yazarı kimdir? Godot'yu Beklerken konusu ve anafikri nedir? Godot'yu Beklerken kitabı ne anlatıyor? Godot'yu Beklerken kitabının yazarı Samuel Beckett kimdir? İşte Godot'yu Beklerken kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi...

- Kaynak: Mardin Life
- URL: https://www.mardinlife.com/kitap/godotyu-beklerken-samuel-beckett-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi
- Dil: tr-TR
- Yayın tarihi: 2022-02-28T02:00:02+03:00
- Güncelleme: 2022-02-28T02:00:02+03:00
- Yazar: NASRETTİN GÜNEŞ
- Kategori: Kitap
- Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2022/02/28/samuel-beckett-kimdir-samuel-beckett-kitaplari-ve-sozleri-163458.jpg

Kitap Künyesi
 Yazar: Samuel Beckett 
 Çevirmen: Tarık Günersel 
 Çevirmen: Uğur Ün 
 Orijinal Adı: En Attendant Godot 
 Yayın Evi: Kabalcı Yayınevi 
 İSBN: 9789758240074 
 Sayfa Sayısı: 124 

Godot'yu Beklerken Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti
Godot'yu Beklerken 1948 yılında Fransızca olarak yazıldı ve 1953'te Paris'de sahneye kondu. Zamanla ülke çapında bir ün kazandı. 1954 yılında Beckett tarafından bazı değişikliklerle İngilizceye çevrildi ve başka ülkelerde de sahnelenmeye başladı. Avangard olarak nitelenmesine karşın hızla klasikleşti.

Oyunun varoluş sancıları çeken kahramanları, yolları kesiştiğinde birbirleriyle iletişim kurmaya çalışırlar. Her gün yinelenen bu ritüelde bellek işlevinin yerine getiremeyince de gerçekliğin kesinliğinden uzaklaşmaya başlarlar.

Kimilerine göre tüm zamanların en iyisi olan bu oyun, 21. yüzyılda da kafamızda soru işaretleri bırakmaya devam ediyor.

Godot'yu Beklerken Alıntıları - Sözleri
“Vladimir: Hiç terk ettim mi seni?

Estragon: Gitmeme izin verdin...”
-Hiç terk ettim mi seni?
+Gitmeme izin verdin.
“İnsan gülmeye cesaret bile edemiyor artık.."
VLADİMİR: Gerçekten her şey anlamsızlaşıyor.
ESTRAGON: Henüz yeterince değil.
 (Sessizlik)
VLADİMİR:Bir deneseydin n'olurdu?
ESTRAGON: Her şeyi denedim.
- “Yanımda kal!”
+ “Ben seni hiç terk ettim mi?”
- “Gitmeme izin verdin.”
_ Neyin var senin?
 - Mutsuzum.
_ Sahi mi? Ne zamandan beri?
 - Unutmuşum.
-Doğru olmasa da öyle söyle.
 -Ne söyleyecektim.
 - "Mutluyum" de
 - Mutluyum.
 - Ben de.
VLADIMIR: Hiç terk ettim mi seni?
ESTRAGON: Gitmeme izin verdin.
“Hepimiz deli doğarız. Bazılarımız hep öyle kalır.”
Vladimir; Burada yapacak bir şeyimiz kalmadı.
Estragon; Ne de başka bir yerde.
İnsan kendine hakim olamıyor ki.
Yarın her şey daha iyi olacak.
Sence Tanrı görüyor mudur beni?
+ Şimdi ne yapıyoruz?
- Bekliyoruz.
+ Evet, ama beklerken?
- Kendimizi mi assak?

Godot'yu Beklerken İncelemesi - Şahsi Yorumlar
Bir Cisim Yaklaşmıyor Efendim! : Godot’yu Beklerken: “Felsefe yapmak, kişinin,
gelmeyeceğini bildiği birisini
beklemesine benzetilebilir.” - yazar/oruc-aruoba

1906’da Dublin’de doğuyor yazar/samuel-beckett . 1928-1930 yılları arasında İngilizce okutmanlığı yapıyor ve eserlerini İngilizce yazmaya başlıyor. Ardından aynı kolejde Fransızca okutmanlığı yapmaya devam ediyor. 1945’ten sonra eserlerini Fransızca yazmaya başlıyor. Buna gerekçe olarak da İngilizce dışında yazmanın ona daha sade bir üslup kazandırdığını söylüyor.

kitap/eslik--66545, kitap/mercier-ile-camier--1172, kitap/murphy--1090, kitap/imge--96631, kitap/hic-icin-metinler--1165 gibi yapıtlarıyla edebiyat dünyasında ses getiren Beckett, kendi edebi üslubunu oluşturan ve imgesel bir anlatım yakalayan yazarlar arasında gösterilmeye başlanıyor. 1949’da Fransızca olarak yazdığı kitap/godotyu-beklerken--5452 isimli bu eşsiz yapıt, yazarın ününü Fransa ve İngiltere’nin ötesine taşıyarak onu tüm dünyada şöhretli bir yazar haline getiriyor. Nitekim 1969’da ise Nobel Edebiyat Ödülü’ne değer görülüyor Samuel Beckett.

+ “Pişman olursak.”
- “Neden ötürü?”
+ “Şeyden… (Bulmaya uğraşır.) Ayrıntılara girmeye gerek yok.”
- “Doğduğumuza mı?” (Sayfa 13)

Eser ilk olarak 1953 yılında Paris’te sahneleniyor. Büyük beğeni topladığını gören Beckett derhal birkaç değişiklik yaparak kendi eserini İngilizce’ye çeviriyor ve böylece tüm dünyada en çok sahnelenen ve en çok beğenilen oyunlar arasına girerek 70 yılı aşkın bir süredir varlığını sürdürüyor.

Hatta Godot’yu Beklerken’in tüm zamanların en iyi oyunu olduğunu iddia edenler de yok değil. Son derece iddialı olan bu görüş için net bir sonuca ulaşamayız elbette fakat her edebiyatseverin mutlaka okuması gereken çok güçlü bir eser olduğu rahatlıkla söylenebilir. Samuel Beckett, edebiyat tarihine adını altın harflerle yazdıran tüm oyun yazarlarını okumuş ve hepsini karşısına koyarak onlara birer saygı duruşunda bulunmuştur adeta.

yazar/sophokles, yazar/euripides, yazar/aiskhylos, yazar/Aristophanes, yazar/Marcus-tullius-cicero, yazar/william-shakespeare, yazar/molire ve daha onlarca tragedya ve komedya yazarının ortaya koyduğu eserleri harmanlayarak bir trajikomedi armağan etmiştir edebiyat tarihine. Bu da ona sonsuz saygı duymamıza sebep olmaktadır.

Eser daha önce Can Yayınları başta olmak üzere birçok yayınevi tarafından Türkçeye kazandırılmıştır. Uzun yıllardır ise yayın hakları Kabalcı Yayıncılık’ın elindedir. Birkaç yıl önce kapanan yayınevi edebiyat dünyasına yeniden merhaba dediğinde en çok Godot’yu Beklerken’in yeni baskısını bekleyenler sevinmiştir herhalde. Fakat Kabalcı’nın eski çevirmenlerle yolunu ayırması kitabın yeni çevirisinin kötü olmasına yol açmıştır. Pınar Aziz ve Volga Serin S. isimli çevirmenlerin çevirdiği baskıyı asla okumamanız gerekiyor çünkü resmen kitap katledilmiş bir halde. Yanlış çevrilen kısımlara ek olarak, çevirmeyi unuttukları cümlelerin de varlığını söylersem eğer ne dediğim tam olarak anlaşılacaktır sanıyorum.

Vladimir: (Öğüt verici tonla) “Herkes sırtında kendi çarmıhıyla dolaşır.” (İç çeker.) (Sayfa 85)

Bu uyarıyı da yaptıktan sonra kitap hakkında konuşmaya başlayabiliriz.

Anlamın anlamsızlığına dair bir kitap Godot’yu Beklerken. Modern insanın, post modern dünyanın kalıpları içine sıkışıp kaldığı, yapaylaştığı, duyarsızlaştığı, canileştiği ve hatta olanca cahilliğiyle pişkinleştiği gerçeği yüzümüze tokat gibi vuruluyor adeta. O tekdüze, monoton hayatlarımızda tek yaptığımız şeyin beklemek (ama neyi, kimi?) olduğu sonucu çıkıyor karşımıza. Belki de insanlığın kolektif bilincinin 21. yüzyıldaki bir dışavurumudur beklemek? Eylemsizlikten doğan eylemdir belki de?

Umutsuzluktan doğan umuttur Godot’yu Beklemek. Dün, geride kaldığı için unutulmuştur. İnsanlığın çektiği tüm acılar belleklerimizden birer birer silinmiştir. Yarın henüz yaşanmadığı için, içinde küçük de olsa bir umut barındırır ve beklemeye değer fakat yine de o, henüz gelmemiş bir andır ve bu sebeple elimizde yalnızca “şimdi” vardır. “Hafızamız kadar insanız” mottosundan yola çıkan Beckett’ın karakterleri de zamanın sonsuzluğu içinde tek bir ana sıkışıp kalmışlardır ve yaptıkları tek şey -ve belki de yapabilecekleri tüm şeyler içinde onlara en mantıklı gelen şey- beklemektir. Neyi, kimi, ne kadar süre ile beklemek?

+ “Gerçekten her şey anlamsızlaşıyor.”
- “Henüz yeterince değil.”
(Sessizlik.) (Sayfa 95)

Godot bir Tanrı mıdır? Tanrı’yı arayan bir insan için Godot bir Tanrı’dır elbette. Tanrı’yı beklemek, onun uzanıp size dokunmasını hissetmektir Godot’yu Beklemek. Fakat aynı zamanda “aşk”ı beklemektir Godot’yu Beklemek. Aşkın verdiği eşsiz hisleri bedeninde duyumsamak ve onun büyüsüyle coşmak isteyen bir insan için Godot elbette aşkı simgeler.

İçinde Tanrı’yı ve aşkı öldürmüş bir insan içinse şüphesiz iyi bir dostun geleceğini beklemek anlamına gelir Godot’yu Beklemek. Yalnızca bir kez dünyaya geldiğini bildiği halde ömür boyu severek çalışabileceği bir iş hayaliyle yaşayan ve gönüllü bir köleliği aşkla bekleyen insanlar içinse bu eylem bir işi beklemek anlamına geliyor şüphesiz. Godot bir anda büründüğü tüm anlamlardan sıyrılarak o insanın yüklediği anlam haline geliyor. Yoksa Godot bir bukalemun mu? Her insan için farklı şekillere bürünen bir tür “tanımlanamayan nesne” mi?

kitap/hamlet--1651’in “Olmak ya da olmamak. İşte bütün mesele bu” cümlesi geliyor aklımıza ister istemez. Yoksa bütün mesele “beklemek ya da beklememek” mi? Neyi, kimi, ne kadar süre beklemek? Beklememek gibi bir tercihe sahip değilsek peki? Çünkü bizler, evrenin Dünya adını verdiğimiz (yazar/carl-sagan’ın deyimiyle) “soluk ve minik mavi nokta”sında zaman tarafından sıkıştırılan ve hayat tarafından meydan okunan canlılarız. Belki de söz söyleme hakkına sahip değilizdir beklemek konusunda. Tıpkı Godot’yu Beklerken’de karşımıza çıkan Vladimir ve Estragon isimli sonsuz döngüye hapsedilmiş karakterler gibi. yazar/J-g-ballard’ın kitap/gokdelen--20511”ine sıkışıp kalan biz insanlar için fikir beyan etme özgürlüğümüz kalmamış olsa gerek.

“Başkaları acı içindeyken ben uyuyor muydum? Yarın uyandığımda ya da uyandığımı sandığımda, bugün olanlar hakkında ne söyleyeceğim?” (Sayfa 128)

Godot, Sisifos’un sonsuza kadar yukarı taşımakla cezalandırıldığı taştır ve Sisifos zamanın sonu bekler.

Godot, Dünya’yı omuzlarında taşımaya mahkum edilmiş Atlas’tır ve Atlas, dünyanın sonu bekler.

Godot, Orpheus’un Eurydice’ye olan aşkıdır. Bu sebeple aşkının peşinden gitmiştir. Yeryüzüne çıkana dek geriye dönüp bakmaması, beklediği aşkına kavuşması için yeterlidir fakat onun beklemeye cesareti kalmamıştır.

Godot, Ariadne’nin Theseus’a, Theseus’un ise Phaidra’ya olan aşkıdır. Asla sevdiğinize kavuşamamayı beklemektir.

Godot, Raskolnikov’un “ceza”sını beklemesidir. K.’nın kendini yargılayacak olan kitap/dava--232’yı beklemesidir. yazar/sokrates’in baldıran zehrini içip ölümsüzlüğe kavuşacağı anı beklemesidir Godot. yazar/Jack-London’ın her şeyi ardında bırakıp “yeni bir yaşam” beklentisiyle dünyaya açılmasıdır. Turgut’un Selim’in ardından hissettiği bir arayış beklentisidir. Galip’in İstanbul sokaklarında kendini ararken “yeter ki bir şeyler olsun ama olsun” beklentisidir. Raif Efendi’nin kitap/kurk-mantolu-madonna--557’sını beklemesidir. Godot, yazar/cesare-pavese ve yazar/sylvia-plath’in bir yandan yaşamaya devam ederken bir yandan da ölümü beklemeleridir şüphesiz.

Godot, Romeo’nun Juliet’i, yazar/dante-alighieri’nin Beatrice’i, yazar/francesco-petrarca’nın Laura’yı, Leyla’nın Mecnun’u, Aslı’nın Kerem’i, Abelard’ın Heloise’i, Marcel’in Albertine’i, kitap/martin-eden--1614’in Ruth’u, Caesar’ın Kloeopatra’yı, Arwen’ın Aragorn’u, Severus’un Lily’i, yazar/fernando-pessoa’nın Ophelia’yı, Penelope’nin Odyssues’u beklemesi, beklerken kahrolmasıdır.

Godot, İsa’nın ölüme yürürken havarilerini beklemesidir. Godot, Ortaçağ’ın karanlığında Muhammed’in müritlerini beklemesidir. Godot, Davud’un kitap/golyat--240483’la karşı karşıya kalmayı beklemesidir. Godot, Nuh’un gemisini yürütmeden önce bütün hayvanların gelmesini beklemesidir. Godot, Adem’in, insanlığın oluşmasını beklemesidir.

Godot, Gılgamış’ın, kitap/beowulf--16226’un, kitap/aeneas--26517’ın, Hektor’un, Akhilleus’un, çıktığı yolculuklarda kahraman olmayı beklemesidir.

Godot, Kabil’in Habil’i öldürmek için beklediği “o an”dır.

Godot, yazar/Homeros’un kitap/ilyada--1953’da anlattığı tarihin en büyük savaşlarından biri olan Troya’da askerlerin savaşı beklemesidir.

Godot, tarihin başlangıcından bu yana özgürlükleri ellerinden alınan tüm kölelerin yeniden hürriyetlerine kavuşma beklentisidir.

Godot, yazar/Anne-Frank ve milyonlarca çocuğun başlarına bombalar yağarken kurtarılmayı beklemesidir. Savaşa karşı atılan masum insanların çığlığıdır Godot.

Godot, tüm aç insanların bir yemek beklentisidir. Godot, tüm düşünce suçlularının bir devrimin ayak seslerini beklemesidir. Totaliter rejimlere karşı bir başkaldırıştır Godot.

Hastaların iyileşme umudu, iyileşme umudu kalmamış olanların ise ölüm beklentisidir Godot.

Siz ona ne anlam yüklerseniz, işte Godot O’dur!

Estragon: “Hep bir şeyler buluruz değil mi Didi? Bize var olduğumuzu hissettirecek bir şeyler buluruz değil mi?” (Sayfa 96)

Cisim! Evet, Godot bir cisim belki de. Çünkü ne olduğunu bilmiyoruz onun. Her şey olabilir zira. Bizim görevimiz beklemek. Bazen geleceği umuduyla beklemek. Bazen gelmeyeceği şüphesiyle beklemek. Bazen de gelmeyeceğine emin olduğun halde beklemek. Nihayetinde beklemektir Godot’yu anlamlı kılan. Gelmese dahi beklemek. Kendi Godot’nuzu bulmanız dileğiyle. Ya da bulmamanız.

Fakat bulmuş olmanın ve beklemenin, Black Mirror’un “White Bear” ve “White Christmas” isimli bölümlerinde karşımıza çıkan “sonsuz ceza” kavramıyla eşdeğer olduğunu da unutmamak gerekir. yazar/william-shakespeare’in de dediği gibi “Beklemek cehennemdir, ama beklerim seni”.

yazar/friedrich-nietzsche’nin “nihilist manifesto”su kitap/boyle-soyledi-zerdust--241’ün başında şöyle yazar: “Herkes için ve hiç kimse için bir kitap”. Eğer bu türdeki kitapların bir listesini yapmaya çalışsaydık, Godot’yu Beklerken bu listeye dahil olabilecek nadir kitaplardan biri olurdu.

Hem edebiyat hem de felsefe tarihinin en iyi eserlerinden biri olan Godot’yu Beklerken için keyifli okumalar dilerim.

“Bir ayağımız çukurda dünyaya getirirler, güneş parıldar bir an ve sonra tekrar gece olur.” (Bahri Doğukan Şahin) 
godot'u beklemek...
sebepsizce, bütün varlığın onun gelişine bağlıymış gibi beklemek.
godot'un kim olduğu ve niye beklendiği bilinmiyor. bununla birlikte godot'un ne zaman geleceği bilinmediği gibi gelmiş ve gitmiş de olabilir.
vlademir ve estragon da godot'yu bekliyor, zaman onu beklerken geçiyor. godot'yu beklemek bu denli anlamsız ve saçmayken...

estergon ve viladimir, bekliyor. beklerken kendilerini ağaca asmayı, birbirlerinden ayrılmayı, beklemekten vazgeçmeyi düşündükleri oluyor. her defasında birbirlerini ikna edip beklemeye devam ediyorlar. belki içimizde boğuşan o iki farklı sesi temsil ediyorlar o an. bizi var eden ve hiçbir zaman anlaşamayan o iki sesi.

sonra yanlarına iki kişi daha geliyor kısa süreliğine. efendi-köle. hegel'i bu eserde nasıl buldum derseniz işte pozzo ve lucy ve işte hegel'in o meşhur(bana göre) sözü: "efendi de, efendi olduğu için kölesi tarafından bir kimlik inşasına maruz kalır; dolayısıyla tam manada özgür değildir." köle bir gün dünyayı kendisinin döndürdüğünü fark ederse her şey değişecek ama şimdilik dilsiz, söz hakkı yok.

şöyle bir bakınca dördü de çok tanıdık aslında. gogo ve didi iyice düşündüğümüzde bizden başka kim olabilir ki? tek yaptığımız oturup beklemek. neyi beklediğimizi de tam bilmiyoruz ama bekliyoruz. birisi gelip bizi kurtaracak. verilen sözlere hemen inanıyoruz. düşünüp araştırıp öyle hareket etmeyi bilmiyoruz. yani estragon ve vladimir​ bize hiç uzak karakterler değiller. varlık sancısı çeken, varolmayanları temsil eden hepimizin bir gerçeği aslında. yani godot'yu beklerken bir de bu gözle okunmalı bence. (ahsen) 
Bekleyişler hayatımızda kimi zaman acı kimi zaman tatlı sonla bitmiştir. Bu kez olayın kahramanları sadece beklerler. Gün biter, yeni bir gün başlar ama onlar sadece beklerler…Beklemek ancak bu kadar eğlenceli ve bir o kadar farklı anlatılabilirdi. Beklemek ama kimi?
Godot’yu! Godot kim? Sadece bilinmezlik.
Bilinmeyeni beklemek, ne pahasına olursa olsun bıkmadan usanmadan beklemek. Belki hiç gelmeyecek belki, belki, belki…
Uzun sözün kısası tiyatro türünde yazılmış iki perdeden oluşan bir kitap.
Keyifli, düşündürücü bir kitap başlamanız yeterli bitmemesini isteyeceksiniz.
Godot’ mu? Beklenen o, kim bilir belki gelir. Belki de hiç gelmez.

Keyifli okumalar. yazar/abdulrahim-arslan (Yazar Abdulrahim Arslan) 

Kitabın Yazarı Samuel Beckett Kimdir?
Samuel Barclay Beckett, (13 Nisan 1906; Foxrock, Dublin - 22 Aralık 1989, Paris), İrlandalı yazar, oyun yazarı, eleştirmen ve şair. 20. yüzyıl deneysel edebiyatının önde gelen yazarlarından biridir. James Joyce'un takipçisi olduğu için "son modernistlerden", daha sonraki pek çok yazarı etkilemiş olduğu için de "ilk postmodernistlerden" biri olarak değerlendirilir. Beckett ayrıca, Martin Esslin'in "Absürd Tiyatro" olarak adlandırdığı akımın en önemli yazarı sayılmaktadır. Eserlerinin çoğunu Fransızca ya da İngilizce yazıp, diğer dile kendisi çevirmiştir. En bilinen eseri Godot'yu Beklerken'dir.

Beckett'in eserleri sade ve temel olarak minimalisttir. Bazı yorumlara göre, çağdaş insanın durumu hakkında oldukça kötümser, hatta hiççi eserler vermiştir. Gittikçe daha kısa ve özlü eserler veren Beckett, bu kötümserliği kara mizah yoluyla anlatır. "Roman ve drama türlerinde yeni formlarda oluşturduğu eserlerini, modern insanın yoksunluğu üzerine kurguladığı" için, 1969'da Nobel Edebiyat Ödülü'ne layık görülen Beckett, ayrıca 1984'te Aosdána'da Saoi seçilmiştir.

Kaynak: https://tr.wikipedia.org/wiki/Samuel_Beckett

Samuel Beckett Kitapları - Eserleri
Godot'yu Beklerken
Hiç İçin Metinler
Murphy
Mercier ile Camier
Aşksız İlişkiler
Molloy

Eşlik
Dünya ve Pantolon
Malone Ölüyor
Proust
Oyun Sonu
Adlandırılamayan
Üçleme

Acaba Nasıl?
Yankının Kemikleri
Watt
Echo'nun Kemikleri
Sıradan Kadınlar Düşü
Felaket ve Sair Kısa Oyunlar
Bana Benzer Bir Başka Aylaklık

Mutlu Günler
Tüm Kısa Oyunları
Son Band
İmge
All That Fall
Hikaye Sırasında
Godot'yu Beklerken - Tüm Düşenler - Oyun Sonu

Krapp's Last Tape & Embers
Li Benda Godot
Toplu Kısa Oyunlar 1956-1962
The end
Worstward Ho
Dante and the Lobster
Bütün Hikayeleri

Samuel Beckett Alıntıları - Sözleri
Hep denedin. Hep yenildin. Olsun. Yine dene. Yine yenil. Daha iyi yenil..! (Worstward Ho)
Eğer bir gün susarsam, söylenecek bir şey kalmamıştır bu durumda; her şey söylenmemiş olsa bile, hiçbir şey söylenmemiş olsa bile. (Malone Ölüyor)
[...] Kahretsin eski yerler,eski isimler (Felaket ve Sair Kısa Oyunlar)
İnanç duymanın en büyük nedeni daha eğlendirici olmasıdır. İnançsızlık bir boşluktur. Değişeceğimize inanç duyamayız. İnsan boşlukta kalmaya katlanamaz. (Aşksız İlişkiler)
"Ah, insanlar, insanlar, her şeyi açıklamak gerekiyor onlara." (Oyun Sonu)
düşük yapmak kısır olmaktan daha iyi değil mi dokuz gün asla yüzdüremedi batan aşkı ne de dokuz ay ne de dokuz ömür.. (Yankının Kemikleri)

Hamm: "Bu da ötekiler gibi bir gün o zaman."
Clov: "Devam ettiği sürece. Ömür boyu hep aynı saçmalıklar!" (Oyun Sonu)
Sınıfta aklı hep başka yerlerde olurdu ya da boştu kafasının içi. (Malone Ölüyor)
Bir gün sesleneceğim ona. Ne diyeceğim, bilmiyorum, bir şeyler diyeceğim, zamanı gelince söyleyecek bir şeyler bulacağım. (Üçleme)
''Bazen insan kendine soruyor şaşkınlıkla, acaba doğru gezegende miyim diye.'' (Hiç İçin Metinler)
“Desen sanatın na­musudur.” (Dünya ve Pantolon)
Çok uzun bir sürenin sonunda değer yargısı adına ne kaldıysa kendinde, onunla karanlığın ve sessizliğin hiç de değişmeyeceği yargısında bulundu. Bir gün sesi duyana kadar sürdü bu. O güne kadar! (Eşlik)
Bana soru sorulmasına öğle az alışkınım ki, bana bir şey sorulduğunda ne olduğunu anlamam için bir hayli zaman geçer. (Molloy)

Güzellik? Bir araya getirilmiş insanoğlu.
İyilik? Boğazlayın.
Gerçeklik? Büyük yığınların yellenmesi. (Dünya ve Pantolon)
Bana tutup da aydan söz etmeyin sakın, gecemde ay yoktur benim, size yıldızlardan söz edersem yanlışlıkladır. (Molloy)
Oysa ben para için çalışmıyorum. Peki ya ne için çalışıyorum? Bilmiyorum. İnanın pek bir şey bilmiyorum. (Molloy)
Bir yaşam boyunca aynı sorular, aynı cevaplar hep. Artık sona erebilir. (Oyun Sonu)
Hep aynı dünyanın üzerinde ışıldıyordu güneş, başka seçeneği yoktu çünkü. (Murphy)
...başka bir şey bulmak varoluşu biraz daha sürdürmek için sorular bulmak kimdi onlar nasıl varlıklardı dünyanın neresindeydiler bu tür şeyler işte bu kuklalar gösterisini kim düzenliyor hiçbir anlamı yok ki git bir şeyler ye... (Acaba Nasıl?)
Bilemediğiniz şeyleri söylemek gücüne sahip olmadığınıza da inanmak istiyorum. Herkeste görülen bir yetersizlik bu. (Watt)

---
Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/godotyu-beklerken-samuel-beckett-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)