# Klara Miliç - Ivan Sergeyeviç Turgenyev Kitap özeti, konusu ve incelemesi

> Klara Miliç kimin eseri? Klara Miliç kitabının yazarı kimdir? Klara Miliç konusu ve anafikri nedir? Klara Miliç kitabı ne anlatıyor? Klara Miliç kitabının yazarı Ivan Sergeyeviç Turgenyev kimdir? İşte Klara Miliç kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi...

- Kaynak: Mardin Life
- URL: https://www.mardinlife.com/kitap/klara-milic-ivan-sergeyevic-turgenyev-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi
- Dil: tr-TR
- Yayın tarihi: 2022-02-06T01:04:41+03:00
- Güncelleme: 2022-02-06T01:04:41+03:00
- Yazar: NASRETTİN GÜNEŞ
- Kategori: Kitap
- Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2022/02/06/ivan-sergeyevic-turgenyev-kimdir-ivan-sergeyevic-turgenyev-kitaplari-ve-sozleri-145275.jpg

Kitap Künyesi
 Yazar: Ivan Sergeyeviç Turgenyev 
 Çevirmen: Ceren Akyüz 
 Yayın Evi: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları 
 İSBN: 9786052956434 
 Sayfa Sayısı: 100 

Klara Miliç Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti
İvan SergeyeviçTurgenyev (1818-1883): Avrupa’da ve ülkemizde eserleri ilkönce çevrilen 19. yüzyıl Rus romancıları arasında yer alır. Moskova, Petersburg ve Paris üniversitelerinde öğrenim gören Turgenyev, döneminin Avrupalı bakış açısına sahip tek Rus yazarı olarak anılır. Zayıf iradeli Rus aydınlarını, serflerin yaşantısını, toprak sahibi soyluların aşklarını ve kendisini yakın hissetmediği radikal genç kuşağı tarafsız ve gerçekçi bir dille eserlerine aktarmıştır. 1882 yılında kaleme aldığı ve son eserlerinden olan KlaraMiliç’te ise Turgenyev toplumsal meselelerden uzaklaşıp mutluluk, aşk, acı, ölüm ve varoluşun sırları gibi insanlığın sonsuz meselelerine odaklanır. Turgenyev dünyada olduğu gibi ülkemizde de pek çok yazarı etkilemiş, hatta Sabahattin Ali Kürk Mantolu Madonna eserinde KlaraMiliç’e atıfta bulunmuştur.

Klara Miliç Alıntıları - Sözleri
“Hiç önemi yok! Yatmadan bir çay içersin… Geçer gider!”
“Neyse canım! Önümde koca bir hayat var! Herhalde hep böyle olmayacaktır!”
Yumuşak bir kalp istediğin gibi bükülür..
“Dilediğim gibi yaşayamıyorum, başka türlüsüne de gerek yok…”
Yapamıyorum.. Kalbim ikiye ayrıldı ama yapamıyorum. Kafesiniz küçük. Kanatlarım sığmıyor..
“Aşkın ölümden güçlü olduğunu bilmez misin?”
"Hasretin ne olduğunu bilen... nasıl ıstırap çektiğimi anlar."
O doğrudan doğruya yaşamaktan bezmişti.
“ Dilediğim gibi yaşayamıyorum, başka türlüsüne de gerek yok…”
Yoksa aşkın ölümden kuvvetli olduğunu bilmiyor musun?..
Yufka yürekli insanlar böyledir: ne tarafa olsa çekilir.
Yufka bir yürek istediğin gibi bükülür.
Büyük bir yalnızlık içinde kitaplarıyla başbaşa yaşardı.
Kafesiniz küçük… Kanatlarıma göre değil.
Hiç önemi yok!
Yatmadan bir çay içersin... Geçer gider!

Klara Miliç İncelemesi - Şahsi Yorumlar
Spiritüalizm Ekseninde Bir Aşk Öyküsü: Klara Miliç: “Sevgi, kutsal ve sadık sevgi her şeye kadir değil midir?” (kitap/babalar-ve-ogullar--138, sayfa 252)

1.Yazarın Hayatına Dair:

Büyük Rus romancılar arasında yer alan yazar/ivan-sergeyevic-turgenyev, 1818 yılında, Rusya’ya bağlı olan Ukrayna sınırları içinde dünyaya geldi. yazar/aleksandr-puskin ve yazar/nikolay-gogol sonrası Rus Edebiyatı’nı sırtlayan isimlerden oldu. Moskova ve Petersbug Üniversitelerinin yanı sıra, Paris Üniversitesi’nde ve Almanya’da da öğrenim gören Turgenyev, Avrupalı bakış açısına sahip Rus yazarlar arasında gösterildi. Rus gerçekçilik akımının önemli temsilcileri arasında gösterilen yazar ayrıca yazar/lev-tolstoy ve yazar/fyodor-dostoyevski’nin de çağdaşı olarak bilinir. 1883’te öldüğünde ardında bıraktığı eserlerle mirasını kendisinden sonraki dünya edebiyatına aktardı ve Rus Edebiyatının en önemli figürleri arasında yer aldı.

2.Yaşadığı Dönem ve Diğer Yazarlarla İlişkisine Dair:

"Neyse canım! Önümde koca bir hayat var! Herhalde hep böyle olmayacaktır!”

yazar/lev-tolstoy’dan 10 yaş büyük olan Turgenyev’in Tolstoy’la arasının açık olduğu bilinir genelde. Bu anlaşmazlıkta haklı olan tarafın kimi olduğunu net olarak bilemesek de, elimizdeki veriler ışığında Tolstoy’un sivri dilliliği ve keskin mizacının sebep olduğu çıkarımını yapabiliriz. Turgenyev’in ona karşı bir garezinin olmadığı bu bilgiden de anlaşılabilir: Tolstoy’un yazarlığı bırakma kararı aldığı bir dönemde, Turgenyev ona bir mektup yazarak yazarlık yeteneğinin Tanrı tarafından ona bizzat bağışlandığını ve kararını gözden geçirmesini ister. Tolstoy’un dini inancına bağlı biri olduğunu düşündüğümüzde, Turgenyev’in mektubu daha bir anlamlı hale geliyor tabii ki. Son olarak Tolstoy’un Turgenyev’in Batılı bakış açısına sahip olmasını onaylamadığını da belirtmek gerek. Muhtemelen Tolstoy bunu yanlış bir bakış açısıyla, “Batı hayranlığı” olarak yorumluyordu.

yazar/fyodor-dostoyevski ile de benzer sevgi-nefret ilişkisine sahiptir Turgenyev. Dostoyevski de onun bazı eserlerini eleştirmiş ve hatta bir süre sonra iletişim kurmamaya karar vermiştir. Tolstoy ve Dostoyevski’nin aksine milliyetçi olmayan Turgenyev’in çağdaşı büyük yazarlar tarafından dışlanmış olması ilginçtir. Fakat buna rağmen Turgenyev, yazar/aleksandr-puskin, yazar/nikolay-gogol, yazar/mihail-yuryevic-lermontov gibi kendisinden önce eser vermiş olan diğer büyük Rus yazarların Avrupa dillerine çevrilmesinde önemli katkıları olmuştur. Uzun yıllar Fransa’da yaşaması sebebiyle yazar/gustave-flaubert, yazar/edmond-de-goncourt, yazar/Alphonse-Daudet ve yazar/emile-zola gibi Fransız Edebiyatının önde gelen yazarlarıyla dostluklar da kurmuştur.

3. Eserleri Hakkında:

Ruhun ölümsüzlüğü ve hayata dair düşünceler Aratov’a yine misafir oldular. kitap/incil--23555’de şöyle demiyor muydu? “Ölüm, nerede senin zehirli iğnen?” yazar/friedrich-schiller de şöyle diyordu: “Ölüler de yaşayacak!” Bir de sanırım Mistkeviç’ten: “Kıyamete kadar seveceğim… ve kıyametten sonra da!” Bir İngiliz yazarsa şöyle demişti: “Aşk ölümden güçlüdür.” Aratov özellikle İncil’deki sözün etkisi altında kalmıştı. (sayfa 66)

kitap/duman--7957, kitap/ham-toprak--42316 gib romanları, kitap/ilk-ask--5697, kitap/mumu--46548 gibi novellaları ve kitap/avcinin-notlari--14419 isimli öykü derlemeleri olmasına rağmen, Türk okurlar olarak biz onu daha çok “kitap/babalar-ve-ogullar--138” adlı başyapıtıyla tanırız. Bunun nedeni, Türkçeye ilk çevrilen Rus romanlarından biri olması sebebiyledir. Batılı bir bakış açısıyla kaleme aldığı bu romanında Turgenyev, nihilizm felsefesini ustaca işlemiş, felsefe ve edebiyat gibi iki farklı alanı birbirine bağlamayı başarmıştır.

Tanrı’nın varlığını, insan iradesinin özgürlüğünü ve ahlakı reddeden, dünyada mutluluğun olmadığını savunan Bazarov karakteriyle âdeta “klasik Rus halkı”na meydan okuyan Turgenyev, yüzü Batı’ya dönük gençleri, geleneksel düşünce yapısına saplanıp kalmış aileleriyle karşı karşıya getirmiş ve roman boyunca temposu hiç düşmeyen dinamik ve unutulmaz bir klasiğe imza atmıştı.

4. Klara Miliç Hakkında:

“İstediğim birine asla rastlamayacağım… Diğerleri ise bana lazım değil!” (Klara Miliç)

Öncelikle kitabı yazar/ceren-akyuz'ün Rusça aslından çevirisiyle Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları'nın Hasan Ali Yücel Klasikler Dizisi içinde yer alan baskısından okuduğumu belirteyim.

Turgenyev’in bu uzun öyküsü hakkında birçok insanın duyduğu şey yazar/sabahattin-ali'yi etkilemiş olduğu ve onun başyapıtı kitap/kurk-mantolu-madonna--194052'da Klara Miliç’e referans verdiğidir. Elbette bu doğrudur, Sabahattin Ali’nin sevdiği öyküler arasındadır kitap/klara-milic--243341 . Sadece onu değil, Türk Edebiyatından birçok yazarı etkilemiştir şüphesiz. Ve okurlar olarak bizleri de okuduktan sonra farklı bir ruh haline soktuğu aşikârdır.

Öykü, aslında Turgenyev’in “bildik” tarzına uzaktır. Eserleri daha çok toplumsal düzeydedir ve realist bir bakış açısıyla yazılmışlardır. Fakat bu novellasında Turgenyev “varoluş” gibi geniş kapsamlı bir konu işliyor. Bunun yanı sıra, aşk, acı, ölüm, mutluluk, melankoli, ruh, beden gibi kavramlar da öykünün içinde kendine yer buluyor; Turgenyev spiritüalizmin sınırlarında geziyor. “Ruhbilim”e yeni bir şey katmıyor ama onu öyküsü için bir kılıf olarak kullanıyor. Gerçek bir olaydan esinlenerek yazılan öykü, mistik bir finalle noktalanıyor. İnsanın iç dünyasına uzanan ve bir başkasına duyulan aşkın sınırlarını masaya yatıran güçlü bir hikâye Klara Miliç.

Öüye adını veren bir kadın aslında. Romanın 2 ana karakterinden biri Klara Miliç. Diğer ise Yakov Aratov’dur. Anne babası ölmüş olan Yakov, halası “Platoşa” ile yaşar. 25 yaşlarında olan bu genç adam okumaya oldukça düşkündür ve kadınlardan da olabildiğince uzak kalmaya çalışır. “Hem bedenen hem de ruhen bakir” olarak tanımlanan Aratov’un karşısına bir gün bir oyun temsili sırasında bir kadın çıkar. Bu kadın Klara Miliç’tir. Aratov ilk olarak kadından hoşlanmaz fakat iş farklı bir boyuta evrilir. Klara Miliç, ona olan sevgisini itiraf edecektir.

Karakterlerin psikolojilerine dair çıkarımlarda da bulunabildiğimiz öykünün, kısa olması sebebiyle bu yönüyle biraz zayıf kaldığını belirtmek gerek. Bir erkeğin bir kadının psikolojisini anlatması zaten yeterince zordur fakat okur olarak Klara Miliç’in neler hissettiğini yeterince öğrenememiş olmak üzücü. yazar/john-fowles'un kitap/koleksiyoncu--3469 romanında işlediği anlatım tekniğinin bu hikâye için de uygun olduğunu belirtmek gerek. Yaşananları bir de Klara Miliç’in gözünden okusaydık acaba bıraktığı etki nasıl olurdu? Fakat Turgenyev bu şekilde gizemli bir öykü yaratmak istediği için ona kızacak da değiliz. Edebiyat dünyasına Klara Miliç ve Yakov Aratov gibi unutulmaz karakterler armağan ettiği için takdiri hak ediyor.

5.Son Söz

“Arkadaşlarıyla kaynaşmaz, yeni birileriyle tanışmaya yanaşmazdı, özellikle kadınlardan uzak dururdu, kitaplarına gömülü yalnız bir yaşam sürerdi. İnce ruhlu tabiatı ve estetiğe düşkünlüğüne rağmen kadınlardan uzak dururdu.” (Aratov’un karakterini yansıtan tanımlamalar.)

Aşk söz konusu olduğunda ulaşılamayan kişi cezbedici ve çekici olur her zaman. Eğer biri size ilgi duyarsa o sizin için ilginç olmaktan çıkmıştır. O kişi zaten elinizdedir, onunla olmak size bir heyecan vermez. Birlikte olunsa dahi bu tür ilişkilerin geleceği ne yazık ki zayıftır çünkü insan doyumsuz bir varlıktır ve illa ki başkasını da denemek isteyecektir. Ulaşamadığı bir kişiye aşık olup ona ulaşmak hayatının gayesi haline gelecektir. Aşkı büyüten, kutsallaştıran şey de tam olarak budur aslında: O kişiye ulaşma çabası. Kendi isteğiyle kendini size sunan kişi sıradanlaşır. Belki de gerçek aşk odur, kim bilir?

Belki de yazar/sabahattin-ali, Raif Efendi karakteriyle gerçekten de Aratov’a bir selam göndermek istedi ve Klara Miliç öyküsünü kendi bakış açısından yazdı. Fakat şöyle de bir gerçek var ki, Turgenyev de yazar/william-shakespeare'e öykündü ve kendi kitap/romeo-ve-juliet--4586'ini yarattı.

Edebiyat, bir süreçtir ve büyük yazarlar, başka büyük yazarların omuzlarına basarak yükselmişlerdir.

Keyifli okumalar dilerim.

“Tüm hayatını bir kadının aşkına yatıran, kaybedince de çöken, artık hiçbir işe yaramayacak kadar kendini bırakan, hayata küsen bir erkek, erkek değildir.”
(kitap/babalar-ve-ogullar--138, sayfa 41) (Bahri Doğukan Şahin) 
Birazcık spoiler içeriyor.

Klara Miliç'ten ziyade onun kendisini aşık etmeye çalıştığı erkeğin psikolojisini anlamak istiyorum.
Bu karakter kadınlara karşı ilgisiz, genel olarak sosyal olan her şeye fazlasıyla ilgisiz.
Başkalarına karşı kayıtsız olan insanlar direkt cezbedicidir zaten.
Zor olan bir şey otomatik güzelleşiyor,şunu fark ettim yoğun hisler yaşatan şeylerin tümü nadir oluyor.
Örneğin, zeka geriliği de deha kadar nadirdir ve zeka geriliği olan insanlara herkes, üstünlük hissi ile beraber, tiksinti ile karışık merhamet hissederiz.
Zeka geriliği olan o insan bile bunu fark edemeyecek kadar zeka geriliği yaşamaz.
Dehalar da aynı derece nadirdir.
Ancak onlara tiksintidense hayranlık ve kendinin deha olmadığını içten içe bilmekten doğan nefret hissedilir.
Klara'nın erkek karakterimize neden aşık olduğunu böylece açıklamış oldum, dehalar basmakalıp olarak asosyal,umursamaz ve kendini beğenmiş olurlar.
Karakter Klarayı hiç umursamadan reddediyor ve elbette reddetmedeki kudretli iktidar hissini yaşıyor.
Klara intihar ettiğinde ve bunun nedenin kendisi olduğunu bildiğinde ise bu ego tatmini doğal olarak arşa çıkıyor.
Şunu fark ettim ki insanın gerçekten yaşadığını hissetmesinin tek ama tek yolu, yaşamının başkalarını etkilediğini görebilmesi.
Yaşamının boşa olmadığını düşünmesi, gerçekten yaşamı büyük dehalara kıyasla ufak ve daha "az anlamlı" olabilir,yaşamının gerçek değerinin ne olduğu önemli değil,yalnızca o kendi yaşamının anlamı olduğundan emin olsun yeter.
Bir film izlemiştim, filmdeki başkarakter intihar etmek istiyordu, kendisine yaşamının hiç olmadığı alternatif bir dünya gösteriliyordu ve karakter yaşamının bir değeri olduğunu kavrıyordu.
Bazılarımız bu dünyada makro izler bırakırlar, birçoğumuz ise yalnızca yakın çevremize etkide bulunuruz, bir de kitleler halinde iken.
Yine de görüldüğü üzere her bir şahsın, rolleri içerisinde değeri var.
Klara'nın aşık olduğu erkek, bu duyguyu doruklarında yaşadı.
Klara'nın en değerli şeyinin üzerinde etkisi oldu,daha büyük ne olabilir ki,CANININ.
Ona karşı duygularının intiharından sonra artmasının da nedeni buydu bence.
Ona yoğun bir tatmin yaşattı Klara ve bu daha sonrasında aşka dönüştü,en büyük aşklar nefretle başlar derler. Bunun nedeni nefretin çok yoğun bir duygu olmasıdır, başkasının hayatına bu denli yoğun biçimde dokunmak da çok büyük bir enerji ortaya çıkartır.
Karakter vicdan azabı çekebilir ve kendisinde vicdan azabı çektirdiği için Klara'dan nefret edebilirdi ancak öyle olmadı, onda iki zıt kutuptan aşık olma kutbu gerçekleşti.
Sonuç olarak ise Klara ölümü ile sevdiğini kendine aşık etmeyi başardı,bu da ölümün de hatta belki yok oluşun da, bir şeyleri çok büyük şekilde değiştirebileceğini gösteriyor.
Yaratmış olduğu etkilerden memnun olmak sanıyorum bu denli travmatik vakaların yaşanmamasında büyük fayda sağlayacaktır.
Şurada şu incelemeyi yaparak mikro evrenimde birkaç kişinin üzerinde etki bırakmaya ve faydalı olmaya çalışıyorum,yaşamaya tutunmanın tek yolu mutluluğunu başkalarının mutluluğuna ve faydasına bağlamak.
Elbette bu yaşama gerçek bir anlam kazandırmayacak,yine de hayatınızda bir illüzyon yaratacak, "Benim yaşamım değerli ve önemli." diyerek, bir çeşit sorumluluk duygusu ile yaşamaya devam etmek zorunda olduğunuzu hissedeceksiniz.
Çocuk sahibi olan insanların bu kadar az intihar etmesinin nedeni budur, bir görevleri olması ya da en azından olduğunu hissediyor olmaları. (Polycephaly) 
Kitabın ismi Klara Miliç. Ne kadar da çekici bir isim değil mi?
Dikkat! Sabahattin ali'nin atıfta bulunduğu mistik bir uzun öyküdür ;)

Turgenyev'in 1882 yılında yaşanmış bir olaydan esinlenerek kaleme aldığı bu eser aynı zamanda onun son eseridir.
Dostoyevski'nin ölümünden bir sene sonra yazılan bu öyküde sanki başlangıçtan sonsuzluğa uzanan bir keşkeler silsilesi vardır. Yarım kalan şeyler, Cevaplanmayan sorular, Doldurulması gereken boşluklar sizi bekliyordur.
Öyle ki içinizi bir huzursuzluk kaplayacak. Olmamasını istediğiniz her şey olmuştur çünkü. Ama istenilen şeyler bu boşluklarda saklı olmasın mı?

Kitabı bitirdiğinizde aklınız bu boşluklar arasında gidip gelecek. Sonra bu boşlukların içini cevaplarınız dolduracak.
Zaten hayatta da insanoğlunun yapmaktan vazgeçemediği iş, boşlukları doldurmak üzerine değil midir?
Canım Sabahattin Ali de Klara Miliç'in aşık olduğu Aratov karakterini raif efendi ile zirveye çıkartıp Turgenyev'in bu karakterdeki boşluklarını dolduruyor. Selam çakıyor usta Turgenyev'e.

 Turgenyev'in "Babalar ve Oğullar" ve "Lüzumsuz Bir Adamın Günlüğü" kitaplarından sonra okuduğum üçüncü kitabı.
Turgenyev'in dilini severim, pek umursamaz, takmaz fazla. Anlatır geçer ustalığıyla ama o geçip gidince siz orada kalıyorsunuz. Ağır olacaksın beni okurken der gbi göz kırpar size. Belki de bunun için kısa ve öz yazıp biz okuyucuları cezbetmeyi başarıyor.

Kahramanımız üzerine birkaç şey mırıldanmak gerekirse; okuyucuyu umursamaz, kafasının dikine gider, güçlü kişiliğini sergilerken oyununda zayıf tarafını da saklamak isteyen bir karakterdir Aratov. Tabi buna saklamak denirse!
Hadi şuna daha fazla yüklenip kızdırmadan asil bir kişiliğinin olduğunu yadsıyamadığımı belirteyim.

Bu kitabı okudun da ne anladın deseler hem hiçbir şey hem de çok şey derim. Bu bizim bakış açımıza bağlı. Yine de düşünüp duruyorum ulan bu Turgenyev neden yazdı bu kitabı diye ve bir hayranı olarak da bu soruya cevap bulmamak bana yakışmazdı.

Bundan sonra anlatacaklarım, öykünün içeriğiyle ilgili, bir nevi spoiler.

Olayı anlatmam gerekirse ki kitapta olay bulmak çok zor olacak ama intihar olayı beni çok sarstı. Kahramanımızla Klara bir gösteride tanışıyor ama hiç konuşmadan. Bizimki onu pek beğenmese de kafasını meşgul eden ve yolunda gitmeyen bir şeyler olduğunu kendinden bile saklamaya çalışır. Evinde kitaplara gömülü, asosyal ve yalnızlık içindeki rolüne öyle bir kaptrmıştır ki bir kızdan etkilendiğini kabul etmemesi kendine karşı bile ne kadar çekingen davrandığını gösterecek bize.
Hal böyleyken bir mektup alır. Açar bakar isim yok, sadece şu gün şurada buluşalım der. Aklına Klara gelmiştir tabiki de ama o olsa bile ne fark eder ki, gitmeyecekti ne de olsa!
Ama duygular işte, kim dizginlerini eline almış ki sen alasın. Yanında sanarsın ama bir bakmışsın uçup gitmiş olmak istediği yere konuçlanmış.
Aklı karışır gbi oluyor nihayetinde asil yürekli Akhilleus'umuzun. Yolunda gitmeyen bir şey vardı ama önemsenmemeliydi bu. Ne de olsa doğadan gelebilecek saldırılara karşı gardını almıştır kahramanımız. Ama ne yalan söyleyeyim sanki okuyuculardan saklamak istemesine rağmen bunu beceremeyen bir karakterdir Aratov. Adam gitmemekte ısrarlıyım hiç de beklentiye girmeyin der gbi umursamaz bizi. Ama içi içini yiyiyor biliyoruz. Katı kararlığının ardında saklanan naif bir ruhun cılız sesini duyuyoruz. Kalkar ceketini alır ve apar topar dışarı atar kendini. Görelim bakalım neymiş bu mektubun büyüsü der gbi hışımla hem de. Aslında gitmeyecektim ama belki onun için gitmeliyim izlenimi veriyor bize. Ne kadar da asil biriyim görüyorsunuz diye göstermek istiyor belli ki. Mektupta geçen mekana geliyor Aratov ve Nihayetinde gelen de Klara oluyor. Arada çok konuşma geçmiyor. Klara önce mahcubiyetini dile getiriyor ama adamımız gurur timsalliğini öyle güzel gösteriyor ki Klara buna şaşırmakla kalmayıp hayal kırıklığına da uğruyor. Adamımız, bir ıslık çaldın yanında bittim, izlenimi vermemek için Klara'ya neden çağırdın beni der gibi tatlı sert bir tavır takınıyor . Klara'nın da adamımızdan eksik kalır yanı yok, gururun vücut bulmuş hali mi desem çok aşırıya kaçmış pesimits bir romantik mi desem al birini vur ötekine iki manyak karakterle birlikteyiz işte. Neyse! Klara, "Bana söyleyeceğin tek bir kelime bile yokmuş" gibisinden bir tirat atıp ordan uzaklaşıveriyor. Adam şaşırmış vaziyette kalakalıyor.
Neydi bu şimdi der gbi arkasını dönüp eve gidiyor. Bu olayı unutmak ya da üzerini örtmek için çok kıymetli bir haftasını, kendisini normalleştirmeye çalışmakla harcar. Nihayetinde toparlanmıştır ve eski haline döndüğünü varsaymıştır.

Dışarı çıkıp dolaşıyor, cafe gibi bir yerde oturuyor ve önündeki gazeteyi okumaya başlıyor. Sayfaları çevirip satırlarda göz gezdirirken malum manşeti görüyor: "Klara Miliç tiyatro sahnesinde zehir içerek intihar etti. Buna karşılıksız bir aşkın neden olduğu söyleniliyor."
Tam bir deprem kargaşası. Şimdi bu kahramanımızın suçu var mıydı yok muydu konusuna girmeyecez tabi. Zaten kendisi belli ki kendini ilerleyen sayfalarda çok harap edecek. Odasına kapanır ve nevrozuna tutulur. Bunalım ve depresyonun pençesinde bu olayın gerçekliğiyle yüzleşemez ve nihayetinde hayallerinde bir Klara Miliç yaratır. Klara onun ruhundadır artık, gezinen odur ki ruhu şimdi mutlulukla doludur.
Romeo ve Juliet'teki gibi, zehir ince bir çizgi yaratıyor, hem ayırıyor hem de birleştiriyor.

Buraya kadar okuyana ithafen söylemek isterim ki 'hikayeyi bilmen bir gün bu kitabı mecburen de olsa okumana vesile olacak.'

O halde iyi okumalar dilerim. (CeKDaRo) 

Kitabın Yazarı Ivan Sergeyeviç Turgenyev Kimdir?
Ivan Sergeyeviç Turgenyev, 9 Kasım 1818 tarihinde Orel şehrinde varlıklı bir ailede doğmuştur. Annesi Varvara Petrovna Lutovina, babası Süvari albayı Sergei Nikoleviç Turgenyev’dir. Aile 1827'de Moskova'ya taşınır. Babası 1836 yılında vefat eder. Ivan Sergeyeviç Turgenyev, özel okullarda eğitim görüp, özel öğretmenlerden dersler alır. Henüz bir çocukken; Almanca, İngilizce ve Fransızca'yı anadili gibi konuşmaya başlar.

Yüksek öğrenimi için önce Moskova’ya oradan da St. Petersburg’a geçen İvan, Rus dili ve edebiyatı eğitimini kendi ülkesinde tamamladıktan sonra Almanya’ya gider ve 1838-1841 yılları arasında Berlin Üniversitesi’nde felsefe okur.

Daha sonra St. Petersburg’a geri dönüp iki yıl kadar bir devlet kurumunda çalışır.

Ivan Sergeyeviç Turgenyev, Fransa’da tanıştığı “Gustave Flaubert” ile sıkı bir dostluk kurarak, daha sonraki yıllarda gerçekçilik akımının öncülerinden biri olmuştur.

Ivan, ilk olarak 1850 yılında “Lüzumsuz bir Adamın Günlüğü” adını verdiği novellasıyla, ölümünden birkaç gün önce zihninden geçenleri not defterine aktaran bir yazarın hikâyesini anlatarak, yakın çevresine adını duyurur. Şöhretini ise 1852 yılında “Bir Avcının Notları” ile pekiştirir. İvan gençlik yıllarında özel eğitiminden geri kalan zamanları avcılıkla geçirmiştir.

Yapıtlarındaki ince duygulu karakter çizimleri, lirik-müziksel dil onu Rus gerçekçiliğinin temsilcisi yapmakla kalmaz, dünya edebiyatının büyükleri arasına da sokar. Turgenyev, eserlerinde serflik ilişkilerinin insana aykırılığını, feodal-aristokrat Rusya'nın yıkılışını, yeni burjuva-demokratik güçlerin yükselişini gerçekçi biçimde yansıtmıştır.

Batıyla Doğu arasında kendini sıkışmış hisseden yazarın Çarlık Dönemi’nin Rus entelektüellerini irdelediği “Asilzade Yuvası" adlı romanı 1859 yılında yayınlanır.

1859 yılında annesi de ölünce, geriye kalan topraklar serfler ( toprak ağası adına çalışan köylü) arasında dağıtılırken Turgenyev’e de tüm hayatını rahatça idame ettirebileceği yüklü bir miras kalmıştır. Böylece dünyevi sorunlardan kurtulan yazar başyapıtı, “Babalar ve Oğullar” üzerinde çalışmaya başlar.

Gençliğinde köylü kızlara duyduğu ilgiyi ve bu ilişkilerden doğan bir gayrı meşru kızını saymazsak Turgenyev hiç evlenmemiş, babalığını üstlendiği bir çocuk sahibi olmamıştır.

Özel hayatı, gönül maceraları pek bilinmeyen Turgenyev’in otuzlu yaşlarda tanıştığı Pauline Viardot ise umutsuz bir aşk macerası olarak yaşamına damga vurmuştur. Altı farklı dili konuşabilen, iyi bir piyanist ve şarkıcı olan sevgilisi evli olduğu için bu çiftin yarı fiziksel, yarı duygusal beraberliği kısa süreli ilişkiler şeklinde uzun yıllar devam eder.

Bozkırda Bir Kral Lear (1870), Ham Toprak (1877) gibi eserleri eleştirmenlerden beklediği tepkiyi alamadı ve kendini mutsuz hisseden Turgenyev, son kez ülkesini terk edip hayatının son dönemini bir türlü vazgeçemediği kadının, Pauline Viardot’nun yakınlarında, Paris’te geçirdi.

Ivan Sergeyeviç Turgenyev, 3 Eylül 1883 tarihinde Fransa'da Paris yakınlarındaki Bougival kasabasında öldü. Ölmeden önceki arzusu uyarınca naaşı Rusya'ya getirildi ve Belinski'nin mezarının yanına gömüldü.

Ivan Sergeyeviç Turgenyev Kitapları - Eserleri
Babalar ve Oğullar
İlk Aşk
Duman
Lüzumsuz Bir Adamın Günlüğü
Avcının Notları
El Kapısında

Rudin - İlk Aşk - İlkbahar Selleri
Asilzade Yuvası
Ham Toprak
Mumu
Devrimden Önce
Üç Karşılaşma
Bahar Seli

Başkanın Ziyafeti - Parasızlık - Bekar
Faust
Hikâyeler I- II- III
Bozkırda Bir Kral Lear
Hikayeler I
Hikayeler II
Hikayeler III

Turgenyev'in Mektupları
Klara Miliç
Rudin
Rudin 2
Huzurlu Sessizlik (Öyküler Cilt 2)
Raif Efendi Hikayeler Arasında
Asya

Hayaletler
Taşralı Kadın
Bekar
Köyde Bir Ay
Kasaba Hekimi
Rüya
Seçilmiş əsərləri

Mutsuz Kız
Tuhaf Bir Hikaye
Düellocu
Parasha
Первая любовь

Ivan Sergeyeviç Turgenyev Alıntıları - Sözleri
Bülbül bize tarif edilemez bir coşkuyla dolu anlar bahşederken, gırtlağında yarı yarıya ezilmiş mutsuz bir böcek acılar içinde ölmektedir. (Avcının Notları)
Büyük bir sözcüktür, anne..! (Köyde Bir Ay)
... Ama Tanrı haksızlıklara göz yummaz. (Başkanın Ziyafeti - Parasızlık - Bekar)
İlk aşk, ihtilâlden farksızdır. (Bahar Seli)
Ruhunda tuhaf bir yorgunluk hissediyordu. (Ham Toprak)
Aşağıda ufku boydan boya kaplayan çam ormanının görkemli görünüşü denizi andırıyordu. Denizin de, çam ormanının da verdiği izlenim aynıdır; aynı dokunulmamış, el değmemiş bir güç engin, uçsuz bucaksız uzanır önünüzde. Yüzyıllık ormanın derinlerinden de, suyun ölümsüz diplerinden de aynı ses yükselir: “Benim seninle işim yok," der insana; “ben egemenim, sen ise ölmemek için çabala dur!” Ama orman (özellikle de her zaman yalnız, neredeyse sessiz, suskun çam ormanı) denize oranla çok daha tekdüze, hüzünlüdür. Deniz korkutur, okşar, her türlü renkleriyle oynar, her çeşit sesle konuşur; onun gibi yine sonsuzluk esintisi olan ama sonsuzluğu bize hiç de yabancı olmayan gökyüzünü yansıtır... Durağan, karanlık çam ormanı kasvetlice susar ya da insanoğlunun yüreğine önüne geçilemez bir güçle işleyerek boğuk, homurdanır. Bir günlük insan için, dün doğmuş, bugün ölecek olan insan için zordur ölümsüz İsis’in soğuk, doğrudan kendisine dikilmiş bakışına dayanmak. Doğal afetlerin buz gibi soluğu karşısında insanın yalnızca cesur gençlik umutları, hayalleri durulmaz, sönmez; hayır, bütün ruhu çöker, taş kesilir; son kardeşinin de yeryüzünden silinebileceğini ama bu çamların dallarında tek iğnenin titremeyeceğini hisseder insan. Yalnızlığını, zayıflığını, çaresizliğini hisseder ve telaşlı, gizli bir korkuyla kendini günlük küçük kaygılara, yaşamın endişelerine verir; kendi yarattığı bu dünyada yaşamak daha kolay gelir ona, burada kendi evindedir, burada kendi anlamına, gücüne inanmaya hâlâ cesaret etmektedir. (Huzurlu Sessizlik (Öyküler Cilt 2))

Onunla tartışmaya bayılıyorum, çünkü birbirimize söyleyebileceğimiz bütün ateşli sözcüklere rağmen birbirimize duyduğumuz dostluk hiç bizi terk etmiyor ve her sözcükte yer alıyor, oysa başkalarıyla her konuda anlaşabilirsiniz ve tartışacak bir şey bulmayabilirsiniz ama aranızda bir uçurum vardır. (Turgenyev'in Mektupları)
Ve önünde saygıyla eğildiğim her şeyi yaktım, yaktığım her şeyin önünde saygıyla eğildim..." (Asilzade Yuvası)
Kalbim...içimde olup bitenleri kim ve niçin öğrensin? (Rudin)
Kalbinin yoldaşını kaybetmek çok acı. Ama kaderin lüzumsuz;insan ümitsizliğe kapılmamalı, buna inan! (Başkanın Ziyafeti - Parasızlık - Bekar)
"Bilindiği üzere insan çok mutluyken beyni az çalışır. Huzur verici ve keyifli bir his, tatmin duygusu, tüm varlığa nüfuz eder; bu his kişiyi tüketir, benlik bilincini kaybettirir ve kötü huylu şairlerin dediği gibi, kişi artık salt mutluluğa ulaşmıştır." (Lüzumsuz Bir Adamın Günlüğü)
Öyle sanıyorum ki böyle gözlerle sadece ölümsüz ruhlar bakabilir... (Hayaletler)
"Ay, benim düşmanım," diye mırıldandı. "Sırıtması, canlılığı, ödünç alınmış ışığı, bir şeye yaramıyor olmasına rağmen gösterişli oluşu canımı sıkıyor. Yukarıda durmuş, dünyayla eğleniyor." (Raif Efendi Hikayeler Arasında)

Ruhunda tuhaf bir yorgunluk hissediyordu. (Ham Toprak)
Həyatda elə anlar və elə hisslər var ki... Bunları ancaq göstərmək və yanından ötüb keçmək olar. (Seçilmiş əsərləri)
Bu kadının yemek pişirmeden haberi bile yok. (Devrimden Önce)
Nelerde, kimlerde yanılmadım, hayal kırıklığına uğramadım ki!... Kaç kez boşuna sevindim, umuda kapıldım, öfkelendim, küçük düştüm! Kaç kez şahin gibi yükselirken , kabuğu ayaklar altında parçalanmış bir sümüklüböceğe döndüm!.. (Rudin - İlk Aşk - İlkbahar Selleri)
Onun için en gürültülü, patırtılı gün bile o kadar sessizdi ki, bize göre en sakin gecede bile sessizliğin bu derecesi bulunamaz.. (Mumu)
...

"Bu kadar üzgün görünmeye çalışmayın.
Acınmaya katlanamam."

... (İlk Aşk)
Mutsuz çocuklar hayatın gerçeklerini mutlu çocuklara göre daha erken öğrenir... (Mutsuz Kız)

---
Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/klara-milic-ivan-sergeyevic-turgenyev-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)