# Dünyayı Öylece Bırakabilmek

> 

- Kaynak: Mardin Life
- URL: https://www.mardinlife.com/kose-yazisi/dunyayi-oylece-birakabilmek
- Dil: tr-TR
- Yayın tarihi: 2026-11-11T22:12:47+03:00
- Güncelleme: 2026-11-11T22:10:00+03:00
- Yazar: MUSAB GÜNEŞ
- Kategori: KÖŞE YAZISI
- Görsel: https://cdn.mardinlife.com/2026/11/11/dunyayi-oylece-birakabilmek-711090.webp

Ölüm hakkında düşündüğüm iki söz vardır. Biri “Ölmek iyidir.” Öteki, “Ölüm en büyük mucize ve çözümdür.” Filistinli şair Mürid Bargusi’nin bir şiirini okuyunca, kendi sözümde eksik kalmış bir kelimeye takıldım. Ben “Ölmek iyidir” diyorum. O, insanın nerede, nasıl, kimin yanında öleceğini düşünerek küçücük bir “de” ekliyor:


Yataklarımızda ölmek de iyidir
temiz bir yastıkta
ve arkadaşlarımızın arasında.
Bir kez olsun
ellerimiz göğsümüze kapanmış,
boş ve solgun,
çiziksiz, zincirsiz, bantsız
ve belgesiz ölmek iyidir.
Temiz bir ölümle ölmek iyidir,
gömleğimizde deliksiz
ve kaburgalarımızda delilsiz.
Yanağımızın altında kaldırım taşı değil, beyaz bir yastıkla,
ellerimiz sevdiklerimizin elleri arasında,
çaresiz doktorlar ve hemşireler etrafımızda,
arkamızda zarif bir vedadan başka hiçbir şey bırakmadan,
tarihe aldırmadan,
dünyayı öylece bırakarak,
bir gün bir başkası onu değiştirir diye umarak
ölmek iyidir.


İnsan hangi şartlarda yaşar da kendi yatağında ölmeyi ayrıca dilemek zorunda kalır? Bir yastığı hayal etmek kolay. O yastığın neden bir Filistinlinin şiirine girdiğini düşününce insanın söyleyeceği söz azalıyor.

İşgal altında yaşayan bir babayı düşünüyorum. Çocuklarından birini yitirmenin acısını aklına getirmeye bile dayanamazken, onu korumak için kendi canını gözden çıkarabilir. İnsanın sevdiği uğruna böyle bir bedeli göze alabilmesinde benim saadet diyeceğim bir şey var. Ama o babanın gönlünden geçeni sorsak, belki de istediği, akşam çocuğunu kendi elleriyle yatağına yatırmaktır. Dışarıdan bakanlar onun fedakârlığını uzun uzun anlatırken, şiirdeki o küçük “de”, babanın bu sade arzusuna yer açıyor.

Çok şükür, hayatım boyunca ezen tarafta olmak gibi bir gayem olmadı. Ölüme de biraz bu taraftan bakıyorum. Zalim, karşısındaki insanın nerede oturacağına, hangi yoldan geçeceğine, kimin mezarına gidebileceğine hükmedebilir. Ölümde kendi hükmünün de bir sınırı olduğunu görür. Ezilenin ölümünde bir kurtuluş görebiliyorsam, bunun içinde zalime sorulacak bir soru da vardır: Bir insana nasıl bir hayat bıraktın ki senin elinin artık ona uzanamayacak olması teselli sayılıyor?

Gündelik hayatın içinde “çözüm” sözünün benim için daha tanıdık bir karşılığı var. Birinin sizden bir beklentisi olur. Gücünüz yetmez. Bazen asıl yorgunluk bundan sonra başlar. Karşınızdaki, kendisini ne kadar önemsediğinizi, elinizden geleni yaptığınızı bir de sizden dinlemek ister. Onu kırmamak için konuşursunuz. Bir bakarsınız, yardıma en çok ihtiyaç duyduğunuz anda bile başkasının gönlünü almakla meşgulsünüz.

Ölümün bana mucize gibi gelen yanı burada. Yıllarca her birine ayrı ayrı cevap yetiştirdiğimiz onca mesele, ecel geldiğinde bir anda bizden cevap beklemeyi bırakır. Geride kalan sorunlar belki çözülmez, hatta başkalarının omuzlarına yüklenir. Fakat artık insanın kendisini anlatması, niyetini ispatlaması, gücünün neden yetmediğini açıklaması beklenmez. Bunu düşününce, hâlâ hayattayken birbirimize neden biraz daha anlayış gösteremediğimizi merak ediyorum. Bir insanın son nefesinde elini tutmayı hepimiz biliriz. Keşke kimi zaman, açıklama yapmaya takati kalmadığında da elini tutmayı bilsek.

Şiirin sonunda Bargusi, dünyayı bir gün bir başkasının değiştireceğini umuyor. O dizeyi ilk okuyuşta kendimi gidenin yerine koydum. Sonra yatağın başucunda duranın da ben olabileceğimi düşündüm. Şairin sözünü ettiği “bir başkası” olmak için insanın tarihe geçmesi gerekmiyor. Bazen bir kardeşinin “Yetişemedim” deyişini duyup “Niye?” diye sormamak, yarım bıraktığı işi ucundan tutup tamamlamak yetiyor.

Bir gün o yastığa ben de başımı koyacağım. O vakte kadar elimden ne geldiyse yapmış olayım isterim. Gücümün yettiği yerde kimseyi ezmemiş, yetmediği yerde de benden sonra gelecek olana biraz güvenebilmiş olayım. Başucumda sevdiğim biri varsa, bari son sözüm “Elimden ancak bu kadarı geldi” olmasın. O zaten bilsin. Bana da elini tutup “İyi ki geldin” demek kalsın.

---
Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kose-yazisi/dunyayi-oylece-birakabilmek)