# Jurnal - Cemil Meriç Kitap özeti, konusu ve incelemesi - PDF indir > Jurnal kimin eseri? Jurnal kitabının yazarı kimdir? Jurnal konusu ve anafikri nedir? Jurnal kitabı ne anlatıyor? Jurnal kitabının yazarı Cemil Meriç kimdir? İşte Jurnal kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi... - Kaynak: Mardin Life - URL: https://www.mardinlife.com/kitap/jurnal-cemil-meric-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi-pdf-indir - Dil: tr-TR - Yayın tarihi: 2022-02-27T14:00:18+03:00 - Güncelleme: 2022-04-06T23:19:00+03:00 - Yazar: Mardin Life - Kategori: Kitap - Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2022/02/27/cemil-meric-kimdir-cemil-meric-kitaplari-ve-sozleri-163110.jpg Kitap Künyesi Yazar: Cemil Meriç Yayın Evi: İletişim Yayıncılık İSBN: 9789754703658 Sayfa Sayısı: 349 Jurnal Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti Düşünür-yazarın 1960’lardan 1980’lere ruh ve düşünce dünyasındaki dalgalanmalar. Meriç’in kitaplarına geçmemiş fikirleri, notları. Zaaflarını, tutkularını döktüğü mektuplar. “Tekdim ve bütünümle seviyordun, sevmeğe mahkumdun” diyecek kadar iddialı ve özgüvenli, ama bir yandan da anlaşılmamışlıkla, hayal kırıklıklarıyla yüklü. Cemil Meriç’in duygusal izdüşümü. Jurnal Alıntıları - Sözleri insan yaralarıyla çıkmamalı ortaya...” Gittikçe soğuyorum insanlardan. Kendimden soğuyorum. Bu bir nevi ölüm... artık düşüneceğim tek insan var: biz. Sükûtun garip bir cazibesi var. Bir kaçış, bir zırh, daha doğrusu bir alibi. Kelimelerin çiğ ve yaralayıcı vuzuhundan uzak, musikî gibi müphem. Sonra seni hatırlıyorum. Birden zindanım aydınlanıyor. Kuşlar cıvıldıyor içimde. Mektup biraz fazla bedbin mi oldu? Hasrettendir. sonra seni hatırlıyorum. birden zindanım aydınlanıyor. kuşlar cıvıldıyor içimde. Ölmek, unutulmaktır. Hatırlandıkça yaşıyoruz. “İslam hayatın bütününü kucaklıyor, düşünceye ihtiyaç bırakmıyordu.” Ölmek, unutulmaktır. Hatırlandıkça yaşıyoruz. Sevdiklerim yabancılaşıyor. Şairin dediği gibi “Güleriz ağlanacak halimize”. Kelimeler yalnız senden bahsettikleri zaman, yalnız sana hitap ettikleri zaman munis ve dilber. Ben dünyaya gelişiyle gelmeyişi arasında hiçbir fark olmayan fanilerden biri miyim? Ne acılar kelimeye aktarılabilir, ne sevinçler. Güneş altında söylenmeyen ne kaldı?  Jurnal İncelemesi - Şahsi Yorumlar Jurnal Cemil Meriç'in günlüğü duygu ve düşüncelerini topladığı kitaplar. Kitapda bir kurgu bir hikaye yok. Cemil Meriç o an hissettiği duygu düşüncelerini karışık bir dille veriyor. Bazı yabancı kelimeler kullansa da dili bana göre anlaşılmaz değildi. Kitapları okuduğunuzda Cemil Meriç hakkında edindiğiniz bilgilerin yanında 1955-1983 dönemleri ve kişileri hakkında da bilgilere sahip oluyorsunuz. Sizde Cemil Meriç'i hayatını aşkını duygu ve düşünce dünyasını öğrenmek isterseniz bu kitabı okuyabilirsiniz. Bu tarz kitapları seviyor ve zorlanmıyorsanız Cemil Meriç'i seve seve tavsiye ederim fakat zorlanıyorsanız biraz daha beklememiz sizin için iyi olur. (Sümeyye Nur) "BİLİYORUM Kİ BENİMSİN!" Tamam, dedim, bu raddeye gelmişliğim var. Mektup şeklinde yazılmış ne kitaplar, ne şiirler okudum. Bilindik şeyler işte ; sevgilinin kaşı, gözü, hasreti.. Su gibi akar gider bu kitap şimdi. Yanıldım mı? Evet, yanıldım. Aşıklığın ilmini yapmış Cemil Meriç. "İnsanları ikiye ayırıyorum ;seni tanıyanlar, seni tanımayanlar. Seni tanıyanları ikiye ayırıyorum ;anlayanlar, anlamayanlar. Seni tanımayanlara yabancıyım. Seni anlamayanlara düşman." İşte böylesine yoğun bir aşk. Yalnız onun için yaşamak ve yalnız onun için yazmak. Onsuz her şeyden nefret edip, onunla her şeyi sevmek.. En masum, en alakasız ayrıntılarda bile onu hatırlamak. Peki, acaba ne bu aşk? Hayal gücünün yarattığı bir duygu yağmuru mu? Yıldırım gibi ani ve tesirli bir şey mi? Yoksa durgun mu? Sinsi mi? O kadar çok türünden bahsediyor ki ; gösteriş vesilesi olan mı dersin ;zarif ve kibar olan mı ;etin ete hasreti şeklinde yaşanan mı.. Peki nasıl başlar aşk? Hayranlıkla belki, hayran olduğumuz şeyi süsleye süsleye, gözümüzde büyüte büyüte.. Belki de bir ümittir aşkı başlatan. Kendisi bir kibrit alevi kadar kısa ömürlü olan, fakat başlattığı yangın muazzam boyutlara varan. Sevilen kendi rüyamızdır belki de. Tanıdıkça gerçek olmadığını, aslında muhteşem olmadığını anlamamız da bu yüzdendir. Bu sefer de Lamia Hanım 'a yazdığı mektuplardan tanıyoruz Cemil Meriç' i. Yine yalnız, yine şefkate susuz. Teni aç, ruhu aç, anlaşılmayan ve kasırgaya hasret bir adam. Tek hazinesi de, tek silahı da kelimeleri sanki. Ve ; "Sen kelimelerden de güzelsin.." diye yazıyor sevdiğine. Ama sonra ona yazdığı mektupları bile kıskanıyor. O mektuplar ki her satırı feryat yüklü, umut yüklü. O mektuplar ki bazen bir beste, bazen bir ateş, bazen iksir, bazen ninni, bazen kuş cıvıltısı gibi.. Benimsin ve seninim.. Seni sevenim. Seni yaratanın. Seni öldürenim. Seni yaşatanım. Yarımsın. Kadınımsın. Cariyemsin. Sultanımsın. Bütün bu hitaplardaki ortak nokta ve en önemli vurgu ; iyelik eki aslında. Yani sonuç olarak, her ne olursan ol, BENİMSİN! Bu mektuplar hasret dolu. Sevilenin sesine hasret. Onun olan her şeye hasret. Okudukça derinleşiyor insan düşünürken. Peki sevilen kimdir aslında? Dost mu? Bir liman mı? Ümit mi? Yıldız mı? Annem diyebilir miyiz ona, ya da çocuğum? Bir vaha mı yoksa? Yara mı? Mükafat mı? Nisan yağmuru mu? Kim??? Sevgili, biz onu tanıdıktan sonra doğar belki de. Çünkü her sevginin içinde eser miktarda ben vardır. "Tanrı sevgidir, canım benim, yani sensin.." diyor ve ekliyor ; " Hayatımda ilk defa oruç tuttum, kabul et sevgilim.." Aşk böyle olmalı mı, olmamalı mı, bilemiyorum. Bu sayfalar dolusu yazılan şey her neyse, onu hissetmediğim, yaşamadığım için biraz eksik ve emekleyen bir bebek gibi görüyorum kendimi, aşk maratonunu son hızla koşan Cemil Meriç 'i okurken. Aşkın öznesi ben miyim, yoksa sevgili mi, diye düşünüyorum. Yaşamak için sevmek mi lazım, yoksa sevilmek mi diye düşünüyorum. Aradığımız her zaman bulduğumuzdan fazlası mıdır, diye düşünüyorum. Okuduğum her satır, başka bir soru olarak karşılık buldu bende. Kendini tanımak, belki de insanın varabileceği en son nokta. O yüzden kendini anlatan yazılar yazmak daha müstesna bir kabiliyet ister. Çünkü egonun aynadaki yansımasına kanmamak pek de kolay olmasa gerek. Jurnal 2 'nin ilk yarısında baştan sona aşk, ikinci yarısında baştan sona akıl konuşuyor. Sayısız isim, durum ve kavramdan bahsedilmiş. Şöyle ki ; Attila İlhan' dan Humeyni 'ye kadar. Yelpazenin genişliğini siz düşünün. Kenan Rifai' den Sait Nursi 'ye, Hayyam' dan Neyzen Tevfik 'e, Sedat Zeki' ye ve daha pek çok isme ince tahliller yapılmış. Hatta bir kısmı ufak notlar şeklinde yazılmış olsa da, Bülent Ecevit 'e, Fahri Korutürk' e, Süleyman Demirel 'e yazılan mektuplar da mevcut. Selim İleri, Nihat Keklik, Ahmet Taner Kışlalı, Mehmet Kaplan, Tarık Buğra ve daha kimler kimler nasibini almış. Ve bir de okurken keşfettiğim başka bir kitap var tabi. Cemil Meriç' in "Yasak bir içkiyi yudumlar gibi okudum.." dediği. kitap/sakin-aldanma-inanma-kanma--15771 Keyifli okumalar.. :) (Liliyar) Milena'yı Kıskandıracak Mektuplar: kitap/jurnal--35429 2 yi daha öncede okumuştum. Kitabı 2017 yılında almışım ve dikkatsizlik mi dersiniz yoksa cahillik mi bilmiyorum satın alırken üzerinde cilt 2 yazdığını hiç fark etmedim ve cilt 1 daha önce hiç okumadım. Dolayısıyla cilt 1 de Lamia var mı yok mu bilmiyorum. "Lamia kim?" diyeceksiniz. Kitabı okumadıysanız bu soruyu sormak hakkınız. "Lamia kayadan fışkıran pınar, Lamia kozayı yırtan kelebek."* Lamia Cemil Meriç'in yegane aşkı. Meriç'in perestişle sevdiği, aşkıyla yandığı kadın. O Kaya'dan fışkıran pınar. Kaya, Lamia Hanım'ın gerçek ismi. Meriç Kaya isminden nefret ediyor. Bu ismin ona yakışmadığını bu ismin bir bencillik olduğunu düşünüyor. O yüzden ona ikinci ismi olan Lamia diye hitap ediyor. Meriç Lamia'yi öyle sevmiş öyle övmüş ki onun hakkında şimdi söylenecek her söz boş geliyor. Meriç mektuplarında onun zekasından ve kaleminin ne kadar kuvvetli olduğundan sıkça bahsediyor. Ama yazılmış bir eseri var mı yok mu bilmiyorum. Mektup demişken akla yazar/franz-kafka mektupları geliyor. kitap/milenaya-mektuplar--1549 okumadım okumayı denedim ama gerçekten okumak gelmedi içimden. Kafka'dan mektup alan bir kadın eminim kıskanılmaya değerdir. Ama Milena  Meriç'in Lamia ya olan mektuplarını okusa kıskançlıktan çatlardı. Söze Lamia dan başladığım için Meriç'i es geçmiş gibi hissettim. Belki de Kafka Meriç'i kıskanırdı ne dersiniz? Jurnal 2 de1966'dan 1983 e kadar olan mektuplar yer alıyor. 1967 de Lamia Hanım Istanbul'a taşınıyor ve mektuplar kesiliyor. 67 den sonrasını okumak gelmedi içimden. Ama kitabı ilk okuduğumda o bölümleri de okumuşum. Şimdi başka biriyim. Şimdi Lamia dan sonrasını okuyacak gücü kendimde bulamıyorum. Meriç Lamia yi seviyor bende seviyorum -kitaba kendimi fazla kaptırdığımın farkındayım- ama bazen Meriç'in karısını düşünüyorum. Lamia yi severken karısı hayatta ve birlikteler. Karısını 1983'te kaybediyor. Kırk yıllık bir evlilik son buluyor. Bu girift bir ilişki. Bu ilişkiyi sorgulayamam. Ben sadece bir okurum buna hakkım yok diye düşünüyorum. Ama kendimi de alamıyorum. Meriç zor bir hayat yaşıyor. Gözlerini kaybediyor. Karısı her zaman yanında. Lamia uzak ama onun içini yakan aşk. Onu diri tutan nefes... Çok fazla şeyden bahsetmek istiyorum. Hepsi yarim kalıyor. Kafam karışıyor. Hayallere dalıp gidiyorum yazarken. Bence eğer aşıksanız bu kitabı okuyun. Ne kadar sevebileceğinizi  ve ne kadar sevildiğinizi düşünün. Ve son olarak kitap hakkında konuşmaktan zevk duyarım. Eğer farklı düşünceleriniz varsa lütfen benimle de paylaşın. Keyifli okumalar *Jurnal Cilt 2 s. 85 (Böyle gülen kim) Kitabın Yazarı Cemil Meriç Kimdir? Hüseyin Cemil Meriç (12 Aralık 1916, Reyhanlı - ö. 13 Haziran 1987, İstanbul), Türk yazar, şair ve düşünür.   Meriç’ten önce bir dönem, Şaman ve Yılmaz soyadlarını kullandı. Rumeli’den göçen bir ailenin çocuğudur. İlk ve ortaokulu Reyhanlı Rüştiyesinde(1928) tamamladı. Burada Arapça, Fransızca, Kur’an, tecvîd (Kur’an-ı Kerim’I uygun telâffuzla okuma), ahlâk okudu. Buradaki Türkçe öğretmeni yarım düzine şiir kitabı olan Ömer Halim Bey’di. Sonradan adı Fransız Lisesi (Lycéed’Antioche) olan Antakya Sultanisi’nde okudu, “benim üniversitem” diye andığı bu lisede Fransız ve yerli hocalardan özel dersler aldı. Ali İlmî Fânî’nın kılavuzluğunda Divan edebiyatının sihirli dünyasını burada keşfetti. Yine burada Bazantey’den Fransız edebiyatı tarihi okudu. 1936’da İstanbul’a giderek bir yıl Pertevniyal Lisesine devam etti. Buradaki öğretmenleri arasında Nurullah Ataç ve Reşat Ekrem Koçu da vardır. Bu arada Nâzım Hikmet ve Kerim Sadi ile tanıştı. 1937’de kısa süre İskenderun’un bir köyünde öğretmenlik yaptı, İskenderun Tercüme Bürosuna sınavla reis muavini oldu, bu işe beş ay devam etti. 1938’de Fransızlar tarafından Aktepe’ye nahiye müdürü tayin edildi, yirmi gün sonra işine son verildi. 1939’da iki ay hapis yattı, hakkında açılan dava beraatle sonuçlandı. 1940’da İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesinin Felsefe Bölümünde bir süre okudu. Ancak üniversiteden çok kütüphanelere devam ettiği için bu bölümü bitiremedi. Birkaç yıl sonra aynı fakültenin Fransız Filolojisi Bölümünden mezun oldu (1944). Tayin edildiği Elazığ Lisesi öğretmenliğinden (1942-45) sonra hayatını kalemiyle kazanmaya başladı. 1946’da sınavla İstanbul Üniversitesine Fransızca okutmanı olarak (1946-74) girdi. Bu arada bir yıl İstanbul Işık Lisesinde öğretmenlik (1952-53) yaptı. 1974’te emekliye ayrıldı.   Cemil Meriç, 1954’te görme yetisinin zayıflaması üzerine geçirdiği bir dizi ameliyat sonucunda gözlerini kaybetti. Hayatının geri kalan kısmını bu şekilde geçirdi. Bundan sonraki dönemde okuma ve yazma konusunda yakın çevresinden yardım aldı. 1974 yılında emekliye ayrılınca tüm zamanını eserlerine ayırdı. 1942’de evlendiği Fevziye Menteşoğlu’ndan Mahmut Ali ve Ümit (Meriç Yazan) adlı iki çocuğu oldu. 1984’te geçirdiği beyin kanaması sonucu felç oldu, sıkıntılı ve uzun bir hastalık döneminden sonra vefat etti. Karacaahmet Mezarlığında toprağa verildi.   İlk manzumesini on bir yaşında iken yazdı. Yayımlanan ilk yazısı “Geç Kalmış Bir Muhasebe”, "Yenigün" (23.9.1933) gazetesindedir. Ciddi anlamda ilk yazısı “Honoré de Balzac”, "İnsan" dergisinde (1941) yayımlandı. Aruz ve hece ölçüsüyle şiirler de yazmış olan Cemil Meriç, çok iyi özümsediği Batı düşüncesi ile Türkiye'nin batılaşması konularını incelediği eserleriyle tanındı. Batılı fikir ve sanat adamlarının adeta resmî geçitte olduğu eserlerinde Türk aydınlarının “müstağrib”leşmesini büyük bir yetkinlikle eleştirir, önce kendi kültürlerini tanımalarını ister. Yazılarında düşünür, sosyolog yanı ağır basar. Özellikle kullandığı bazı kelimeler mülkiyetine geçmiş gibidir. Kendisine has coşkulu üslubu ve temiz Türkçesi ile kırk kadar gazete, dergi ve ansiklopedi de yüzlerce makale yayımladı. Yazı ve çevirileri başlıca; İnsan, Amaç, 19. Asır, Gün, Yeni İnsan, Hisar (Fildişi Kuleden başlığı ile 1980'e kadar sürekli), Hareket, Yirminci Asır, Yurt ve Dünya, Yücel, Dönem, Çağrı, Türk Edebiyatı, Doğuş Edebiyat, Kubbealtı Akademi, Pınar, Köprü, Gerçek, Millî Eğitim ve Kültür gibi dergiler ile Yeni Devir (1980), Orta Doğu gazetelerinde yer aldı. Düşünce ve yazı hayatının en verimli yıllarında (1954’ten itibaren) gözleri görmüyordu. Okumalarına kızı yazar Ümit Meriç ve öğrencileri yardımcı oldu. Cumhuriyet Dönemi Türkiye Ansiklopedisi ve Tanzimat’tan Cumhuriyet’e Türkiye’de maddeler yazdı. Umrandan Uygarlığa adlı kitabıyla 1974 yılında ve Kırk Ambar adlı kitabıyla 1980 yılında Türkiye Millî Kültür Vakfı ödülünü aldı. 1981 yılında Türkiye Yazarlar Birliğinin Üstün Hizmet Ödülünü Mehmet Kaplan ve Emin Bilgiç ile paylaştı. 1982’de Kayseri Sanatçılar Derneği'nden inceleme dalında ödül aldı. 1986 yılında Kültürden İrfana adlı eseriyle aynı kuruluşun fikir dalı ödülünü kazandı. Cemil Meriç Kitapları - Eserleri Jurnal Kültürden İrfana Mağaradakiler Kırk Ambar 1: Rümuz-ül Edeb Umrandan Uygarlığa Bu Ülke Bir Dünyanın Eşiğinde Işık Doğudan Gelir Sosyoloji Notları ve Konferanslar Saint-Simon: İlk Sosyolog, İlk Sosyalist Kırk Ambar 2: Lehçe-t-ül Hakayık Jurnal Bir Facianın Hikayesi Cemil Meriç Alıntıları - Sözleri Klasik denilenlerin çoğu unutulup gitmiş zamanla. Klasiklerin en büyükleri yaşadıkları dönemde anlaşılmayanlar. (Kırk Ambar 1: Rümuz-ül Edeb)  Kimse ne olduğumuzu bilmez, nasıl göründüğümüzü bilir. (Umrandan Uygarlığa) ... bireycilik şaşkınlıkların ve hataların kaynağıdır. (Işık Doğudan Gelir) Ve dünya bir gözyaşı vadisi, bir vehim, bir rüya... (Umrandan Uygarlığa) servet her olayın can damarı hiçbir şey yapmazsanız zengin değilsiniz herkesin emeli zengin olmak yeteneğinde ahlakın da ölçüsü para (Kırk Ambar 2: Lehçe-t-ül Hakayık) İnsana, doğru yolu gösterecek iki kılavuz: imanla ilim. (Işık Doğudan Gelir) |Ne yazık ki, deva illetten daha vahimdir. (Bir Facianın Hikayesi) “Vaktiyle bütün insanların kolayca kavradığı hakikatleri anlayamaz olmuşuz yavaş yavaş. İlâhi hikmet unutulmuş.” (Bir Facianın Hikayesi) Mümin Tanrısıyla gönül gönüledir. (Bir Facianın Hikayesi) Ne acılar kelimeye aktarılabilir, ne sevinçler. Güneş altında söylenmeyen ne kaldı?  (Jurnal) Kadının hayatında en bahtiyar çağ, bütün varlığını ailesine, bütün varlığını cemiyete verebildiği çağdır. Gerçek ve tabii bir heyecan. Kendi başkaları için çırpınır, başkaları onun için. Kadın çocuğu için hem sütanne hem terbiyeci, hem sevgili olduğu yıllarda bahtiyardır. (Kırk Ambar 2: Lehçe-t-ül Hakayık) Sevdiğim bir başkasına tutkun. O bahtiyar rakip de başka bir dilberin esiri. Bana da sevmediğim bir kadın âşık. Sevdiğime de, sevdiğimin sevdiğine de, beni sevene de, aşk Tanrı'sına da, kendime de yuhhh! (Bir Dünyanın Eşiğinde) sonra seni hatırlıyorum. birden zindanım aydınlanıyor. kuşlar cıvıldıyor içimde. (Jurnal) Ölmek, unutulmaktır. Hatırlandıkça yaşıyoruz. (Jurnal) Ne ararsan bulunur,derde devadan gayrı.” (Kırk Ambar 1: Rümuz-ül Edeb) Saint Simon, o güne kadar bir fakirler yığını olarak ele alınan işçi sınıfına sosyal bir kişilik kazandırır. Artık fakir yok, fakir işçi var. Fakir kilisede avlusundan çıkmış, keşkülünü fırlatmış, çalışan bir insan olmuştur. Yoksuldur ama çalışmak isteyen bir yoksul. Ve çalıştığı halde fakir kaldığı için ahlak ve iktisat açısından ilgiye değer. Yoksuldur çünkü ya hakkı olan ücreti alamıyordur ya da işsizdir. Saint Simon iktisada yeni bir vazife yükler: fakirleri göz önünde bulundurarak toplumu yeni baştan düzenlemek. Çoğunluk ön plana geçiyordur artık. Bakışlar ücret verenden ücret alana, topraktan fabrikaya, çiftçiden demirciye çevirilir. (Saint-Simon: İlk Sosyolog, İlk Sosyalist) “Aydın yanarak da aydınlatabilir, ama yıldızlaşacağını bilirse yanar, bir kova suyla söndürülen yangın olmak hazindir.” (Sosyoloji Notları ve Konferanslar) Bugünkü sömürgeleştirme, 14. asırda doğdu. İki ihtiyacın çocuğudur: Baharat ve altın. (Kırk Ambar 2: Lehçe-t-ül Hakayık) Şairin dediği gibi “Güleriz ağlanacak halimize”. (Jurnal) kitapları oldukları gibi saklamak ve gelecek nesillere aktarmak büyük bir titizlik ve sadakatle sürdürülen bir iş olmuştur. (Işık Doğudan Gelir) --- Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/jurnal-cemil-meric-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi-pdf-indir)