# Kehribar Geçidi (Ciltli) - Nazan Bekiroğlu Kitap özeti, konusu ve incelemesi

> Kehribar Geçidi (Ciltli) kimin eseri? Kehribar Geçidi (Ciltli) kitabının yazarı kimdir? Kehribar Geçidi (Ciltli) konusu ve anafikri nedir? Kehribar Geçidi (Ciltli) kitabı ne anlatıyor? Kehribar Geçidi (Ciltli) kitabının yazarı Nazan Bekiroğlu kimdir? İşte Kehribar Geçidi (Ciltli) kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi...

- Kaynak: Mardin Life
- URL: https://www.mardinlife.com/kitap/kehribar-gecidi-ciltli-nazan-bekiroglu-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi
- Dil: tr-TR
- Yayın tarihi: 2022-02-24T16:00:45+03:00
- Güncelleme: 2022-02-24T16:00:45+03:00
- Yazar: NASRETTİN GÜNEŞ
- Kategori: Kitap
- Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2022/02/24/nazan-bekiroglu-kimdir-nazan-bekiroglu-kitaplari-ve-sozleri-160981.jpg

Kitap Künyesi
 Yazar: Nazan Bekiroğlu 
 Yayın Evi: Timaş Yayınları 
 İSBN: 9786050843651 
 Sayfa Sayısı: 608 

Kehribar Geçidi (Ciltli) Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti
Kusurlu bir sikke elden ele, keseden keseye geçerek bütün Roma’yı nasıl dolaşır?

Hikâyeyi hikâyeye, yolu yolcuya, rüyayı rüyete, yedi kişiyi erdemli bir köpeğe nasıl bağlar?

Gölgelerin mağarasına dönen haberci her defasında niye taşlanır?

Kehribar Geçidi, MS 300’lü yıllarda İmparator Diocletianus Roma’sında bu sorulara cevap arıyor.

Okuyucularını Forum’un, Colosseum’un, Senato’nun, Tiber ırmağının, Şifa Tapınağı’nın, sonradan kaybedilmiş veya hiç edinilmemiş özgürlüklerin, hitabetin, yazmaların, lâhitlerin, şifalı otların, kurtların kuşların, dağların, en dehşetli dövüşlerin, toga picta’nın ve dikenli deniz salyangozlarının arasında uzun bir yolculuğa davet ediyor.

Berrak fakat derin dili, karakterlerinin canlılığı, olaylarının sürükleyiciliği, dönemsel detaylarının zenginliği, can yakıcı meselelerinin her daim geçerliliği ile tarihin özel bir noktasından çekip çıkarılmış olsa da evrensel insanlık hallerine dair söyleyecek sözü olan destansı bir başyapıt. Sekiz yıllık bir emeğin sonucu.

“Sanki ölmüşüz de bu dünyadaki günlerimizi anarak konuşuyoruz seninle. Sanki bu dünyadaki yaşamımız bitmiş de biri, bütün dertlerimize dönüp şöyle bir bakalım diye omuzumuzu okşar gibi. Bitti artık, geçti, der gibi.”

(Tanıtım Bülteninden)

Kehribar Geçidi (Ciltli) Alıntıları - Sözleri
Nasibinde yoksa su bile boğazında kalır insanın.
İkisi de bilirdi ki en çok susan en yaralı olandır.
Gün gelir hissetmediğin acının da hesabı senden sorulur, kalbimden sorumsuzum sanma.
Ruhum hayattan tiksindi.
Çünkü insan kelimeleri kadar yaşamıştır.
Ama nüfus sayımlarında beni hâlâ sana soruyorlar.
Kanadı kırık olduğu için yolları yürüyen bir kuş, denizde boğulan bir balık kadar yalnızım.
Ama kimse düşünmez ki en çok gemiler kıyıyı seyreder.
Ne yani kıymet bilmeyenlerin elinde heba olup gitse miydi canım kitaplar ?
Havva'sı henüz yaratılmamış Âdem gibiyim.
Kimse etmiyordu insanın kendine ettiğini.
Uyku boyunca kalp aklı ikna eder, uyandığımız andaki ilk hislerimiz güvenilirdir bu yüzden.
Nasibinde yoksa su bile boğazında kalır insanın.
Belki bir gün gelirsin.
Hatırlamak, unutmamaktan daha vefalı bir kelimedir.

Kehribar Geçidi (Ciltli) İncelemesi - Şahsi Yorumlar
Kehribar Geçidi - Nazan BEKİROĞLU (Ruhum hayattan tiksindi!): Kitap bitti, ben tükendim.

Laf olsun diye değil, öyle ki damarlarımdan kanın çekildiğini hissettim, azar azar, acıta acıta... Her cümlede öyle bir sızı... Okurken sizle de paylaştım birçoğunu. Tükenirken sizi de tükettim.

Kehribar Geçidi...

Yedi Uyurlar'ı hiç duymuş muydunuz?
Okuyacağım kitapları genelde önceden araştırır, ona göre okurum, ön bilgim olur. Bu defa bodoslama daldım bu esere. Elime geçer geçmez, sıcağı sıcağına... Nereden esinlenmiş, neyden yola çıkmış yazar hiçbir bilgim yoktu. Okuya okuya keşfettim her şeyini. Yılın son kitabı olmasını planlamıştım. Öylesine alt üst etti ki beni bu seneye sarktı. Daha da sarkacaktı yüzüme bir soğuk su çarpmasaydım.

Sıcağı sıcağına yaptığım bir inceleme oldu. O kadar hassas noktalara değinmiş ki yazar, duygu yoğunluğu ile neyden nasıl ve ne kadar bahsedeceğimi bilemiyorum. Darmadağın ruhumla sıvadım kollarımı. İster istemez "spoiler" de içerdi. Bilerek okuyun ki çok az şeye hevesimizin kaldığı şu dünyada kitaba olan hevesimiz kaçmasın.

Eskiler bilir (çok eskiler demeyim, yaşlı hissetmeyelim) Deli Yürek diye bir dizi vardı. Kuşçu karakteri bir taşlama söylerken oldukça etkilenmiştim:

"Bu çağın düzeni
Bu çağın düzeni
Olmaz olsun
Alçağın düzeni"

Öyle zamanlar vardır ki nefret ederiz yaşadığımız çağdan. Hatta Cahit Zarifoğlu "Ben bu çağdan nefret ettim. Etimle, kemiğimle nefret ettim." der. Sahi, sorun çağda mı yoksa o çağı öyle bir çağ yapan insanlarda mıdır?

Milattan sonra 300'de başlıyor eser. Dönemin güçlü Roma'sı... Öyle bir imparator var ki başında dünyada tek bir Hristiyan bırakmamaya ant içmiş. Hristiyan olduğu düşünülenler mahkeme edilip acımasızca ölüme mahkum ediliyor. Puta tapmamak en büyük suç. Öyle ki Hristiyan olduğu için öldürülen kim varsa yedi göbek sülalesi de yüzünde o "kara leke"yi taşıyor. Her dönemde olduğu gibi o dönemde de güce karşı boyun eğmeyen insanlar var. Var ama o kadar az ki... Bunlar bir mağaraya çekiliyorlar Roma'nın bir gün yıkılmasını dileyerek. Ve o mağarada uyuyakalıyorlar.

Ne kadar deliksiz uyuyabilir insan?
Birkaç saat?
Bir gece?
Peki ya 309 yıl?
Peki yıkılan her kötü şeyin yerine iyisi mi gelir?

Hep düşünmüşüzdür başka bir çağda yaşamış olmayı. Hatta bizzat kendim hep şu cümleyi kurarım: Ben bu çağın adamı değilim. Peki bize başka bir çağda yaşama şansı verilse ne cevap verirdik? Şu anki hiçbir sevdiğimiz doğmamış ya da hepsinin ölmüş olduğu bir çağ? Hadi kabul ettik diyelim. Gittiğimiz çağda her şey güllük gülistanlık mı bulunacak? Fıtrat değişecek mi? Daha iyi bir dünya ile mi karşı karşıya kalacağız?

Hangi çağı seçersek seçelim, ölümümüzden yüz yıl sonra bizi hatırlayan kimse kalmayacak değil mi? Belki mezarımız dahi belli olmayacak. Geriye yaptıklarımız, ya da yapamadıklarımız kalacak. Sahipsiz mezar olup gideceğiz.

Yedi kişi, düşünceleri ne kadar benzer olsa da yedi farklı hayat! Kehribar renkli bir köpeğin yol gösterdiği bir yolculuk... En çok kimin hikayesinden etkilendiniz derseniz kuşkusuz Gezgin Al Mina olurdu.

Neden zor tarihin her döneminde kız, kadın olmak? Hatta çocuk olmak... Hani dedim ya damarlarımdan kanım çekildi diye, ufacık mezarlar görmeye dayanmıyor yüreğim. Ne kadar adet varsa, ne kadar sığ düşünce varsa meydan okuyasım geliyor hepsine ve tüm sessiz kalanlara...

"Gün gelir hissetmediğin acının da hesabı senden sorulur, kalbimden sorumsuzum sanma." (257)

O kadar çok sorumluyuz ki kalbimizden. Kölelik kalktı, modern kölelikler geldi yerine. "Ama nüfus sayımlarında beni hâlâ sana soruyorlar." diyor eserde. Şimdi bizi, bize bile sormuyorlar. Kalabalıklar arasında yapayalnız yaşayıp gidiyoruz.
"Kanadı kırık olduğu için yolları yürüyen bir kuş, denizde boğulan bir balık kadar yalnızım." (s. 96)

Usul usul kapattım kitabın kapağını. "Ruhum hayattan tiksindi." diyor eserinde Nazan Bekiroğlu. Bunun nedenini de açıkça gösteriyor aslında, insan zalimdir, diyerek. Ne çağdan, ne hayattan tiksindik aslında, çağı çağ yapan, hayatı hayat yapan insanlardan tiksindik. Arenalarda insanların katliamını izleyenler ile şu an dünyadaki olumsuzlukları izleyenler arasında hiçbir fark yok. Çağdan falan değil, kendimizden tiksindik.

Ve şimdi "Yükümü içime atsam da içimden atamıyordum." dediği yerdeyim yazarın. Kitap bitti, yüküyle bıraktı beni. Hani deriz ya "Hayatımızı değiştiren kitap" diye. Öyle bir kitap Kehribar Geçidi. Gerçekleri yüzümüze çarpan, içimize işleyen, okuduktan önceki bizle okuduktan sonraki bizi aynı kişi olmaktan çıkaran bir kitap. (Mikail Balcı) 
Kehribar Geçidi, halk arasında Yedi Uyurlar, Ashab-ı Kehf isimleriyle bilinen yedi insan ve bir köpeğin kıssasından esinlenerek oluşturulmuş bir kurgu. Esinlenme diyorum çünkü hikâyenin aslı tam olarak bilinmiyor. Çeşitli din ve dillerde, kahramanları çeşitli isimlerle başka başka anlatılan bir öykü bu zira. Gerek Hristiyanlıkta gerekse İslam’da değeri olan bir yaşanmışlık… Protestanlığın yükselişiyle Hristiyanlıkta itibarının sarsıldığı söylense de Kur’an’ı Kerim’de Kehf Sûresi’nde ana hatları verilen bu kıssa değerini halen korumakta.

Tarsus’taki Ashab-ı Kehf mağarasını ziyaret ettiğimde bilgilendirme panosundaki isimler dikkatimi çekmişti. Çünkü bu isimler İranlılar’ın Mardan Anjolos (Men of Anjolos) serisinde daha farklı isimlerle anlatılmıştı. Ayrıca olayların yaşandığı bölge de farklıydı. Daha sonra yaptığım araştırmada gördüm ki bu hikâyenin detayları ve yaşandığı yer tam olarak bilinmediği için efsaneleşen, başkalaşan çok kısmı var. Olayların yaşandığına isnat edilen 33 tane şehir varmış dünyada. Bunlardan dört tanesi de Türkiye’de (Selçuk (Efes), Afşin, Tarsus ve Lice) bulunuyor.

Detaylar bu kadar bilinmezken, hikâyede bu kadar boşluklar varken, ‘evren boşluk kabul etmez’ hükmü gereğince boşluklar türlü şekilde doldurulmuş. Efsaneye varan söylenceler bile ortaya atılmış. Halbuki Kur’an’da sayı hakkında bile net bir şey söylenmiyor. Tek bildiğimiz; inancından dolayı zulüm gören gençlerin kaçarak bir mağaraya sığındığı ve orada 309 yıl uyuyup sonra uyandığı.

“(Sonra gelenler) bilmedikleri konuda karanlığa taş atar gibi tahminler yürüterek, “Onlar üç kişidir; dördüncüleri de köpekleridir” diyecekler; “Beş kişidir, altıncıları köpekleridir” diyecekler. “Onlar yedi kişidir, sekizincisi köpekleridir” diyecekler. De ki: “Onların sayısını Rabbim daha iyi bilir. Onlar hakkında bilgisi olan çok azdır. Artık onlar hakkında gerçeği açıklama dışında tartışmaya girme ve kimseden de onlarla ilgili bilgi isteme!” (Kehf, 22)

Bunca tafsilatlı girişten sonra kıssanın kitapla alakasına gelelim. Uzun bir giriş yapmamım nedeni bir ayrımı ortaya koymak. Nazan Hanım bu kitabında Ashab-ı Kehf’in kıssasını anlatmıyor. Eğer bu yanılgıya düşersek isimlerin ve karakterlerin daha da başka oluşuna itiraz edip bir çarpıtma olduğunu söyleyebiliriz. Halbuki bu bir kıssadan yola çıkan, daha geniş perspektifte uyuma-uyanma-uyandırmayı kapsayan bir esindir. Nazan Hanım, kendi ‘Yedi Uyurlar’ını oluşturarak onlar üzerinden zamanlar ötesi sözünü söylüyor. Bunu aynı zamanda şöyle de değerlendirebiliriz: Yazıcı, belli bir zamana ve mekâna sabitlenmiş Yedi Uyurlar’ı zaman ve mekândan kopararak onlara tarihsel olarak bir yolculuk yaptırıyor. 309 yıl sonra uyanmış olmak fiziksel olarak bir şeyler ifade etmektedir. Ancak bilinç düzeyinde basiret anlamında gelinen noktayı anlatmak o kadar kolay değildir. Hele de bakışlar, ufuklar ötesinde bir yere değmişse, uyanmış olanların uyuyanlara -ve dahi uyanmak istemeyenlere anlatacağı bir şey olamaz. “Gördükleri rüya değil apaçık bir rüyetti. Saf zamanın gölgeleri.” (Syf 574) Ayrıca Nazan Hanım’ın İmparator Diocletianus dışındaki ana karakterlerin isimlerinin hepsini (köpeğin ismi de dahil) değiştirmiş olmasını, aynı zamanda bildiği gerçeğe sonuna kadar bağlı okuru da rahatsız etmemek için yaptığını düşünüyorum. Çünkü burada olay aynı, 309 yıl sonra uyanmak olsa da kurgunun gücüyle daha başka bir şey anlatılmaya çalışılıyor.

Yedi Uyurlar kıssasının temelinde zulme uğrama vardır. Bu kurguda da yazar, karakterlerini; köle-azatlı köle-yoksul, Romalı-Barbar-gezgin, genç-yaşlı karışık seçer. Ortak noktaları farklı yerlerden gelseler de aynı zulme uğramış olmaları, inançlarından dolayı horlanmaları, adaletsizliğe tahammül edememeleridir. Karakter bazındaki bu çeşitlilik, evrensel ve zamanlar ötesi bir kurgunun ipuçlarını verir bize. Çünkü zaman olarak Roma’nın yıkılışına yakın bir zaman seçilmiş olsa da anlatılan bütün bir insanlık tarihidir. Pagan zulmünü çeken, inancından dolayı diri diri yakılan İsevilerin, Paganize olmuş inançları hâkim olduğunda aynı zulmü devam ettirdiklerini görürüz. Zulmün öznesi ve nesnesi değişmiştir sadece. Gladyatör savaşlarını da görürüz, inanç tahakkümünü de. Cadı katlinde diri diri yakmayı da görürüz ilkel bağnazlığın diri diri çocuk gömmesini de… Efendi-köle, terbiye eden-terbiye edilen değişir ama resim değişmez. Saf inancın çilesini çekip kendini feda edenler, sonrakilerin sömürü nesnesi olmuş, devran mutat şekilde sürmüştür. Fiziki uyuyanların agâh uyanıp, rüyalarında rüyet bulmaları, içinde bulundukları toplumu gaflet uykusundan uyandırmaya yeter mi? Uyandırmak mümkün değilse, uyanmış halde uyuyanların şarkısına eşlik etmek mi? Yoksa sözünü sakınmadan zulme karşı yürümek mi? İşte size romanın derdi.

ELEŞTİREL BAKIŞ
Eseri eleştirel bakış açısıyla ele alırsak; lüzumundan fazla detayların özellikle romanın ilk yarısını yer yer boğduğunu söyleyebilirim. Bunun özellikle daha yeni yeni karakterleri tanımaya, romanın içine girmeye çalışan okuru sıktığını düşünüyorum.

Nazan Hoca’nın romanlarına aşina olanlar onun ‘Değil mi ki…’ diye başlayan imzası haline gelmiş cümle kalıbını bilirler. Ancak bu kalıbın romanın ilk yarısında sık ve özensizce kullanıldığını gördüm. Bir yemekteki baharat eğer yemeğin esas tadını bastıracak kadar yoğunsa önce dili sonra algıyı yorar, hoş bir etki de bırakmaz gerisinde. Halbuki o baharat yerinde kullanıldığında yemeğin tadını çeşitlendiren, lezzetini artıran bir öğedir. ‘Değil mi ki’ kalıbını seven biri olarak ben böyle düşünüyorsam bu nötr okuyucuyu daha çok rahatsız edecektir. Romanın ikinci yarısında ise bu kalıbın daha az ve yerinde kullanıldığını ve bunların homojen dağıtıldığını gördüm. Birçok açıdan romanın ikinci yarısının ilk yarısından daha başarılı olduğu görüşündeyim.

309 yıl sonrasına uyanmak fikri düşünüldüğünde edebiyat için müthiş bir malzeme. Muhayyilenin genişliğiyle okurun merakı birleştiğinde bir de kıssayı bilenleri şaşırtacak bir son varsa çok keyifli bir okuma süreci olacaktır. Romanın en çok keyif aldığım kısımları da uyuyanların 309 yıl sonrasına uyandıkları an ve sonrasıydı zaten. Uyuyup 309 yıl sonra uyanmış olsak nasıl olurdu acaba? Kıssayı duyduğumdan beri sorarım bu soruyu… (8,5/10)

https://www.youtube.com/watch?v=xJ2s9yljPas (Emin K.) 
Tarih Güçlü Bir İronidir: Nazan Bekiroğlu biz okurlarını uzun yıllar beklettikten sonra Kehribar Geçidi romanı ile yüreklerimize ve zihinlerimize su serpti. Ondan yeni kelime ve cümlelere hasret kalmış biri olarak romana sadece dört elle değil kalbimle de sarıldım; çünkü Nazan’ın cümleleri vardı.

Konu olarak ‘Yedi Uyurları’ işlemiş görünse de aslında bu tema çevresinde bize insanın kim olduğunu, insanın zaman ve mekan karşısında evrilmediğini, görünürde değişse de özünü –iyiliği ve kötülüğü- hep taşıdığını, Roma İmparatorluğu’nun 600 yıllık tarihini anlatarak söylüyor.

Çok katmanlı, bol karakterli bir roman olan Kehribar Geçidi, okurunu sıkmadan ama vicdanını sızlatan, düşüncesini yoran bir başyapıt. Aynı zamanda bana kalırsa güçlü bir ironi örneği. Romanı okuduktan sonra şöyle düşündüm: tarih insanlığın en büyük ironisidir. Neden mi böyle düşündürdü, kısaca açıklayayım.
Hıristiyanlık ve Müslümanlık dinlerinde önemli bir yer edinen ‘Yedi Uyurlar’ aslında insanın insan karşısındaki inanç mücadelesidir. M.S. 300 yıllarında, Roma imparatoru Diocletianus’un zamanını okuyoruz romanda. Yedi kişi 600 sayfalık romanı yediye bölen yedi halka. Nazan Bekiroğlu her detayı düşünmüş, incelikle işlemiş romanda. Peki İsa’nın uğruna canını verdiği inancı nasıl olmuştu da hâlâ bu koca imparatorluğun kalbine girememişti. Kalbinde bu inancı taşıyanlar ise zulüm görüyorlardı.

Romanı ve bu dönemi ‘Yedi Uyurlar’ gözüyle okuyoruz. Her birinin hikayesini, duygularını, acılarını, aşklarını ve hayatlarını okuyoruz. Onların nasıl bir araya geldiğini, kaçışlarını ve birbirlerine sığınışlarını okuyoruz. Nazan Bekiroğlu her romanında yaptığı gibi, kendine has dili ve anlatımıyla biz okurları kendine bir kere daha hayran bırakırken, romana kattığı duyguyla da roman kahramanlarının hayatlarını bize hissettiriyor.

Romanın güçlü bir ironi örneğinin olmasının sebebi ise ‘Yedi Uyurlar’ Hıristiyanlığın yaşanmasını tek arzu olarak istemeleri ve romanın yıkılışını görmeleri iken, bu iç burukluğuyla, bu umut ve umutsuzlukla kaçtıkları Roma’dan, belki de kaçamadıkları Roma’dan bir mağaraya sığınırlar. Bu buruluk ve ne yapacaklarını bilmeme hali ile onları bir araya getiren Kehribar adlı köpekle uykuya dalarlar. Uyandıklarında bir gün geçtiğini sanırlar ama durum bu değildir. Zaman geçmiştir, akçeleri geçmez olmuştur. Roma’da Hıristiyanlığın yükselişini görürlerken insanlığın değişmediğini, insanın değişmediğini acı bir şekilde görürler. Bunun için miydi inancı uğruna diri diri yakılan dindaşlarının mücadelesi? Nazan Bekiroğlu kiliselerin nasıl güçlenmeye başladığını ve yozlaşmaya da en başından müsaade ettiklerini ustaca gösteriyor bize ‘Yedi Uyurların’ gözünden. Bir zamanlar Hıristiyan oldukları için yanan insanlar varken, şimdi de Hıristiyan olmadıkları için yanan insanlar vardır. Yani hiçbir şey değişmemiştir. İnsan aynı insandır. Acı aynı acı.

Tam da bu noktada tarih güçlü bir ironi olarak çıkıyor karşımıza. Uğruna mücadele verilen olgular amaçlarına ulaştıklarında, amaçlarını uzun yıllar gerçekleştirmezler ve zamanla bozulmaya giderler. Bu sadece Roma imparatorluğu ya da ondan sonra gelişen imparatorluklar için geçerli değildir, bu insanın yarattığı tüm sistemler için de geçerlidir. Bunun için tarihi didik didik etmeye gerek yoktur ama bugünü anlamak içinde tarihi anlamak önemlidir. Bekiroğlu günümüze de tam bu noktada ışık tutuyor. Şu an ki tüm bu yaşananlar sonsuza kadar gitmeyecek, bu düzen bozulacak ve başka iyi sanılan bir düzen gelecek ama zamanla o düzende bozulacaktır. Çünkü insan uğruna savaş verdiği amacını çabuk unutur onu elde ettiğinde.

Nazan Bekiroğlu dini yazılarında çok kullandığı için birçok kesitlerce okunmaz ve sevilmez. Ama bence bu inanılmaz büyük bir yanılgı. Çünkü onun edebi bilgisi ve dehası, onun bir cümleyi geçtim bir kelimeye, bir sıfata, bir edata, fiillerin çekimlerine kattığı duyguyu çok az yazar başarmıştır. Yazdıklarıyla içimizde bir yere dokunmayı mutlaka başarıyor, sadece dokunmakla kalmıyor, bazen acıtıyor bazen de kanatabiliyor. Çünkü o kelimenin ne kadar güçlü olduğunu, insanı kanatabildiğini hatta bir kelimenin bir insanı öldürebileceğini her fırsatta söylüyor. Onun iyi okurları bunu iyi bilirler.

Her şey bir tarafa Kehribar Geçidi sadece bir mağara değildir, diyor bize mağaraya geçit ismini vererek. Belki de bu bir zaman geçididir. Son yıllarda sıkça karşımıza çıkan bilimkurgu roman ve filmlerinden hepimiz aşinayız böyle sahnelere. Belki de onlar uyuduklarını sanırlarken zamanda yolculuk yaptılar? Nitekim romanın son bölümü bize bunu düşündürtüyor.
Nazan Bekiroğlu’nu okumamış, onun cümle ve kelimeleriyle yaralanmamış bir okur ne çok şey kaybediyor; bunu abartmıyorum emin olun. Bana göre insanı ve tarihi anlamak için bu kadar güzel bir roman daha yazılamazdı. İyi ki varsın Nazan, iyi ki yazıyorsun ve iyi ki kalbimize dokunarak orada bir yerleri kanattığın gibi bir yerleri de sarıyorsun.

Başta hırıstiyanlar putperestler tarafından yakalanırken, asırlar sonra tam tersi sahneler oluyor, bu sefer hırıstiyanlar bazi işndanları buyucu cadı itamıyla darağaçlarında yakıyor (GökHan) 

Kitabın Yazarı Nazan Bekiroğlu Kimdir?
3 Mayıs 1957 tarihinde Trabzon'da doğdu. İlk ve orta tahsilini aynı kentte yaptıktan sonra Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nü bitirdi (1979). Dört yıl lise öğretmenliği yaptı. KTÜ Fatih Eğitim Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Eğitimi Bölümü'ne öğretim görevlisi olarak girdi. (1985). Orhan Okay yönetiminde sürdürdüğü Halide Edib Adıvar'ın Romanlarının Teknik Açıdan Tahlili konulu doktorasını tamamladı (1987). Aynı bölümde öğretim üyesi olarak çalışmaya başladı. Şair Nigar Hanım konulu çalışmasıyla doçent oldu (1995). 1998'den itibaren aynı fakültede açılan Türkçe eğitimi bölümünde öğretim üyesi olarak görev yapmakta olan Nazan BEKİROĞLU 4 Mayıs 2001'de profesör olmuştur

Şehirli bir ailenin üç çocuğundan en küçüğü olan Nazan Bekiroğlu; kendi ifadesiyle 'ehl-i kalem ve kelam' bir baba ile titiz ve oldukça eğitimli bir annenin, iki de ağabeyin ikliminde epey nazlanarak, korunarak, esirgenerek büyümüştür. Çocukluğunda Türkçesi bozulur diye sokak yasaklanmış ve arkadaşları seçilmiştir, bunun için konuşurken Karadenizliliği hiç hissedilmez. Bekiroğlu, Türk Edebiyatı dergisi röportaj yazarı Belkıs İbrahimhakkıoğlu'na verdiği bilgilerle, kendini ve (birbirini andıran) hikayeleriyle şiirlerini şöyle anlatmıştır.

Doğduğu ay (3 Mayıs), ruh dünyası ve ardından şiir ve hikayelerinde hep yer almıştır. Altı yaşına kadar oturdukları, konak yavrusu denilebilecek büyük evde yaşadıkları, hikayelerinin şuur altı malzemesini hazırlamıştır; 'Çini dolap tutamakları, billur kapı kolları, vitraylardan süzülen efsunlu hava, kapı yanında açan filbahri çiçekleri, taş duvarlardan fışkıran yabani incir dalı, kocaman halının göbeğine düşen sarı ikindi güneşi, geceleri yatağa uzanan dalga sesleri ve bu seslerle karışan martı çığlıkları.' Bütün bunların izdüşümleri daha çocukluk yıllarında sanatkar ruhunu yoğuran dünyanın temelini teşkil etmişlerdir.

On dört yaşında babasının vefatıyla beraber ailenin ekonomik ve sosyal rengi değişir. Konaktan apartman dairesine geçiş yazarın içe dönük ruh yapısının teşekkülünde ve duyarlılığının şekillenmesinde etkili olmuştur. Daha sonra yüksek tahsil için aileden uzaklaşması bakışlarını dış dünyaya çevirmesini Anadolu'yu ve insanını tanıtmasını sağladı. Öğrencilik yıllarında halk edebiyatı ve Orta Asya estetiğinin peşinde idi. Bunu bir ölçüde ilk hikayelerine de yansıttı. (Hava Hanım Öldü) . Gerek sanatkar, gerekse akademik kişiliğinin gelişmesinde hocası Orhan Okay'dan teşvik ve destek gördü.

Kendi ifadesiyle, kendini asıl buluşu mezuniyet sonrası yıllara rastlar. 1979 yılında apartmandan tekrar eski, müstakil ve bahçeli bir eve taşınırlar. Böylece sanatkarımız, ruhunu harekete geçiren atmosfere yeniden kavuşur. Daha sonra bir İstanbul seyahatinde hayatına Osmanlı ve Topkapı girer ve bu saray giderek, adeta bir tutkuya dönüşür. Ama onu çeken Osmanlı'nın zaferleri ya da yenilikleri değildir. 'Saray'ı özellikle insani yanı ile yakalamaya çalışır.

Bekiroğlu, edebiyata ve özellikle şiire meraklı bir aileden geliyor. Baba ve anne şiiri duyan ve duyuran insanlar. Babası 'Hedef' adlı bir mahalli bir gazetenin sahibiydi. Basılmamış roman denemeleri ve pek çok şiirleri bulunan, tarihe ve bilhassa Osmanlı tarihine meraklı bir zattı. Bekiroğlu 'güzele ilgi duymayı' babasından öğrenmiştir. Okumayı, kendisine sevdiren babasıdır. 'İçinde Bir Sızı Var' hikayesinde kahraman da babasıdır.

Bir zamanlar Tanpınar'ın etkisinde kaldığını şu anda bu etki üzerinden attığını söyler. Hayran olduğu Dostoyevski'den insan ruhunun labirentlerini vermesi bakımından etkilenir. Oscar Wilde'ın insan ruhunun evrensel prensipler doğrultusunda ve çok sade çizgilerle hikayeler yazmasından etkilenir. Nun Masalları döneminde Oscar Wilde gibi hikayeler yazmak ister. Nun Masalları'nın sade görünümünde onun etkisinin olduğunu söyler. Mustafa Kutlu'dan teknik anlamda geleneğe yaslanması yönünden etkilenir. Sezai Karakoç'tan geleneğin dönüştürülerek bugün nasıl kullanılabileceğini öğrendiğini söyler.

Nazan Bekiroğlu Kitapları - Eserleri
Yusuf ile Züleyha
Lâ: Sonsuzluk Hecesi
Nar Ağacı
Cam Irmağı Taş Gemi
Cümle Kapısı
Mavi Lale

Mor Mürekkep
İsimle Ateş Arasında
Nun Masalları
Şair Nigâr Hanım
Yol Hali
Mimoza Sürgünü
Kelime Defteri

Karınca İzleri - Hikmet Aksoy Kitabı
Mücellâ
Halide Edib Adıvar
Yerli Yersiz Cümleler
Kehribar Geçidi (Ciltli)

Nazan Bekiroğlu Alıntıları - Sözleri
hayatı seyretmeye alışkındı Mücellâ (Mücellâ)
Ufukta bir gövdenin göründüğünü, ışığın tan üzerinde belirdiğini ümit ederek ama bir türlü görmeyerek. (Kelime Defteri)
Belki bir gün gelirsin. (Kehribar Geçidi (Ciltli))
Ne yani kıymet bilmeyenlerin elinde heba olup gitse miydi canım kitaplar ? (Kehribar Geçidi (Ciltli))
Eğer aşk bir kere gerçekleşmişse yapılacak en uygun şey kaderi onun ellerine teslim etmektir... (Kelime Defteri)
"
Sarsılıyor kalbim yedi yerinden, bunca sarsıntıyı ben kâzasız belâsız nasıl geçeyim?
" (Yusuf ile Züleyha)

"Akıl ve Kalp: Aklıma yaslansam kalbim, kalbime yaslansam aklım yarı yolda bırakıyor." (Kelime Defteri)
"İnşirah süresine ve seccademe kapanmış ağlıyorum." Secde yerini görecek kadar aydınlık.
Necip Fazıl'ın sırrı (Cümle Kapısı)
"Ateşe düşmeyen yanmayı nereden bilsin?
Elini bıçak çizmeyen kanın rengini nasıl öğrensin?" (Yusuf ile Züleyha)
"Kahraman sen olsan da, hikâye benim..." (Nar Ağacı)
İnsanlık arenalarda olmasa da gladyatör dövüştüren zihniyeti bugün hâlâ taşıyor. (Yerli Yersiz Cümleler)
Ya bu kadar sabırlı olmasaydım ya da bu kadar derinden kırılmasaydım. (Yerli Yersiz Cümleler)
Beşiği sallayan el dünyaya hükmeder. (Halide Edib Adıvar)

Fakat ömrünün çiçeğinden söz etmemiz gerekirse, bu mutlaka hanımelidir. En sevdiği çiçektir hanımeli, bunun birinci nedeni de kokusudur. Bu koku Nigâr Hanım'ın ruhunda yeni açılımlar yaratmaktadır. (Şair Nigâr Hanım)
İçine bak, imkansız bir şey olmadığını göreceksin. Kapat gözlerini gitsin. (Mor Mürekkep)
Şimdiye kadar bütün öğrendiklerim ... Hayata dair, hiçbir şeyi anlamama yetmediler. Öyleyse onları unutmalıyım. Unutmalı ve yeniden başlamalıyım. (Mor Mürekkep)
Bahar, bir yığın hatıranın ayrıntısında ruha dair bir hikâyedir... (Mavi Lale)
“Ateşe düşmeyen yanmayı nereden bilsin?
Elini bıçak çizmeyen kanın rengini nasıl öğrensin?” (Yusuf ile Züleyha)
" Allah'ım " dedi, " Hiçbir şeyim olmasa bile sana şu nefes için hamdolsun." (Nar Ağacı)
Fakat bütün istediği yorgun başını dinlendirebileceği müşfik bir dost omzudur. (Şair Nigâr Hanım)

---
Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/kehribar-gecidi-ciltli-nazan-bekiroglu-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)