# Son Kadeh - Zabel Yesayan Kitap özeti, konusu ve incelemesi

> Son Kadeh kimin eseri? Son Kadeh kitabının yazarı kimdir? Son Kadeh konusu ve anafikri nedir? Son Kadeh kitabı ne anlatıyor? Son Kadeh PDF indirme linki var mı?  Son Kadeh kitabının yazarı Zabel Yesayan kimdir? İşte Son Kadeh kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi...

- Kaynak: Mardin Life
- URL: https://www.mardinlife.com/kitap/son-kadeh-zabel-yesayan-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi
- Dil: tr-TR
- Yayın tarihi: 2022-07-27T15:00:03+03:00
- Güncelleme: 2022-07-27T15:00:03+03:00
- Yazar: Mardin Life
- Kategori: Kitap
- Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2022/07/27/zabel-yesayan-kimdir-zabel-yesayan-kitaplari-ve-sozleri-277010.jpg

Kitap Künyesi
 Yazar: Zabel Yesayan 
 Çevirmen: Mehmet Fatih Uslu 
 Yayın Evi: Aras Yayıncılık 
 İSBN: 9786052100356 
 Sayfa Sayısı: 120 
--reklam--
Son Kadeh Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti
Zabel Yesayan’ın 1916’da kaleme alınan ancak 1924’e kadar saklı kalmış novellası Son Kadeh (Verçin Pajagı) pek çok eleştirmene göre yazarın en güçlü eseri ve kendi dönemi açısından da bir hayli cüretkar. Novella, metnin kahramanı Adrine’nin “yasak aşk”ı Arşag’a yazdığı notlardan (belki de uzun bir mektuptan) oluşuyor. Bu notlarda “yasak aşk”ına kendisini tüm çıplaklığıyla anlatmayı deneyen ve bunun için en utandığı şeylerle dahi yüzleşmeyi göze alan Adrine bir yandan geçmişine bakıp kendisi ve evliliğiyle hesaplaşırken, bir yandan da “aşk”ın ne olduğunu kavramaya çalışıyor. Yesayan, çatışan hisler, içgüdüler ve fikirlerden meydana gelme bir karmaşanın içine hapsolmuş ve bu karmaşadan çıkmayı arzulayan, kendisine yeniden yaşama imkânı verecek bir çıkış yolu arayan genç bir kadının aracılığıyla bizi “kadın ruh”unun katmanlı zenginliğini keşfetmeye davet ediyor. Üstüne bu keşfe arka planda İstanbul (ve özellikle Üsküdar) eşlik ediyor. Yesayan okurlarının artık aşina oldukları sarhoş edici tabiatı, bu tabiatın yoğun kokuları, sesleri ve tatları ile..
--reklam--
Son Kadeh Alıntıları - Sözleri
Lakin, şeylerin tabii akışıyla artık sıradan insanların o çepeçevre kapalı saflarına katılmıştım. Bundan sonra hayatım neredeyse hiç kendilerine mahsus hikayesi olmayan diğer hayatlara benzedi. Saadetlerin ve kederlerin alışıldık medceziri beni hayatın önceden belirlenmiş sınırları içinde sallayıp duruyordu.
İnsanlar, "Benim belli prensiplerim var, bu şartlarda böyle davranırim, şu şartlarda şöyle. Bu türden insanları severim, şu türden olanlardan nefret ederim," demeye alışıktır. Tüm bunlar cahilliğin cüretleridir. İnsanlar kendi içlerinde hudutsuz ve durmadan değişen bir şey taşıdıklarını bilmezler. Onun hususi ve aşina olmadığımız kanunları insanların dayattıklarına benzemez.
Ben senin kölenim... Ayaklarının tozuyum. Kurban olayım sana...
“Lakin kabul görmüş âdetlerden bana ne, edebi metaforlardan bana ne? Ben kalbimi ifade etmek istiyorum..."
Lakin kabul görmüş âdetlerden bana ne, edebi metotlardan bana ne? Ben kalbimi ifade etmek istiyorum, saadetimin şarkısını söylemek istiyorum, ben sadece senin için yazıyorum, sevgilim...
Zira sevda sözlerini ne kadar sanatla ve ustalıkla ifade edersek edelim, bunlar yine kaba ve ahenksiz bir gürültüye dönecek, şuurumuzun haricinde, en yüce fikrinde birbirlerine mırıldanan iki canın ilahi senfonisine mani olacak ya da onu bozacak.
Hatırlıyor musun sevgilim, gitmek için ayağa kalktığında birbirimize basmakalıp ve gündelik sözler söyledik, lakin halihazırdaki sözlerin ortalama manasının altında, ruhların hakiki dilini konuşmayı biliyorduk. Ruhumda meydana gelen o hareketin o en büyük hissiyatın aynı zamanda senin ruhunu da sarstığını ve böylelikle ikimizin arasında hudutların aşıldığını hemen hissettim ve anladım. Belki hala mana verememiştin bütünüyle ruh haline, belki korkmuş ya da sarsılmıştın bu sürprizden, lakin senin içinde vuku bulan benim için sır değildi, benim için tuhaf değildi, hatta beni şaşırtmamıştı. Zira seni bedenimin değil, ruhumun gözleriyle görüyordum ve onların görüş açısı daha geniş ve daha muhteşemdi...
Lakin bilhassa şunu asla, asla unutmamalı ki, ruhumuz üzerinde iktidarımız yoktur ve o bizim irademizin haricinde kalan sebeplerle dalgalanır. Ve işte bu yüzden birbirimizi yargılamamamız ve birbirimiz karşısında hudutsuzca ve samimiyetle müsamahakar olmamız gerekir.
Sanki çok parlak bir güneş sökün etti hayatımın ufkunda ve tüm sisler, tüm bulutlar dağıldı.ve ben işte onun ışık huzmelerinin envai çeşit oyununa hayran olmuş ve bundan hayrete düşmüş bir halde bakıyorum ve mutluyum. Ruhum heyecanlarla ve tatlı hercümerclerle dolu, hiçbir izahın anlatmaya yetmeyeceği ölçüde mutluyum.
O andı işte, aşina olmadığım uzak bir yerde hissettim ki, ışığın ve kokunun ahenginde, ruhlarımız kucaklaştılar.
Ruhum ruhunu hissetti, onunla kardeş oldu ve onun içindir ki seni bu kadar derin, bu kadar beklenmedik bir hal ile sevdim.
..ve senin ellerinde ateşle, aşkla ve şefkatle titreyen ellerimi seviyorum.
Nice insan da vardır ki, ruhları daimi şekilde uyuşup kalmıştır, bunlar için uyanmaz ile asla çalmaz. Eğer herhangi bir fevkalade olay, büyük bir heyecan, büyük bir his ya da bilhassa büyük bir ıstırap ruha kadar nüfuz ederse ve hatta ruh mütereddit uyanış hareketleri yaparsa, huzuru kaçan bu insanlar ninniler söyler, onu uyuturlar. Zira bizzat kendi ruhlarının uyanışı onları ürkütür. Kendi kendilerine yabancılardır ve asla ruhlarının enginliğine bakmaya cesaret edemez, ödünç alınmış hisleriyle ödünç alınmış prensipleriyle, hariçten edindikleri şekiller ve suretlerle yaşamaya devam ederler. Ve hiçbir şey fakat hiçbir şey kaynayıp çıkmaz onların dahili alemlerinden, varlıklarından, ruhlarından.
“Benim belli prensiplerim var, bu şartlarda böyle davranırım, şu şartlarda şöyle. Bu türden insanları severim, şu türden olanlardan nefret ederim” , demeye alışıktır. Tüm bunlar cahilliğin cüretleridir. İnsanlar kendi içlerinde hudutsuz durmadan değişen bir şey taşıdıklarını bilmezler.
Son sevdamızdı bu bizim, sevgilim, son kadehimiz...
--reklam--
Son Kadeh İncelemesi - Şahsi Yorumlar
Bu kitabı okumak benim için değişik bir tecrübe oldu. Yazarın oldukça ilginç bir hayat hikayesi var. 5 şubat 1878'de Üsküdar'da doğmuş . Sorbon'da felsefe ve edebiyat derslerini takip etmiş. Daha sonra istanbula geri dönmüş ve hayatının son yıllarını geçirmek için sovyet Ermenistan'ına yerleşmiş. Stalin kovuşturmaları sırasında tutuklanıyor ve 1942 veya! 1943'te bilinmeyen ! bir yerde ölüyor.
kitap son yıllarda çok moda olan Sabahattin Ali'nin diliyle yazılmış.
Yalnız bu defa çok ağadalı bir dil ile karşılaşıyorsunuz. İstemeden yaptığı evlilik sonrasında yarı platonik bir aşk yaşayan kadının sevgilisine yazdığı mektuplar ...

Hikayenin geçtiği yer ve o zamanki Istanbul'u tanımlayan bazı bölümler çok ilginç :
"Dönüşte geç kaldım. Öyle ki Üsküdar’a giden son vapura bineceğim, Bebek İskelesi’ne vardığımda güneş batıyordu. Vapur çoktan gitmiş ,yelkenliyle geçeceğiz artık."

Yazarın yaptığı ruhsal analizler de, örneğin :

"İnsanlar, erkek veya kadın, umumiyetle kendilerini hakiki halleriyle sunmazlar. Hayatta kendilerine bir rol seçerler ve bu rolü oynarlar. Onu bazen kendileri seçerler, zira güzel bulurlar. Fakat sıklıkla onu başkaları güzel saydığı için tercih ederler.

Ruh ölmez elbette. Fakat ürkmüş halde büzülür, bir köşede saklanır ve artık asla ortaya çıkmaya cesaret edemez. Hayatının şu ya da bu anında ruhları meydana çıkıp hakimiyet kazanmış insanlar vardır . Lakin nice insan da vardır ki ,ruhları daimi şeklide uyuşup kalmıştır, bunlar için uyanma zili asla çalmaz.

Kimse ,hangi dahili ve karşı konulmaz güdüye tabi oldum demez. Kimse ruhum ne istiyor, özvarlığım hangi mukaddes
Ve hissi kanunları telkin ediyor bana demez. Evlilik hatta aşk hakkında da bu minval üzerine düşünürler. Tercihlerini hesap ederek ,ham hislerle ve belli şartlara uyarak yaparlar ."

Bence yazar çok bilgili ve özel . Eğer edebiyatla çok ilgiliyseniz muhakkak okuyun . (CEM AKDAG) 
SonKadeh,metnin kahramanı Adrine'nin "yasak aşkı" Arşag'a yazdığı notlardan(belkide uzun bir mektuptan)oluşur.Bu notlarda Adrine bir yandan geçmişine bakıp kendisi ve mutsuz evliliğiyle hesaplaşırken, bir yandanda "aşk"ın ne olduğunu kavramaya çalışır..
1916Yılında sürgün koşullarında yazar tarafıbdan kaleme alınan ilk metin 1924 yılında İstanbulda yayımlanmıştır.
Yazıldığı dönem itibariyle oldukça ağdalı bir dili var kitabın ve çok fazla betimleme kullanılmış bu yüzdende okuyucuyu zorluyor ,çeviride dönemin Türkçesine yakın bir dil kullanılsada ...
Günümüzde de sıklıkla yaşanılan bir gerçek aslında , şartlar gereği yapılan bir evlilik kurumu içinde debelenen insanların ki özellikle kadınlar açısından yaşattığı zorluklar,mecburiyetler,iç hesaplaşmalar...Bu mecburiyet içinde aşkı bulmak ve özellikle o yıllarda kadına bakış daha da kısıtlayıcı,eleştirel,yargılayıcı olunca kadının evliliği ve aşkı arasındaki sıkışmışlığı icindeki çatışma ...
Günümüzdede geçerliliğini koruyan erkek egemen ,baskıcı toplumun ve evlilik kurumunun catışmaları ,insan ruhu özellikle kadınların ruhundaki açtığı yaralar...Dili ağır olmakla birlikte okunması gereken bir kitap... (Burcu Çeviker) 
Son Kadeh: Erkek dili ile hapsedilen bir aşık midir Adrine yoksa ruhunu tanımak isteyen birine mi yenik düşmüştür.
Aşık olmanın kudretinin tesiri onu cok etkiliyor.Mikayel ona tutkulu bir şekilde aşıktır da zaten.Adrine münasip olan budur der ve evlenir.Hayatta kendine bir rol seçer ve bu rolü oynar.Ancak Mikayel in kasvetli ve karamsar ruhu Adrine i gitgide yalnizlastirit ve ruhunu büzüşturur.Ama o kendini haklı çıkarmak icin kocalarını acıklı renklerle takdim edeceklerden biri degildir.syf:34 haklı olduğunu ortaya koymak için utanmak gerekir ve utanç ancak ve ancak Bulanık ve itiraf edilememiş dahili hislerden ileri gelebilir .hem ben neden bir zafer'den utanayım nihayetinde en büyük zafer insanın şahsi saadetini bulması değil midir?
Diyor ama sürekli Mikayel in hâletiruhiye sinden bahsetmekten de vazgeçmiyor içten içe bir huzursuzluğu var. kendi içinde hudutsuz ve durmadan değişen duyguları var. O belli prensiplerim var Bu şartlarda böyle davranırım şu şartlarda şöyle davranırım diyen bir kadın değil.Hassas duygusal işte bence tüm sorun onun ruhunun güzelliğini anlayan bir insanla karşılaşmaması. Ondaki karşı cins arayışı değil belki de ruh eşinin arayışı .Bunun içinde hep acı çekmiş ve en son çocukları ile bu acıyı unutmaya çaba göstermiş.
Son sevdamızdi bu bizim ,sevgilim, son Kadehimiz... onunla sarhoş olacaktık ağır ağır, letafet ve güzellikle. gün batımının, biz onun her saniye sönmesini bekliyor, Hatta çoktan sönmüş olduğunu düşünüyorken,gökkubbenin üstünde, sürpriz parıldama lar ve rengarenk Işıklar içinde ertelenmesi gibi... son kadeh ...Ve o hepsinden çok baş döndürendi, hepsinden fazla heyecanla hayatla ve ihtişamla dolu olan......
Eğer bazı duyguların tüm acikligiyla cesurca yazilmasindan ve düz yazida şiirsel anlatımından hoşlanıyorsanız ve feminist edebiyat ile ilgileniyorsanız bu kitabı muhakkak okuyun derim. (Semiha baysal) 
--reklam--
Son Kadeh PDF indirme linki var mı?
--reklam--
Zabel Yesayan - Son Kadeh kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Son Kadeh PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.
Kitabın Yazarı Zabel Yesayan Kimdir?
Mıgırdiç Hovanisyan'ın kızı Zabel Esayan, 4 Şubat 1878 gecesi, 93 Harbi devam ederken Zabel Hovanisyan ismi ile Üsküdar'da bulunan iki katlı ahşap bir evde dünyaya geldi. Esayan'ın doğduğu gece Rus ordusu, günümüzde Yeşilköy olarak bilinen San Stefano'ya ulaşmıştı. Öğrenimine, günümüzde hala etkin olan, Üsküdar Surp Haç Tıbrevank ilkokulunda başladı. Paris'te bulunan Sorbonne Üniversitesi'nin edebiyat ve felsefe bölümünden mezun oldu. Ermeni edebiyatının bakış açısı ile Fransız romantizm akımından etkilenen Esayan, verimli yazarlık kariyerine başladı. 1895 yılında, Gece Şarkısı ve Tsagik (Çiçek) isimli ilk şiirlerini Arşak Çobanyan'ın dergisinde yayımladı. Mercure de France, Massis, Anahit ve Arevelian Mamoul (Doğu Baskısı) isimli dergiler için kısa öykü, edebi makale ile denemeler yazdı ve çeviriler yaptı (Fransızca ve Ermenice).

Zabel Esayan, 1908'deki Jön Türk devriminin ardından Konstantinopolis'e geri döndü. 1909'da Kilikya'ya giden Esayan, Adana katliamı üzerine dizi makaleler yazdı. Averagneru Meç (Yıkıntılar Arasında) romanı ve Anetski (Lanet; 1911), Safieh (1911) ve Nor Harsi (Yeni Gelin; Konstantinopolis 1911) isimli kısa öykülerinde de Adana katliamını konu aldı.

Ermeni Kırımı sırasında sürgün listesinde yer alan tek kadın aydın olan Esayan, bir Osmanlı kadını kılığına girerek Bulgaristan'a kaçtı.

Tehcirin ardından, 1918 yılının sonuna dek Orta Doğu'daki mülteci ve yetimlere yardım etmek üzere çalışmalarda bulundu. Bu süreçte, Ermeni halkına yapılan pek çok adaletsizliği konu alan, Verçin Pacagi(Son Bardak) ve Hokis Aksoryal (Sürgündeki Ruhum; 1919), yeni romanlar yazmaya başladı. Sovyet Ermenistan'ın destekçilerinden biri oldu ve Forces retraite (Çekilen Kuvvetler; 1923) isimli romanında zamanın sosyal ve politik koşullarını anlattı. 1920'lerde, eşinin vefatına dek, Fransa'dan Bakü'ye seyahat etti. 1926 yılında Sovyet Ermenistan'ı ziyaret eden Esayan, izlenimlerini, Prométhée déchaîné (Zincirsiz Prometheus; Marsilya 1928) isimli romanında anlattı. 1933 yılında Sovyet Ermenistan'a yerleşti veMoskova'da gerçekleştirilen ilk Sovyet Yazarlar Birliği kongresinde yer aldı. Bu süreçte Vernaşapik Kraki(Ateşten Gömlek, Erivan 1934; 1936 yılında Rusçaya çevrilmiştir) ve ilk otobiyografik kitabı Silihdari Bardezneri (Silahtarın Bahçeleri; Erivan 1935) ile ilgilendi. Fransızca ve Ermenice edebiyat dersleri vermeye başladı.

1943'teki Büyük Temizlik sırasında milliyetçilik ile suçlananan Zabel Esayan bilinmeyen koşullarda,Sibirya'da öldü. Boğulduğu ya da sürgünde öldüğü iddiaları mevcuttur.

Ermenistan Kadın Kaynak Merkezi'nin kurucusu Lara Aharonyan ve Türkçe–Ermenice yayın yapan Agos gazetesinin Erivan muhabiri Talin Suciyan, Esayan ile ilgili, Finding Zabel Yesayan (Kayıp Zabel Esayan) isimli bağımsız bir belgesel film çekti. Film, 7 Mart 2009 tarihinde Utopiana etiketiyle yayınlandı.
--reklam--
Zabel Yesayan Kitapları - Eserleri
Son Kadeh
Yıkıntılar Arasında
Meliha Nuri Hanım
Sürgün Ruhum
Silahtarın Bahçeleri
Sürgün Ruhum
--reklam--
Zabel Yesayan Alıntıları - Sözleri
Ruhum ruhunu hissetti, onunla kardeş oldu ve onun içindir ki seni bu kadar derin, bu kadar beklenmedik bir hal ile sevdim. (Son Kadeh)
Kiliseden eve dönerken Lusik ve akrabalarının karşılaştığı birkaç yeniçeri kıza saldırdılar ve yeşil desenleri olduğunu söyleyerek peçesini yırttılar; yeşil İslamın kutsal rengiydi ve bu yüzden gavurlara yasaktı. (Silahtarın Bahçeleri)
İnsanları aşırılıklara iten toplumsal baskı ve şartlandırmalara dikkat edin. Doğaya sadık kalın. (Silahtarın Bahçeleri)
İnsanlar, "Benim belli prensiplerim var, bu şartlarda böyle davranırim, şu şartlarda şöyle. Bu türden insanları severim, şu türden olanlardan nefret ederim," demeye alışıktır. Tüm bunlar cahilliğin cüretleridir. İnsanlar kendi içlerinde hudutsuz ve durmadan değişen bir şey taşıdıklarını bilmezler. Onun hususi ve aşina olmadığımız kanunları insanların dayattıklarına benzemez. (Son Kadeh)
Her birimiz yalnızız ve en iyi şartta kayan bir yıldız gibi geçiyoruz yabancı gökkubblerin üstunden. Bıraktığımız aydınlık iz ne kadar parlak, ne kadar ışıltılı olsa da seyrelmeye ve yitip gitmeye mahkum. (Sürgün Ruhum)
Lakin ben kendime nihayeti olmayan bir savaş dayatıyorum. Neden? Kim zorluyor buna beni? Hudut tanımaz arzum mu? Belki de... (Sürgün Ruhum)
Bu memleket insanı şaşkına çevirecek derecede beklenmedik hallerin memleketi ve sanki bir halden diğerine geçişte ara devirler yok. Her şey ya çok iyi, ya çok fena. (Sürgün Ruhum)
Bugün anlıyorum ki hakiki saadet bana yakındı, kollarını uzatmıştı fakat ben onu görmedim, tanımadım. Ve şimdi artık geç, çok geç... (Meliha Nuri Hanım)
Bazen kendi kendime soruyorum: Beni daimi bir altüst oluşun ve sabırsızlığın içinde tutan bu imkansız olandan zevk alma huyu bana nereden geldi? Neden üzgünüm ya da neden bu kadar mutluyum? Sanki ruhumun derinliklerinde ancak nihai dalgaları bana ulaşan galibiyetler ve mağlubiyetler vuku buluyor. (Sürgün Ruhum)
Son sevdamızdı bu bizim, sevgilim, son kadehimiz... (Son Kadeh)
Lakin kabul görmüş âdetlerden bana ne, edebi metotlardan bana ne? Ben kalbimi ifade etmek istiyorum, saadetimin şarkısını söylemek istiyorum, ben sadece senin için yazıyorum, sevgilim... (Son Kadeh)
“Yine bana öyle geliyor ki, tüm gündelik endişelere karşın her insanın ruhunun köşelerinde bir yerde her daim sığınabilmek üzere bizzat inşa ettiği ayak basılmamış ve hakiki tapınaklar vardır. Vay ruhları boş olanların haline...” (Sürgün Ruhum)
Neden tanıklık etmedin, nasıl oldu da bu apaçık körlükle yaşayabildin? (Meliha Nuri Hanım)
Lakin, şeylerin tabii akışıyla artık sıradan insanların o çepeçevre kapalı saflarına katılmıştım. Bundan sonra hayatım neredeyse hiç kendilerine mahsus hikayesi olmayan diğer hayatlara benzedi. Saadetlerin ve kederlerin alışıldık medceziri beni hayatın önceden belirlenmiş sınırları içinde sallayıp duruyordu. (Son Kadeh)
Bu millet için ne yaparsan yap, iki gün konuşur sonra unuturlar! (Yıkıntılar Arasında)
"Yavrum... Yavrum! Güneşin soldu, hayat ne kadar da tatlıydı senin için. Hangi silahla vurdular, yaralı vücudun nerelerde kaldı? Bir kez daha hayat verseydim sana. Gözlerimin nurundan nur, nefesinden nefes al ve dört bir yanına bak, hayata doy. Yavrum hangi silahla vurdular seni? " (Yıkıntılar Arasında)
İnsanlar birbirlerini parçalayan kan içici canavarlara dönmüşler, birbirlerinin kanlarına susamışlar. (Meliha Nuri Hanım)
Bu hırs neyin üzerine kurulu, onu nasıl meşrulaştıracağım? Yoksa ben de kendi zayıflıklarından bihaber ve kendi kudretsizlikleri karşısında müsamahakar o mağrur ve kendini beğenmiş insanlardan mıyım? Asla! Kimse zayıflıklarını benim kadar apaçık ve merhametsiz şekilde görüp umutsuzluğa düşemez. (Sürgün Ruhum)
İnsanların çektiği acılar aslında sonsuz ve tarifsizdir. (Silahtarın Bahçeleri)
“Kendimizi sahiden hür addedebilmek için, saadetimizi şahsi kuvvetimizle ve kaynağı bizde olan vasıtalarla aramış olmamız icap eder. Kendi başımıza biz neyiz ki? Kadınları ya arzularlar ya da bırakıp giderler.. Ve iki halde de kadınlar meçhul köleler! Başımızda bir adam olmayınca, sahipsiz köpek gibi biçare ve şaşkın kalıyoruz ve ona buna sürtünüyoruz ki eninde sonunda bir sahip bulalım” (Meliha Nuri Hanım)

---
Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/son-kadeh-zabel-yesayan-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)