# Kara Ada Şiirleri - Pablo Neruda Kitap özeti, konusu ve incelemesi

> Kara Ada Şiirleri kimin eseri? Kara Ada Şiirleri kitabının yazarı kimdir? Kara Ada Şiirleri konusu ve anafikri nedir? Kara Ada Şiirleri kitabı ne anlatıyor? Kara Ada Şiirleri PDF indirme linki var mı?  Kara Ada Şiirleri kitabının yazarı Pablo Neruda kimdir? İşte Kara Ada Şiirleri kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi...

- Kaynak: Mardin Life
- URL: https://www.mardinlife.com/kitap/kara-ada-siirleri-pablo-neruda-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi
- Dil: tr-TR
- Yayın tarihi: 2022-03-18T10:00:16+03:00
- Güncelleme: 2022-03-18T10:00:16+03:00
- Yazar: Mardin Life
- Kategori: Kitap
- Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2022/03/18/pablo-neruda-kimdir-pablo-neruda-kitaplari-ve-sozleri-178981.jpg

Kitap Künyesi
 Yazar: Pablo Neruda 
 Çevirmen: Sait Maden 
 Yayın Evi: Çekirdek Yayınları 
 İSBN: 9789758076130 
 Sayfa Sayısı: 232 
--reklam--
Kara Ada Şiirleri Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti
Kara Ada, Şili'nin Büyük Okyanus kıyıları üstünde, Valparaiso'dan kırk kilometre uzakta, deniz, kum, rüzgar ve kara kayalardan oluşmuş bir yer. Buradaydı Neruda'nın evi.

Siyasal kavgalarla dolu, fırtınalı yıllar ardından geçmişi üzerine eğilme gereğini duyan Neruda'ya Kara Ada'daki ev sağladı bu şiirsel yaşamöyküsünü, şiire ve eyleme adanmış dopdolu bir ömrün zengin izlenimlerini yazma olanağını.

Neruda'nın yapıtları arasında seçkin bir yeri var Kara Ada şiirleri'nin. Onu bütün ilgilerini, sanat ve yaşam deneyimini kavrayabilmek için gereken başlıca yapıt. Çocukluğu, gençliği, bir dışişleri görevlisi olarak yeryüzünün dört bir bucağından geçerek tanıklıklar, ateş çemberlerinden geçerek bilenmiş toplumcu bilinç, sömürgeci çıkarların pençesine düşmüş yoksul bir ülkede egemen güçlere karşı verilmiş yiğitçe savaşım, sürgün, bütün bunların yanısıra insanı, yeryüzü insanını tarihsel, toplumsal, tinsel, doğasal örgüleri arasında, geniş bir uzanım içinde çevirip sarmalayan çokyönlü, çoksesli bir ozan kimliği...

Kısacası şiirle, yaşamla, tarihle, her şeyle içtenlikli bir hesaplaşma. Zengin bir yaşam görgüsünün, coşkun bir bilgeliğin şarkıları...
--reklam--
Kara Ada Şiirleri Alıntıları - Sözleri
"Anladım gitgide, yalnız kalıp, varolduğumu
 ve yaşayabildiğimi iyi kötü böylece,
 bundan korku duyduğumu hem de: yaşamaktan;
 beni görmesinler istedim,
 bilmesinler varolduğumu.
 Ve solgun oldum, zayıf, dalgın,
 konuşmak istemedim: gerekmiyordu
 sesimi tanımaları, görmek istemiyordum
 görülmüş olmamak için,
 duvarlara sürünüyordum yürürken:
 ayakları kaygan bir gölgeydim.
 (...)
 Bir kız yüzü, saf çarpışı
 bir gülüşün, ki yarardı ikiye günü
 böler gibi bir portakalı iki parçaya,
 ve ben sokak değiştirirdim,
 yaşamaya aç ve ürkek,
 suya yakın, soğuğunu içmeden,
 alevini öpmeden ateşe yakın,
 yüzümü örtüyordu bir gurur maskesi
 ve incecik oldum ve bir mızrak gibi kavgacı,
 kimseye kulak asmadan
 - buna karşı koyuyordum çünkü -
 duvarla çevrilip
 yakınışlarım
 yaralı bir köpeğin çığlığı gibi
 dibinde bir kuyunun."
"Benim için yazılan ne varsa, dalgın
 bir gözle okudum, geçerken okur gibi,
 sanki bu haklı ya da kıyıcı kelimeler
 bana ayrılmamış gibi gerçekten.
 Yadsıdığım falan yok
 iyi ya da kötü gerçeği,
 bana sunmak için can attıkları elmayı
 ya da almış bulunduğum zehirli gübreyi.
 Diyeceğim başka.
 Derimden, saçlarımdan,
 dişlerimden,
 yandığım şeyden mutsuz saatlerde:
 benim diyeceğim gövdemden ve gölgemden

 Niçin - bu hem benim sorum, hem onun sorusu -
 o aşkı da, sessizliği de olmayan başka biri
 açar çatlağı niçin onun çivisi
 büyük vuruşlar altında
 gömülür tere, oduna,
 taşa ya da gölgeye
 bunlar öz varlığımken benim?

 Niçin uzaktan gördüğüm ulaşır bana,
 ben ki var olmayanım, çıkmayanım,
 dönmeyenim,
 kuşları alfabenin ah neden
 korkutur gözlerimi, tırnaklarımı?
 Sevinmeli miyim başkası ya da ben olmama?
 Kimin oluyorum peki ben?
 Nasıl rehine verdiler gücümü
 her şeyimden oluncaya kadar?
 Niçin sattım kanımı?
 Sahipleri kimler kuşkularımın, ellerimin,
 acımın ya da egemenliğimin?

 Korkuyorum yürümekten
 uzak ırmağın yanında,
 korkuyorum bakmaktan yanardağlara
 ki her zaman tanıdım, onlar da beni tanır:
 belki yukarıda, belki aşağıda
 su ve ateş, beni yoklasa şimdi,
 açmadığımı düşünüyorlar gerçeği daha,
 ve yabancının biri olduğumu.

 Böylece, üzüntü içinde,
 okuyorum üzüntüden daha iyisinin belki de
 katılması olduğunu görünmeyenin
 öfkesi ya da haberi.
 Biliyorum gene de
 bütün bu kelimelerin
 ayıramadığını beni yalnızlıktan.

 Ve çabucak geçtim üstünden
 kızmadan kendime, yasdımadan kendimi,
 sanki bunlar yazılan
 mektuplarmış gibi başkalarına,
 hem bana benzeyen hem de uzak
 olanlara benden, evet, yitik mektuplar."
"Ve o zamanlar oldu bu... Şiir
 aramaya geldi beni. Bilmem ki bilmem ki nerden
 yükseldi ya kıştan, ya ırmaktan.
 Bilmem ki nasıl, ne zaman,
 değil, seslerden değildi bu, değildi
 kelimelerden ya da sessizlikten:
 bir sokaktan bana sesleniyordu,
 gecenin dallarından,
 ötekiler arasında ansızın,
 yanan ateşler arasında,
 ya da ıssız köşede,
 oradaydı yüzü yok
 ve dokunuyordu bana.

 Ne diyeceğimi bilemiyordum, ağzımsa
 bilemiyordu
 adlandırmayı,
 kördü gözlerim,
 ve bir şeyler çarpıyordu içime,
 ateş gibi, yitik kanatlar gibi,
 bir başıma geliştim usul usul,
 uğraşıp çözerek
 bu yangıyı,
 ve ilk anlaşılmaz satırı yazdım"
"..Yeniden yaşıyorum.
 Ama, yalnız bu çağdan.
 yitik adımlardan,
 anlaşılmaz yalnızlıktan, korkudan,
 aşılan ve tırmanan şeyden,
 yeşil ve çıkışı olmayan felaketten,
 getirdim, evet, gizi:
 yalnız o vakit ve bunu bildiğim yerden,"
"Uyanır uyanmaz tanıdım
 günü, dünkü gündü o,
 dünküydü o başka bir ad altında,
 kaybolduğunu sandığın bir arkadaştı,
 gelmişti beni şaşırtmaya.
 Perşembe, dedim, bekle beni,
 giyineyim, çıkar yürürüz
 düşünceye kadar sen gecede.
 Öleceksin sen, bense saklayacağım
 açık gözleri, dost olduğumdan
 karanlığa ve süslerine.
 (...)
 Gece geçmişti, kapıdan
 göründüğü zaman dünkü Perşembe,
 aslında Cuma'ya dönmüştü,
 kuşkulu bir gülümseme takındım onu selamlamak için,
 güvensizdim, nasıl da benziyordu ötekine.
 (...)
 çıkmak istedim: eyvah! ne sokak vardı
 ne de olmayan sokakta tek kimse,
 demek ki beni kimse beklemiyordu.
 Bütün yıl süreceğe benzerdi o perşembe."
"..Ama görmeye gelirsin ya,
 eski dost, aşk, ey görünmez kız,
 ne olur,
 otur şöyle yeniden
 otlara,

 Öyle geliyor ki bana
 başın değişti şimdi.
 Neden
 buraya gelmek için
 örttün kendini külle
 güzel saçıyle kömürün
 ki bir gün ellerim çözdü soğuk havasında
 Temuco yıldızlarının?

 Gözlerin nerde ?
 nerden aldın bu dik bakışı?
 bakmak için bana değişmedim mi diye.
 Altınını nerde bıraktın vücudunun?
 Yarı açık ellerin ne oldu
 ve onların yasemin ışıltısı?
 Gir evime, benimle denize bak.
 Dalgalar birer birer
 eskitti
 hayatımızı
 ve yalnızca köpük kırmadı
 kirazlarda
 ayaklarını,
 dudaklarını
 o billur çağın.

 Hoşça kal, yalvarırım sen gene
 al yerini
 amber iskemlende
 ay üstündeki,
 dön hanımeline balkonun,
 geri gel
 yakıcı görüntüye,
 uzlaştır gözlerini
 gözleriyle
 bu zamanın,
 acele etmeden çevir kendini
 o ışıl ışıl yanan
 fotoğrafa doğru,
 gir
 onun ta dibine,
 gülümseyişine,
 ve sonra bak bana
 kımıltısızlığında onun, görünceye kadar
 ben seni
 ondan beri,
 gönlünde çiçeklenmiş olan benden, o kimseden beri."
"..ölüler arasından seslendim ona,
 ama karşılık ne vermedi
 - bilemez ki gömülenler, işitemez ki -
 ve yapayalnız kaldı, çocuğu olmadan yanında,
 gölgeler arasında
 yabanıl ve çekingen."
"..Sevgilimdi o benim, ama bilmiyordum daha.
 Oturmaya gittim yanına onun
 hiç bakmadan
 yalnızdım çünkü
 ve ne ırmak arıyordum ne batan güneş,
 ne yelpaze arıyordum
 ne ay ışığı ne para,
 sadece bir kadın, ellerim için,
 göğsüm için bir kadın istiyordum,
 aşkıma ve yatağıma bir kadın,
 (...)
 sevmek için istiyordum onu, sevmemek için,
 (...)
 istiyordum onu çok yakına, öyle yakına
 ısıracak kadar dişlerini öpüşlerimle,
 hoş kokulu istiyordum onu kimsesiz kadını,
 kızgın bir unutuşla can atıyordum ona.
 O da ister miydi
 istemez miydi ya da çektiğini benim gönlümün?
 Martaban'da, demirden sular yanında,
 geldi mi gece, ki orada yükselir ırmaktan,
 dev balıklarla dolu bir ağ gibi,
 gittik onunla ben birlikte gömmeye kendimizi
 acı sevincine umutsuzların."
"Öyle bekledim ki bu kışı, benden önce
 hiç kimse beklememiştir o kadar başka bir kışı,
 hepsinin mutlulukla buluşma sözleri vardı:
 bense yalnız seni bekliyordum, karanlık saat.
 Eski zaman kışlarına mı benzer bu
 bir ana ve bir babayla, ateşiyle
 kömürün ve at kişnemesiyle sokakta?.
 Ya da bu kış gelecek yılın kışına mı benzer,
 yokluğun ve tam soğuğun kışı mıdır
 ve doğa bilmez mi göçüp gittiğimizi onunla?.
 (...)
 Ne varsa hazırdı ve gök boşalttı göz yaşını.
 Bir tek ve hoş göz kapağından cömert gök
 saldı göz yaşlarını buz kılıçları gibi"
"..karışırdı eski şaraba, konuşmalar
 sarhoşun yeşil kaba gülüşlerine.
 Arasıra düşerdi bir kadın
 kendi solgun uçurumuna, ve bu iğrenç yüz
 bir ağız ve gözler ulaştırdı bana.
 Oturttum o yanan gençliğimi buraya
 arasına kırmızı şişelerin, ki şıngırdadı
 bazı bazı yayar da yakutlarıyle
 düşsel kılıçlardan burçlarını
 gevezelik ederken yanârsız gözpekliği.
 (...)
 ama yeni dostum benim bilmiyordu gülmeyi,
 ve acımaz gecenin külünde
 eriyip gittiğini gördüm Ölüm Süvarisinin."
"Bilmediğim ne varsa ölçmek isterim,
 bu yüzden varıyorum kapısına
 serüvenin ve çalıyorum: açıldı mı giriyorum içeri
 ve bakıyorum duvarda eski zaman portrelerine,
 yemek salonuna kadınla erkeğin,
 koltuklara yataklara, tuzluklara,
 işte o zaman anlıyorum
 tanımadıklarını burda beni.
 Çıkıyorum ve sokağına bakmadan yürüyorum
 o sokağı nice adam aşındırmış bilmeden,
 nice yoksul oynak kadın
 hakkı ödenmemiş işçiler
 her çeşidinden."
"..Peki! İtiraf edeyim temiz günahımı!
 Denizden aldığım ne varsa,
 mercan, kabuk,
 gökkuşağı kuyruğu,
 balık, kelime, gümüş bitki
 ya da sadece deniz dibi taşı,
 yücelttim hepsini, canımın ışığını verdim hepsine.
 Ben, balıkçı olarak, bu yitik şeyleri
 işlerimde kimseye kötülük etmeden topladım.
 Kimseye kötülük etmedim, ya da öldürecek kadar yaraladıysam
 doğmak isteyenin karşılaştığı
 şarkıyı, kendi çalgımda,
 yavuz durumunu gizledi diyedir:
 o ki istemedi
 denize açılmayı yüreğimde
ve körükledi kendi gücünü,
 yazık! rüzgar yetişip
 alıp götürdü sesini ve engel oldu
 doğmasına aydınlığı görmek isteyenlerin."
"Bir bayram şarkısı... Ekim,
 ödülü
 baharın:
 muhteşem sesli bir maskara bitirdi bitirecek
 delilik üstüne yazdığım şiiri
 ve ben, keskin incecik
 kara bir kılıçtan, maskeler, yaseminler arasında,
 yürüyorum hâlâ kapanıp sımsıkı herşeye,
 kalabalığı ortadan yarıp geçerek bu kara acısıyle
 güney rüzgârının, çıngırakları
 ve kıvrımları altında serpantinlerin
 sonra sonra, şiirden şiire,
 satırdan satıra evde, sokakta
 filizleniyor yeni kitap.
 Yirmi şiir tuz tadında
 yirmi kadın ve deniz dalgası gibi,
 ve sılaya dönüş yolculuğunda
 büyük ırmağınd Puerto Saavedra'nın
 ve ürküten çarpışında okyanusun
 arasında bir yalnızlığın ve bir öpüşün, nerdeyse
 aşktan koparılmış olan: yaprak ardınca yaprak
 yavaş yavaş uyanmış gibi bir ağaç
 fırtınalı küçük kitap doğmuş gibi.
 Ve hiçbir zaman, yazarken bunu
 trenlerde ya da dönüşte
 bayramdan, öfkeli kıskançlıktan
 açılmış geceden böğründe,
 yazın göz kamaştıran bir yara gibi
 delinip te aydınlığıyle göğün
 ve çiğle kaplı yüreğin,
 hiç bir zaman aklına getirmedi genç yalnız
 aşkla çalım satıp her şeye, bir onun zinciriydi hatırladığı
 çıkışı olmayan zindanıydı bir çift kadın gözünün,
 parçalayıcı bir tenin, bir ağızın,
 ki yakar dururdu, kendisini bütün bunlar
 ve bu içtenlikti, bu yalnızlıktı
 boyuna açtıran başka gönüllerde
 sonsuz bir gül, uzun bir öpüş,
 bitmez tükenmez bir gelincikler ateşi."
Bilmek acı çekmektir.Ve bildik!..
--reklam--
Kara Ada Şiirleri İncelemesi - Şahsi Yorumlar
--reklam--
Kara Ada Şiirleri PDF indirme linki var mı?
--reklam--
Pablo Neruda - Kara Ada Şiirleri kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Kara Ada Şiirleri PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.
Kitabın Yazarı Pablo Neruda Kimdir?
Pablo Neruda (asıl ismi: Ricardo Eliezer Neftalí Reyes Basoalto) (12 Temmuz 1904 Parral, Şili - 23 Eylül 1973 Santiago), Şilili yazar ve şair.

Hayatı
Şili'de demiryolu işçisi bir baba ve öğretmen bir annenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Annesini çok küçükken kaybetti. 13 yaşındayken yerel "La Mañana" gazetesindeki bazı makalelerle katkıda bulunmaya başladı. 1920'de "Selva Austral" isimli edebiyat dergisinde "Pablo Neruda" adıyla yazmaya başladı. Şair, bu takma ismi Çek şair Jan Neruda'da anısına seçmişti. Daha sonra bu isim yasal adı olarak kalmıştır. İlk kitabı Crepusculario 1923 yılında yayınladı. Sonraki sene şairin en tanınmış ve pek çok dile çevrilmiş olan eserlerinden Yirmi Aşk Şiiri ve Umutsuz Bir Şarkı(Veinte poemas de amor y una cancion desesperada) basıldı. Edebi çalışmalarına devam ederken, bir yandan da Santiago'daki Şili Üniversitesi'nde Fransızca ve pedagoji okudu. 1927-1935 arası hükümetin elçisi oldu ve Burma, Seylan, Java, Singapur, Buenos Aires, Barselona ve Madrid'te görev yaptı. Bu dönemde yazdığı şiirler ezoterik sürrealist şiir kitabı "Residencia en la tierra" (1933)da toplanmıştır. İspanya İç Savaşı ve García Lorca'nın ölümü onu çok etkiledi ve önce İspanya sonra da Fransa'da Cumhuriyetçi harekete katılmasına neden oldu. Bu sırada şiirlerini topladığı Kalbimdeki İspanya (España en el Corazón (1937)) üzerine çalışmaya başladı. Kalbimdeki İspanya iç savaş sırasında cephede basılması açısından önemlidir. Aynı yıl ülkesine dönen Neruda'nın daha sonraki eserlerini siyasi ve sosyal konular üzerine oluşturmuştur. 1939'da Paris'te İspanyol göçmenler için konsolosluk görevine getirildi. Meksika'daki konsolosluk görevi sırasında Canto General de Chile'yi yazdı. Bu eserde bütün Güney Amerika kıtasının doğası, insanları ve tarihi yazgısı epik şiir şeklinde anlatılmaktadır. Eser, 1950'de Meksika'da basılırken, Şili'de de el altından yayınlandı. Yaklaşık 250 şiirin yer aldığı eser, on kadar dile çevrildi ve bu çeviriler yüzünden Neruda elçilik yaptığı ülkelerde zorluklar yaşadı. 1943'te Şili'ye dönen Neruda, 1945'te senatör seçildi ve Şili Komünist Partisi'ne katıldı. 1947'de Başkan González Videla'nın grevdeki madencilere yönelik baskıcı protestolarını protesto ettiği için, 2 yıl boyunca kendi ülkesinde kaçak yaşadı. 1949'da yurt dışına çıktı ve 1952'ye kadar çeşitli ülkelerde bulundu. Bu dönemde yazdığı eserler politik aktivitelerinin damgasını taşır. Örneğin Las Uvas y el Viento (1954) Neruda'nın sürgündeki günlüğü gibidir. Yaşamı boyunca güçlü siyasi duruşuyla tanınan Neruda, ülkesindeki ve İspanya'daki faşizme karşı durmuştur. 1970 yılında Şili başkanlığına aday gösterilmiş, ancak daha sonra başkan seçilen Salvador Allende'yi desteklemiştir. Allende seçilince Neruda'yı Şili'nin Fransa elçisi olarak görevlendirdi. 1971 yılında edebiyat dalında Nobel Ödülü aldı. 1972 yılında sağlık sorunları nedeniyle elçilik görevini bırakarak Şili'ye döndü. 24 Eylül 1973'de kalp yetmezliğinden hayatını kaybetti. Kendisi Nazım Hikmet adına Barış Ödülü almıştır.Bir kongrede Nazım Hikmet ile ilgili 'Onun(Nazım Hikmet'in)yanında biz şair bile olamayız' diyerek Nazım Hikmet'i övmüştür
--reklam--
Pablo Neruda Kitapları - Eserleri
Yirmi Aşk Şiiri ve Umutsuz Bir Şarkı
Şiirler
Kuruntular Kitabı
Kuşlar Sanatı
Ayaklarına Dokunurum Gölgede
Yüz Aşk Sonesi
Yaşadığımı İtiraf Ediyorum
Yeryüzünde Konaklama
Hayvanlar Kitabı
Ve Aşktan Olacak Ölümüm
Aşk Şiirleri
Yürekte İspanya
Yürekteki İspanya ve Oduncunun Türküsü
Evrensel Şarkı
Kaptanın Dizeleri
Bir Yıldıza Övgü
Kara Ada Şiirleri
Sorular Kitabı
Aşk
Seçme Şiirler
Şiir Boşuna Yazılmış Olmayacak
Joaquin Murieta'nın İhtişam ve Ölümü
Şiirler
Unutmak Yok
Aşk Soneleri
Albertina Rosa'ya Aşk Mektupları
Yüreğim Rüzgarlarla Özgür
Gölge Bile Yalnız
Kaptanın Dizeleri ve Yürekteki İspanya
Twenty Love Poems and a Song of Despair
Love Poems
Makasçı Uyansın
Neruda Unutmak Yok
Yeryüzü Şiirinin Eşiğinde Kara Ada Şiirleri
The Captain's Verses
--reklam--
Pablo Neruda Alıntıları - Sözleri
"Zaman lanet zamandı, zaman kara zamandı,
Feci bir kor gibi yokluğu taşıyordu kadınların yüreğinde... " (Yürekteki İspanya ve Oduncunun Türküsü)
Seviyorum susmanı, yokluk gibisin çünkü,
sesim sana varmadan işitiyorsun beni. (Yirmi Aşk Şiiri ve Umutsuz Bir Şarkı)
"Benim bütün hayatım böyle idi: Bir elle beni sırtımdan itmişler, öteki elle bana çiçek buketleri vermişlerdi." (Yaşadığımı İtiraf Ediyorum)
Sen ve ben, umutları ve kışları bölüşüp,
İşi sonuna vardırmıştik... (Ve Aşktan Olacak Ölümüm)
"Ah, soluk yüreğimin kucaklayamadığı şey..." (Yeryüzünde Konaklama)
Süt, ekmek, kitaplar hepsi de paylaşılmış hazinelerdir. (Yürekte İspanya)
Öyle bir apansız olmayıştı ki
sonsuza dek durdum orada
kimseyi bilmeden, kimse beni bilmeden
bir sandalyenin altındaymışım
gecede yitmişim gibi
böyleydi işte olmuş olmayan
sonsuza dek durdum orada. (Gölge Bile Yalnız)
peşinde seğirttiğim gölge, henüz benim değil. (Seçme Şiirler)
Onu sevmiyorum artık, bu açık, belki de seviyorum ama.
Aşk kısa, unutmak ne uzun. (Aşk)
Belki de toprak öğretecek bize
ölü görünen her şeyin
aslında canlı olduğunu (Kuruntular Kitabı)
"sevgilim, eğer ölürsem ben, sen ölmezsen
ya da ölürsen sen ve say ki ben ölmezsem
sürüp gitsin şu bizim derdimiz de, çünkü
hiçbir süre geçemez ömrümüzü" (Aşk Soneleri)
"İnsan ırklarının ağacında çeşitli renkler de yapraklar da görülmeye başlıyor." (Yaşadığımı İtiraf Ediyorum)
Hep meraklı olmuşumdur
şu erotik tavşana: (Hayvanlar Kitabı)
My soul wandered, happy, sad, unending.
Thinking, burying lamps in the deep solitude. (Twenty Love Poems and a Song of Despair)
Uçurumundan daha derin öpücüğünü
bulmayacaksın ömrüm. (Kaptanın Dizeleri ve Yürekteki İspanya)
Hadi, burda bana eyvallah,
Evime dönüyorum, düşlerime. (Yürekte İspanya)
I am smaller than an insect. (Love Poems)
Her şeyi olan ve her şeyi yitiren biri... (Neruda Unutmak Yok)
Hangi umudu varsayalım, hangi saf kehaneti, hangi kesin öpüşü gömelim yüreğimize,boyun eğelim köklerine kimsesizliğin… (Yeryüzünde Konaklama)
Kötü lanetliyi halka anlatın sizler
Acılarımıza,
Sırtlanca gülerek başa geçenleri.
Ölümümün hiç önemi yok
Ve çektiklerimizin
Mücadele uzun sürecek
Ve bunların bilinmesi gerek
Arkadaş unutma
Bilinmesi gerek bunların (Şiirler)

---
Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/kara-ada-siirleri-pablo-neruda-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)