# Son Akın - Bekir Büyükarkın Kitap özeti, konusu ve incelemesi

> Son Akın kimin eseri? Son Akın kitabının yazarı kimdir? Son Akın konusu ve anafikri nedir? Son Akın kitabı ne anlatıyor? Son Akın PDF indirme linki var mı?  Son Akın kitabının yazarı Bekir Büyükarkın kimdir? İşte Son Akın kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi...

- Kaynak: Mardin Life
- URL: https://www.mardinlife.com/kitap/son-akin-bekir-buyukarkin-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi
- Dil: tr-TR
- Yayın tarihi: 2022-03-18T22:00:08+03:00
- Güncelleme: 2022-03-18T22:00:08+03:00
- Yazar: Mardin Life
- Kategori: Kitap
- Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2022/03/18/bekir-buyukarkin-kimdir-bekir-buyukarkin-kitaplari-ve-sozleri-179727.jpg

Kitap Künyesi
 Yazar: Bekir Büyükarkın 
 Yayın Evi: Ötüken Neşriyat 
 İSBN: 9789754377408 
 Sayfa Sayısı: 547 
--reklam--
Son Akın Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti
Bu roman, vatanı için hayatlarını seve seve feda eden akıncılarla serhad gazilerinin ve onların fedakâr ana, bacı ve eşlerinin aziz ruhlarına ithaf edilmiştir.

Ruh ve madde âlemini birleştiren, yüz yıllar boyunca ölümsüzlüğe kanat açan sizler; Hatçe analar, Ayşe Güller, Koca Memiller, Kara Muradlar, Deli Durmuşlar, Karapençler, hâlâ yaşıyorsunuz...

Başka türlüsü olamazdı...
--reklam--
Son Akın Alıntıları - Sözleri
Evet oğul, ölenler asla dirilmemelidir. Onların hayallerde kalan yeri aciz varlıklarından çok daha kıymetlidir.
Hristiyanlık telaş içindeydi... Avusturya İmparatoru Rodolf'un emriyle, bütün kiliselerde günde üç defa Türklerden intikam alınmasını hatırlatmak ve Allah'ın yardımını sağlamak için çanlar çalınıyor ve bunun adına (Türk çanı) deniyordu.
Her şey faydasızdı, ne yapsalar hakikati değiştiremezlerdi, belki de en iyisi gerçeği daha fazla kurcalamamak, derinliğine inmemekti...
Şerefli, çalışkan, bilgili kişiler devletleri uğruna her an canla başla çalışmaya amadeyken bir kenara itilmişler, her türlü işten uzaklaştırılmışlardı...
- Ben de haklıyım, diye fısıldadı, ben de vazifemi yapıyorum; belki de faydalı ve iyi bir insanım. Herkes senin gibi, herkes böyle olursa bunun, bu hayatın, şu dağ ve ovaların, hatta bataklık ve derelerin, oralardaki ağaç ve nebatların, gıdalanmaya çalışan mahlukatın manası nerede kalır, analar, babalar sevdanın büyüsüne kapılıp kendilerinden birer parça, birer eser nasıl meydana getirebilirler? Haklıyım... Yalancı, sahtekar değilim... Biliyorum, bizim gibilerin önünde zahiren bir (Son Akın) vardır.
Düşünmek lazımdı, zaten faydası da yoktu... Kader önlerine ne çizmişse oradan yürüyeceklerdi, hepsi bu kadardı.
Bazen öyle hakikatler vardı ki, onu tam manasıyla öğrenmek insan fayda yerine felaket getirirdi. Sathın, zahirin nispeten pürüzsüz görünüşü insanı aldatabilir, zaman ise unutturur, yaraları sarardı...
Saadet sık da gelse, ender de uğrasa, uzun müddet insanlarla beraber kalmıyordu. Hakiki saadet, onun geldiği anı görebilmekteydi.
Yarın! Acaba dünden daha mı iyi olacaktı?
Şu sızı, göğsünün üzerindeki, şu sızı, artık onu dağlamıyacaktı.
— Ya, tanımadığına nasıl kefil olursun?
— Anasını çok sever. Anasını seven, karısını, kısrağını, toprağını da sever. Hep böyle olmuştur... Ondan kötülük gelmez.
İnsanların gıdası olan ümit, onları fazlasiyle doyurmuştu...
Hıristiyanlık telâş içindeydi... Avusturya İmparatoru Rudolf’un emriyle, bütün kiliselerde Türklerden intikam alınmasını hatırlatmak ve Allahın yardımını sağlamak için günde üç defa çanlar çalınıyor ve bunun adına (Türk çanı) deniyordu.
Sevenler hasretine kavuşsun, sevilenler buram buram sevda tüten göğüslerin kıymetini bilsinlerdi. Elbet kendisi de günün birinde şehit olur, en büyük sevgiliye, Tanrısına varırdı...
--reklam--
Son Akın İncelemesi - Şahsi Yorumlar
Bekir Büyükarkın’ın akıncıları anlattığı çok güzel bir tarihi roman. Kitabın ilk sayfasında şöyle bir yazıya rastladım: “Bu roman, vatanı için hayatlarını seve seve feda eden akıncılarla, serhad gazilerinin ve onların fedakâr ana, bacı ve eşlerinin aziz ruhlarına ithaf edilmiştir.” Bu yazı kitabın son sayfasına kadar ruhunuza eşlik ediyor. Bu romanda tarihi gerçekleri ve kurguyu mükemmel bir şekilde harmanlamıştır. Ne yazık ki hak ettiği değeri göremeyen bir yazar... (Berat Aras) 
Okuduğum en iyi kitaplardan biriydi. Mutlaka okumanızı tavsiye ederim. Kitabın Cüneyt Arkın 'ın başrolde oynadığı bir filmi de çekilmişti. Onu da izleyebilirsiniz. (de Li) 
--reklam--
Son Akın PDF indirme linki var mı?
--reklam--
Bekir Büyükarkın - Son Akın kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Son Akın PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.
Kitabın Yazarı Bekir Büyükarkın Kimdir?
Bekir Büyükarkın, (d. 1921 İstanbul ö. 7 Ağustos 1998) Yazar, şair.
İstanbul Vefa Lisesi'nden 1939 yılında mezun oldu. Daha sonra İstanbul Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi'nden 1942 yılında mezun oldu. Türk Ticaret Bankası'nda devlet memuru ve serbest muhasebeci olarak çalıştı.
Yayımlanmış 2 adet şiir kitabı olmasına karşın; daha çok romanları ve oyunları ile bilinir. "Dökmeci" isimli oyunu CHP'nin tiyatro yarışmasını kazanmıştır(1947).
--reklam--
Bekir Büyükarkın Kitapları - Eserleri
Kutlu Dağ
Son Akın
Bozkırda Sabah
Tanyeri
Suların Gölgesinde
Bir Sel Gibi
Belki Bir Gün
Yoldaki Adam
Gün Batarken
Gece Yarısı İşgal Altında İstanbul
Kervansaray
Tarihten Hikayeler
Kutlu Dağ
Cadıların Kırbacı
Gece Yarısı İşgâl Altında İstanbul
Bozkırda Sabah
Gece Yarısı
Kutludağ
Yoldaki Adam
Belki Bir Gün
Son Akın
Kervansaray
Bir Sel Gibi
Son Akın
Suların Gölgesinde
--reklam--
Bekir Büyükarkın Alıntıları - Sözleri
Batan güneş elbet doğar. (Gece Yarısı İşgâl Altında İstanbul)
"Bey! Sen Alevileri ve Türkmenleri kötü göremezsin! Onları bu milletten ayrı bir parça imiş gibi gösteremezsin. Zaten senin gibi davrananlarla açlık, sefalet ve cahillik böyle ayaklanmalara, böyle ayrılıklara yol açar! Sonu gelmez bunun..." (Tanyeri)
Aczin yıkılan bir duvar gibi omuzlara çöktüğünü görmek ölümden de beterdi... (Belki Bir Gün)
Bir kere daha savaştan nefret ettiğini anladı. Kaybolan, ölen insanlar için, yüreği dağlı anne babalar için, çöken devletler, parçalanan vatanlar için savaştan tiksinmekte olduğunu derin derin hissetti. Hâlbuki kendisi savaşın içindeydi; vuruyor, hatta öldürüyordu. Bundan sonra da vuracak, öldürecekti. Bunu ancak kendi vatanı tehlikede olduğu için yapıyordu. Bir de devlete inanma inancı, yasalara duyduğu saygı, belki de emsalinden geri kalmama duygusu kendisini savaş içinde adam öldürmeye sevketmiş olabilirdi. Ayrıca bu davranışta ölmemek için öldürmek de gizliydi.. (Gün Batarken)
Saadet sık da gelse, ender de uğrasa, uzun müddet insanlarla beraber kalmıyordu. Hakiki saadet, onun geldiği anı görebilmekteydi. (Son Akın)
Yeter ki kafanın içindekileri, nereden gelip nereye gittiğini, ve bir de kendini unutma. Ayrıca herkese yol sorma; yanıltırlar, çıkmaza sokarlar, bataklığa gömerler. (Kutlu Dağ)
Eğer, yaralanmasaydım, eğer aylarca kendimi bilmeden yatmasaydım çökeni yakından takip edecektim, hiç değilse hemen duyacaktım. Bu ise beni büsbütün yıkacaktı; insan bir felâketin geleceğini önceden hisseder, hattâ sezebilir. Yine de içindeki bir ümit, bu geleceğin gerçekleşmemesi yönüne doğru iter o insanı. Bu hâl, insanın kendisini avutmasıdır! Ben de öyleydim. Aşı boyalı evde, Musa'ların bahçesinde, Feride'yle konuşurken Darülfünün'da okurken bu korkunç geleceği görüyor, yine de unutmaya çalışıyordum. Yavuz'la, Midilli'ye Türk Bayrakları çekildiği gün, düşüncelerimi ayaklarımın dibinde gördüm. İyiki Tiflis'te yakaladılar bizi; yoksa seninle şurada konuşacak gücüm bile kalmayacaktı. İstanbul'a sadece cesedimi götürürdün. Dinlenmek, hattâ düşünmek imkânını buldum. Şimdi anlıyorum ki, biz yeniden doğmalıyız. (Gün Batarken)
Hıristiyanlık telâş içindeydi... Avusturya İmparatoru Rudolf’un emriyle, bütün kiliselerde Türklerden intikam alınmasını hatırlatmak ve Allahın yardımını sağlamak için günde üç defa çanlar çalınıyor ve bunun adına (Türk çanı) deniyordu. (Son Akın)
Tarih 1496 yılının haziran ayı idi.
Seneler geçmişti aradan... Kurdoğlunun altı parçalılık filosu Akdenizde ağır ağır seyrediyordu.
Artık Müslihittin'in peşinde Rodos'un diğer harp gemileride vardı. Kurdoğlu adı Rodosluların rüyalarına bile girmeye başlamıştı. Kurdoğlu Müslihittini bütün gemiciler tanıyor, kurt başlı forsu etrafa dehşet saçıyordu. (Suların Gölgesinde)
Hüseyin Bey oturdu. Aklına nereden geldiyse belki de Ahmet'i unutabilmek için: "İttihatçılar vatanlarını severler!" dedi. Sonra ekledi, "Yalnız nasıl sevileceğini bilmezler. Bunun için de tırmalayıp dururlar." (Gün Batarken)
Her şey faydasızdı, ne yapsalar hakikati değiştiremezlerdi, belki de en iyisi gerçeği daha fazla kurcalamamak, derinliğine inmemekti... (Son Akın)
Yarın! Acaba dünden daha mı iyi olacaktı? (Son Akın)
Sonbahar yağmurlarının insana hüzün verdiği zamanlarda ben, daima mazimi hatırlarım. (Cadıların Kırbacı)
Giden gelmez, gelen bulmazdı. (Yoldaki Adam)
-Tankut Alp, diye tekrarladı. Ağlıyor musun hâlâ?
-Hayır.
-Ağla istersen. Sabretmek için belki de gerekli bu. (Kutlu Dağ)
Ne güzel şey sevmek, sevilmek. Bir arzuyu paylaşmak. İnsana güven verir. İnsana insan olduğunu hatırlatır. En koyu ihtiraslarda bile bir şeyler yapma, yenilenme, yeniden doğma isteği vardır. Çok düşündüm, çok tarttım, anladım ki ben bunlardan uzağım. Nasibimi almamışım, alamamışım... (Gün Batarken)
_Diyor ki , " Bir kimse herhangi bir huya alışıp, bunu nefsine iyice yerleştirirse ondan ayrılması son derece zor olur .Lakin zor olmak, olamaz demek değildir!" (Tanyeri)
Şeyh Edebalı tane tane söyledi ve talip eskisine nazaran daha sakin ve daha inançla tekrarladı:
"Hırs kapısını bağlayıp cömertlik kapısını açacaksın. Kahır kapısını bağlayıp iyilik kapısını açacaksın. Kin kapısını kapatıp hoşgörülük kapısını açacaksın. Tokluk kapısını bağlayıp riyazet kapısını açacaksın. Halktan ümit kapısını kilitleyip Hak'tan rica kapısını aralayacaksın. Boş laf söyleme kapısını bağlayıp bilgi kapısını açacaksın. Şeytanlık kapısını kapatıp Tanrı'ya inanış kapısını açacaksın..." (Kutlu Dağ)
Takvimler, 20 Aralık 1522 cumartesi gününü gösteriyordu. Kuşatıldıktan beş ay, sefere çıkıştan yedi ay sonra Rodos alınmıştı...
2 Ocak
1523 cuma günü, Rodos kalesinde Türk bayrakları dalgalanırken, Kurdoğlu Muslihittin büyük bir gururla Sultan Süleyman'ı selamlıyordu! (Suların Gölgesinde)
— Ya, tanımadığına nasıl kefil olursun?
— Anasını çok sever. Anasını seven, karısını, kısrağını, toprağını da sever. Hep böyle olmuştur... Ondan kötülük gelmez. (Son Akın)

---
Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/son-akin-bekir-buyukarkin-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)