# İnsanın Yalnızlığı - Seyyid Ahmet Arvasi Kitap özeti, konusu ve incelemesi > İnsanın Yalnızlığı kimin eseri? İnsanın Yalnızlığı kitabının yazarı kimdir? İnsanın Yalnızlığı konusu ve anafikri nedir? İnsanın Yalnızlığı kitabı ne anlatıyor? İnsanın Yalnızlığı PDF indirme linki var mı? İnsanın Yalnızlığı kitabının yazarı Seyyid Ahmet Arvasi kimdir? İşte İnsanın Yalnızlığı kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi... - Kaynak: Mardin Life - URL: https://www.mardinlife.com/kitap/insanin-yalnizligi-seyyid-ahmet-arvasi-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi - Dil: tr-TR - Yayın tarihi: 2022-06-21T02:00:07+03:00 - Güncelleme: 2022-06-21T02:00:07+03:00 - Yazar: Mardin Life - Kategori: Kitap - Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2022/06/21/seyyid-ahmet-arvasi-kimdir-seyyid-ahmet-arvasi-kitaplari-ve-sozleri-251319.jpg Kitap Künyesi Yazar: Seyyid Ahmet Arvasi Yayın Evi: Babıali Kültür Yayıncılığı İSBN: 9789758486267 Sayfa Sayısı: 168 --reklam-- İnsanın Yalnızlığı Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti İnsanı, bizzat insandan taşan verilerle izah etmek, insanın bu muhteşem yalnızlığını kavramak şarttır. Birçok Batılı filozof ve fikir adamı, "insanlığın, bu yalnızlığını ve garipliğini" görmüş ve yadırgamışlardır. "Tefekkür hali tabiata aykırıdır" diyen J. J. Russo, "İnsan, hasta hayvandır" diyen Montaigne, S. Freud ve daha niceleri, işte "İnsanlığın bu yalnızlığını" anlayamamışlardır. Genellikle materyalistler de bu hayata düşmektedirler. (Arka Kapak) --reklam-- İnsanın Yalnızlığı Alıntıları - Sözleri "...Cemiyetle bağları gevşeyen kişilerde egoizmin ve güvensizliğin arttığını her kes bilir. Fert, kendini himaye edemeyen cemiyete önceleri küser; sonra ona isyan ederek "bildiği gibi" yaşamaya ve hareket etmeye yönelir. Bu isyanını da "hürriyet" çığlıkları ile maskeler. Oysa, kişi, cemiyete karşı isyan çığlıları bastığı bu anda, cemiyetin şefkat ve himayesine ne kadar muhtaçtır. Onun için, biz, kişinin cemiyete olan bu hasretini, "hürriyetten kaçış" olarak yorumlamaya çalışan Erich From'un görüşlerine katılmıyoruz..." Bize göre "kişinin vicdanı", etkilendiği "içtimai değerler'"den bağımsız değildir. Sosyolojinin kesin tespitlerine göre "ferdî vicdan", psikolojik bir zeminde gelişmesine rağmen, bağlandığı "içtimai normlar" açısindan tamamen sosyolojik bir değerdir. Bir bakıma "ferdin vicdanı", hemen hemen "millî vicdanın" kişiye yansımasını ifade eder. Çünkü "vicdan" bir eğitim meselesidir. "Vicdanı", yahut "şahsiyetimizin moral cephesini", tamamen ferdî bir değer biçiminde ele alir ve "milli vicdanın" sesini ihmal ederseniz, ister istemez "egoizmi" ve hatta "anarşiyi" davet edersiniz. Kaldı ki "ahlaki duygularımız", nefsimiz ile içtimai normlar arasindaki ahengi veya çatışmaları ifade eder. "Milli vicdana" yabancılaşan kişi ve zümrelerin "ahlaki duyguları" da millete yabancılaşır. Yani ahlak içtimai karakterini kaybeder, ferdîleşir ve bu sahada "anarşi" doğurur, "antisosyal tipler" çoğalir; egoizm, bir kanser gibi cemiyeti sarar. Bu zaruridir; çünkü "milli vicdan"dan kopan fert, ya "yabancı bir ahlak telakkisine" bağlanacak veya kendi kafasına göre hareket edecek bir "antisosyal" olacaktır. Görüldüğü gibi, her iki hâlde de "cemiyetle çatışacak" ve anarşinin en korkuncu olan "ahlak anarşisine" kaynak olacaktır. Bilmem sizler de dikkat ettiniz mi? "İnsanlık sevgisi"nden çok söz edenler, her nedense "soydaşlık" ve "dindaşlık" duygularından nefret ederler. Oysa kesin olarak biliyoruz ki, "sevgi" yakından uzağa doğru, halka halka genişleyen bir duygudur. Kendi yakınlarını sevmeyen kimselerin, "insanlık sevgisi"nden söz etmeleri kocaman bir yalandır. Bazı çevreler, bilhassa emperyalistler, "hedef" seçtikleri cemiyetlerde, birleştirici ve bütünleyici "milli" ve "dini" duyguları çökertmek üzere, manasi ve muhtevası belirsiz, mücerret "insan sevgisi"ni koz olarak kullanirlar. Böyleleri, bir taraftan sizin cemiyetinizde bulunan en küçük "inanç" ve "ağız" farkliliklarini istismar edip "iç düşmanlıkları" körüklerken, bir taraftan da "insan sevgisi" maskesi altında kendi emperyalist emellerine karşı koyacak güçleri bertaraf etmek veya en azından yumuşatmak isterler. Yani bu yolla onlar, "sizi birbirinize düşürürken", eşitli riyakârlıklarla "kendilerini sevdirmeye" çalişırlar. Evet, oyun budur... Bize "insan sevgisi"nden en çok söz edenler, her nedense "bizi" sevmiyorlar, istıraplarımıza ortak olmuyorlar, dert ve meselelerimizi görmek istemiyorlar. İşte Türk ve İslam Dünyası'nin durumu ortada... Ne kadar düzenli olursa olsun, katı kalıplar halinde tezahür eden içtimai hayat, insan ruhunu belli bir zaman sonra sıkar, değişiklik aramaya sevkeder. "İstikrar" güzel şeydir ama "değişme unsurundan" mahrum olursa, kişileri ve kitleleri tedirgin edebilir. Görülüyor ki, "ictimai değişimlerin" temelinde psikolojik bir unsur var... "İrtica", Arapça bir kelimedir ve "geriye dönüş" demektir. Bazıları bu kelimeyi "gericilik" olarak tercüme etmekte ve kullanmaktadırlar. Bizim dünyamızda politik ve ideolojik çekişmelerle beslenen "yuh" ve "alkış" sesleri çınlamaktadır. Bizim dünyamızda birilerini "övmek", birilerini "yermek" zorundasınız. Henry Bergson'un da belirttiği üzere, bir avuç matbaa harfini alıp saçacaksın ve burdan bir şiir çıkacak... bu mümkün mü?... "Hürriyet" naraları atarak cemiyetin tarih, kültür ve ülkü bağlarını çözmeye çalişan, milli bütünlüğü sarsarak "insan yığınları" ihdas etmek isteyen propagandalara karşı hassas ve uyanık olmak şarttır. Dün, dini fırka ve sınıf kışkırtıcılığı yaparak cemiyetimizi parçalamak isteyenler, şimdi insanlarımızdaki tarih şuurunu yıkarak "köksüzlük duygularını" geliştirmek, kültür bağlarını çözerek "yalnızlık duygularını" derinleştirmek ve cemiyetin idealist karakterini yıkarak "bencilleştirmek" istemektedirler. "Basın hürriyeti" adina, bir "fuhuş edebiyatının" ve "müstehcen neşriyatın" birden bire arttırılmasınin gerçek hedefi de budur. Maksat, Türk-İslam kültür ve medeniyetinin millî ve mukaddes değerlerini berhava etmektir. Böylece cemiyet cözülecek, içtimai bağlar zayıflayacak, akıl hastaları çoğalacak, intihar grafikleri yükselecek, birbirinin istırabına ve çilesine karşı lakayt bir cemiyet doğacaktır. Kisaca "cemiyet ve millet" yok edilecek, yerine birbiri ile irtibatsız "insan yiğinları" gelecektir. Evet, oyun budur ve fakat milletimiz bu oyunu da bozacaktır. İslam'da insan, "madde" ile "mana" arasında bir "geçit" gibidir. Insanın idraki, bir yönü ile "objektif aleme", diğer bir yönü ile "mutlak aleme" bağlıdır. insanın "sübjektif alemi", bu iki dünya arasında "bir köprü" gibidir. Yani insan, "yaratıklar" ile "Yaradan" arasında mekik dokuyan bir şuurdan ibarettir. Evet insanın idraki, bir saat pandülu gibi, "kesret ile tevhidin", "fenâ ile bekânın", "Dünya ile ahiretin" arasında gidip gelmektedir. İnsan aklı için bu ne çetin bir imtihandır. Çünkü "beşer aklı", bazen "iman ile "küfrün" birbirine bir biçak sırtı kadar yaklaştıği çizgilerden de geçmek zorunda kalabilmektedir. "Akıl", her zaman, fakat en çok bu anlarda "vahyin rehberliğine" muhtaçtır! Görülüyor ki yüce dinimizde, insan, "cemiyete" de, "tabiata" da ve onları temsil eden "kuvvet" ve "sembollere" de tapınamaz. Bunları, "küfür ve şirke" düşmeden sever, sayar ve korur, fakat asla "mâbut" edinemez. Kısaca insan, "Allah'ın iradesinden ve hükümlerinden başkasına" boyun eğemez. İnsanın insana tahakkümü kesin olarak yasaktır. Öyle anlaşılıyor ki mütefekkirler, sanatkârlar, ilim adamları ve idareciler, İslam'ın "Allah'tan başka ilâh yoktur" tarzında formüle ettiği, büyük hakikat karşısinda tam bir vecd hâlinde ürpermek ve bu ifade etrafında tekrar tekrar düşünmek ve duygulanmak zorundadırlar. Evet gerçekten de insanlık tarihinde bu sözden (Kelime-l Tev-hid' ten) daha güzel, daha doğru ve daha çarpici bir cümle yoktur. Görüldüğü gibi cemiyetler, fertlere nazaran daha dindar olmakla birlikte, çok defa yanlış inançlar içinde bocalamaktadırlar. Onun için onlar, gerçek dini öğrenmek için peygamberlere veya onların çizgisinde yürüyen "rehberlere" muhtaçtırlar. Aksi hâlde cemiyetler, "objektif" ve "subjektif" tanrılara tapinarak "Mutlak Varlık" olan Allah'a yol bulamazlar. Zaten bir bakıma, din ve tasavvuf, insanın fert ve cemiyet olarak kendini "objektif" ve "subjektif" sahte tanrilardan kurtarması demektir. Bu konuda büyük İslâm âlimi ve velisi İmam-ı Rabbani hazretleri (1563-1624): "Tasavvuf yolculuğundan maksat, ihlas makamına varmaktır. Bunun için enfüsi (subjektif) ve afaki (objektif) mabutlara tapınmaktan kurtulmak gerekir" diye buyurmaktadır (bk. İmam-ı Rabbani, Mektubat 40). Böyle düşününce Müslümanların, bir İslam cemiyetinde doğuşunu büyük bir nimet bilmelidir. Kulaklarına "Kâmet" ve "Ezan-ı Muhammedi" okunan ve Müslüman adları ile şereflenen, İslam'ın imanını, ahlakını ve edebini, ailesinden ve cemiyetinden öğrenen insanlar, Allah'a ne kadar şükretseler azdır. Bizim cemiyetimiz bize Allah'a giden yolu açarken, kimbilir hangi cemiyette doğan insanlar, daha kaç asir "sahte mabutlara" tapınmakta devam edeceklerdir! Büyük sanayinin doğması ve gelişmesi, hızlı şehirleşme, artan içtimaî temaslar, eğitimin yaygınlaşması, büyüyen ve devleşen insan grupları, içtimaî kontrolün zayıflaması, ailelerin küçülmesi, geleneğe bağlı dayanışmanın yıkılması insan gruplarında "yalnızlaşmaya" yol açtı. Fert, kendini himaye edemeyen cemiyete, önceleri küser; sonra ona isyan ederek "bildiği gibi" yaşamaya ve hareket etmeye yönelir. Bu isyanını da "hürriyet" çığlıklarıyla maskeler. Oysa kişi, cemiyete karşı isyan çığlıkları bastığı bu anda, cemiyetin şefkat ve himayesine ne kadar muhtaçtır. Sürüye (cemiyete) isyan etmeyi emreden Nietzsche'ci cereyanın, ferdiyetçiliği, "anarşizme" vardıracak ölçüde güçlendirmesi; öte yandan, liberalizmin, içtimaî bütünlüğü tehlikeye sokacak bir biçimde gelişmesi, birçok cemiyetin, korunma içgüdüsü ile "toplumcu cereyanlara" kapılması neticesini doğurmuştur. Bize göre, cemiyet, şahsiyetlerden kurulu canlı bir yapıdır. "Fert" ve "cemiyet" çatışan iki birim değil, birbirini tamamlayan ve geliştiren iki güç kaynağıdır. --reklam-- İnsanın Yalnızlığı İncelemesi - Şahsi Yorumlar İnsan-cemiyet münasebetleri özelinde sosyolojik, psikolojik, felsefî, dinî birçok konuya değinmiş ve bu konuları ayrı ayrı başlıklar altında toplanmıştır. Hâlâ günümüzde geçerliliğini koruyan tespitlerin olması hoştu. Fakat yazarın yirmi birinci yüzyılda yetişecek nesilden ümitli olmasına, şu zamanda gördüğüm dehşet verici manzaradan dolayı hak veremedim. Yazarın akıcı üslubu ve ilmî verilerle desteklenen tespitleri sayesinde kitaptan hayli verim aldım. (Furkan Uzel) --reklam-- İnsanın Yalnızlığı PDF indirme linki var mı? --reklam-- Seyyid Ahmet Arvasi - İnsanın Yalnızlığı kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de İnsanın Yalnızlığı PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz. Kitabın Yazarı Seyyid Ahmet Arvasi Kimdir? Ahmet Arvasî (d. 15 Şubat 1932 - ö. 31 Aralık 1988) toplumbilimci, pedagog, yazar. Ağrı'nın Doğubeyazıt ilçesinde doğmuştur. Seyyid'tir. 56 yaşındayken, İstanbul'un Erenköy ilçesindeki evinde 31 Aralık 1988 - Saat: 11:00'da, daktilosu başında vefat etmiştir. Kökeni Arvaslar neslindendir. Atalarının Anadolu'ya gelişini kendisi şöyle anlatmaktadır: « ...Ailem "Arvasî" adı ile bilinir. 650 yıldan beri Anadolu'da yaşar. Orhan Gazi ile tanışan ceddim Hacı Kasım-ı Bağdadi adında bir zattır. Onun oğullarından biri Van Gölü'nün güneyine (Arvas Köyüne) yerleşmiştir. Biz ondan türemiş ve çoğalmışız... » "Arvasîler" olarak bilinen aile, Soyadı Kanunu'nun çıkmasıyla, "Arvasi" soyadını almıştır. Babası, Abdülhakim Arvasî'dir. Fakat, Necip Fazıl Kısakürek'in manevî hocası olarak bilinen Abdülhakim Arvasî ile aynı kişi değildir. Ahmet Arvasî'nin babası olan Abdülhakim Arvasi bu isim benzerliğini 18 Nisan 1980'de, Mehmet İlhan Bey'e yazmış olduğu bir mektupta şöyle anlatmaktadır: « Şu an Ankara'nın Bağlum nahiyesinde yatan S. Abdülhakim Arvasî hazretleri ile aynı ailedeniz. Kendileri aynı zamanda babamın da isim babalarıdır. Babama kendi adlarını vermişlerdir. » Hayatı Ailenin altı çocuğundan birincisi olan S.Ahmed Arvasî, ilköğretime Van'da başlayıp Doğubayazıt'ta tamamladı. Ortaokulu Erzurum'da okudu ve sonrasında Erzurum Erkek Öğretmen Okulu'nu bitirdi. 1952 yılında Konya'nın Doğanbeyli nahiyesinde ilkokul öğretmeni olarak göreve başlayan Arvasi, yurdun çeşitli yerlerinde öğretmenlik yaptı. Daha sonra Ankara Gazi Eğitim Enstitüsü -Pedagoji Bölümü'ne başladı ve buradan da 1958 yılında mezun oldu. Balıkesir, Bursa ve İstanbul'daki eğitim enstitülerinde hocalık yaptı. 1978 yılında İstanbul Atatürk Eğitim Enstitüsü'nden 24 arkadaşıyla birlikte siyasî amaçlar için sürgün edilen Arvasî, 1979 yılında emekli olmak zorunda kaldı. « Hayretle gördüm ki, bu ülkede Türk kelimesinden ürkenler var. Yine hayretle gördüm ki, bu ülkede İslam kelimesinden ürkenler var. Ve yine ürpererek gördüm ki, bu ülkede Türk ve İslamkelimelerinin yan yana gelmesinden dehşete kapılan kişi ve çevreler var. » (Seyyid Ahmet Arvasî) Emekli olduğu yıl, Milliyetçi Hareket Partisi Olağan Kongresi'nde "Genel İdare Kurulu Üyesi" sıfatıyla aktif siyasete atıldı. Diğer yandan çeşitli gazete ve dergilerde yazdı. Her gün Gazetesi'nde, "Türk-İslam Ülküsü" başlığı ile günlük makaleleri yayımlandı. 12 Eylül 1980 darbesine kadar partideki görevini ve yazılarını sürdürdü. Darbenin ardından Mamak Cezaevi'ne hapsedildi. Burada işkencelere maruz kaldı ve ilk kalp krizini burada geçirdi. Tahliye olduktan sonra ülkücü gazete ve dergilerde yazdı. Türkiye Gazetesi'nde Hasbihal başlığı ile makaleleri yayımlandı. Arvasî'nin Mamak'ta geçirdiği kalp krizini Alpaslan Türkeş şöyle anlatıyordu: « Tutukevinde geçirdiği kalp rahatsızlığı dolayısıyla Ankara mevki hastanesi'ne kaldırıldı. O gün, daha dün gibi hatırımdadır. Görevliler kendisini hastaneye gitmesi için aşağıya indirdiler. Biz, yukarıda kalmıştık. Odamın penceresinden dış kapının açıldığı merdivenleri görebiliyordum. Arvasî hocamızı hastaneye götürecek cankurtaran henüz gelmemişti. Ayakta bekleyecek hali yoktu, bitkin bir vaziyette taş merdivenlere oturarak cankurtaranın gelmesini bekledi. Yukarıdan askerlere seslendim. Bir binbaşı çıktı. Kendisine Arvasî Bey'in rahatsız olduğunu, bir sandalye getirilmesi için emir buyurulmasını rica ettim. Bu ricamdan sonra bir sandalye getirdiler. Daha sonra cankurtaran geldi ve uzaktan birbirimize el sallayarak ayrıldık, vedâlaştık. » Eserleri - Diyalektiğimiz ve Estetiğimiz - Doğu Anadolu Gerçeği - Eğitim Sosyolojisi - Hasbihal (6 cilt) (Hasbihal, daha sonra konularına göre şu isimlerde yayınlanmıştır:) 1- Emperyalizmin Oyunları 2- Devletin Dini Olur mu 3- Kadın Erkek Üzerine 4- İnsanın Yalnızlığı. - İleri Türk Milliyetçiliğinin İlkeleri - İnsan ve İnsan Ötesi - Kendini Arayan İnsan - Şiirlerim - Türk-İslâm Ülküsü (3 Cilt) --reklam-- Seyyid Ahmet Arvasi Kitapları - Eserleri İnsanın Yalnızlığı Kendini Arayan İnsan İnsan Ve İnsan Ötesi Eğitim Sosyolojisi Diyalektiğimiz ve Estetiğimiz Şiirlerim Sahte Dindarlar Sahte Laikler Doğu Anadolu Gerçeği Mamak Günleri Türk İslam Ülküsü 1 Türk İslam Ülküsü 2 İlm-i Hal Hasbihal 1 Hasbihal 2 Hasbihal 3 Hasbihal 4 Hasbihal 5 Hasbihal 6 Türk İslam Ülküsü 3 Düşünen Adamdan Mektup Var Türkiyede Şark Meselesi ve Alınacak Tedbirler Sohbetler Devletin Dini Olur mu? Akıl ve Gönül Türk İslam Ülküsü I-II-III Manevi Yönelişler Şüphe ve İman Milletlerin İtibarı Size Sesleniyorum Fikir Sefaletine Örnekler Kadın Erkek Üzerine Emperyalizmin Oyunları Davamız: İ'la-yı Kelimetullah İçin Nizam-ı Âlem İlmi Hal Medenileşme ve İslamiyet İlmi Tavır ve Ötesi --reklam-- Seyyid Ahmet Arvasi Alıntıları - Sözleri Kısacası, insan başıboş kalmakla bahtiyar olacağını sandı ve yanıldı. Bu konuda yüce ve mukaddes kitabımız Kur'an-ı Kerim'de (Kıyamet Suresi, ayet:36'da) "İnsan kendini başıboş bırakılacak mı zanneder?" diye buyrulmuştur. (Sohbetler) Fert, kendini himaye edemeyen cemiyete, önceleri küser; sonra ona isyan ederek "bildiği gibi" yaşamaya ve hareket etmeye yönelir. Bu isyanını da "hürriyet" çığlıklarıyla maskeler. Oysa kişi, cemiyete karşı isyan çığlıkları bastığı bu anda, cemiyetin şefkat ve himayesine ne kadar muhtaçtır. (İnsanın Yalnızlığı) Kollektif ruh, ferdi ruhların bir toplamı değil, onu aşan bir sentezdir. (Eğitim Sosyolojisi) İnsanı geri kalmış hiçbir cemiyet asla kalkınamaz. İnsanı, geri kalmışlıktan kurtarmanın tek yolu da ferdin ve cemiyetin muhtaç olduğu eğitimden geçirilmesidir. (Kadın Erkek Üzerine) (...) Görülüyor ki, ilmin gelip dayandığı noktada, materyalizm değil, İslâm güç kazanmaktadır. İslâm, bindörtyüz yıldan beri, bütün varlıkların Mutlak Varlık olan Allah ile var olduklarını ve bütün âlemin O'nun "yaratıcı soluğu" ile yenilenip durduğunu savunup durmaktadır. Kâinatta, her an "enerji demetleri halinde" yeni bir güç püskürtüldüğünü müşahade eden ve buna "quantumlar" adını veren modern fizikçinin idraki yavaş yavaş da olsa İslâm'a açılmaktadır. (Şüphe ve İman) Unutmamak gerekir ki, deha üstün zekadan çok, büyük bir ülküye, sarsılmaz bir imana, tükenmez bir sabra, yılmaz bir iradeye, devamlı bir dikkate ve disiplinli bir çalışmaya dayanır. Bazılarının sandığı gibi, insan anasından dahi olarak doğmaz. Dahilerin hayatını inceleyiniz, istisnasız hepsinde çalışma temposu delicedir ve iş başarma ve eser verme arzusu ihtiras derecesindedir. Yoksa nice üstün zekalı ve kabiliyetli insan gördük ki, sırf bu vasıflara sahip olma iradesini gösteremedikleri için bir iz bırakmadan kaybolup gittiler. (Türk İslam Ülküsü 3) inanmak ve bilmek farklı şeylerdir.Her "bilen" inanmış değildir. (Size Sesleniyorum) Güneş iner, çıkar durur, Ömür boşa akar durur, Nice canlar uçar gider, Gafil neden bakar durur? (Şiirlerim) "Sonunda ölüm bulunan bir dünya insana mutluluğu vermez, sadece aratır." (Kendini Arayan İnsan) Türk milliyetçisi, Türk içtimai ırkını benimser, sever ve sevdirirken ailesini de bu espri içinde kurmaya çalışır. Bununla beraber, başka "içtimai ırkları" da Allah'ın birer "ayeti" olarak değerlendirir. Seyyid Ahmet Arvasi (Türk İslam Ülküsü I-II-III) . Bizim mücadelemiz, bütün insanların layık oldukları şeref üzere kalmalarını temin etmek içindir. . (Türk İslam Ülküsü 3) Nitekim , İslam'dan önce , " Tanrı'nın kırbacı " olarak anılan Türkler , İslam'dan sonra "Tevhidin sözcüsü " ve " Nizamın öncüsü " olmakla şereflendiler." İ'la-yı Kelimetullah " ve " Nizam-ı Alem " bayraktarlığı yaptılar. (Fikir Sefaletine Örnekler) Aydınların ve devlet adamlarının en önemli görevi; ... insanımızı, ne suretle kendine ve cemiyetine verimli kılabileceği hususunda tam bir düşünme ve araştırma seferberliğine davet etmektir. (Kadın Erkek Üzerine) Sevgili Peygamberimiz'e göre, maişetini, helâl yollardan kazanmak için çırpınan ve cemiyetin -yanlış telakkiye kapılarak- aşağı bulduğu iş ve mesleklerde çalışan bir mümin, elbette, cemiyetin en yüksek katlarını ele geçirmiş bulunan ve gayrimeşrû gelir kapıları arayan bazı haramzâdelerden daha şereflidir. Bu konuda Şanlı Peygamberimiz şöyle buyururlar: "Helal kazanmak için, beğenilmeyen bir yerde bulunana Cennet vacib olur." (Manevi Yönelişler) Oysa, tarihimiz diyor ki, " Batı , Türk Milletinin melcei ve kurtuluşu sığınağı değil,fetih hedefidir." Atalarımız , hiçbir zaman Avrupalı'yı " kurtarıcı "olarak görmedi, aksine onları " kurtulmaya muhtaç " bildi. (Fikir Sefaletine Örnekler) İnsan, bir ülke için en önemli güç kaynağıdır. İnsanı cahil ve geri bırakılmış bir ülkenin sosyal hayatı da, kültür hayatı da, ekonomik hayatı da, politik hayatı da perişandır. (Sohbetler) ...inançsızlık, insan fıtratına uymadığı için, onlar [inanmayanlar], sürekli olarak mutsuz, huzursuz ve tedirgindirler, cemiyetle irtibatları zayıfladığı için egoist olurlar, onların beden ve ruh sağlıkları her an tehlikeye marûzdur ve çok defa "anti-sosyal" (cemiyete aykırı) tavır ve davranış içindedirler. İntibaksızdırlar, efelik taslamalarına rağmen "mustarip"tirler... İnançsızlar, " boş bir vicdan" taşımanın acısını sık sık beyinlerinde ve yüreklerinde duyarlar. Bu boşluğu doldurmak için çareler ararlar, olmadık şeylere başvururlar. "Dîne afyon" diyen bu kimseler, her ne hikmetse, bizzat kendilerini "afyonla, esrarla, eroinle, kokainle ve alkolle" uyutmaya ve uyuşturmaya yönelirler. Gerçekten de yapılan araştırmalar göstermiştir ki, inançsızlar arasında bu gibi, uyuşturucu düşkünlerinin sayısı hayli kabarıktır. Öte yandan, mabetlerden kaçan bu gibi inançsız kimseler, bilhassa, kendilerine benzer kimseler bulmak ve onlara için dökmek için ne kadar "menfi hane" varsa oralara koşarlar. Meyhanelerde, esrar tekkelerinde ve benzeri yerlerde, başlarını masaya koyup ya hüngür hüngür ağlayan veya mânasız kahkahalarla dikkat çekmeye çalışan niceleri var... (Şüphe ve İman) Açlığı, sadece midelerindeki sancıdan ibaret zanneden, beyinlerindeki ve kalblerindeki açlığı duymamazlıktan gelen nice insanlar tanıdım... (Kendini Arayan İnsan) Başkalarını bilmem ama, İslâmiyet, bir cemiyet ve cemaat dinidir. İnsanları, birbiri ile dostluğa, kardeşliğe ve yakınlığa dâvet eder. Cemiyet ile ferdî, birbiri ile kaynaştırır ve bütünleştirir. Bunun yanında hemen belirtmeliyiz ki, sosyologlar, psikologlar, psikiyatristler ve pedagoglar, "inançsızlığın, marazî bir kaçış ve yalnızlaşma mekanizması" olduğu kanaatindedirler. Yapılan ilmî araştırmalar göstermiştir ki, inançsızlar, genellikle "egosantrik" (kendini merkez sanan), yalnız ve hatta egoist kimselerdir. Bu durumları ile intihara, çıldırmaya ve suça daha yakın durmaktadırlar. Bu konuda o kadar çok eser yazılmış ve müşahede ortaya konmuştur ki, saymakla bitmez. (Şüphe ve İman) "El değmemiş bahçeden ırkım ahlak dererken Vatan aşkı imanla gönülde sulanacak. Kendini kaybetmiş Türk, kendisini ararken Ve ufuktan Türk-İslam Güneşi parlayacak" (Şiirlerim) --- Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/insanin-yalnizligi-seyyid-ahmet-arvasi-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)