# Nefaset Lokantası - Tuğba Doğan Kitap özeti, konusu ve incelemesi

> Nefaset Lokantası kimin eseri? Nefaset Lokantası kitabının yazarı kimdir? Nefaset Lokantası konusu ve anafikri nedir? Nefaset Lokantası kitabı ne anlatıyor? Nefaset Lokantası PDF indirme linki var mı?  Nefaset Lokantası kitabının yazarı Tuğba Doğan kimdir? İşte Nefaset Lokantası kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi...

- Kaynak: Mardin Life
- URL: https://www.mardinlife.com/kitap/nefaset-lokantasi-tugba-dogan-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi
- Dil: tr-TR
- Yayın tarihi: 2022-07-26T11:00:03+03:00
- Güncelleme: 2022-07-26T11:00:03+03:00
- Yazar: Mardin Life
- Kategori: Kitap
- Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2022/07/26/tugba-dogan-kimdir-tugba-dogan-kitaplari-ve-sozleri-276140.jpg

Kitap Künyesi
 Yazar: Tuğba Doğan 
 Yayın Evi: Yapı Kredi Yayınları 
 İSBN: 9789750844867 
 Sayfa Sayısı: 128 
--reklam--
Nefaset Lokantası Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti
“Hatırlamak kalbin düşünmesidir. Bırak kalbin düşünsün. Hatırla.”

“Varoluşu anlamsız bulanları anlamıyordu. Ona göre varoluşun sorunu nihayetinde anlamsız değil aşırı anlamlı olmasıydı. Katlanması zor olan da anlamsızlığı değil sonsuzcasına uzayıp giden anlamlarıydı. Şu sakin sakin yürüyen insanların kafalarının içinde ne dolaplar, ruhlarında kim bilir ne tufanlar dönüyor, bedenlerinin içindeki katilleri, maktulleri, âlimleri, adileri saklamak için kim bilir nasıl mucizevi bir mücadele veriyorlardı.”

Bir ay önce, on altı yıldır çalıştığı gazeteden kovulmasının ardından Türkiye’yi terk edip Rio de Janeiro’ya yerleşme kararı alan gazeteci Salih’i, yıllardır müdavimi olduğu Nefaset Lokantası’nda, neredeyse ailesi haline gelen lokanta sahiplerinin düzenlediği veda yemeğinde başka bir “sonun başlangıcı” beklemektedir.

Salih’in, kendi deyimiyle “zehirlenmiş bir topraktan” gitme hayali önce bir geçmiş aşk hikâyesine, sonra çocukluk hikâyesine takılır. Belleğin labirentlerinde geçmişe yapılan bu yolculukta iç içe geçen zaman parçaları, bir yandan bugüne bulaşıp onu belirsiz bir boşlukta asılı bırakırken, bir yandan da geleceği bulanıklaştırır.

“Musa’nın Uykusu” ile tanıdığımız Tuğba Doğan ikinci kitabı Nefaset Lokantası ile günümüz Türkiyesi’nde hayatın somut gerçeklikleriyle boğuşan bireyin açmazlarını, ana karakteri Salih’in bakış açısıyla ele alırken, zaman ve coğrafya ikiliğinin kıskacında dile gelen varoluşun içsesini de anlatıya dahil ediyor.
Kişi arzusuysa coğrafya kaderdir.
--reklam--
Nefaset Lokantası Alıntıları - Sözleri
İnsanlara söylemeyi en çok sevdiğim kelime "Haklısın" Birine durmadan haklısın dersen onu etkisiz hale getirirsin.
"İnsanoğlu ne kadar iyimser. Mutluluğu çoktan geçmiş değil de hep gelecek bir şey gibi düşünüyor."
“insanın evi kitaplarının olduğu yerdir”
"Düşmanlar birbirini dostlardan daha iyi tanır."
"Kimse kimseyi gerçekte tanımıyor."
Hayatın boyunca kimseye 'Efendim' deme oğlum.İnsan efendi değildir.
"Sevgiyi anlamanın tek yolu sevmektir."
Duygularını düşünebilmeli ve düşüncelerini de mümkün olan her şekilde hissedebilmelisin Salihciğim. O zaman varlığın bir vehim olmaktan çıkıp bir gerçeklik olabilir.
“Bundan sonra da bu şarkı, Afitap Hanım’ı hiç ummadığı bir anda avlayan anevrizma gibi onu en olmadık yerlerde yakalayacak, herhangi bir olay ya da sözle bir yerlerde bir düğmeye basılmış gibi tekrar tekrar çalmaya başlayacak, Salih kendinden başka kimsenin duymadığı bu şarkıyı ömrü boyunca olur olmaz yerlerde defalarca dinleyecek, Nihan’ın adını upuzun bir ah gibi içinde gezdirecekti.”
İnsan her şeye alışır. İnsan güzel şeylere daha çabuk alışır.
--reklam--
Nefaset Lokantası İncelemesi - Şahsi Yorumlar
"Hatırlamak kalbin düşünmesidir.Bırak kalbin düşünsün. Hatırla.": “Sadece içimde susmak bilmeyen bir ses olduğu için yazıyorum.” diyen Sylvia Plath gibi eğer bu kitap hakkında bir şey yazmazsam içimdeki sesin susmayacağını düşünerek yazıyorum. Şayet bu kitap için bir şey yazmazsam kitabın güzelliğini anlatmadığım ve başkalarına okuması için yol göstermediğimden ötürü pişmanlık duyacaktım.
Kitabı bitirdim ve göğsüme bastırdım, arkama yaslandım, bacaklarımı masanın üzerine uzattım. Uzunca bir süre tavanı izledim kulağımdaki müzikle. Hayır, dedim, bu bir kitap değil. Bu yaşamın ta kendisi. Bu insanı bazen yüksek dağ tepelerine çıkarıp derin ve temiz nefeslere boğan; aynı zamanda yerin dibine, merkeze, magmaya indirip cayır cayır yakan eşsiz bir deneyim. Şu an içimdeki hisleri duysanız ne yapacağınızı şaşırırdınız. Bir tepeye çıkıp deli gibi haykırmak istiyorum! Kahkahalar atmak ve ardından tırnaklarımı toprağa geçirerek ağlamak. Hıçkırıklara boğularak. Cenin gibi bükülüp kaybolmak, yok olmak istercesine!
Kitabın başında “Herkesin ağlaması kendine benzer.” diyor yazar. İçe kapanık olan sessizce, belli belirsiz. Dışa dönük olan hıçkırıklarla, kederi her şekilde belli eden cinsten. Kitapta bir mektup yeri var ki kendimi kaybettiğimi hissettim, kitabı masaya bırakıp ağlamaya başladım ki aklıma yazarın ağlamakla ilgili bu sözü geldi. Kendime baktım içe dönüp, ben nasıl ağlıyorum? Gözyaşlarını her zaman özel buldum, bu yüzden birilerinin yanında ağlamaktan hep kaçındım. Kötü hissettiğimde, ağladığımda, ailemden veya arkadaşlarımdan kimse ağladığımı fark etmedi. “Ağladın mı sen?” sorusunu sadece boğazıma su kaçtığı için çok öksürdüğümden gözlerimden yaş geldiğini fark etmeleri sonucu duymuştum. Aslında bunu birisi sorduğunda da diğerlerinin de pek umrunda olmadığını fark etmiştim :)

Bir yere ait hissedememe duygusunun nasıl olduğunu bilir misiniz? Hani herkes yerini bulmuştur, tüm puzzle parçaları yerine oturmuştur da siz puzzle çerçevesi içinde hiçbir yerde yeriniz olmadığını görürsünüz. Sizin dışarda kaldığınızı görünce zoraki bir iyilikle size yer açmaya girişirler ama nafile olduğunu bilirsiniz. Daha nasıl anlatılır bilmiyorum inanın. Çok küçüklüğümden beri hissettiğim yakamı bırakmayan lanet bir duygu bu belki benimle birlikte binlerce insanın yaşadığı. Asıl karakterimiz Salih’in de yaşadığı duygu bu. Annesi ve babası o daha ufakken öldüğünde başlayan ve onu başka bir ülkede yaşama kararına iten. Aslında Salihle bu konuda çok da farklı olmadığımızı görüyorum, aileden kaynaklanması bakımından. İnsanın kendini bulduğu ilk ev kendi ailesinin evi ve buraya bir kere ait hissedemezse de pek bir yere ait olamıyor galiba. Umutlara tutunuyor, belki başka bir şehirde, belki başka bir ülkede, belki kendi kurduğum ailede ait hissedeceğim kendimi diye. Bilmiyorum sanırım bunun sonu yok. İnsanın dünyada kendini piç hissetmesi kadar ağır gelen bir duygu yok belki de. Piç’in kelime anlamına bakıldığında babası belirsiz çocuk anlamında kullanırız halk ağzında. Yasal anlamı anne ile baba arasında evlilik bağı olmadan doğmuş çocuktur. Şu an bir ev içinde olabilirim ama neyim ben? Kimim? Hangi soyad benim? Öz babamın mı üvey babamın mı? Biyolojik bir babanın, hayatın ve evrenin yaşadığım duygular umrunda değilse piç değil de neyim ben? Annem babam olabilir çok sağlıklı mutlu huzurlu bir yaşantım da olabilir ama şu hayata ait hissetmiyorsam bir piç değil de neyim ben? İşte asıl piç denen şey bu! Duymayanlara duyrulur. Öyle babası belli değil diye ağızlara yapışan çocuklara yaftalanan o kelimenin asıl anlamı budur.
Biliyorum bir varoluş sancısı bu. Bu bittiğinde bir bebek çığlığı duyulacak. Tertemiz hava görmemiş ciğerler solumaya başlayacak bir zamanlar bu sancıyı çekenler gibi. Hayat devam edecek, gözeneklerinde insanlar kendilerini hala önemli sayarak koştururken dünya dönecek.. dönecek…
Bu kitaba tutunmamın en büyük sebebi bu sıralar iyice depreşen bu duygu yükünü bu kitabın içinde bulmamdı. Sımsıkı sarıldım bu yüzden.

Okurken şunu fark ettim ki, belli şeyler yaşamayan insanlar bu kitaptan o coşkun hazzı alamayacak. Evet üzgünüm, bunun böyle olduğuna eminim hatta. Çünkü kitapta sizi çarpan en büyük şey yaşantılarınızda hissettiğiniz olaylarla bütünleşip nefes almaya başlaması. Sizden habersiz orada büyümüş bir varlığı karşınıza getirip bak, diyor.. Bunu sen büyüttün yüreğinde ama nasıl büyüdüğünü bile fark etmedin. Karşınızda onu görünce sarılıyorsunuz ona. Ve anılarınıza, ve geçmişinize ve bir zamanlar hayatınız olan o şeye/kişiye, o kokuya, o nefese, o görüntüye, o gözlere…

Nefaset Lokantası sizi hayatınızın “hiç bitmese bu an…” dediğiniz anlara götürüyor. O size artık ağır gelmiş bedenlerinizden çıkarıp geçmişe götürüyor. Ve aslında en çok geleceğe… Yaşayamadığınız anlara, yaşamak isteyip yaşayamadığınız o geleceğin nostaljisine.. Tutamadığınız elleri tutuyorsunuz. Gidemediğiniz yerlere. Öpemediğiniz dudaklara…

Yaşanmamış, cesaret edilememiş şeylerin acı hüznü. Söylenmemiş sözlerin ağırlığı, boğazı düğümlerle doldurup konuşturmayan şimdilerde. Evet dönüş hep hafızayla mümkün geçmişe. Ama değiştirmek mümkün değil onu. Oysa gelecek tertemiz uzanmakta önümüzde. Belki onu da heba edeceğiz belki ufak mutluluklarla boyayacağız.

Kitaba ilişiyor gözüm. Kapağında köşede duran kedi başını bana çevirmiş “Eee bu kadar mı anlatacakların?” diye soruyor. Hayır güzel kedicik. Henüz bitmedi, biraz daha ağrıtacağım başlarını okuyanların:)

Tuğba Doğan, dilerim o kadar çok kitap yazar ki hepsinde kaybolmak sonra kendimizi bulup çıkmak nasip olur. İnsanı çeken, mıknatıs gibi bir dili var yazarımızın. Geçmişe dönüşler, kafa karıştırmadan karakterin duygu durumlarını ortaya koyuyor. Mesele olay örgüsünün özgünlüğü ve yaratıcılığından ziyade- ki bunlar da harika- romandaki her karakterde yaşamımızdan kişiler bulmamız ve onları içten bulmamız. Duyguların dile getirilişine tek kelime bulamıyorum. Her duyguda “evet bende bir zamanlar…” diye düşündürüyor insanı. Kendinizi ve kendinizden de öte ruhunuzu buluyorsunuz…

Ve ayrıca rock_sema birlikte okumak ayrı özeldi, çok teşekkür ederim dostum

---
Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/nefaset-lokantasi-tugba-dogan-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)