# Ölüyordum Geçerken Uğradım - Can Gürses Kitap özeti, konusu ve incelemesi

> Ölüyordum Geçerken Uğradım kimin eseri? Ölüyordum Geçerken Uğradım kitabının yazarı kimdir? Ölüyordum Geçerken Uğradım konusu ve anafikri nedir? Ölüyordum Geçerken Uğradım kitabı ne anlatıyor? Ölüyordum Geçerken Uğradım PDF indirme linki var mı?  Ölüyordum Geçerken Uğradım kitabının yazarı Can Gürses kimdir? İşte Ölüyordum Geçerken Uğradım kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi...

- Kaynak: Mardin Life
- URL: https://www.mardinlife.com/kitap/oluyordum-gecerken-ugradim-can-gurses-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi
- Dil: tr-TR
- Yayın tarihi: 2022-07-24T05:00:03+03:00
- Güncelleme: 2022-07-24T05:00:03+03:00
- Yazar: Mardin Life
- Kategori: Kitap
- Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2022/07/24/can-gurses-kimdir-can-gurses-kitaplari-ve-sozleri-274635.jpg

Kitap Künyesi
 Yazar: Can Gürses 
 Yayın Evi: Ayrıntı Yayınları 
 İSBN: 9786053142249 
 Sayfa Sayısı: 480 
--reklam--
Ölüyordum Geçerken Uğradım Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti
Aşk politiktir. Çünkü bir insanı bekleyen bir insan, bu dünyadan umudunu kesmemiştir. Bir insanı beklemek, sosyalizmden hatta anarşizmden bile ütopiktir.
İki âşığın buluşması, tüm ütopyaların ümididir.”

Âşıkların bir günü on yıla bedeldir, düşüncesinden yola çıkan roman, 1932 Ekim ayının on gününde geçiyor. Zamanın akrep ve yelkovanı âşıklar olunca, bu on günde okur yüzyıllık bir gezintiye çıkıyor. Şehir, kültürü ve diliyle, sokağı ve siyasetiyle, sanatı ve mimarisiyle akıl almaz bir hızda değişirken, âşıkları dünyadan soyutlayan aşksa büyük bir inat, tutku ve acıyla değişmemekte direniyor. Aşkın değişmezliği, İstanbul’un yüzyıllık değişimini gölgede bırakıyor.
Aşkın tarihinin tıpkı ülkenin tarihi gibi zaman denen kısır döngü içinde kendini tekrar edişini anlatırken yazar Can Gürses, önceki romanlarında da kendine mesele ettiği Türkçenin yüzyıl içindeki evrimini de ustalıkla “dil”e getiriyor. Aşkın gerçeküstülüğü, ülkenin gerçekleriyle bir arada okununca ortaya hayata dönüşmüş edebiyat çıkıyor.
--reklam--
Ölüyordum Geçerken Uğradım Alıntıları - Sözleri
"Dünyadaki en yalnız kişi, sevdiği uyurken uyanık olandır. Sevdiğinizin uykuya ihtiyaç duyması, artık size ihtiyaç duymamasındandır. Uyuyabilen insan aşka alışmış, sevgiyi gündelik bir teferruat gibi görmeye başlamıştır."
"Sevilen bir kadın, dünyanın en kusursuz kadınından bile güzel görünür göze."
Giden mi acıyı yüklenir, kalan mı?
"Çoraplarım da erkeklerim gibi çabuk kaçıyor."
"Kaybetme korkusu, kaybetmenin kendisinden bile kuvvetlidir."
"Aşk politiktir. Çünkü bir insanı bekleyen bir insan, bu dünyadan umudunu kesmemiştir."
Hiçbirini istemiyordum. Kimsenin canı istediğinde hayatımdan defolup gitmeye, canı istediğinde çıkıp gelmeye hakkı yoktu.
“Çünkü özgürlüğüne değil hüznüne kavuşmak üzere doğar insan .”
"Yalnızlığın acısı, başka bir insanın verebileceği acıdan daha saf, daha temiz."
Uyku, kimisi için çöken bir rehavet, kimi içinse çekilen bir eziyettir.
-Dışardan bir isteğin?
-Sen.
-Hoşça kal.
Bir yeri cennet yapan denizi, havası değildi. Bir yeri cennet yapan o yeri beraber yaşanmasını bilen insanlardı.
"Saklamaya çalışma, nafile.
Sevda, çocuk gözlerinden uyku gibi akıyor."

 Reşat Nuri Güntekin
Aşk politiktir. Çünkü bir insanı bekleyen bir insan, bu dünyadan umudunu kesmemiştir.
Acıyı tatlı söyleyene dost denir.
--reklam--
Ölüyordum Geçerken Uğradım İncelemesi - Şahsi Yorumlar
Bazı kitaplar vardır ya tekrar tekrar okumak istersiniz. Okuduktan sonra da içinizde ince bir sızı olarak kalır. Bana böyle hissettiren bir kitapla geldim bugün. Nostaljik, alaturka, yenilenmeye açık, ümitsiz, kararlı, acıklı ve güçlü…
3 yıl önce okumuştum ilk kez. Sanırım son yıllarda beni en çok etkileyen kitaplardan oldu “Ölüyordum Geçerken Uğradım”.
Nafiz ve Mahur. Nafiz eve kapanmış, dışarı çıkamayan Mahur’a tutkun. Mahur ise özgürlüğüne tutkun, güçlü. Kendini tükettiğini bilse de Nafiz’e âşık. Demlenmiş çay renginde ve bademezmesi tadındaki aşklarının eşliğinde ülkenin 100 yılı… Aşıkların bir günü on yıla bedeldir diyor @can_grss kitabın arka yazısında. Mahur ile Nafiz’in 1932 yılında başlayan hikayeleri 2020’lere kadar sürüyor. Bu yüz yıl Mahur ve Nafiz’in on günü şeklinde anatılıyor. Mahur bir günde 4 mevsimi birden yaşıyor, değişen İstanbul’u izliyor, geziyor.  Mahur’un yaşananlara kayıtsız kalmaması, duygu değişimlerinin mevsimler kadar hızlı olması ilk başta tuhaf gelse de alışınca kendinizi kaptırıyorsunuz duygu değişimlerine de zamanın akışına da. Nafiz ve Mahur’un düşüncelerinin ayrı bölümlerde değil de  art arda verilmesi de acaba birbirlerini tamamlamalarına bir gönderme miydi bilmiyorum ama o kadar hoşuma gitti ki. Nafiz’in alaturkalığına karşı Mahur’un değişen dünyaya ayak uydurması, Nafiz’in dilinin hep eskide kalırken Mahur’un sürekli kendini yenilemesi,  Nafiz’in “oblomovluk”u...Öyle bir “oblomovluk” ki Mahur’la sadece evlerinde yaşamak ideal bir hayat Nafiz için. Bu Mahur’a yetmese de tek çıkış noktası yine Nafiz’in kapısı…Kendini sürekli geri dönmemecesine çıktığı Nafiz’in kapısında bulan Mahur’un duyguları ve onu çaresizce bekleyen, kapının her çalışında sevgilisini görmeyi bekleyen Nafiz’in korkuları. O kadar gerçekti ki ikisi de… 
Plaklarıyla, radyosuyla, televizyonuyla, müzikleriyle, kültürü ile değişen İstanbul’a,  Türkiye’ye onların aşkı, kararsızlıkları, korkuları üstünden bakmak farklı bir serüvendi. Can Gürses’i de isminden dolayı hep erkek olarak düşünmenin utancı da üstümde iyi ki okumuşum…
“İki aşığın buluşması, tüm ütopyaların ümididir" (İlknur Kılıç Kurtcebe) 
"Aynı havayı değil aynı ateşi solumaktır aşk. Her nefeste biraz daha biraz daha zehirlenmektir. Kanının değil ruhunun kaynamasıdır aşk. Eriyememek, yok olamamaktır. Kavurucu bir çileye saplanmaktır. Dünyayı yakıp kül ettiğini sanırken yalnızca kendinin katili olmaktır. Aynı ateşin sevişen iki arsız alevi olmaktır aşk. Daimi bir kavgaya tutuşmaktır. Hiddetle çarpışmak, çarpıştıkça çoğalmaktır. Nefessiz kalıncaya dek yanmak. Ölmek için yalvarmak. Ölememek ve yaşayamamaktır aşk."

1920'lerin sonlarında kendini eve kapamış, insanlardan kaçan, değişmemekte direnen, ressam Nafiz ile şair, yazar, mütercim, özgürlük sevdalısı Mahur'un tutkulu aşklarının 10 gününü konu olan Ölüyordum Geçerken Uğradım, 1932 yılının Ekim ayında geçiyor. Ve tüm akışı "bir Mahur'dan dinliyoruz, bir Nafiz'den. İki farklı dilden okuyoruz tutkulu aşklarını: Mahur bugünden seslenirken, Nafiz geçmişin diliyle sarmalıyor biz okuyucuyu.

Aşklarının 1 gününü 10 yıla sığdıran, 10 günde 1 asrı yaşayan Mahur ve Nafiz'le birlikte birçok değişime de, denizlerin coşması derelerin taşması gibi, çoğala çoğala tanıklık ediyoruz.

Eski silüetinden zerre eser kalmamış, ranta teslim olmuş şehri İstanbul gibi betonlaşmış yüreklerin attığı bir dünyada; katliamlara, zulme, idamlara, insan eliyle yaratılan doğa felaketlerine, kadın cinayetlerine, sürgünlere vd. karşı söyleyecek kelimeleri de vardır Mahur ve Nafiz'in. Sessiz bir gemi gibi süzülmezler engin denizlerinden. "Tramvay kırmızısı" öykülerini sadece Nafiz'in resimlerindeki koyu mavilikler süslemez. Memleketin kalbine vurulan her ağır darbeden sonra, kanadı kırılan güvercin misali tutmaz onların da kanatları...

Tutkulu aşk onların ki... Defalarca, gelmemecesine çıktığı kapıdan tekrar Nafiz'in kollarına getiren Mahurca duygular; her kapı çalındığında Nafiz'in yüreğindeki korkular, "insan bir kereliğine uğradığı yere bin bir kere dönüyorsa bu işte bir aşk var demektir" cümlesinde anlam kazanırken, "iki âşığın buluşması, tüm ütopyaların ümididir" cümlesini de yüreğimize kazıyor adeta...

İki tutkulu âşık onlar... Mahur ve Nafiz... Çayda demlenen aşklarına derin bir İstanbul sevdası eşliğinde şahitlik ederken;, Hacibekir'den alınan bademezmesi lezzetiyle yaptıkları masabaşı sohbetlerine misafir olurken; Nafiz'in denize, Mahur'a olan derin tutkusunun, korkularının, mutsuzluğunun, eve kapanışının hikâyesini öğrenirken; yazarın yüreğinden geçen duyguların ateşiyle kavrulurken; Mahur'un Müjgan'la olan vedalaşmasında Atilla İlhan'ın dizilerinde kaybolurken, insan kalabilmenin koşullarını sorguluyorsunuz.

Ben, 89 doğumlu genç yazarımızın güçlü kalemine hayran kaldım. O kadar altını çizdiğim satırlar oldu ki, edebiyat adına mutlu oldum. Dildeki ustalığı karşısında ise umudumu yeşerttim. O yüzden de çok okuyucusu olsun isterim Can Gürses'in.

Özetle, 100 yıllık tarihin akışında, şarkılarla şiirlerle, sevinçlerle hüzünlerle, gözyaşlarıyla bezeli, şölen havasında, bellek tazeleyen eşsiz bir roman sizi bekliyor. (Semra Ok) 
Tutkulu aşk kör eder: Hızlandırılmış Türkiye tarihi ve buna eşlik eden tutkulu bir aşkın hikayesi.
Yazarın yaşıyla değerlendirildiğinde evet umut vaadediyor diyebilirim.Bir sonraki kitabını merak eder miyim? Evet ederim.Ancak Nafiz bölümleri kendini biraz fazla tekrar etmiş ve beni sıktı açıkçası, sabretmeseydim yarım bırakabilirdim.
İlerleyen bölümlerde Mahur'un dısardaki hayatı ve Beyoğlu anlatımları, yazarlarla karşılaşmalar güzeldi.
Talat karakteri keşke biraz daha fazla olsaydı Mahur'un bölümlerinde.(gerçi biraz daha fazla olsa Nafiz toz olurdu ama :)) Vıcık vıcık Nafiz aşkı beni boğdu.Gençlere tavsiye olunur. :)) (dilek çağlayık) 
--reklam--
Ölüyordum Geçerken Uğradım PDF indirme linki var mı?
--reklam--
Can Gürses - Ölüyordum Geçerken Uğradım kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Ölüyordum Geçerken Uğradım PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.
Kitabın Yazarı Can Gürses Kimdir?
6 Temmuz 1989 yılında İstanbul'da dünyaya gelmiştir. Reklamcı yazar yazar/can-kartoglu 'nun kızıdır.

2003-2007 yılları arasında VKV Koç Özel Liseinden Cervantes'in Don Kişot'u, Oğuz Atay'ın Tutunamayanlar'ı ve Bulgakov'un Usta ile Margarita'sı üzerinden ironi-yazar-toplum ilişkisini tartıştığı tezinden tam not alarak, International Baccalaureate (Uluslararası Diploma) ile mezun olmuştur.

2007-2010 yılları arasında İngiltere'de The University of Kent'te Karşılaştırmalı Edebiyat ve Film Bölümlerini Krzysztof Kieslowski'nin Aşk Üzerine Kısa Bir Film, Mavi ve Veronique'in İkili Yaşamı filmleri üzerinden gerçekliğin kurmacalığını tartıştığı tezi ile en yüksek ikinci dereceyle bitirmiştir.

Can Gürses, İskoçya'da The University of Edinburgh'ta Karşılaştırmalı Edebiyat dalındaki yüksek lisans eğitimini, Orhan Pamuk'un Beyaz Kale romanı ve Amin Maalof'un Afrikalı Leo romanı üzerinden kimliğin Doğu-Batı ve ben-öteki parçalanmasını çözümlediği teziyle tamamlamıştır.

2010-2012 yılları arasında Edinburgh ve İstanbul'da En Güzel Günlerini Demek Bensiz Yaşadın adını taşıyan romanını yazmış ve Bilgi Üniversitesinde İngilizce Öğretmenliği Bölümünde Eleştirel Düşünce ile İngiliz Dili ve Edebiyatı derslerini vermiştir.
--reklam--
Can Gürses Kitapları - Eserleri
En Güzel Günlerini Demek Bensiz Yaşadın
Ölüyordum Geçerken Uğradım
Kırık Beyaz
İnce ile Uzun 3 Kazablanka
İnce ile Uzun 2 Büyümüş De Küçülmüş Deniz Kızı
İnce ile Uzun Acıbadem Kurabiyesi
--reklam--
Can Gürses Alıntıları - Sözleri
Bana öğretilen, insanın nasıl mutlu oluyorsa öyle yaşaması değil, nasıl alıştırılmışsa öyle yaşaması. Mutlu olmaya alıştırılan çocuk var mı? (En Güzel Günlerini Demek Bensiz Yaşadın)
Hayatta tek aşırılığım okuduğum kitaplar. Her insanın doğası gereği bir aşırılığı olmalı. Aşırılığı olmayan insandan korkmalı. (Kırık Beyaz)
Bir yeri cennet yapan denizi, havası değildi. Bir yeri cennet yapan o yeri beraber yaşanmasını bilen insanlardı. (Ölüyordum Geçerken Uğradım)
Er ya da geç, hayat hep birlikte yaşanabilecek... (En Güzel Günlerini Demek Bensiz Yaşadın)
Hiçbirini istemiyordum. Kimsenin canı istediğinde hayatımdan defolup gitmeye, canı istediğinde çıkıp gelmeye hakkı yoktu. (Ölüyordum Geçerken Uğradım)
Birbirimizden nefret edelim diye mi sevgiyi yaratmışız? (En Güzel Günlerini Demek Bensiz Yaşadın)
“Çünkü özgürlüğüne değil hüznüne kavuşmak üzere doğar insan .” (Ölüyordum Geçerken Uğradım)
Her kafadan bir ses bir de kıl çıkar. Sesler uzadıkça çirkinleşir. Kıllar uzadıkça güzelleşir. (En Güzel Günlerini Demek Bensiz Yaşadın)
Er ya da geç, ülkeleri canavarlar değil halk yönetecek. (En Güzel Günlerini Demek Bensiz Yaşadın)
Acıyı tatlı söyleyene dost denir. (Ölüyordum Geçerken Uğradım)
Ben bayılıyorum Topik'e de İrmik'e de. Hele hele bu İrmik'e! Neden biliyor musun? Emek istediği için. Sabır istediği için. Sen hiç bir tencereye bir paket İrmik döküp uzun uzun karıştırdın mı? (En Güzel Günlerini Demek Bensiz Yaşadın)
Rüyalarımızın senaristi korkularımız değil de kim ? (En Güzel Günlerini Demek Bensiz Yaşadın)
Seçme şansım olsaydı, dünyaya kaset olarak gelmek isterdim.Çünkü tek bir ses, bir sürü fotoğraftan meydana gelir.Bir tek fotoğraf azdır.Bir tek ses çoktur.Çok olmak daha iyidir. (En Güzel Günlerini Demek Bensiz Yaşadın)
Giden mi acıyı yüklenir, kalan mı? (Ölüyordum Geçerken Uğradım)
"Sevilen bir kadın, dünyanın en kusursuz kadınından bile güzel görünür göze." (Ölüyordum Geçerken Uğradım)
Uyku, kimisi için çöken bir rehavet, kimi içinse çekilen bir eziyettir. (Ölüyordum Geçerken Uğradım)
Bir kavuşma, hiçbir şey olmamış gibi yapalım diye mi yaşanır? (En Güzel Günlerini Demek Bensiz Yaşadın)
Sevgiden payına ne kadar düşmüşse o kadar insan olmuşsundur. (Kırık Beyaz)
"Yalnızlığın acısı, başka bir insanın verebileceği acıdan daha saf, daha temiz." (Ölüyordum Geçerken Uğradım)
"Dünyadaki en yalnız kişi, sevdiği uyurken uyanık olandır. Sevdiğinizin uykuya ihtiyaç duyması, artık size ihtiyaç duymamasındandır. Uyuyabilen insan aşka alışmış, sevgiyi gündelik bir teferruat gibi görmeye başlamıştır." (Ölüyordum Geçerken Uğradım)

---
Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/oluyordum-gecerken-ugradim-can-gurses-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)