# Hevesi Kirpiğinde - Polat Özlüoğlu Kitap özeti, konusu ve incelemesi > Hevesi Kirpiğinde kimin eseri? Hevesi Kirpiğinde kitabının yazarı kimdir? Hevesi Kirpiğinde konusu ve anafikri nedir? Hevesi Kirpiğinde kitabı ne anlatıyor? Hevesi Kirpiğinde PDF indirme linki var mı? Hevesi Kirpiğinde kitabının yazarı Polat Özlüoğlu kimdir? İşte Hevesi Kirpiğinde kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi... - Kaynak: Mardin Life - URL: https://www.mardinlife.com/kitap/hevesi-kirpiginde-polat-ozluoglu-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi - Dil: tr-TR - Yayın tarihi: 2023-06-20T12:00:22+03:00 - Güncelleme: 2023-06-20T12:00:22+03:00 - Yazar: Mardin Life - Kategori: Kitap - Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2023/06/20/polat-ozluoglu-kimdir-polat-ozluoglu-kitaplari-ve-sozleri-433718.jpg Kitap Künyesi Yazar: Polat Özlüoğlu Yayın Evi: Notabene Yayınları İSBN: 9786059679000 Sayfa Sayısı: 112 --reklam-- Hevesi Kirpiğinde Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti Ölüyorduk… Çocuklar ölüyordu, kadınlar ölüyordu, gençler ölüyordu, travestiler ölüyordu, seks işçileri ölüyordu, kediler ölüyordu, köpekler ölüyordu, güvercinler ölüyordu… Bir erkeğin, bir erkin elinde ölüyorduk. Sonra yine çocuklar, yine kadınlar, yine hepimiz… bir döngünün içinde durmadan ölüyorduk. Bazen yaşarken, bazen yaşama gözlerimizi kapatırken bir heves kalıyordu kirpiğimizde, dudağımızın kenarında, boşluğa bıraktığımız sesimizde. Bazen gelincikler kusuyorduk ölürken, tabutumuzun üstünde bir peruğun yanına sıkışıyordu al yazmalar, çocukluk canavarlarımıza yem oluyorduk herkesin gözü önünde. İkinci kitabı “Hevesi Kirpiğinde” Polat Özlüoğlu, heveslerden heves beğenin ama çoğunun kirpiklerinizde asılı kalacağını aklınızdan çıkartmayın diyor. Bildiğimizi unutmayalım diye, büyük harflerle bir satır başı olarak yazıyor öykülerine: Tenimizi parçalayan bıçakları, günlerce buzda bekletilen cansız bedenlerimizi, çocuk yaşta çarşaflara akan kanımızı, dikine kestiğimiz bileklerimizi, Ankara’nın garında bıraktığımız sevinçlerimizi. Çünkü hepimiz ölüyorduk, hevesimiz kirpiğimizde… Hevesi Kirpiğinde Alıntıları - Sözleri Kardeşlerim "Aba" der, aba bilirdi. En büyükleriydim hepsinin ne deselerdi ki başka? Onlar acıkınca, susayınca, uyanınca, bazen ağlaşınca, hırlaşınca, bazen kirlenince, üzülünce "Aba" derlerdi. Ne ana, ne baba olası, bir arası iki arkası, bir yarası iki darısıydım onlar için hiç olamadıklarımın. Ben çocukluğumu, anamı gömdüğümüzün ertesi, sıcacık helvası soğumadan, şerbeti bitmeden, kokusu dinmeden, gözümdeki yaşlar kurumadan daha babamın "Bir çorba kaynatıver kardeşlerin acıktı" dediği o vakit kaybettim. Yürüdü, nereye yürüdüğünü bilmeden koca şehrin yüreğini deşer gibi, bağırsaklarını söker gibi yürüdü. Gün geceye kavuşana, yol düğüm olup çözülene kadar yürüdü, yürüdü, sonunda kendini yine sabahçı kahvesinde buldu. Yorgun bedeni, tekleyen yüreği, titreyen elleri, ayakları, kaşları, kirpiği yine onu buraya getirmişti. Ben çocukluğumu, anamı gömdüğümüzün ertesi, sıcacık helvası soğumadan, şerbeti bitmeden, kokusu dinmeden, gözümdeki yaşlar kurumadan daha babamın "Bir çorba kaynatıver kardeşlerin acıktı” dediği o vakit kaybettim. Bir daha da arayıp bulmak gelmedi aklıma. “Müzik her zaman en iyi dostu olmuştu, yalnızlığının ilacı.” “Etraf vızır vızır geçen arabalar, otobüsler, karınca gibi oradan oraya koşturan insanlarla doluydu. Bir şehrin bu kadar kalabalık, gürültülü, yabancı olabileceğini hayal bile etmemişti. Herkesin bir acelesi, herkesin bir bakar körlüğü vardı. Başı döndü kalabalıktan. Nasıl bir memleketti burası? Kimse durmuyor, durup da önüne ardına bakmıyordu. Başını kaldırdı yukarı baktı İrecep. Gökyüzünü arandı. Ne bir parça bulut ne güneş vardı tepede. Gökyüzü upuzun kara kristal betonlardan, camlardan, demir çelik yığınından binalardan, evlerden görünmüyordu bile.” Benim tanrım beni duymuyor, unutmuş, çoktan gözden çıkarmış bu küçücük delikte  diyemiyorum, üvey tanrılar edinmişim kendime, hepsinin merhameti kendine. Bir boş beşik hikayesinin olmayan çocuğuyum. Kanadı kırılan kartal da benim beddua etsem. Bir ağıt olarak yak beni Allah'ım Parmaklarına kına olayım hayatın. Affet bu siyah ve transparan duayı. Ben zaten gecenin arka cebinde falçatayım. Nasıl nefes alıyordu bu insanlar bir ağaca dokunmadan, bir çiçeği koklamadan, bir kuşa kulak vermeden? Eskiden tren garı arkada kalanların, gidenlerin, terk edilenlerin, ayrılıkların mezarıydı, şimdi onlarca çocuğun, gencin, kızın, oğlanın, yüzlerce elin, ayağın, kolun, bacağın, gözün, kulağın, umudun, düşlerin mezarı oldu dedim yazık. Hevesi Kirpiğinde İncelemesi - Şahsi Yorumlar Hevesi Kirpiğinde, Polat Özlüoğlu'nun yayımlanmış ikinci kitabı.Öykü okumayı çok sevdiğim için NotaBene Yayınları'nı yakından takip ediyorum.Polat Özlüoğlu'nun ilk kitabı Günlerden Kırmızı'yı yine NotaBene Yayınları yayımlamış. Kitaptaki öyküler canımı yaktı.Özlüoğlu genellikle acısını derinden hissettiğimiz yakın tarihimizden yola çıkmış öykülerinde.Kitabın ilk ve son öyküleri olan "Elimi Tuttun" ve "Elini Tuttum" Ankara Garı patlamasına götürüyor bizi.Hâlen fotoğraf kareleriyle gözümün önünden gitmeyen o günü Polat Özlüoğlu bu iki öyküsüyle tekrar hatırlattı bana.Bazı şeyleri unutmamak gerek.️ Tüm öyküler kişisel acılardan yola çıkmış olsa da toplumsal acılara odaklanmış aslında.Kayıplardan, mülteci olmaya, cinsel kimliği nedeniyle öteki olanlardan, yoksulluğun pençesinde alınan satılan çocuklara kadar rahatsızlık duyduğumuz her konuda öykü barındırıyor Hevesi Kirpiğinde.Sert ama etkileyici öyküler bunlar. Şöyle sarsılmak, küçük dertlerimizin dert olmadığını görmek için okuyun derim Hevesi Kirpiğinde'yi. (Özlem Akbaş) hevesim kirpiğimde kaldı desem yeri: Kitap beni sadece isminin güzelliğiyle cezbetmişti. Okuyunca da yeni bir yazar kazanmış olacağımı düşünerek başlamıştım. Ama galiba yanlış zamandı benim için. Enerjimi çok düşürdü, bazı şeyleri hatırlattığı ve içimi cız ettirdiği için aşkla okumadım. (Sevilay) Sevgili polatozluoglu 'nun kaleminden çıkmış olan 'Hevesi Kirpiğinde' adlı öykü kitabımızla sizlerleyim. Gözyaşım kirpiğimde, tadı damağımda dediğim kitaplardan biri oldu. İçerisinde bulunan on adet öykü ile farkındalık yaratmanın doruk noktalarına ulaşmış yazarımız. Ki ben edebi eserlerde toplumsal konulara değinilmesi gerektiği taraftarıyım. Yaşanılan zorlu hayatlar, acılar, üzüntüler hepimizin. Bu üzüntüleri, bu gerçekçiliği paylaşarak bir bütün olabiliyoruz ancak. Yazarımız da ötekileştirdiklerimizin öteki hayatlarında yaşadıkları üzücü hikayeleri gözler önüne seriyor ve bu hikayelerdeki yaşanmışlığı içimize işliyor. Her bir hikayede farklı bir karakter oldum; toplumdan dışlanan bir transeksüel, ömrünü demir parmaklıklar arasında geçirmiş bir mahkum, doğunun zorlu şartlarında küçücükken evlendirilen bir kız çocuğu... Yazarımız şiirsel ve akıcı bir dil kullanmış, kelimeler arası ahengi görebiliyorsunuz. Tavsiyemdir, okuyun. (Okur Yazar) Hevesi Kirpiğinde PDF indirme linki var mı? --reklam-- Polat Özlüoğlu - Hevesi Kirpiğinde kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Hevesi Kirpiğinde PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz. Kitabın Yazarı Polat Özlüoğlu Kimdir? 25 Mayıs 1974 yılında İzmir’ de doğdu. İlk, orta ve lise tahsilini İzmir’de tamamladıktan sonra Ege Üniversitesi İletişim Fakültesi Gazetecilik Bölümü'nü kazandı ve 1994 yılında mezun oldu. Uzun yıllar İzmir’ de çeşitli radyolarda program yapımcısı ve sunucusu olarak çalıştıktan sonra şiirle başladığı yazın hayatına şimdilerde öyküler yazarak devam etmektedir. --reklam-- Polat Özlüoğlu Kitapları - Eserleri Peri Kızı Af Buyrun Hevesi Kirpiğinde Günlerden Kırmızı Son Gemi - Antoloji 2 --reklam-- Polat Özlüoğlu Alıntıları - Sözleri Birden açıyorlar kapıyı ,sürgüsü, içimi eziyor, kilidi avucumda kırılıyor, anahtar etimde dönüyor, dalıyorlar içeri. Gece akıyor üzerlerinden. Masalın bütün duvarları yıkılıyor. (Peri Kızı Af Buyrun) Onlar kazanmaya biz kaybetmeye mahkûmduk. Bazı insanların marifeti de buydu. Onlar arkalarında enkazlar bırakarak, geride kalanlar ise o yıkıntılar arasında yol alarak hayatta kalıyordu. (Günlerden Kırmızı) İçimde saklı bütün kuşlar patır patır düşüp öldü sen öyle susunca. (Günlerden Kırmızı) “Müzik her zaman en iyi dostu olmuştu, yalnızlığının ilacı.” (Hevesi Kirpiğinde) Onca denemeden, onca boşluktan, onca kaybedişten, vazgeçişten sonra ilk defa hayata tutunmak istemişti. (Peri Kızı Af Buyrun) Yürüdü, nereye yürüdüğünü bilmeden koca şehrin yüreğini deşer gibi, bağırsaklarını söker gibi yürüdü. Gün geceye kavuşana, yol düğüm olup çözülene kadar yürüdü, yürüdü, sonunda kendini yine sabahçı kahvesinde buldu. Yorgun bedeni, tekleyen yüreği, titreyen elleri, ayakları, kaşları, kirpiği yine onu buraya getirmişti. (Hevesi Kirpiğinde) Artık yerin üstünde kalanlarla altında kalanları ayıran tek şey ölüm suskunluğuydu. Kaç tane daha patlama oldu, kaç ocak söndü, kaç madenci gömüldü kazdığı yere, kaçı gömüldüğü yere bırakıldı, kaçı çıkarıldı saymaya kimsenin yüreği el vermedi. Ama resmi ağızlar üç yüz bir diye bir rakam söyledi. Geviş getirir gibi tükürüp durdular bu rakamı. Kimse sormadı, soramadı. Hani nerede geride kalan, taş olan, köz olan, toz olan diğerlerinin yanan kavrulan, parça parça dağılan canları, taşa, toprağa, kömüre karışan yürekleri. Sekiz yüzden fazla kaybolan can dillendirilmedi. Katliam üç yüz birle rakamlandı... (Günlerden Kırmızı) Benim tanrım beni duymuyor, unutmuş, çoktan gözden çıkarmış bu küçücük delikte  diyemiyorum, üvey tanrılar edinmişim kendime, hepsinin merhameti kendine. (Hevesi Kirpiğinde) Ben yolları bilmez idim meğer yollar beni ezberlemiş. (Peri Kızı Af Buyrun) Susku cam kırıkları gibi bir bir batıyor içine, tenine , kaderine, ederine, kederine, marifetine... (Peri Kızı Af Buyrun) Nasıl nefes alıyordu bu insanlar bir ağaca dokunmadan, bir çiçeği koklamadan, bir kuşa kulak vermeden? (Hevesi Kirpiğinde) "Neden hep aynı masalın içinde dönüp duruyorum?" (Peri Kızı Af Buyrun) " Yarım akıl, yarım kalpten iyidir." (Günlerden Kırmızı) Eskiden tren garı arkada kalanların, gidenlerin, terk edilenlerin, ayrılıkların mezarıydı, şimdi onlarca çocuğun, gencin, kızın, oğlanın, yüzlerce elin, ayağın, kolun, bacağın, gözün, kulağın, umudun, düşlerin mezarı oldu dedim yazık. (Hevesi Kirpiğinde) Büyüdükçe kötülüklerin hacmi de büyüyordu. (Günlerden Kırmızı) "Ellerim, gözlerim, her yerim kelimelerle bağlı. Çözemiyorum hiçbir harfi, sökemiyorum içimdeki masalları." (Peri Kızı Af Buyrun) Ben çocukluğumu, anamı gömdüğümüzün ertesi, sıcacık helvası soğumadan, şerbeti bitmeden, kokusu dinmeden, gözümdeki yaşlar kurumadan daha babamın "Bir çorba kaynatıver kardeşlerin acıktı” dediği o vakit kaybettim. Bir daha da arayıp bulmak gelmedi aklıma. (Hevesi Kirpiğinde) "Geceyi giyinip gündüzü soyunuyorum, Uyuyorum, uyanıyorum. Her uyandığımda daldığım masaldan bir çentik atıyorum etime. Kaç masalı unuttum, kaçını bozup yeniden yazdım, kaçını söküp yeniden diktim tenime bilmiyorum. Çentikler çoğaldıkça cebimdeki masallar azalıyor. Masallar biterse ne yaparım bilmiyorum." (Peri Kızı Af Buyrun) Bu çağın hastalığı, kimse mutlu son beklemiyor. (Günlerden Kırmızı) Kardeşlerim "Aba" der, aba bilirdi. En büyükleriydim hepsinin ne deselerdi ki başka? Onlar acıkınca, susayınca, uyanınca, bazen ağlaşınca, hırlaşınca, bazen kirlenince, üzülünce "Aba" derlerdi. Ne ana, ne baba olası, bir arası iki arkası, bir yarası iki darısıydım onlar için hiç olamadıklarımın. (Hevesi Kirpiğinde) --- Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/hevesi-kirpiginde-polat-ozluoglu-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)