# Unutma Beni Apartmanı - Nermin Yıldırım Kitap özeti, konusu ve incelemesi > Unutma Beni Apartmanı kimin eseri? Unutma Beni Apartmanı kitabının yazarı kimdir? Unutma Beni Apartmanı konusu ve anafikri nedir? Unutma Beni Apartmanı kitabı ne anlatıyor? Unutma Beni Apartmanı PDF indirme linki var mı? Unutma Beni Apartmanı kitabının yazarı Nermin Yıldırım kimdir? İşte Unutma Beni Apartmanı kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi... - Kaynak: Mardin Life - URL: https://www.mardinlife.com/kitap/unutma-beni-apartmani-nermin-yildirim-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi - Dil: tr-TR - Yayın tarihi: 2022-03-30T20:00:04+03:00 - Güncelleme: 2022-03-30T20:00:04+03:00 - Yazar: Mardin Life - Kategori: Kitap - Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2022/03/30/nermin-yildirim-kimdir-nermin-yildirim-kitaplari-ve-sozleri-189539.jpg Kitap Künyesi Yazar: Nermin Yıldırım Yayın Evi: Hep Kitap İSBN: 9786051920849 Sayfa Sayısı: 424 --reklam-- Unutma Beni Apartmanı Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti Annesinin sesini ilk kez kırk üç yaşında, o da bir telefon konuşmasında duyan bir kadının hikâyesi bu. Yıllar sonra hiç beklenmedik bir zamanda ve beklenmedik bir biçimde, henüz bebekken kendisini terk eden annesinin telefonuyla hayatını tekrar gözden geçiren kırk üç yaşındaki Süreyya’nın hikâyesi. Süreyya’nın yalnızlığının tarihinden hareketle, yakın Türkiye tarihinin, ölümlerin, bitişlerin, yok oluşların hikâyesi. Yıllar sonra ortaya çıkan annesinin anlattıklarının yarattığı duygusal karmaşayla birlikte, annelik mevhumunun kendisi için ifade ettiklerini sorgulamaya başlayan Süreyya, annesinin yokluğundan ve bu yokluğun yarattığı diğer eksikliklerden hareketle kendisini terk edenleri, terk ettiklerini, kaçırdığı fırsatları, kuramadığı yakınlıkları, kısacası kırk üç yıllık hayatını gözden geçiriyor. Dokunmadan adlı son romanıyla okurların yüreğine dokunan Nermin Yıldırım’dan çok katmanlı bir ilk roman. --reklam-- Unutma Beni Apartmanı Alıntıları - Sözleri Ama bazı şanslar ikinci kez verilmiyor ilkinin kadrini bilmeyenlere. Aşk yakalandığım en kişiliksiz hastalıktı. Kendisinden eser kalmayan bendim. Sahi, ben hâlâ aynı kişi miyim ? Yıllardır duymayana konuşup, duyana sustuğun yeter. Ne gidebildi, ne dönebildi... Aşk, benim obsesif- kompulsif bozukluğum... Bazı şeyler hiç söylenmez. Beklemek zamanı ağırlaştırır. Bu ağırlığın değeri beklenenin kıymetine endesklidir. Aşık olmak için sebebe, soyağacına, iyi tutulmuş bir çeteleye ihtiyacım yoktu. Kurşun gibi izler son bakıştaki o gözler kaldı aklımızda İşte artık tümüyle özgürdüm. Özgür ve buz gibi yalnız... Herkes uyurken uyanık olmak, herkes ölüyken yaşamak, dünya yüzündeki tek kişi gibi hissetmek nasıl bir şeymiş öğrendim. “Arkadaşlık iki insanın birbirine günlük rapor vermesi, hayatlarının tüm ayrıntılarını paylaşması demek değildi. İki insanın birbirine iyi gelmesi yeterliydi bana kalırsa.” “ Kahraman olama­yacak kadar korkak, ama korktuğumu söyleyebilecek kadar cesur biriyim ben. “ --reklam-- Unutma Beni Apartmanı İncelemesi - Şahsi Yorumlar Şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler...: Şimdi artık kelimeler yetersiz anlamı yok Yitirmişiz anılarla beraber faydası yok Gel bunları bırakalım artık bir tarafa Gerçeği görmeliyiz dostum başka çaresi yok.. Şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler.... Hangimiz ansızın radyoda çalan Sezen 'in şarkısında kaybolmadık ? Geçip giden yılları geri çağırmadık. Söyleyemediklerimizi söylemek için çırpınmadık. Ya da yapmasaydım, sarılsaydım, dokunsaydım, kaybetmekten korkmasaydım, haykırsaydım, keşke yapsaydım, sussaydım, içime atmasaydım saçıp dökseydim ortalığa.. demedik... Ben demedim, yaptığım ya da yapmadığım hiçbir şeyden pişman değilim demeyin.. Keşkeleriniz var, biliyorum ben, itiraf edin... Sayfaların arasında oradan oraya savruldum ben. Hıçkıra hıçkıra ağladım da ağız dolusu küfürüde bastım. Kendimden etrafımda yaşananlardan anılar geldi aklıma dalgalı denizlere battım çıktım. Analığımdan mıdır nedir bu hikâye beni çok hırpaladı. Süreyya 'dan nefrette ettim ama kıyamadım da aldım dizime saçlarını sıvazladım bilmediği annesinin kokusu olayım istedim. Annesiz sevgisiz büyüyen çocuklar taş oldu geldi böğrüme oturdu. Sadece bu olsa iyi.. tacize uğrayıp sesi çıkmayanlar, intihar eden kadınların yüreği "cız" ettiren hikâyeleri, son bakışı aklımızdan çıkmayan Eren'lerin hikâyesi, ülkemizin kaçınılmaz gerçeği olan depremler( '99 depremini çok şiddetli yaşamış ve unutamayanlardanım) amaaannn daha neler neler.. Velhasıl ; eveeet hayat her zaman insana gülmez... Ama ne bileyim azıcık da biz mi gıdıklasak ??? (emine) Nermin Yıldırım’dan okuduğum ilk kitapla merhaba..Geçmiş ve gelecek, unutmak, hatırlamak, belleğimizin bize oynadığı oyunlar, ait olmak, olamamak gibi benim çok sevdiğim konuların etrafında dolanan bir roman, Unutma Beni Apartmanı. Bellek, katmerleşen bir kavram olarak, edebiyatta vazgeçilmez bir izlek bana göre. Kişisel belleğimiz, hem toplumsal bellekten beslenen, hem de ondan olabildiğince bağımsız bir torba gibi gelir bana. Süreyya’nın torbasından dökülenleri okuyoruz bu kitapta. Onun torbasına doldurdukları, torbanın yırtıklarından düşenler, köşelerinde sıkışıp kalanlar... Kimi ambalajı açılmamış bir hediye paketi gibi parlak, kimi açılmamış mektuplar gibi rengi sararmış, kimi alı al koyup moru mor bulduğu. ..Keşkeler, kahretsinler, ‘iyi ki’ ler... Yazarın, pek çok yazar gibi karanlık yerlerde dolaşan, hikayeleri karanlıklardan toplayan bir yazını var. Ama karanlığa teslim olan, ona yenilen değil, bir yanıyla direnen bir karakter yaratmış. Hayatla bağları pamuk ipliğiyle bağlı bile olsa, yaşamanın coşkusundan uzak bile düşse, ölmeyi düşünmeyen, ne aradığını bilmese bile arayan, kırık dökük, yırtık sökük bile olsa bir yerlerden tutunmaya çalışan bir karakter. Diğer yandan da hiçkimseyi sevmeyen, hiçbir ideali olmayan, hiçbir şeye inanmayan, ‘hiçbir’ le başlayan cümleler kurdurttuğu için itici gelen bir karakter. Hem sevip hem nefret ettiğimiz, arada ağız dalaşına girmekten kendimizi alamadığımız biri Süreyya. Sarmal kurgu, bir geçmişe bir bugüne gidip gelen anlatım ve romanın sonuna kadar öğrenmeye çalıştığınız “gerçek”, kitabı elinizden bırakmayı mümkün kılmıyor. Pek çok yazarın kıskançlığını hak edecek bir ilk roman bu. Bununla birlikte, çok sevenlerinin affına sığınarak birkaç olumsuz kelam edeceğim. - Olabildiğince apolitik olan bir karakterin ağzından dinlediğimiz, Türkiye’nin yakın tarihiyle ilgili anlatımlar, olmasa da olurdu. Hikayenin akışı içinde mantıklı gibi gelse de, kitabı bitirdikten sonra düşününce çok sâkil duruyor. Öyle ki, tüm bu bölümleri kitaptan alıp çıkarsak, ne roman, ne hikayesi hiçbir şey kaybetmez. - Bir romanda, bir romanda olabilecek her şey olmamalı. Bir romanda değinilecek ne varsa biraz değindiği için konunun uzadıkça uzadığı, arada sadede gelmek için uğraştığınız bir okuma sunuyor. Fazlalıklar, bu kitabın en eksik yanı. Tüm bunlara rağmen tanıştığıma memnun olduğum bir yazar, iyi ki okudum dediğim bir roman. Keyifli okumalar.. (Emel Keleş) -Kitabı okuyacak olanlara önemli uyarı: Kitapta Pal Sokağı Çocukları ve Martin Eden kitaplarıyla ilgili çok önemli spoiler var. -Unutma beni apartmanı, 42 yaşında yazarlık yapan bir kadının annesiyle yaptığı bir telefon görüşmesi üzerine çocukluğundan itibaren hayatını anlatmasını konu alıyor. -Bu kitabı YouTube'da "5 Akıcı Roman Önerisi" adlı bir videoda görüp merak edip almıştım. Lakin kitabın ilk 200 sayfasını kendimi zorlayarak okudum. Hiç akmıyordu. Doğru düzgün bir olay yoktu diyebilirim. Ama 200 sayfadan sonrası daha akıcı ve merak uyandırıcıydı. Özellikle yazarlık yaptığı dönemde anlattığı romanları çok sevdim. (Anlatılan 5 hikayenin arasından en çok Kasım'ın hikayesini sevdim.) - Kitap gereksiz uzatılmıştı. 400 sayfa yerine 200 sayfa olsaydı daha etkileyici ve akıcı olurdu. -Kitapta altını çizdiğim çok yer oldu. Güzel tespitler, dikkat çekici betimlemeler vardı. Fakat bunlar kurguya yedirilememiş gibiydi. -Kurgu biraz zayıftı bana göre. Yazar dil üzerine çalışırken kurguya gereken önemi vermemiş gibiydi. -Yazarın ilk romanı olduğu çok belliydi. -Türkiye'nin yakın tarihine ilişkin çok bilgi vardı. Fakat o dönemlerde yaşamadığım ve çok da bir bilgim olmadığı için öyle yerler beni sıktı. -Ermeni konusuyla birlikte birkaç konu da araya zorla sıkıştırılmış gibiydi. -Başkarakter biraz Amerikanvari geldi bana. Son zamanlarda yabancı romanlara biraz ara verip kendi kültürümün romanlarını okumak istemiştim. Ama aradığım şeyi çok da bulamadım. Karakterlerinin isimlerini değiştirip karakterlere farklı dilden isim koysalar bu romanın Türk edebiyatına ait olduğunu anlamazdım muhtemelen. (Çeşminaz Hanım hariç. En geçekçi karakter oydu bana göre) -Süreyya karakteri fazla uç bir karakterdi kanaatimce. Onun için karakterle çok empati yapamadım. -Süreyya'nın aşık olduğu kısım -betimler olsun karakterin düşünceleri olsun- çok sıkıcıydı benim için. -Kurguda merak uyandırıcı konular çok azdı. Okuyucuyu meraklandıracak birkaç konuyu da yazar daha önceden söylemiş oluyordu. O olaylar baştan söylenmese ve yeri geldiğinde okuyup öğrensek daha güzel olurdu. -Son kısmı güzel ve çarpıcıydı. (Spoiler olması dolayısıyla söyleyemiyorum, kitabı okuyanlar neyin çarpıcı olduğunu anlamışlardır) -26 liraya almıştım kitabı. O paraya değdiğini düşünmüyorum. -.Sonuç olarak kitabı çok da sevmedim. Son 200 sayfa hatırına hiç sevmedim diyemiyorum. Ama abartıldığı kadar yok kesinlikle. -Yazarın diğer kitaplarını okur muyum? Dokunmadan kitabı ödül almış merak ediyorum. Fakat para vermeye korkarım bu kitabın hayal kırıklığı üzerine. (Betül Tepe) --reklam-- Unutma Beni Apartmanı PDF indirme linki var mı? --reklam-- Nermin Yıldırım - Unutma Beni Apartmanı kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Unutma Beni Apartmanı PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz. Kitabın Yazarı Nermin Yıldırım Kimdir? 1980 yılında Bursa'da doğdu. Yalova, İstanbul, Ankara ve İzmit hattında büyüdü. 1987 yılında yazar olmaya karar verdi. İki sene sonra, ilk yazılarından ve şiirlerinden oluşan defteri "Yarını Bekliyorum" amcası tarafından daktiloya çekilip fotokopiyle çoğaltıldıktan sonra ciltlenerek kitap haline getirildi. Bu çalışma, kısa sürede ailenin en çok okunanlar listesinin üst sıralarına yerleştiyse de edebiyat dünyasında pek ses getirmedi. 1997 yılında gazeteci olmaya karar verdi; beş sene sonra da Anadolu Üniversitesi İletişim Bilimleri Fakültesi Basın Yayın Bölümü'nden mezun olarak İstanbul'a yerleşti. Çeşitli dergi ve gazetelerde yazdı, reklam ajanslarında metin yazarlığı yaptı. 2010 yılında Barselona'ya yerleşti. İlk romanı Unutma Beni Apartmanı 2011, ikinci romanı Rüyalar Anlatılmaz ise 2012 yılında Doğan Kitap tarafından yayımlandı. Sosyal Medya: https://www.instagram.com/nnerminyildirim --reklam-- Nermin Yıldırım Kitapları - Eserleri Rüyalar Anlatılmaz Saklı Bahçeler Haritası Unutma Dersleri Dokunmadan Unutma Beni Apartmanı Misafir Ev --reklam-- Nermin Yıldırım Alıntıları - Sözleri Sahi, ben hâlâ aynı kişi miyim ? (Unutma Beni Apartmanı) Hakikat yaşandığı an kadar, hatıra ömür boyunca. (Misafir) Ama tabii yine uyandım, çünkü topraklanmamış bütün uykular biter. Yine hatırladım, çünkü acı veren her şey hatırlanmayı seçer. (Misafir) Hayat bizden öncekilerin çıkardığı bir hırkadan başka bir şey değildi. Biz giyecektik, bizden sonrakiler giyecekti. Birbirimizin terini kokacaktık. Birbirimizin ayıbını, günahını ve sevabını taşıyacaktık. Hepimiz bir olacaktık. (Saklı Bahçeler Haritası) Çocuklar bulunmak için saklanır, yakalanmak için kaçarlar. (Ev) "İnsan en çok sevdiklerinden korkar, onları yitirmekten." (Misafir) Sakın üzülme. Üzülme ve bil ki dünya dediğin lüzumsuz bahçe, bazen her yer, bazen tek bir yer, bazen de hiçbir yerdir. İnsan dediğin kötü tohum, bazen her şey, bazen tek bir şey, bazen de hiçbir şeydir. Ama tuhaf olan bu değildir Behiye. Bu işteki asıl acayiplik, öyle ya da böyle oluşunun aslında hiç fark etmeyişidir. Ve işte tam da fark etmediğini fark ettiğin o nefti anda, alemin ritmi bozulur, içi boşalır, bir güvercinin karda bıraktığı ayak izlerine dönersin. Sonra azıcık kar yağar, silinirsin. Böyledir. Yani bütün uzun hikayeler bu kadarcıktır aslında. Ne kadar uzun başlarsan başla, sonunda hep kısacık bitersin. Bir rüyadan öbürüne devrilirken birdenbire nefesin kesiliverir. Ne bahçe kalır geriye, ne çiçek ne de tohum. Bitersin. (Saklı Bahçeler Haritası) Sakın üzülme. Üzülme ve bil ki dünya dediğin lüzumsuz bahçe, bazen her yer, bazen tek bir yer, bazen de hiçbir yerdir. İnsan dediğin kötü tohum, bazen her şey, bazen tek bir şey, bazen de hiçbir şeydir. Ama tuhaf olan bu değildir Behiye. Bu işteki asıl acayiplik, öyle ya da böyle oluşunun aslında hiç fark etmeyişidir. (Saklı Bahçeler Haritası) “ Masumiyet çoktan terk ettiğimiz bir şehir, sadece çocukların bildi­ği eski bir şiir ... “ (Saklı Bahçeler Haritası) Evrendeki en hacimli kalabalığı, yalnızlıktan gebermek üzere olan insanlar oluşturuyor. (Dokunmadan) ...bu gemideki herkesin kıyameti kendi içinde. (Misafir) Hiçbir ateş sonsuza dek yakmıyor. (Dokunmadan) Herkes neden her şeyi bilmek istiyor ki? Halbuki bildiğinin ağırlığıyla ezilir insan. Bildiğine ya teslim olur ya kurban. (Rüyalar Anlatılmaz) Kaçmak istediği neyse daima ona yakalanıyordu insan. (Ev) ...insan ne isterse onu görürdü.Sadece gelecekte değil,geçmişte de.Hakikat tekti,değişmezdi.Şans,kader,kısmet,bizim elimizde değildi.Ama yine de her şeye rağmen,karar verdiği duyguyu yaşamaya muktedirdi insan.Büyük yıkımlardan güçlenerek çıkanlar da,ufacık talihsizliklerde yok olup gidenler de buna örnekti.İnsan evvela ne istediğine karar vermeliydi.Hayat nasılsa geçiyordu.Onu kahrederek mi tüketecekti,yoksa zevk ederek mi?Çünkü mutsuz olmaya karar vereni,başına değil talih,ebabil kuşu bile konsa,yolundan çeviremezdi.Hayata kahretmeyi tarikat edinmiş olan,her türlü güzellikte bir çirkinlik,her türlü sevinçte bir mahzunluk bulmayı,sadece ve sadece onu solumayı becerirdi....Yaşıyorsak,acı hep olacak.Ama altında ezilmemeyi öğrenebilir insan.Acısında kaybolmadığı günler dileyebilir gelecekten.Yani kimisi mesela,mutlu olmak için özel bir sebep de aramaz.Mutsuz olmadığını fark etmek yeter mutlu hissetmesine. (Unutma Dersleri) Demek bir şarkıyı mırıldanamamak, onca sene bir ukde gibi büyüyebiliyor insanın kalbinde. Okunmamış şiirlere benziyordur belki söylenmemiş şarkılar da. Bir şeylerin eksik kaldığını bilmenin kederi, neyi kaçırdığını bilememenin merakına karışıyordur ömür boyunca. (Misafir) Hayat hızla değişiyordu ve çevremdeki herkes geçmişi saklamaya değil, bir an evvel unutmaya çabalıyordu. (Saklı Bahçeler Haritası) Ne gidebildi, ne dönebildi... (Unutma Beni Apartmanı) Yastığın üzerinde uykusuzluk lekesi, kalpte kimliği meçhul ağrı, kursakta bekleyen taş gibi kalır. BENDE DE KALDI... (Dokunmadan) Kendi payına düşene razı gelmeye alışkın bir sabırla devam ediyordu yaşamaya. (Rüyalar Anlatılmaz) --- Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/unutma-beni-apartmani-nermin-yildirim-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)