# Usta Konuşmak İstiyor - Ali Ayçil Kitap özeti, konusu ve incelemesi

> Usta Konuşmak İstiyor kimin eseri? Usta Konuşmak İstiyor kitabının yazarı kimdir? Usta Konuşmak İstiyor konusu ve anafikri nedir? Usta Konuşmak İstiyor kitabı ne anlatıyor? Usta Konuşmak İstiyor kitabının yazarı Ali Ayçil kimdir? İşte Usta Konuşmak İstiyor kitabı özeti, sözleri, yorumları ve incelemesi...

- Kaynak: Mardin Life
- URL: https://www.mardinlife.com/kitap/usta-konusmak-istiyor-ali-aycil-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi
- Dil: tr-TR
- Yayın tarihi: 2022-02-25T16:00:10+03:00
- Güncelleme: 2022-02-25T16:00:10+03:00
- Yazar: NASRETTİN GÜNEŞ
- Kategori: Kitap
- Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2022/02/25/ali-aycil-kimdir-ali-aycil-kitaplari-ve-sozleri-161885.jpg

Kitap Künyesi
 Yazar: Ali Ayçil 
 Yayın Evi: Dergah Yayınları 
 İSBN: 9786257005465 
 Sayfa Sayısı: 168 

Usta Konuşmak İstiyor Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti
Ali Ayçil’in yeni kitabı Usta Konuşmak İstiyor çıktı. Ayçil’in, şiir ve hikâyeden beslenen kendine özgü deneme dili var. Usta Konuşmak İstiyor, şiddetsiz bir sarsıntı kitabı.

“Sayfalar arasında at yarışçısı Abdullah, asabi ressam Strauch, Yayla Vaizi, hükümdar Behram, Pedro Paramo gibi adamlarla da tanışacaksın. Akrabalarımdan az bir kısmı da olsa, onları bir araya getirdiğim için mutluyum. Bu, çocukken bütün yakınlarımızın evimizde toplaştığı, gülüşüp konuştukları bayram gününün mutluğuna benziyor. Ne yaparsın, insan istiyor ki tanıdıklarını bir arada görsün.

Ama bizim tanıdıklarımız sadece insanlar değildir; günler, mevsimler, şehirler, bahçeler, kuşlar, ağaçlar ve daha nice tanıdık var. Sen de çevirdiğin sayfalarda kendin dâhil, bazı tanıdıklar bulacaksın.”

Usta Konuşmak İstiyor Alıntıları - Sözleri
“İnsan, sonunda bir avuç toprakla baş başa kalacağına göre neden bu kadar telaşla saldırıyor hayata?” demeyeceğim. Çünkü insan budur.
Kararsızlık daima mevzi kaybettirir...
Kaderin silgisi hafızanın bazı sayfalarına hiçbir zaman dokunmaz.
Hiçbir boşluk, bir başkasının kalbiyle doldurulamaz.
“insanları hiç anlamıyorum; yaz geldiğinde sıcaktan, kışa vardıklarında soğuktan yakınıyorlar. oğullarından ve kızlarından, ülkelerinden ve dünyadan yakınıyorlar. yürümekten ve oturmaktan yakınıyorlar. işten ve işsizlikten yakınıyorlar. hiç mi yaşamadılar, hiç mi yaşatılmadılar? yılların bir yerlerine gizlenmiş bir mutluluğu alıp bugüne getirmek çok mu zor? onlar için duvarları şikayet taşlarından örülmüş bir hapishaneye benziyor mevsimler.”
Dünyanın çölleri ne kadar meşakkatliyse, ruhun çölleri de en az o kadar meşakkatlidir.
“Hayat, bize kendini unutturanların baktığı penceredir…” Halil Cibran / Ermiş
Kalkılması gerektiği için kalkıyor, yenilmesi gerektiği için besleniyor, konuşması gerektiği için bir şeyler söylüyor ve bütün bunları yeni baştan tekrar edebilmek için uyuyup dinleniyor. Bu büyük çöle bir günde gelmedi elbette; bütün dişler bir günde sökülmedi. Belki de bu yüzden nihai çöle vardığını kimse göremedi. İşte bir akşamüzeri daha, telefonundaki rehberi karıştırırken kendi kendine söyleniyor adam: Dünya bende iflas etti, bu da bir zaferdir…
Kabul edelim ki insan, ölünceye kadar hep içindeki bazı başlıklara çalışan bir psikoloji öğrencisidir…
Belki de geleceğe gidecek takatimiz olmadığı için onu oturduğumuz yere çağırıyor, hâlâ ondan kopmadığımızı göstermeye çalışıyoruz. Yıllardır dudaklarımızın arasından büyük bir içtenlikle çıkan vaatlere bedenimizin aynı içtenlikle duyarsız kalmasını başka türlü açıklayamıyorum.
Öğretmen, pencereden bakarken gözüne göçmen kuşlar takılan bir öğrencinin hayretini dikkat dağınıklığı saydığı gün kaybetti.
"Gündelik hayat", sanki şehrin üzerine serilmiş bol desenli bir telaş kilimidir.
Çünkü yalnızlık tedavisi zor bir hastalıktır…
Zannedildiği gibi tehlikeli olan gece değil gündüzdür. Karanlıkta her şey aslına rücu eder; kurt kurtluğuna, korkak korkaklığına. Oysa gündüz hepimizin bir parçasını inşa ettiği devasa bir tiyatro sahnesidir.
belirsizlik daima mevzi kaybettirir.

Usta Konuşmak İstiyor İncelemesi - Şahsi Yorumlar
Ali Ayçil'in kaleminden okuduğum dördüncü kitap. Bundan önceki okuduğum bütün kitaplarında satırların arasında kaybolmuştum, kendimi kitaptan alıkoyamamıştım.
Fakat bu eseri beni diğerlerine göre çok üzülerek yazıyorum, hayalkırıklığına uğrattı. Kitaba dahil olamadım ve bitirmek bana oldukça güç geldi.
Kitap içindeki en sevdiğim bölüm "Gençken Altı Çizilmiş Satırların Güzelliği" oldu. Sanırım kitabın genelinde kendimi bulduğum yer burasıydı. (Be.) 
Herkes Dinlesin!: Her okuduğumda mest olduğum satırların arasında dolaşırken yahu bu kadar aynı düşünüyorsak neden ben böyle şeyler yazamıyorum dediğim bir kalem fakat düşünmek ile bunu yazıya dökmek iki uzun yol Ali Ayçil hepimiz geçtiği yollardan geçmiş çağdaş bir yazarımız kendisinin kitaplarındaki temel ögesi yalnızlık üstelik alışılagelmiş kalabalık içinde yalnızım kimseye kendimi açmıyorum gibi cümlelerle bezenmiş bir yalnızlık değil bu , tıpkı Cemil Meriç' in yalnızlığı gibi bilinçli anlamayacak olana anlatılmayan bir yalnızlık.

Kitabın kapağı dahi benim nezdimde ayrı bir kitap niteliği taşıyor içindekileri siz düşünün... Çeşitli denemeleri bünyesinde barındıran bu kitap birçok konuyu içeriyor ama çekirdeği oluşturan temel nokta yalnızlık , kendisi ile birlikte ağaçların, kitapçı Erol' un şehrinin , Yayla vaizinin, göçmen çocukların, mevsimlerin görülmeye ve anlaşılmaya değer ne varsa hepsinin yalnızlığından söz ediyor; ve artık her biri konuşmak istiyor ! Her birimizi ölü balık olmaktan kurtarmak için...Bu yalnızlık kavgaya dönüşmüyor Ali Ayçilde , çünkü o herkesin bindiği otobüse el sallayan adamın ta kendisi bu hislerini slogan hâline getirmek dahi söz konusu değil yazarda onun tüm derdi kendiyle. Hatta belki de artık bu süreç dert bile olmaktan çıkmıştır kendinde nitekim dert dünyanın kılıfı o ise Kendi ifadesiyle " Dünya bende iflas etti bu da bir zaferdir diyor."

ALINTILAR

Bu halka ve bana ne oldu böyle? Ben ve o, birlikte birbirimizin kanını soğutarak mı geldik bu hâle acaba? Ama benim birliklerim, partilerim, cemiyetlerim , derneklerim, ulu önderlerim de yok; koca bir halkın kanını nasıl soğutabilirim ki? Muhtemelen kendimde kalmanın bedelini ödüyorum.

 Öğretmen, pencereden bakarken gözüne göçmen kuşları takılan bir öğrencinin hayretini dikkat dağınıklığı saydığı gün kaybetti...

Onlar için duvarları şikayet taşlarından örülü duvarlara benziyor mevsimler...

#kitap
#dergahyayınları
#kitapyorumu
#aliaycil (yalnızardıç) 
“Hiçbir boşluk, bir başkasının kalbiyle doldurulamaz..”

(Sayfa 81)

Selam️ Ali Ayçil “Usta Konuşmak İstiyor”..
Şiirlerine uzak, hikâye ve denemelerine yakın olduğum Ayçil’den, cümlelerini artık bir aşinalık duygusuyla okuduğum eser, tavsiye listemde.

Kitabın ilk satırlarında okuruna “Arzuhal” ile, (bir nebze iç döküş) “benim büyük hikâyelerim yok, derin bir bağla bağlandığımız küçük hikâyelerim var” diye belirten, sonrasında “Yazı, muhatabımızın can evine gönderilmiş bir mektuptur.” sözüyle, bizi can evimizden yakalayan yazar, benim için bir kez daha, ne anlattığı değil, nasıl anlattığıyla vardı.

Her ne yazsa, ne anlatsa; kurduğu her cümle, anlattığı her hikâyede, yüzünü bir düne dönmüşlük hali, kelimeler üzerine sinen hüznüyle, yakınlık duygusu yaratıp, gönüle sızmayı sürdürüyor.

Bu eserin haricinde yazarın çok severek okuduğum “Sur Kenti Hikâyeleri” de tavsiye listemde. Saygılarımla..
Sevgim üzerinize olsun (Kitapzede) 

Kitabın Yazarı Ali Ayçil Kimdir?
1969 tarihinde Erzincan'da doğdu. İlk ve örta öğrenimini Erzincan'da tamamladı. Erzurum Atatürk Üniversitesi Kâzım Karabekir Eğitim Fakültesi Tarih Bölümünü bitirdi. İstanbul'da gazetecilik ve öğretmenlik yaptı.
Dergâh dergisinde şiirleri, Merdiven dergisinde ve Akit gazetesinde poetik yazıları yayınlandı.

Ali Ayçil Kitapları - Eserleri
Sur Kenti Hikayeleri
Kovulmuşların Evi
Yenilgiden Dönerken
Ceviz Sandıklar ve Para Kasaları
Bir Japon Nasıl Ölür
Usta Konuşmak İstiyor

Naz Bitti
Arastanın Son Çırağı
Arastanın Son Çırağı

Ali Ayçil Alıntıları - Sözleri
sanıldığı gibi insanı yıkan çektiği acılar değildir. insan, çektiklerini paylaşamadığı için kendi acısıyla söyleşmeye başladığında yıkılır. (Ceviz Sandıklar ve Para Kasaları)
Benim davudi bir sesim yok Lidyalı kardeşlerim
Herkes birbirini üzüyor burada çok üzüyor (Bir Japon Nasıl Ölür)
döndüm uzun uzun kırlara baktım, şuramda büyürken hasar (Bir Japon Nasıl Ölür)
“şimdi bana efendim yeni bir hayat gerek
 göğüs kafesim için Dede’den birkaç nağme
 eşiğinizde bitti sürdüğüm belirsiz iz
 teli kopuk bu çalgı ne söylese beyhude...” (Naz Bitti)
“tıpkı çıktığım yolculuklar gibi, görüştüğüm insanların sayısını da seyrettikçe seyrelttim. kendimle kendim arasında gidip gelen yeni bir yol açtım. günler, niçin uzadığını, niçin kıvrıldığını bilmediğim bir sarmaşık gibi dolanıp durdu boynuma. dünya, bensiz de dünyaydı; darılmadım…” (Yenilgiden Dönerken)
Unutma ey
kurumuş köklerimde diri duran kalleşlik
çünkü senle çok eski bir kovukta kardeştik. (Arastanın Son Çırağı)

kırıldı kuş sesinden direkleri dünyanın kaldım eşikte sübyan (Bir Japon Nasıl Ölür)
Kalkılması gerektiği için kalkıyor, yenilmesi gerektiği için besleniyor, konuşması gerektiği için bir şeyler söylüyor ve bütün bunları yeni baştan tekrar edebilmek için uyuyup dinleniyor. Bu büyük çöle bir günde gelmedi elbette; bütün dişler bir günde sökülmedi. Belki de bu yüzden nihai çöle vardığını kimse göremedi. İşte bir akşamüzeri daha, telefonundaki rehberi karıştırırken kendi kendine söyleniyor adam: Dünya bende iflas etti, bu da bir zaferdir… (Usta Konuşmak İstiyor)
Üstelik gizli bir anlaşma var hepimizin arasında: En çok ezmek için eşitiz. (Ceviz Sandıklar ve Para Kasaları)
Sınırlarım uzadıkça uzuyor
bir kıyıda alnımı buluyorum ötekinde alnımın izlerini (Bir Japon Nasıl Ölür)
“insanları hiç anlamıyorum; yaz geldiğinde sıcaktan, kışa vardıklarında soğuktan yakınıyorlar. oğullarından ve kızlarından, ülkelerinden ve dünyadan yakınıyorlar. yürümekten ve oturmaktan yakınıyorlar. işten ve işsizlikten yakınıyorlar. hiç mi yaşamadılar, hiç mi yaşatılmadılar? yılların bir yerlerine gizlenmiş bir mutluluğu alıp bugüne getirmek çok mu zor? onlar için duvarları şikayet taşlarından örülmüş bir hapishaneye benziyor mevsimler.” (Usta Konuşmak İstiyor)
"Gündelik hayat", sanki şehrin üzerine serilmiş bol desenli bir telaş kilimidir. (Usta Konuşmak İstiyor)
Çünkü yalnızlık tedavisi zor bir hastalıktır… (Usta Konuşmak İstiyor)

Burada bir boşluğa kapı yaptılar beni
kansız düşmüş yapraklarla desteklendi eşiğim.
Bu kırık buğdayların, bu sararmış otların arasında
kıpırdasam hemen anlaşılıyor, kaç uçurum çıktığım ve kaç gökten indiğim. (Naz Bitti)
Öğretmen, pencereden bakarken gözüne göçmen kuşlar takılan bir öğrencinin hayretini dikkat dağınıklığı saydığı gün kaybetti. (Usta Konuşmak İstiyor)
Henüz ufak bir çocukken
tozlu köy yolunda
düşlerime üşümesinler diye sardığım
atlasta
senin gözlerin ışıldıyor aliya (Arastanın Son Çırağı)
Kabul edelim ki insan, ölünceye kadar hep içindeki bazı başlıklara çalışan bir psikoloji öğrencisidir… (Usta Konuşmak İstiyor)
Biliyorum ki insan, kendi cevapsız sorusunun çengelinde asılır, ölünceye kadar kendine mağlup olur. (Kovulmuşların Evi)
Dokundukça dağılan bir hatırayım, al ipekte besmele (Bir Japon Nasıl Ölür)
“ruhun rahat uyusun ya kapı açılacak ya kilit kırılacak” (Naz Bitti)

---
Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kitap/usta-konusmak-istiyor-ali-aycil-kitap-ozeti-konusu-ve-incelemesi)