# Safahat 5 - Mehmet Akif Ersoy Kitap özeti, konusu ve incelemesi

> Safahat 5 kimin eseri? Safahat 5 kitabının yazarı kimdir? Safahat 5 konusu ve anafikri nedir? Safahat 5 kitabı ne anlatıyor? Safahat 5 PDF indirme linki var mı?  Safahat 5 kitabının yazarı Mehmet Akif Ersoy kimdir? İşte Safahat 5 kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi...

- Kaynak: Mardin Life
- URL: https://www.mardinlife.com/kitap/safahat-5-mehmet-akif-ersoy-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi
- Dil: tr-TR
- Yayın tarihi: 2022-03-23T06:00:06+03:00
- Güncelleme: 2022-03-23T06:00:06+03:00
- Yazar: Mardin Life
- Kategori: Kitap
- Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2022/03/23/mehmet-akif-ersoy-kimdir-mehmet-akif-ersoy-kitaplari-ve-sozleri-183261.jpg

Kitap Künyesi
 Yazar: Mehmet Akif Ersoy 
 Editör: Fazıl Gökçek 
 Yayın Evi: Dergah Yayınları 
 İSBN: 9789759950880 
 Sayfa Sayısı: 102 
--reklam--
Safahat 5 Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti
Tamamı on şiirden meydana gelen Hatıralar' daki şiirlerden dördü, bazı ayet ve hadislerin manzum yorumudur ve bu yönüyle Safahat' ın üçüncü kitabı olan Hakkın Şiirlerin7deki şiirlere benzer. Kitaptaki en önemli ve bir bakıma adını veren şiir "Berlin Hatıraları'dır. Şairin Birinci Dünya Savaşı sırasında yaptığı Berlin seyahatinin izlenimlerini yansıtan bu şiir, onun İslam dünyası ile Batı'yı gözlemlerine dayanarak karşılaştırmış olmasıyla önemlidir. Kitaptaki "Necid  Çöllerinden Medine'ye" ve "El Uskur'da" şiirleride şairin Arabistan ve Mısır seyahat izlenimlerinin ürünleridir. Bu şiirlerin tamamının ortak noktası, bizim için bir felaketle sonuçlanan Birinci Dünya Savaşı yıllarında kaleme alınmış olmaları ve bu yüzden Balkan Savaşı'nın acılarını yansıtan Hakkın Sesleri'ndeki gibi hüzün ve karamsarlığın egemen olmasıdır.

 
--reklam--
Safahat 5 Alıntıları - Sözleri
" Boşalmasıyla o esnâda üç beş iskemle,
Oturdu karşıma bir kır sakallı âdemle,
Ridâ-yı mâteme girmiş felâket arkadaşı;
Sevimli bir de küçük kız... Ya beş, ya altı yaşı.
Reîs-i ailenin pek vakûr olan hüznü,
Biraz da reng-i tecellüle kaplıyor yüzünü.
Kadın da öylece göstermek istiyor temkîn;
Sönük nazarları lâkin bükâ kadar gâm-kîn!
Zehirli bir düğüm olmuş dudaklarında keder,
Çözülmüyor, onu ancak çözerse girye çözer!
Solunda erkeğinin ibtisâm-ı cebrîsi ,
Sağında yavrusunun inşirâh-ı fıtrîsi,
Önünde nâmütenâhî nazar-rübâ safahât,
Enîn-i rûhunu bir türlü etmiyor iskât.
Görünmüş olmalı bir şey ki, sonradan gözüne;
Götürdü mendili bîçâre ansızın yüzüne.
– Ne var hicâb edecek bunda ey zavallı kadın?
Değil mi bir anasın sen, ölen de evlâdın?
O haklı girye-i hicrânı habse kalkışmak,
Hudâ bilir ki, hatâdır... Günâha girme, bırak!
Bırak merâret-i rûhun buram buram insin...
Boşanmadan dinecek bir belâ mıdır ye’sin?
Seyirci farzediyorsan muhîti mâtemine;
Yabancı hangi nazardır bükâ-yi mahremine?
Nihâyet arkadaşım var, değil mi, sonra da ben?
Vebâli boynuna olsun, eğer bu zanda isen!
Mesâibin ezelî âşinâsı varsa, biziz:
Cihanda bir günümüz geçmemiş felâketsiz!
Sürûra kalsa da bîgâne müslüman yüreği;
Bilir te’essür-i ma’sûm önünde inlemeyi.
Onunla söyleşilir en acıklı hicranlar,
Ki her figânı açık bir lisan kadar anlar.
O halde anlaşarak paylaşın melâlinizi.
İşitmek istiyorum, çünkü, hasbihâlinizi.

Senin nedir bakalım gizli gizli feryâdın?
Evet; boyunca berâber yetişmiş evlâdın,
Henüz bahâr-ı hayatında pâymâl olarak,
Fidan vücûdunu yutmuş yabancı bir toprak;
Ki nerde belli değil... Bilmek istesen de muhâl.
Olanca yâdı bugün bir çamurlu, kanlı hayâl!
O yâdı rûhuna gömdün ki bir vazîfendir.
'Unut!' demek açılan kabri görmemektendir.
Hayır, demem... Bilirim pek vefâlıdır o mezâr.
Fakat, düşün, niye etmiş hayâtı istihkâr?
Düşün, neden bu çocuk yaktı gitti annesini?
Evet, yaşatmak için ümmehâtın akdesini ,
'Fedâ-yı can edeceksin!' demiş “vatan” hissi...
Demek: Heder değil oğlun, vatan fedâîsi.
Bilir misin ne kadar anne var bugün, yasta,
Tunus’ta, sonra Cezayir’de, sonra Kafkas’ta?
Götür de kalbine bir kerre ey kadın elini;
Düşün zavallıların sernüvişt-i erzelini;
Ne ibtilâ! Ne musîbet! Cihan cihân olalı,
Bu ızdırâbı , emînim ki, çekmiş olmamalı.
Hesâba katmıyorum şimdilik bizim yakada
Sönen ocakları; lâkin zavallı Afrika’da,
Yüz elli bin kadının tütmüyor bugün bacası.
Ne körpe oğlu denilmiş, ne ihtiyar kocası,
Tutup tutup getirilmiş -Fransız askerine
Siperlik etmek için- saff-ı harbin önlerine.
O ümmehâtı, o zevcâtı bir düşünmelisin:
Kimin hesâbına ölmüş, desin de inlemesin,
Anarken oğlunu, bîçâre, yâhud erkeğini?
'Kimin hesâbına?..' Bir söz ki: Parçalar beyni!
Bakınca kasdolunan gâyenin şenâ’atine,
Ne olsa çıldırır insan işin fecâ’atine.
Ne milletin şerefiyçin, ne kendi şânın için!
Fedâ-yı cân edeceksin adüvv-i cânın için!
Geber ki sen: Baba yurdun, harîm-i namusun
Yabancı ökçeler altında çiğnenip dursun!
Gebermek istemiyorsun değil mi? Bak ne olur:
Rehin bıraktığın efrâd-ı âilen tutulur,
Birer birer ezilir. Hem nasıl vesâitle:
Yanardı havsalan imkân olaydı tahlîle.

Biraz da geçmeyi ister misin bizim yakaya?
Al işte, bir günü mâtemsiz olmayan Asya!
O eski ma’bed-i irfân, o mehd-i İbrâhîm;
O şimdi, boynu bükülmüş zavallı hâk-i yetîm!
Zamân-ı rüşdünü andıkça ağlasın dursun,
İkiz vesâyeti altında İngiliz’le Rus’un.
Sülük benizli vasîler ne emdiler kanını,
Mecâli kalmadı artık çıkardılar canını!
Bütün hazâini Hind’in, o muhteşem yurdun,
Gider de hırsını teskîne üç şakî lordun;
Zavallı yerliyi kıtlık zaman zaman kemirir;
Bu, kan tükürmeye baksın... O, muttasıl semirir!
Hukûk-i millete hâkim denî bir istibdâd.
Hayâtı, rûhu soyulmuş yığın yığın ecsâd
Verir de hepsini kalmazsa hiç mi hiç parası;
Damarlarındaki son damlanın gelir sırası...
Ki saklı durmayacak, ister istemez akacak,
Gidip efendisinin düşmânıyla çarpışarak.
O, can alıp veredursun, bilir misin bu ne der?
'Ölürse hizmet eder, öldürürse hizmet eder!'
Ya çünkü her iki sûret lehinde cânînin.
Şimâle doğru çıkarsan vasiyy-i sânînin,
Neron rezîlini mahcûb eden, şenâ’atini
Görür de zaptedemezsin sâdâ-yı lâ’netini.
Ne dul bıraktı, ne öksüz o hânümân yıkıcı...
Nasıl da keskin, ahâlîye karşı kör kılıcı!
Şu’ûn-i câriyeden köy basıp, şehir yakmak,
Sefîlin ordusu kâtil, hükûmetiyse yatak!
Hazarda sulhü tahassürle yâd eden teb’a ,
Sürüldü süngüler altında harbe son def’a;
Yıkıldı arkada milyonla bî-günâhın evi.
Yetîm iniltisidir şimdi inleten cevvi!

Değil mi bir anasın sen? Değil mi Almansın?
O halde fikr ile vicdâna sâhib insansın.
O halde 'Asyalıdır, ırkı başkadır...' diyerek,
Benât-ı cinsin olan ümmehâtı incitecek
Yabancı tavrı yakışmaz senin fazîletine...
Gel iştirâk ediver şunların felâketine.
Ya 'Paylaşıldı mı artar durur sürûr-i beşer;
Kederse aksine: Ortakla eksilir' derler.
Bilir misin ki senin Şark’a meyleden nazarın,
Birinci def’a doğan fecridir zavallıların?
Hudâ’yı bir tanımak töhmetiyle suçlu olan,
Şu hânümânı yıkık üç yüz elli milyon can,
Nedense, mevte olurken biner biner mahkûm,
Çıkıp da etmedi bir ses bu hükme karşı hücûm!
Nedense duymadı Garb’ın o hisli vicdânı,
Hurûşu sîne-i a’sârı inleten bu kanı!
Nedense, arşa kadar yükselen enîn-i beşer
Sizin semâlara akseyledikçe oldu heder!
Nedense, vahdet-i İslâm’ı târumâr edeli,
Büyük tanıldı, mukaddes bilindi zulmün eli!
Zemîn-i Şark’ı mezâlim kasıp kavurdukça;
O kıpkızıl yüzü hâkin fezâya vurdukça;
Gurûb seyreden âvâre bir temâşâ-ger
Kadar da olmadı dünyâ nasîbedâr-ı keder!
Keder de söz mü ya? Alkışlıyordu cellâdı,
Utanmadan koca yirminci asrın evlâdı!
Evet, şenâ’ate el çırpıyordular hepsi...
Senin elinde yok ancak bu alkışın levsi.
O nâsiyen -ki pürüz bilmeyen birâyîne
Berâ’atiyle, bütün kavminin berâ’atine,
Şehâdet etmededir- Şark’a doğru dönmeli ki:
Sizin de Garb’ınızın hâtırât-ı nâ-pâki ,
Biraz silinsin onun hiç değilse yâdından.
Hanım, muhîtinizin alçak i’tiyâdından,
-Ki zor görünce yılışmak, zebûnu ezmekti-
Benât-ı cinsini bilsen neler neler çekti!
Onun netîce-i îkâzıdır ki: 'Avrupalı'
Denince rûhu sağır, kalbi his için kapalı,
Müebbeden bize düşman bir ümmet anlardık.
Hayır, bu an’anenin hakkı yok, deyip artık,
Benât-ı cinsine göstermek isterim seni ben...
Yabancı durma ki pek âşinâsınız kalben.
O annecikler için duyduğun hurâfeyi at!
Düşünme, dest-i musâfâtı Şark’a doğru uzat.
Ne hisli vâlidelerdir bizim kadınlarımız!
Yazık ki anlatacak yok da yanlış anladınız.
Yazık ki onları tasvîr eder birer umacı,
Beş on romancı, sıkılmaz beş on da maksadcı.
Nedir bu anlaşamazlık? Gelin de anlaşınız;
Lisân-ı müşterek olmaz mı kendi göz yaşınız? "
Müslümanlık nerede! Bizden geçmiş insanlık bile...
Alem aldatmaksa maksat, aldanan yok, nafile!

Kaç hakiki Müslüman gördüm ise, hep makberdedir!
Müslümanlık, bilmem amma, galiba göklerdedir!
Irzımızdır çiğnenen, evladımızdır doğranan!
Hey sıkılmaz ağlamazsan, bâri gülmekten utan!
''His" denen devletliden olsaydı halkın behresi:
 Pâyitahtından bugün taşmazdı sarhoş na'resi!
Müslümanlık nerede! Bizden geçmiş insanlık bile...
Alem aldatmaksa maksat, aldanan yok, nafile!

Kaç hakiki Müslüman gördüm ise, hep makberdedir!
Müslümanlık, bilmem amma, galiba göklerdedir!
"'Utanmıyor musun? Ettiklerin rezâlettir!'
Denirse kendine, milletlerin ekâbirini:
Sayardı göstererek hepsinin kebârini:
'Filan içerdi... Filân fuhşa münhemikti... ' diye,
Mülevvesâtını bir bir ricâl-i mâzîye
İzâfe etmeye başlardı paye vermek için.

Peki! Fezâli yok muydu söylediklerinin?
Diyen çıkarsa 'müverrihlik etmedim!' derdi.
Şu zübbeler de, bugün, aynı rûhu gösterdi.

Fransız'ın nesi var? Fuhşu, bir de de ilhâdı;
Kapıştı bunları 'yirminci asrın evlâdı! '
Ya Alman'ın nesi var zevki okşayan? Birası;
Unuttu ayranı, ma'tûha döndü kahrolası!
Heriflerin, hani, dünyâ kadar bedâyi'i var:
Ulûmu var, edebiyatı var, sanâyi'i var.
Giden, birer avuç olsun getirse memlekete;
Döner muhîtimiz elbet muhît-i ma'rifete.
Kucak kucak taşıyor olmadık mesâvîyi;
Beğenmesek, 'medeniyet' diyor, inandık, iyi!
'Ne var, biraz da ma'rif getirmiş olsa… ' desek;
Emin olun size 'hammalık etmedim?' diyecek. "
" Siz, ey vücûduna elvermeyip de hâk-i mezâr,
Nesîm-i sâfa gömülmüş ricâl-i berhudâr! "
" Sen, ey şehîd-i muazzam ki ruh-i feyyazın
Duyar, neler çekiyor yerde kalmış enkâzın;
O rûhtan bize bir nefha olsun indiriver…
Ki başka türlü uyanmaz bu gördüğün ölüler! "
" Baksana kim boynu bükük ağlıyan?
Hakkı hayatın senin ey Müslüman!
Kurtar o biçareyi Allah için,
Artık ölüm uykularından uyan!

Bunca zamandır uyudun, kanmadın;
Çekmediğin kalmadı, uslanmadın.
Çiğnediler yurdunu baştan başa,
Sen yine bir kere kımıldanmadın! "
" Dehşet-i mâzîyi getir yâdına;
Kimse yetişmez yarın imdâdına.
Merhametin yok diyelim nefsine;
Merhamet etmez misin evlâdına? "
" Doğru mudur ye's ile olmak tebâh?
Yok mu gelip gayrete bir intibâh?
Beklediğin subh-i kıyâmet midir?
Gün batıyor, sen arıyorsun sabâh! "
" Bugün ortada hak sâhibi,
Bir kişidir: 'Hakkımı vermem! 'diyen. "
" Ahlâk-i millî, ruh-i millîdir;
Onun iflâsı en korkunç ölümdür: Mevt-i küllîdir. "
--reklam--
Safahat 5 İncelemesi - Şahsi Yorumlar
--reklam--
Safahat 5 PDF indirme linki var mı?
--reklam--
Mehmet Akif Ersoy - Safahat 5 kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Safahat 5 PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.
Kitabın Yazarı Mehmet Akif Ersoy Kimdir?
Mehmet Âkif Ersoy, (doğum adı: Mehmet Ragif, 20 Aralık 1873 - 27 Aralık 1936), baba tarafından Arnavut, anne tarafından Özbek asıllı Türk olan Cumhuriyet Dönemi şairi, veteriner hekim, öğretmen, vaiz, hafız, Kur'an mütercimi, yüzücü, milletvekili.
Türkiye Cumhuriyeti'nin ulusal marşı olan İstiklâl Marşı'nın yazarıdır. "Vatan Şairi" ve "Milli Şair" unvanları ile anılır. Çanakkale Destanı, Bülbül, Safahat en önemli eserlerindendir. II. Meşrutiyet döneminden itibaren Sırat-ı Müstakim (daha sonraki adıyla Sebil'ür-Reşad ) dergisinin başyazarlığını yapmıştır. Kurtuluş Savaşı sırasında milletvekili olarak 1. TBMM'de yer almıştır.

Yaşam öyküsü
Mehmet Âkif Ersoy, 1873 yılının aralık ayında İstanbul'da, Fatih ilçesinin Karagümrük semtinde Sarıgüzel mahallesinde dünyaya geldi. Nüfusa kaydı, babasının doğumundan sonra imamlık yaptığı ve Âkif'in ilk çocukluk yıllarını geçirdiği Çanakkale'nin Bayramiç ilçesinde yapıldığı için nüfus kağıdında doğum yeri Bayramiç olarak görünür. Annesi Buhara'dan Anadolu'ya geçmiş bir ailenin kızı olan Emine Şerif Hanım; babası ise Kosova'nın İpek kenti doğumlu, Fatih Camii medrese hocalarından Mehmet Tahir Efendi'dir. Mehmet Tahir Efendi, ona doğum tarihini belirten "Ragif" adını verdi. Babası vefatına kadar Ragif adını kullansa da bu isim yaygın olmadığı için arkadaşları ve annesi ona "Âkif" ismiyle seslendi, zamanla bu ismi benimsedi. Çocukluğunun büyük bölümü annesinin Fatih, Sarıgüzel'deki evinde geçti. Kendisinden küçük, Nuriye adında bir kız kardeşi vardır.
--reklam--
Mehmet Akif Ersoy Kitapları - Eserleri
Genç Safahat
Açıklamalı ve Lügatçeli Mehmed Akif Külliyatı
Safahat
Mehmed Akif'den Seçmeler
Düzyazılar
Safahat 6
Safahat 1
Safahat 2
Safahat 3
Safahat 4
Safahat 5
Safahat 7
Çocuklar İçin Güzel Şiirler
Tefsir Yazıları ve Vaazlar
Modernleşmek mi İslamlaşmak mı?
Firaklı Nameler
Kur'an Meali
Kavaid-i Edebiyye
Mehmet Akif Sesleniyor
Kahrolsun Emperyalizm
Safahat Öyküleri
Safahat'dan Seçme Şiirler
Safahat'dan Seçme Hikâyeler (Osmanlıca-Türkçe)
Mehmet Akif Ersoy'dan Seçmeler
Safahat
Osmanlı Edebiyatı Ders Notları
Safahat’tan Seçmeler
Safahat
Mehmed Akif Ersoy'un Kur'an Meali
Safahat
--reklam--
Mehmet Akif Ersoy Alıntıları - Sözleri
"Evet, geçen artık geçmiştir, gelecek zaman ise meçhul ve müphemdir.
Hayatından nasibin ancak hal,yani şu geçmek üzere olan demdir.
Maziye dönmek mümkün olmadığı gibi istikbal ümidi de cansızdır.
Onun için bugünkü iş bugün yapılmalıdır.Yarına bırakırsan o (yarın)lar mahşere kadar sürer." (Safahat)
"Ey cemâat, uyanın, elverir artık uyku!
Yok mu sizlerde vatan nâmına hiçbir duygu? Düşmeden pençesinin altına istikbâlin,
Biliniz kadrini hürriyyetin, istiklâlin." (Safahat 2)
Nasıl dursun benim biçare gölgem,senden ayrılmış ?
Güneşlerden değil Ya rab,senin sinenden ayrılmış ! (Safahat)
Geçerken ağladım geçtim, dururken ağladım durdum;
Bütün bunlardı, zira, gezdiğim alemde meşhûdum.
Mezaristan kesilmiş rehgüzarım hüzn-i dûradûr..
Ne topraktan güler bir yüz, ne göklerden güler bir nur! (Safahat)
İlimsiz din kör,dinsiz ilim topaldır.
(Einstein) (Kahrolsun Emperyalizm)
Lâkin ben bütün Müslümanları seviyorum. Kalbimde din kardeşlerime karşı hiç buğuz, nefret yok. (Tefsir Yazıları ve Vaazlar)
Hayât nâmına, yâ Rab, nedir bu devr-i azâb? (Genç Safahat)
Zalimin hasmıyım amma severim mazlumu... (Safahat'dan Seçme Şiirler)
Allah'a dayan, sa'ye sarıl, hikmete ram ol..
Yol varsa budur, bilmiyorum başka çıkar yol.. (Safahat 7)
Hazret-i Ömer'in hafızasındaki şiirler biter, tükenir gibi değil idi. Hatta Hazret-i Abbas "Ali derecesinde kudret-i ilmiyesi, Ömer kadar mahfûzât-ı şi'iriyesi olan adam görmedim." derdi. (Tefsir Yazıları ve Vaazlar)
Öyle ya, dünyanın düğüm düğüm bağ demek olan Fani varlığı parçalanmadan ruh huzura kavuşabilir mi? (Safahat Öyküleri)
Bihi
Suad,

Mektubunuz çok geciktiği için annen alabildiğine sinirlenmişti. Kaç kereler bu hususta ricada bulunmuştum, aman üç-beş satırlık âfiyet haberlerinizi bir an evvel yollayın demiştim. Nedense bir-iki mektuptan sonra ihmâle başlıyorsunuz. Ceza olarak ben de bu sefer cevabımı hayli tehir ediyorum ve gayet kısa yazıyorum. İkinci bir ceza olarak resmimi ne sana hediye ediyorum, ne de Ahmed'e! Ferdâ Kadın'a yolluyorum.

Havalarınız hâlâ iyi mi gidiyor? Ferdâ nasıl? Annen hayli zamandır pek iyi idi. Sıkılcı bir kere göğsü tuttu. İki-üç gündür de parmaklarında dolama gibi şişlikler hâsıl oldu. Zavallıyı uyutmuyorlar. Bir gün gidebilirse hekime parmaklarını gösterip ilaç alacak.

Mahsus gözlerini öpüyor. Benim tarafimdan Ferdâ'yı öpüver olmaz mı?
Allah'a emanet ol Suad Hanım.
Baban
Mehmed Akif (Firaklı Nameler)
Konuşmak bir mana ise susmak binbir mana.. Herkes konuşmasına konuşur lakin sükut yürekli olana.. (Mehmed Akif'den Seçmeler)
*
“Odun” dedin de, tuhaftır, ne geldi aklıma, bak:

Zavallı memleketin yoktu başka mahsûlü;

Odundu, nerde bulunsan, metâ’-ı mebzûlü.

– Adam yetiştiremezmiş, demek ki, toprağımız!...

– Latîfe bir taraf amma, adam değil yalınız,

Odun da isteriz artık yakında Avrupa’dan! (Safahat 4)
Musallâ:Müncemid bir mevcidir eşk-i  yetîmânın;
Musallâ:Ahıdır,berceste, mâtem-zâr-ı dünyânın;
Musallâ:Minber-i teblîğidir dünyâda, ukbânın;
Musallâ:Ders-i ibrettir durur pîşinde, irfânın. (Safahat’tan Seçmeler)
" Ahlâk-i millî, ruh-i millîdir;
Onun iflâsı en korkunç ölümdür: Mevt-i küllîdir. " (Safahat 5)
"... Yerleşmek için gezdiği yerlerde fünûn,
Önce gâyetle büyük hürmet arar, sonra sükûn,
Asr-ı hâzırda geçen fenlere sâhib denecek,
Bir adam var mı yetişmiş içinizden, bir tek?" (Safahat 2)
" Baksana kim boynu bükük ağlıyan?
Hakkı hayatın senin ey Müslüman!
Kurtar o biçareyi Allah için,
Artık ölüm uykularından uyan!

Bunca zamandır uyudun, kanmadın;
Çekmediğin kalmadı, uslanmadın.
Çiğnediler yurdunu baştan başa,
Sen yine bir kere kımıldanmadın! " (Safahat 5)
Numune işte biziz...Görmek isteyen görsün!
Bakın da haline ibret alın şu memleketin! Nasıldın ey koca millet? Ne oldu akıbetin? Yabancılar ediyormuş eder ya istikrah
Dilenciler bile senden şereflidir billah
Vakari çoktan unuttun,hayayi kaldırdın
Mukaddesatı ısırdın,Hüdaya saldırdın
Ne hatıratına hürmet, ne ananatına yad
Deden de böyle mi yapmıştı ey sefil evlat?
Hayatın erzeli olmuş hayatı mutadın
Senin hesabına birçok utansın ecdadın Damarlarındaki kan adeta irinleşmiş
O çıkmak istemeyen can da bir yığın leşmiş
iade etme imkanı yoksa maziyi
Bu bayagi yasayistan gebermen elbet iyi
Gebermedik tarafın kalmamış ya pek,zaten
Sürünmenin o kadar farkı var mı ölmekten?
Sürünmek istediğin şey! Fakat zaman peşini
Bırakmıyor, atacak bir çukur bulup leşini!
Bugün sahifei alemde sen ki bir lekesin
Nasıl vücudunu kaldirmasin neden çeksin?
İşitmedim diyemezsin; işittin elbette
Tevakkufun yeri yoktur hayatı millette
Sükun belirdi mi bir milletin hayatında
Kalır senin gibi zillet, esaret altında (Safahat 4)
Ey dipdiri meyyit, "İki el bir baş içindir."
Davransana... Eller de senin, baş da senindir!
His yok, hareket yok, acı yok... Leş mi kesildin?
Hayret veriyorsun bana... Sen böyle değildin. (Genç Safahat)

---
Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/safahat-5-mehmet-akif-ersoy-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)