# Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi - Howard S. Becker Kitap özeti, konusu ve incelemesi > Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi kimin eseri? Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi kitabının yazarı kimdir? Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi konusu ve anafikri nedir? Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi kitabı ne anlatıyor? Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi PDF indirme linki var mı? Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi kitabının yazarı Howard S. Becker kimdir? İşte Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi... - Kaynak: Mardin Life - URL: https://www.mardinlife.com/kitap/sosyal-bilimcilerin-yazma-cilesi-howard-s-becker-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi - Dil: tr-TR - Yayın tarihi: 2022-03-30T18:00:02+03:00 - Güncelleme: 2022-03-30T18:00:02+03:00 - Yazar: Mardin Life - Kategori: Kitap - Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2022/03/30/howard-s-becker-kimdir-howard-s-becker-kitaplari-ve-sozleri-189480.jpg Kitap Künyesi Yazar: Howard S. Becker Çevirmen: Şerife Geniş Orijinal Adı: Writing for Social Scientistes: How to Start and Finish Your Thesis, Book, or Article Yayın Evi: Heretik Yayıncılık İSBN: 9786058446618 Sayfa Sayısı: 240 --reklam-- Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti Akademik düzeyde bir metin yazmak, bu metin üzerinde çalışmaya devam etmek azim ve sabır gerektiren bir süreçtir. Her yazar bu süreci korku ve heyecan arasında gidip gelen duyguyla baş etmeye çalışarak geçirir. Akademik yazım oluşturma yolunda bireyler yazmaya cesaret edemezler ya da yazdıkları metinlerin üzerinde durmaya üşenirler. Yazarlar, ortaya koydukları ürünün bir başkası tarafından beğenilmeyeceğinden endişe duyarlar. Özellikle hocalarının ya da meslektaşlarının verecekleri olumsuz tepkilerden çekinerek yazdıklarını göstermeye korkarlar. Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi’nin yazarı da bahsettiğimiz kaygıları yaşamış olmalı ki; “akademik yazım yolunda” yardım arayışındaki insanlara bir tür terapi sunmak amacıyla bu kitabını kaleme almış. --reklam-- Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi Alıntıları - Sözleri Hayat bizi zorlar ve bazen direnmek canımızı yakabilir. Yazmayı, sizi çevreleyen dünyadan, hem size dayattıklarından hem de size sunduklarından, öğrenirsiniz. Yapmaktan korktuğunuz şeyi yapmadan ve sizin hayal ettiğiniz kadar tehlikeli olmadığını görmeden onu yapma korkunuzu alt edemezsiniz. Bu kitabı okumak, yazmaya dair bütün sorunlarınızı çözmeyecektir. Hatta belki de hiçbirini çözmeyecektir. Sizden başka hiç kimse ya da hiçbir şey -hiçbir kitap, hiçbir yazar ya da hiçbir uzman- sizin sorunlarınızı çözemez. Bunlar, sizin sorunlarınız. Bu sorunlardan siz kurtulmak zorundasınız Akademik uğraşı büyük bir oyun olarak görüyorsanız o zaman bir şey yazmak, diyaloga girmek ya da katkı yapmak en azından Pac-Man'ın ekranını temizlemek kadar eğlenceli olabilir. Rahatla ve yap! Yapmaktan korktuğunuz şeyi yapmadan ve sizin hayal ettiğiniz kadar tehlikeli olmadığını görmeden onu yapma korkunuzu alt edemezsiniz. O halde önünüzde duran kargaşayı her açıdan mantıklı ve anlamlı hale getiremeyecek bir metin yazmak için çözüm, yine de bu metni yazmak ve bunu yaptığınızda dünyanın sonunun gelmediğini görmektir. Belki bunu, kendinizi yazdığınız şeyin önemsiz olduğuna -örneğin eski bir arkadaşa mektup- ve hiçbir fark yaratmayacağına ikna ederek başarabilirsiniz. Biz sıradan insanlardan faklılıklarımız yerine benzerliklerimizi vurgulayan sade insanlarız. Bazılarının bilmediği birkaç şey biliyor olabiliriz; ama bu hiç de özel bir durum değildir. Öğrenciler sözcüklerin kağıda dökülmesini izlerler, ama şüphesiz bu sözcükler -ilk taslakta- bırakın "kusursuz ve mükemmel sınavını", "eh işte sınavı"nı bile geçemezler. Öğrenciler deneme, ilk taslak veya geçici taslak vizyonuna sahip olmadıkları için, başarısızlık ihtimali karşısında sadece korku hissedebilirler. Bir süre sonra, bu sınavı geçemeyeceği çok aşikar olan bir paragrafın ya da makalenin ilk taslak fikirlerini görürler - ve artık yazmaya bile baslamazlar-. Gerçekte yazmıyor olsanız dahi en azından masanızda oturmalı ve bir şeyler yazmaya çalışmalısınız. Eğer yazamıyorsan acı çek! Bu tür bir Kalvinist tutum, hiçbir şey yapamasanız da en azından çalışıyormuş gibi görünmeniz, çalışmanız gerekirken başka bir şeyle uğraşarak iyi vakit geçirmemeniz konusunda ısrar eden orta öğretim disiplininden kaynaklanıyor olabilir. Bu davranış biçimini büyük bir sorumlulukla kabul eden yazarlar, ne yazacaklarını ya da yazdıklarını nasıl daha iyi hale getireceklerini bulmaya çalışırken uzun saatler boyunca rahatsız bir sandalye oturup boşluğa bakarak bel fıtığı olurlar. Fakat hiçbir şey yapmadan oturup boşluğa bakmak da pek çalışıyormuşsunuz görüntüsü vermez. Bunu yapan yazar bile sonunda bu taktiğin bir işe yaramaclığını fark eder. Plâtoncu Akademinin temeli basitçe demokrasiyi lanetlemesi değildir; aynı zamanda miras alınmış bilgelik kavramına dayanan bir yönetici sınıf yaratmasıdır. Bu kavram, bugün de, 2000 yıl öncesinde olduğu kadar yaygındır. Kendimizi bir tek doğru yol olduğu fikrinden kurtararak özgürleştirmek zorundayız. Bunu yapmadığınız zaman, gerçeklikle olan çelişki bizi mutlak anlamda boğar; çünkü hiçbir cümle, paragraf veya makalenin açık bir şekilde en iyi olduğunu (kendimize) ispatlayamayız. Akademik yazımın kolayca anlaşılabilir olmaması genellikle meselenin karmaşıklığıyla ilgisi çok azdır ya da hiç yoktur; düşüncenin büyüklüğüyle ise hiç bir ilgisi yoktur. Bu, neredeyse tümüyle yazarın kendi statüsü hakkındaki kararsızlığından kaynaklanır. Akademik üslubun üstesinden gelmek için önce akademik kibrinizin üstesinden gelmek zorundasınız. “Suya girmeden yüzmeyi öğrenemezsiniz!” Bazen, söyleyecek belli bir şeyimiz olmadığı için soyutlamalar kullanırız. Akademisyenlerin anlamsız işgalciler işlevi gören favori soyut kelimeleri vardır. Aslında hiçbir şey ifade etmeyen bu anlamsız kelimeler gerçek bir fıkrin yerine geçerler. Hiçbirimiz yazmaya oturduğumuzda olmayan bir şeyi keşfediyor değiliz. Bizden öncekilerin ürettiklerine bağımlıyız. Onların yöntemlerini, bulgularını ve fikirlerini kullanmadan işimizi yapamazdık. --reklam-- Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi İncelemesi - Şahsi Yorumlar Sosyal bilimlerde yazma hem alanın kendisi tarafından hem de eyleme yüklenen bireysel anlamlar açısından oldukça karmaşık bir süreçtir. Bir yandan akademik kurallara uygunluk sağlamak, diğer yandan akademik yayın yapabilmek, kurum içerisindeki hiyerarşik ilişkiler yazma sürecinde önemli bir rol oynamaktadır. Pek çok sosyal bilimci yazma sürecinde sıkıntılar yaşamaktadır. Bu sıkıntılar arasında tembellik, bir başkasına sunma korkusu, nasıl yapmak gerektiğini bilememek gibi bireysel sebeplerden sayılabilmektedir. Bunun yanı sıra yazma sorunları, içindeki yaşadığımız toplumsal düzenin kapsadığı akademik kurumların örgütlenme biçimi, sosyal bilimcilere çoğu zaman üretkenliği salık vermesinden ve yazım sürecin üzerinde kısıtlayıcı bir rol oynamasından kaynaklanmaktadır. Türkiye’de özellikle son yıllarda izlenilen akademik teşvik gibi politikalarının da etkisiyle üretim yapmaya dayalı bir akademik yazım gelişmektedir. Bu değişimler sosyal bilimcilerin daha çok sıkıntı yaşamasına yol açmaktadır. Sosyal bilimcilerin, yazma konusunda karşılaştıkları sorunları anlamak, nedenlerini incelemek ve çözüme kavuşturmak adına pek çok yayın, kılavuz ve kaynak bulunmaktadır. Howard S. Becker’in 1986 yılında “Writing for Social Scientists: How to Start and Finish Your Thesis, Book, or Article” şeklinde kaleme aldığı ve Türkçe ’ye “Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi Yazımın Sosyal Organizasyonu Kuramı” şeklinde çevrilen eseri bu alana önemli bir katkı olarak görülmelidir. Akademik deneyimlerinin yanı sıra öğrencilik, editörlük gibi meslek hayatının da çeşitli dönemlerinden yola çıkarak yazımın sosyal bilimlerdeki rolü ve bu sürecin toplumsal belirlenimi üzerinde durmaktadır. Bir kılavuz kitap niteliği taşımamakla birlikte yazma sürecine ilişkin toplumsal sebeplere dikkat çekmektedir. Becker, sosyal bilimcilerin yazma sürecinde karşılaştıkları sorunların bireysel olmadığını, bu sorunların kaynağının akademik sosyal organizasyonun kendi yapısından kaynaklandığı söyler. Bu çerçevede akademinin örgütlenme biçimin hem yarattığı olanaklar hem de yol açtığı kısıtlamalar yoluyla yazıma sürecini ve sosyal bilimciyi nasıl etkilediğini anlatmıştır. Becker yazma sürecinde rol oynayan bireysel süreçlerin ve sosyal organizasyonun etkilerini bütüncül bir şekilde ele almaktadır. Kitap sırasıyla şu bölümlerden oluşmaktadır: “Lisansüstü Öğrenciler İçin Temel İngilizce”, “Persona ve Otorite”, “Tek Doğru Yol”, “Kulağa Göre Düzeltme”, “Bir Profesyonel Gibi Yazmayı Öğrenmek”, “Risk (Pamela Richards)”, “Yaptığınız İşi Görücüye Çıkarmak”, “Literatür Karşısında Dehşete Düşmek”, “Bilgisayarla Yazmak”, “Son Söz” . “Lisansüstü Öğrenciler İçin Temel İngilizce” isimli birinci bölümde Becker yazmanın önündeki engelleri kaldırabilecek tavsiyelerle ilerlemektir. Bunu yaparken yazma üzerine kaleme alınmış pek çok yayının aksine gereklilikleri ve olmaması gerekenleri anlatıcı bir üsluptan özenle kaçınarak olumlu sonuçlanan deneyimlerinden yola çıkmaktadır. Bu bölüm yazımın biçimsel organizasyonu ve sosyal organizasyonunun çalışmanın son hali üzerindeki belirleyiciliği etrafında gelişmektedir. Bir yazımın biçimsel özelliklerine ilişkin Becker’in tavsiyeleri nedensel ilişkileri açıkça ifade eden, eyleyeni belli olan, kısa ve sade cümle yapılarının tercih edilmesi üzerinedir. Ayrıca korkakça nitelemeler olarak ifade ettiği belirsiz cümle yapılarından ve paravan etkisi yaratan edilgen cümle yapılarından kaçınmanın önemini vurgulamaktadır. Zira bu özellikler sahip bir metin hem çalışmacının kendini daha iyi ifade etmesini hem de muhatabı okur kitlesince daha anlaşılır olmasını sağlayacaktır. Pek çok sosyal bilimci için yazma oldukça zaman alan ve karmaşık ilerleyen bir süreçtir. Bunun aşılması amacıyla taslak oluşturma ve yeniden düzenleme pratiklerinin alışkanlık haline getirilmesi oldukça iyi alternatifler sağlamaktadır. Bu sayede yazım üzerindeki hataları ayıklamaya ve yaratıcılığa olanak tanır. Böylelikle tek seferlik değil aşamalı bir yazma rutini esnekliği ve yazımın ilerleyen bölümleri için öngörüde bulunabilmeyi mümkün kılar. Bütün bu tavsiyelerin ortak özelliği çalışmacının yazım üzerindeki inisiyatifini ve olanakları genişletmeye yönelikse de tercihlerimiz tamamıyla bireysel değildir. Hangi sosyal organizasyon içerisinde yazdığımız çalışmanın son halinde olduğu kadar yazım sürecindeki tercihlerimiz üzerinde de sandığımızdan daha belirleyicidir. “Persona ve Otorite” adlı ikinci bölümde bu belirleyiciliğin etkileri ve sonuçları tartışılmaktadır. Akademik ortam içerisinde yazmanın üslup üzerinde doğrudan etkileri bulunmaktadır. Söylemek istediklerimizi başka yollar da mevcutken daha “havalı” söylemeyi tercih etmek isteyebiliriz. Bu durum aslında akademik organizasyonun bir parçası olduğunu gösterme isteğidir. Herkesin değil sadece alana dâhil olan kimselerin bildiği kelimelerle yazma aslında akademik otoriteleri memnun etmek için sosyal bilimcilerin geliştirdiği personaları da açıklamaktadır. Bu anlamda Becker “akademik seçkincilik” olarak adlandırdığı durum sosyal bilimcinin sıradan okur ve akademik okur ayrımı kurarak “biz ve onlar” kabulüyle üslubunu ve yazma biçimini şekillendirir. Ancak Becker’e göre bu ‘havalı’ kelimeler metnin anlaşılır olmasının önündeki en büyük engeldir. Bunun yerine daha kısa, net ve etkili cümleler tercih edilmeli anlamı kolaylaştıran sade bir üslup benimsenmelidir. “Tek Doğru Yol” başlıklı üçüncü bölümde Becker, bırakılması gereken mükemmeliyetçi ideal yazma anlayışını eleştirerek, sosyal bilimcinin yaratıcılık alanını geniş tutabilecek yöntemler üzerine tavsiyeler sunmaktadır. Bir şeyi yapmanın tek bir yolu olduğu düşüncesinin kaynağı “hiyerarşi” ve hiyerarşiye göre düzenlenen ilişkilerdir. Aynı durumun yazma söz konusu olduğunda da geçerli olduğunu savunan Becker, “platonik idealleri” aşmak için yazma sürecinde yaratıcılığa ve inisiyatife olanak sağlayan tecrübelerini tavsiye etmekte. Yazımın organizasyonuna işaret eden bu tavsiyeler, ana çatı oluşturmak, giriş bölümünü yazma sürecinin son aşaması haline getirmek, taslak hazırlamak gibi yazma pratikleridir. Yazımın organizasyonu aynı zamanda fikirlerin mantıklı organizasyonunu gerektirir. Not almayı ve fikir kartları oluşturmayı önemli taktikler olarak salık veren Becker birden çok yazma yolunun olduğunu hatta herkesin kendi yolunu bulabileceğini açıkça gösterir. “Kulağa Göre Düzeltme” başlıklı dördüncü bölüm Becker’in kitabın başından beri işaret ettiği bir yazının hiçbir zaman nihai değil aksine her zaman yeniden düzeltilebilir olduğu fikrine eğilmektedir. Çoğu zaman araştırmacılar için yeniden yazma ve düzeltme olumsuz bir anlam ifade etmektedir zaman kaybı olarak görülmektedir. Ancak Becker’e göre düzeltme metnin üzerinde yeni fikirler görebilme ve yaratıcı bir yorumlama işidir. Bir yazıyı düzeltme süreci tıpkı yazma gibi pek çok yolla mümkün olabilmektedir. Bu yollardan bazıları Becker’in “sezgisel kılavuzlar” adını verdiği göze göre düzeltme ve kulağa göre düzeltmedir. Özgün birer beğeni standardına işaret eden bu kılavuzların bilinçli kullanımının geliştirilmesi için Becker, sosyal bilimcilerin yazmaya gereken önemi vermeyi ve alan dışı okumalar yapmayı tavsiye etmektedir. Bu sayede metin üzerindeki farklı bağlantıları daha iyi görebilir, yeni birleşimler yaratabilir ve yeniden organizasyona imkân tanıyabiliriz. “Bir Profesyonel Gibi Yazmayı Öğrenmek” başlıklı beşinci bölümde Becker öğrencilik, akademisyenlik, editörlük gibi çeşitli hayat deneyimlerinden yararlanarak yazma pratiğinin profesyonelleşmesinin hangi süreçleri barındırdığından söz eder. Bu süreçlerin sınırları, içinde yazdığımız toplumsal organizasyon tarafından şekillenmektedir. Bu sınırlar içerisinde yazmak metne sorular sormayı gerektirecektir ve nihayetinde bazı iddiaları özellikle seçmeyi ve bazı açmazlardan özellikle kaçmayı öğrenmemiz gerekmektedir. Bu öğrenme sürecinin itici gücü düzeltme alışkanlığı kazanmaktır zira hem fikirlerin hem de yazımın mantıksal organizasyonunun anahtarı düzeltmedir. Düzeltme okur kitlesini göz önünde bulundurarak yazar tarafından netleştirilmesi gereken her noktanın aydınlatılmasına imkân tanır. Profesyonelleşme yolundaki ilerlemenin dinamikleri okura kulak vererek metnin sorularını belirginleştirmeyi mümkün kılan etkin bir düzeltme alışkanlığında yatmaktadır. “Risk (Pamela Richards)” başlıklı altıncı bölüm kendisi de bir sosyolog olan Pamela Richards’ın yazma konusundaki endişelerine ilişkin Becker’e yazdığı mektuptan oluşmaktadır. Mektup türünde olmasına rağmen Richards’ın yazdıkları kişisel olmaktan öte hemen her sosyal bilimcinin yaşadığı şeyleri yani bir akademik organizasyon içerisinde yazmanın yarattığı kaygıları ve riskleri konu edinmektedir. Akademik organizasyon astların, üstlerin ve denklerin bir arada bulunduğu bir organizasyona sahiptir. Ancak bu örgütlenme biçimi “mesleki riskleri” içinde barındıran bir yapıya sahiptir. Bu risklerin başında yazdıklarımız, ortaya koyduklarımızla diğerleriyle olan etkileşimlerimizi başka bir deyişle diğerlerinin gözünde ne olacağımızı belirleyişimizdir. Bu durum iki sonuca ulaştırabilir: ya yazdıklarımızı kimseyle paylaşamamak ya da meslektaşlarımıza güvenerek aldığımız geri bildirimleri yeniden düzeltmeler için bir fırsat olarak görmek. Yazmak ile ilgili risklerin özel yanı panzehrini içinde barındırmasıdır yani Richards’ın da belirttiği gibi ancak daha çok yazarak yazmanın o kadar da riskli olmadığını kendimize kanıtlarız. Bu sayede diğerleriyle paylaşmayı artık bir risk değil yazdığımız metinle ilgili alternatifler yorumları görmenin bir imkânı olarak algılarız. “Yaptığınız İşi Görücüye Çıkarmak” başlıklı yedinci bölüm tam da bir önceki bölümde bahsedilen risklerin aşamalı olarak göze alınmasının gerekliliğini konu edinmektedir. Akademik kurumların yayın yapmaya ilişkin ödül-ceza şeklindeki tutumları, akademik organizasyonun araştırmacılar üzerinde yarattığı ‘kısıtlı zaman’ ve ‘istediğin kadar zaman’ şeklindeki kaygıları yazarları yazdıklarını başkalarıyla paylaşmaya zorlamaktadır. Becker akademik hayatın bu beklentileriyle karşı karşıya olan sosyal bilimcilere pratik olmayı öğütlemektedir. Bu anlamda bir yazardan beklenen temel şeyin düşüncelerimizi rasyonel ve başkalarının anlayabileceği şekilde organize etmek olduğunu kabul etmeli ve bu doğrultuda harekete geçmeliyiz. Bunun için akademik hayatın yazdıklarını başkalarına göstermek konusunda benzer kaygıları taşıyan insanların bir arada bulunduğu bir organizasyona sahip olduğunu göz önünde bulundurarak beşeri zaaflarımızın üstesinden gelmeliyiz. Becker’in bu konuya ilişkin sosyal bilimcilere en büyük tavsiyesi: rahatlamak ve işe koyulmaktır. “Literatür Karşısında Dehşete Düşmek” başlıklı sekizinci bölüm Becker’in bir araştırma için literatürden nasıl daha işlevsel bir şekilde yararlanabileceğimize ilişkin tavsiyelerinden oluşmaktadır. Bu tavsiyelerin başında daha önce yapılmış çalışmalara dair bakış açımızın değişmesi gelmektedir. Pek çok sosyal bilimci orijinallik kaygısıyla ele alacağı konunun başkaları tarafından daha önce sıkça çalışıldığı görerek literatür karşısında afallamaktadır. Ancak bir araştırmayı diğer çalışmalardan ayıran ele aldığı konu değil sorduğu sorudur. O nedenle bir literatür taraması aklımızdaki sorunun daha önce başkası tarafından sorulup sorulmadığını dikkate almalıdır, bu sayede tekrara düşmekten de kaçınmış oluruz. Bu mantıkla yapılan literatür incelemesi aynı konuda yapılmış diğer çalışmaları fikrimizin özgünlüğüne gölge düşüren bir şey olarak değil, ihtiyaç duyacağımız parçaların bizim için daha önceden bulunması dolayısıyla araştırma için kolaylık sağlayacaktır. Birikimli bilim anlayışının da etkisiyle Becker, daha önce yapılanları haritalandırarak, kuram ve gelenekleri iyi bilip uygun olanlarla araştırmayı ilişkilendirmek gerektiğini belirtmektedir. Bu yolla yapılan literatür incelemesi hem araştırmayı özgün kılacak hem de literatür içerisinde uygun bir yerde konumlanmasını sağlayacaktır. “Bilgisayarla Yazmak” başlıklı dokuzuncu bölümde Becker, teknolojik ilerlemenin her şeyden hızlı yaşandığı günümüz çağında kıymeti pek anlaşılmayacak olmasına rağmen kendisinin bu kitabı yazdığı yıllarda alternatif yöntemler olan daktilo ve kaleme kıyasla bilgisayarla yazmanın büyük avantajlarını anlatmaktadır. Bu avantajları sırasıyla kağıdın fiziksel sınırlarını aşmak, depolama ve geri çağırma, çizim, ana hat oluşturucuları şeklinde kategorize eden Becker kağıttan ve zamandan tasarrufu da deneyimlerinden yola çıkarak aktarmaktadır. Becker kitabında sıkça dile getirdiği ve yazma pratiğinin vazgeçilmez bir parçası olarak düzeltme ve düzenleme işlemleri için daktiloyla yazmanın zorluklarını ve dezavantajlarını anlattıktan sonra bilgisayarla bu işlemlerin sadece birkaç tuşa basarak gerçekleşmesinin sağladığı kolaylıkları hayranlıkla anlatmaktadır. Akademik yazımın aynı zamanda fikirlerin de organizasyonunu gerektirdiğini sıklıkla vurgulayan Becker bilgisayarla yazmanın olanakları olarak kaynakçaya ve depolamaya hızla erişilebilmenin moleküler düşünme imkanı yarattığı için yeni fikirlerin de önünü açtığını söyler. Son olarak “Son Söz” başlıklı onuncu bölüm kitabın dayandığı temel kuram olan yazımın sosyal organizasyonunu açıklamakta ve yazma konusunda sıkıntılar yaşayan herkese önemli tavsiyelerde bulunmaktadır. Kurumsal bir uğraş olan yazma konusunda karşılaşılan sorunların aslında içinde yazdığımız akademik örgütlenme yapısına içkin sorunlar olduğunun altını çizen Becker bu sorunları bireysel yetersizlikler olarak görmemek gerektiğini savunur. Ancak sosyal bilimcileri yazmaya gereken önemi vermeye, çok çalışmaya, risk almaya ve eleştiriye açık olmaya ve bu anlamda bireysel sorumluk almaya çağırır. Akademik yazım her zaman oldukça meşakkatli bir süreç olagelmiştir ancak özellikle son yıllarda akademik hayatta var olabilmenin bir koşulu olarak yayın yapmaya ve üretime yapılan vurgular yazma sürecinin daha zor ve sıkıntılı bir hale getirmiştir. Bu “üret ya da yok ol” mottosu ile şekillenen akademik yazımın niceliksel olarak büyük bir artış ancak niteliksel olarak birbirine en iyi ihtimalle benzer çalışmaların yapılmasıyla sonuçlanmıştır. Bu akademik üretim biçiminin kendine içkin sorunları araştırmacılar üzerinde ciddi sıkıntılar yaratmakta ve giderek yazma daha büyük bir sorun haline gelmektedir. Bu anlamda akademik yazım üzerine oldukça fazla kılavuz kitap bulunmaktadır. Becker’in Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi tam olarak bir kılavuz kitap değildir zira doğru yolu gösteren değil meslektaşlarına daha önce denediği alternatiflerin mevcut olduğunu söyleyen bir üslubu benimser. Becker’in kitabı pek çok sosyal bilimcinin yazma sürecinde karşılaştıkları sorunları ele alarak bunların bireysel yetersizliklerden kaynaklanmadığını aksine yazımın içinde bulunduğu akademik örgütlenme yapısının büyük ölçüde etkisi altında olduğunu ortaya koymaktadır. Becker akademik hayat içerisinde yazmaya ilişkin her ne kadar sosyal organizasyonların olumsuz etkilerini anlatsa da aslında tavsiyeleri son derece ilham vericidir. Kitabın çekirdeğini oluşturan sosyal organizasyon kuramı bağlamında akademik üretim biçiminin bireyler ve yazım üzerindeki etkilerinin ortaya koyarken meslektaşlarına bu organizasyon içerisinde neler yapılabileceğine dair kendi deneyimlerinden yola çıkarak pek çok tavsiyede bulunmaktadır. Kendisi de oldukça üretken bir sosyolog olan Howard S. Becker’ in meslektaşlarına en büyük tavsiyesi yazmaya daha çok önem vermektir. Yazma sorunlarının kaynağına ilişkin getirdiği bakış açısı ile özgün bir yerde konumlanan eser aynı zamanda ısrarla karşı çıktığı tek doğru yol anlayışından özenle uzak durarak yazma üzerine yazılmış kitaplardan farklı bir yerde durmaktadır. Kendi yazım tecrübelerini açıklayarak akademik hayatın görünmeyen yüzünü sunması itibariyle alışmışın dışında bir içerik sunmaktadır. Becker aslında kendi deneyimlerini anlatarak bir anlamda bir umut ışığı yakmaktadır ve bir üstünlük ilişkisinin aksine eşitlerine denediği işe yarar yolları tavsiye eden üslubu bu anlamda dikkat çekicidir. Ülkemizde yok denecek kadar az olan bu ilham verici tutum Becker’i son derece özel bir yerde konumlandırmak gerektiğinin bir göstergesidir. Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi’ni ise pek çok sosyal bilimci için bir başucu kaynağı haline getirecektir. (Gülten Nazlıcan) Howard Becker Chicago doğumlu Amerikalı bir sosyologdur. Alanında çeşitli araştırmalarda bulunmuş, yazılar yazmış ve editörlük yapmıştır. Kendini birçok insana yazı yazma üzerine özel ders verirken bulduğu bir sırada hepsiyle aynı anda uğraşmanın daha ekonomik olacağını düşünerek bu konuda dersler vermeye başladığını belirtmektedir. Yazı yazmada karşılaşılan sorunlar ile baş edebilme üzerine yazdığı dokuz bölümden oluşan kitabında gerek bu derslerden gerek kendi tecrübelerinden bahsederek okuyucunun bu sorunların çözümü için fikirler edinmesini hedeflemektedir. Yazar Becker, 30 yıldan fazladır profesyonel yazı yazan biri olarak öğrencilerine dersler veren bir sosyologdur. Kitabında da öğrencilerinin yazma konusundaki birtakım kaygılarının olduğundan bahsetmektedir. Bu kaygıların birincisi öğrencilerin yazmayı organize edememesi, ikincisi ise yazmanın kafa karıştırıcı ve karmaşıklıklarla dolu bir dünya olarak düşünülmesidir. Ayrıca öğrenciler, yazdıklarını yanlış olacağı ve insanların kendilerine güleceği korkusu ile de yazmaktan çekilmektedirler. Bu sebeple yazdıkları yazılarda birçok hatalar yapmaktadırlar. Kapalı anlam ifade eden cümleler, etken yerine edilgen fiiller ve yazarın anlamsız işgalciler olarak ifade ettiği gereksiz sözcük kullanımı bu hatalardan bazılarıdır. Becker bu hataların düzeltilmesi hususunda kendisinin bir yazı kuramı geliştirdiğini belirtmektedir. Kuram, öncelikle yazıyla ilgili bir kabataslak yazmak ile başlayıp düzeltme ve yeniden yazma ile devam eden bir süreci içermektedir. Ayrıca yazı taslak halinde iken hedef kitleden bir okurun yorumunun alınmasını da tavsiye etmektedir. Yazar persona ve otorite bölümünde bir öğrencisinin yazısını örnek göstererek akademisyenlerin daha havalı olmak için seçtiği kelimelerden bahsetmektedir. Bu kelimeler çoğu insan tarafından anlaşılmamakta ve böylelikle yazan kişi entelektüel ve bilgili biri olarak görülmektedir. Akademisyenler böyle bir kişi gibi algılanırsa söylediklerini daha inandırıcı olacağını ümit ederler. Becker bu durumu persona kavramı üzerinden açıklamıştır. Akademisyenlerin havalı ve esrarengiz kelimeler kullanarak sıradan insanlardan daha zeki bir insan kişiliğine bürünerek bu personayı benimserler. Bu personayı benimserken alanlarıyla ilgili insanların anlayamayacağını bildikleri birçok kelime kullandıkları otorite araçları ile okurlar üzerinde etkili olurlar. Böylece son sözü söyleme yetkisine sahip kişiler olarak görülürler. Yazar ise bu otoriterlerin söylediklerinin kişiliklerini değil sadece bilgi birikimlerini yansıttığını belirtmektedir. Yazarın beğendiği persona ise, sıradan insanlardan farklılıklarını vurgulayan değil benzerliklerini vurgulayan sade insanlardır. Bu tür yazarlar söylediklerinin doğruluğunu başkalarıyla olan benzerlikleri ile vurgularlar. Daha az şekilli kelime kullanarak onların ve okurun bildiği ortak bilgiyle yazarlar. Yazarın diğer bölümde ele aldığı konu ise tek doğru yol kavramıdır. Yazılan konunun ilk seferde doğru olması gerektiği kanısının yanlış olduğunu bu bölümde açıklamaktadır. Becker, kulağına göre düzeltme bölümünde ise bolca örnekler verdikten sonra bu konuyu maddeler halinde açıklamaktadır. Yazılarda düzeltilmesi gereken hatalardan birincisi fiillerin etken-edilgenliğidir. Becker, edilgen fiilleri etken fiillerle değiştirme gerekliliğini vurgulamıştır. İkinci husus ise, yazılarda daha az kelime kullanılması gerektiğidir. İlave kelimeler ve cümlelerin yazıdan çıkarılması gerektiğini vurgulamıştır. Üçüncü husus ise kelimelerin gereksiz yere tekrar edilmesi, dördüncüsü ise cümlenin yazı ve içeriğidir. Cümlelerde iletilen fikirleri mantıksal kopukluğa uğramadan okuyucuya iletilmesi gerekmektedir. Beşinci husus ise somut-soyut kelimelerin fazlaca kullanılmasıdır. Akademisyenler gereksiz soyut kelimeleri fazlaca kullanırlar. Altıncı husus ise metaforlardır. Metaforlar, yanlış kullanımdan dolayı bozulurlar. Aynı zamanda çoğu metafor artık kullanılmaması gereken yorgun metaforlardır. Becker kitabın altıncı bölümünde genç bir akademisyen olan Pamela Richards’ın yazısını okuyucuyla paylaşmaktadır. Risk başlığı altında paylaştığı bu bölüm, akademik dünyada karşılaşılan birtakım sorunlardan bahsetmektedir. Aynı zamanda profesyonel bir akademisyen olmanın dayattığı zorlukları da incelemektedir. Yazara göre kimi yazarlar onlarca yıl süren bir süreçten sonra muazzam bir başeser üretmek için çabalamaktadır. Becker ise bunu gösteriş merakı olarak görmekte ve açık ve anlaşılır bir üslup ile ikna edici eserler üretilebileceğini ileri sürmektedir. Kitabın sekizinci bölümünü oluşturan literatür bölümündeki yazarın düşünceleri, literatürün olumlu ve olumsuz iki tarafının olduğudur. Olumlu tarafı daha önce söylenmiş bir şeyi üstüne katarak, yeni bir şey söyleyebilme olanağıdır. Olumsuz yanı ise yazar literatüre fazla takılırsa öne sürülmek istenilen fikri bozma ve bu fikirden uzaklaşma ihtimali vardır. Sonuç olarak Becker yazma konusunu her açıdan ele alarak okuyucusuna örnekler ve çözümler ile fikirler sunmakta, yazma sürecinde ortaya çıkan sorunlar karşısında kendimizi suçlamak yerine onları üstesinden gelmemiz gereken koşullar olarak görmemiz gerektiğini belirtmektedir. (Bu bir kitap değerlendirmesi yazısıdır.) (Gülsüm Yalçın) Kendimizi bir tek doğru yol olduğu fikrinden kurtararak özgürleştirmek zorundayız. Bunu yapamadığımız zaman, gerçeklikle olan çelişki bizi mutlak anlamda boğar; çünkü hiç bir cümle, paragraf veya makalenin açık bir şekilde en iyi olduğunu ispatlayamayız. Oldukça etkileyici ve yol gösterici bir kitap olmuş, okumamış olan bütün öğrencilere tavsiye ederim. Aslında her şeyin bir organizasyon sorunu olduğunu söyleyen basit ve bir o kadarda etkileyici/gerçekçi bir kitap. (Aylin Özçelik) --reklam-- Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi PDF indirme linki var mı? --reklam-- Howard S. Becker - Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz. Kitabın Yazarı Howard S. Becker Kimdir? Howard Saul Becker (1928- ) Chicago doğumlu Amerikalı sosyolog, akademisyen, yazar, caz müzisyeni, fotoğrafçı. Chicago Üniversitesi’nden sosyoloji alanında 1949 yılında master, 1951 yılında doktora derecesi almış,1965-1991 yılları arasında Northwestern Üniversitesi’nde Sosyoloji Profesörlüğü görevini yürütmüştür. 1991 yılından itibaren bu görevi 1999 yılında emekliliğini alacağı Seattle’daki Washington Üniversitesi’nde sürdürmüştür. Bir çok başka üniversitenin yanında çeşitli araştırma enstitü ve merkezlerinde sosyoloji ve müzik başta olmak üzere çeşitli alanlarda araştırmacılıktan okutmanlığa, misafir profesörlüğe, dernek başkanlığına kadar çeşitli görevlerde bulunmuş ve çeşitli yayınların editörlüğünü de yapmış olan Becker, Paris 8, Pierre-Mendes (Grenoble), Erasmus (Rotterdam) Üniversiteleri’nden ve École Normal Superiure (Lyon)’den onur dereceleri sahibidir. Türkçe’ye çevrilmiş ilk yapıtı Sanat Dünyaları olan Becker 1963 tarihli Outsiders: Studies in the Sociology of Deviance adlı yapıtında Etiketleme Kuramı’ndan yola çıkarak toplumsal yaşamdaki en geniş anlamı ile aykırılık meselesini tartışmakta ve aykırılığın spesifik edimlerin doğası ile çok az ilişkisi bulunduğu, bunun yerine daha ziyade toplumun bu edimleri nasıl değerlendirdiği ile ilişkili olduğu savını ortaya koymaktadır. Becker’ın yayımlanmış kitapları arasında Writing for Social Scientists (1986), Telling About Society (2007) ve Doing Things Together: Selected Papers (1986) sayılabilir. American Journal of Sociology, American Sociological Review, Trans-Action, Yale Review, Anthropology and Educational Quarterly, L`art de la recherche: Melanges, Mana: Estudos de Antropologia, Visual Sociology, Visual Anthropology Review, Contemporary Sociology, Afterimage, Ethnomusicology gibi dergilerde ve Énonciation Artistique et Socialité, Eros and Photography, Points of View: The Stereography in America: A Cultural History, Landscape Perspectives: Photographic Studies gibi yayınlarda sosyolojiden sosyal antropolojiye, etnografiye, müzik ve fotoğrafa çok çeşitli alanlarda inceleme ve makaleleri, ayrıca söyleşi ve fotoğrafları yayımlanmış olan Becker 1975-1981 yılları arasında beş kişisel fotoğraf sergisi düzenlemiş, bir ortak sergiye katılmış ve bir fotoğraf sergisinin de konuk küratörlüğünü yürütmüştür. Yaşamını San Francisco’da sürdürmekte olan Becker’ın Robert Faulkner ile birlikte hazırladığı son kitabı Do You Know?.. The Jazz Repertoire in Action (2009), Sanat Dünyaları’nda çok yönlü bir biçimde ortaya konan ortaklaşa faaliyet, alışılagelmiş-yerleşmiş uygulama, profesyonellik, meslek kültürü gibi kavramlardan hareketle birbirini hiç tanımayan, daha önce birlikte çalmamış, yanlarında hiç notaya dökülmüş eser bulunmayan bir grup müzisyenin bir gece kulübünde tesadüfen bir araya gelmeleri ve bütün gece birlikte başarıyla çalmaları fikrinden yola çıkarak, bunu nasıl başardıkları meselesini çeşitli açılardan tartışmaktadır. --reklam-- Howard S. Becker Kitapları - Eserleri Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi Hariciler (Outsiders) Toplumu Anlatmak Mesleğin İncelikleri Peki ya Mozart? Peki ya Cinayet? Sanat Dünyaları Kanıt Tricks of the Trade --reklam-- Howard S. Becker Alıntıları - Sözleri Yazmayı, sizi çevreleyen dünyadan, hem size dayattıklarından hem de size sunduklarından, öğrenirsiniz. (Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi) Haritacılar bir sonraki kasabaya nasıl gideceğine yardımcı olacak kadar harita bilgisi olan sürücüler için harita yaparlar ve film yapımcıları da hayatında atlamalı kesmeyi [jump cut] hiç duymamış insanlar için film yaparlar. (Bu, kendileri hakkında diğer meslektaşlarının ne düşüneceği hususunda kaygılanmalarını engellemez elbette.) Sıradan insanlar da birbirleri için hikayeler anlatır, haritalar çizer ve bir şeyler yazarlar. Neyin üretildiği, iletildiği ve anlaşıldığı, bu türden tipik ortamlara göre değişir. (Toplumu Anlatmak) Suçlu olarak etiketlenmek için kişinin yapması gereken tek şey sadece bir tane suç işlemesidir. Kavramın gerçekte resmi ola­rak taşıdığı anlam da budur. Öte yandan suçlu kelimesi, suçlu etiketini taşıyan herkesin sahip olduğu varsayılan ikincil nite­likleri tanımlayan sayısız çağrışımı da içinde barındırır. Bir kez hırsızlık yapmaktan mahkum olmuş ve dolayısıyla da suçlu ola­rak mimlenmiş bir adamın başka evlere de girmesi muhtemel bir kişi olduğu varsayılır. (Hariciler (Outsiders)) İşgal ettikleri toplumsal konumun kendilerine gerekli silahları ve gücü verdiği toplumsal gruplar, kendi kurallarını dayatmak konusunda en yetkin olanlardır. (Hariciler (Outsiders)) Plâtoncu Akademinin temeli basitçe demokrasiyi lanetlemesi değildir; aynı zamanda miras alınmış bilgelik kavramına dayanan bir yönetici sınıf yaratmasıdır. Bu kavram, bugün de, 2000 yıl öncesinde olduğu kadar yaygındır. (Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi) Hakikat yoksa sanat da yoktur. (Toplumu Anlatmak) Belirli bir toplumsal duruma özgü sorunları paylaşan insanlar arasında, sağduyuya dayalı bir kesinliği üreten gündelik hayat kalıplarını bulmak gerekir. Bu sosyolojiyle ilişkilidir. (Mesleğin İncelikleri) C. Wright Milis ve Everett C. Hughes gibi farklı sosyologların işaret ettiği gibi, her kişisel meselenin kurumsal bir karşılığı vardır. (Peki ya Mozart? Peki ya Cinayet?) Akademik yazımın kolayca anlaşılabilir olmaması genellikle meselenin karmaşıklığıyla ilgisi çok azdır ya da hiç yoktur; düşüncenin büyüklüğüyle ise hiç bir ilgisi yoktur. Bu, neredeyse tümüyle yazarın kendi statüsü hakkındaki kararsızlığından kaynaklanır. Akademik üslubun üstesinden gelmek için önce akademik kibrinizin üstesinden gelmek zorundasınız. (Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi) Bir şeyin inanılabilir olmasını, gördüğümüz ve duyduğumuz şeylerin tutarlılığına dayanarak yargılarız. (Toplumu Anlatmak) ...gördüğümüz şey temelinde görmediğimiz şeye ilişkin ne söyleyebileceğimiz sorunu olarak örneklem... (Mesleğin İncelikleri) Neyin gerçek neyin gerçek olmadığını bilmenin bir yolunun olmadığı fikri ürkütücüdür. Daha korkunç olan şey ise, yalanların hakikat olabileceği fikridir. (Toplumu Anlatmak) Ahlak savaşcısı sadece, kendi doğrularını başkalarına kabul ettirmekle yetinmez. Aynı zamanda, kendi doğrularının, onları kabul edenler (yani ettirdikleri) için de yararlı olacağını düşünür. (Hariciler (Outsiders)) "Neden?" diye sormayın, "nasıl?" diye sorun... İnsanlarla görüşmeler yaparken onların neden şu veya bu şekilde davrandıklarını sorguladığımda kaçınılmaz olarak kendilerini müdafaa ettikleri cevaplar alıyordum. "Neden?" diye başlayan sorularıma kısaca, ihtiyatlı ya da hırçın bir biçimde "tamam mıdır birader, bu cevap sana uyar mı?" demek ister gibi cevap veriyorlardı. (Mesleğin İncelikleri) Dışarıda bir grup güzel insan da var. Kuşkusuz onlar da kaz­ma, bunu inkar etmeye çalışmıyorum. Tabii ki Allah'ın belası bir grup kazma işte! Ama faturaları kim ödüyor? Onlar ödüyor. O zaman onlar ne istiyorlarsa onu çalacaksın. Yani ne boksa işte; kazmalar için çalmıyorsan hayatını sürdüremiyorsun. Kaç tane insan sence kazma değildir ki? Yüz kişiden on beşi kazma değilse şanslısındır. İşte belki meslek erbabı insanlar -doktorlar, avukatlar falan- onlar kazma olmayabilir; ama ortalama bir in­san, Allah'ın belası koca bir kazmadır. Kuşkusuz, şov insanları böyle değil. Ama şov insanları ve meslek erbabı insanlar dışında herkes Allah'ın belası birer kazma. Hiçbir şey bildikleri yok. (Hariciler (Outsiders)) Bize söylenen şeyleri genellikle hayattaki kendi deneyimimizle karşılaştırırız. Hepimizin pek çok deneyimi vardır ve genellikle bu deneyimlere uymayan şeylere inanmak istemeyiz, en azından fikrimizi değiştirmek için öne sürülecek çok iyi nedenler olmadığı sürece. Eğer bize söylenen şey bizim deneyimimize benziyorsa kabul ederiz. (Toplumu Anlatmak) Kendimizi bir tek doğru yol olduğu fikrinden kurtararak özgürleştirmek zorundayız. Bunu yapmadığınız zaman, gerçeklikle olan çelişki bizi mutlak anlamda boğar; çünkü hiçbir cümle, paragraf veya makalenin açık bir şekilde en iyi olduğunu (kendimize) ispatlayamayız. (Sosyal Bilimcilerin Yazma Çilesi) Toplumsal gruplar, ihlal edilmesi sapkınlık olarak tanımlanan kurallar koyarak sapkınlığı yaratırlar. Bu kuralları belli kişilere uygularlar ve bu kişileri de hariciler ola­rak etiketilerler. Bu açıdan bakıldığında sapkınlık, kişinin gerçekleştirdiği davranışa içkin bir nitelik değil, daha ziyade kuralların ve yasakların başkaları tarafından bir "suçluya'' uygulanmasının ortaya çıkardığı bir sonuçtur. Sapkın, bu etiketin kendisine başarıyla uygulandığı kişi; sapkın davranış da insanların sapkın olarak nitelendirdikleri davranıştır. (Hariciler (Outsiders)) Bilim cemaatinin üzerinde mutabık olduğu bazı fikir ve usuller, hedeflenen amaca ulaşma noktasında yeterince sağlam ve doğru olarak kabul görürler. (Mesleğin İncelikleri) Kurguya dayalı edebiyat eserleri, romanlar ve öyküler, sıklıkla toplumsal tahlil aracı olarak işlev görmüşlerdir. Honore de Balzac, Emile Zola, Thomas Mann, C. P. Snow ve Anthony Powell gibi, amaçları be yetenekleri açısından birbirine hiç benzemeyen yazarların tasvirlediği ailelerin, sınıfların ve profesyonel grupların hikayelerinin [saga: uzun hikayeler], bu yazarların sahip oldukları güç ve estetik meziyetlere bağlı olarak toplumsal hayatın ve onu oluşturan süreçlerin karmaşık betimlemelerini içerdikleri düşünülmüştür. Tek başına ve bir bütün olarak ele alındıklarında, Charles Dickens’ın çalışmaları (onun da amaçladığı şekilde) kendi toplumunun muzdarip olduğu kötülükleri üreten kurumları kamunun geneline tasvir etmenin bir yolu olarak değerlendirilmiştir. (Toplumu Anlatmak) --- Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/sosyal-bilimcilerin-yazma-cilesi-howard-s-becker-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)