# Ölüm Oruçları ve Başbakan İnadı

> 

- Kaynak: Mardin Life
- URL: https://www.mardinlife.com/kose-yazisi/olum-oruclari-ve-basbakan-inadi
- Dil: tr-TR
- Yayın tarihi: 2012-11-04T19:39:52+02:00
- Güncelleme: 2012-11-04T19:39:52+02:00
- Yazar: M.NAZIM GÜLER
- Kategori: KÖŞE YAZISI

ÖLÜM ORUÇLARI ve BAŞBAKAN İNADI



Eskiden ırkçı “faşistler”, Kürt devrimci ve demokratlarını aşağılamak 
için; “Ermeni dölü”, “Moskof” vb. yakıştırma söylemler kullanırlardı. 
Sayın Erdoğan da, tutturmuş ikide bir, “onlar Zerdüşt’türler” söylemiyle
 aynı ırkçı ve köhnemiş politik ahlakı sürdürmeğe çalışıyor. Aslında bu 
tür söylemleri bir başbakan söyleyebiliyorsa, başta Kürt gençleri olmak 
üzere, her halktan tüm gençler, ilgili inançlara ve halklara hakaret 
olan bu terimlerle ilgili, eleştirel bir metotla tarihsel bir 
araştırmaya girmelidirler. 



Araştırmalarının sonucunda göreceklerdir ki, Ermeniler ve Kürtler, bu 
bölgenin en kadim halklarındandır; belki Türkler Orta Asya’da bile tarih
 sahnesine çıkmamışlarken bu halklar, bu bölgede otantik olarak 
yaşıyorlardı. Birinin veya birilerinin dini inancı gereği Zerdüşt 
olması, kimi niçin gersin ki? Herkesin din ve vicdan özgürlüğü hakkı 
olması gerekmez mi? İnançlar üzerinden insanları aşağılamak, kime, ne 
faydası olabilir ki? Ortamı germekten ve saygısızlık üretmekten başka!..



Hiçbir halk, aşağılanmayı hak etmiyor. “Moskof”, dedikleri de şimdiki 
Rusya’nın başkenti olan Moskova şehri kast edilip, dönemin dünyasında, 
emperyalizme karşı, kendince alternatif bir süper güç olan SSCB’nin de 
başkentiydi, diye hakaret anlamında, karşıt güçlerce kullanılıyordu. 
Bunlar, hakarete konu olmamalıydı aslında, belki kıskanmaya konu 
olabilirdi. Dönemin emperyalist, kapitalist, faşist rejimleri ve 
yandaşları kendi muhaliflerine olan tahammülsüzlükleri nedeniyle, aklı 
sıra böyle bir aşağılama yolunu tercih ederek, onları alt etmeyi 
umuyorlardı veya kendilerini ancak böyle kandırarak, statükocu gerici 
fikirlerinde tatmin olabileceklerini düşünüyorlardı.



Şimdi de, aynı mantık yaklaşımıyla, Sayın Erdoğan, çözmek istemediği 
Kürt sorununu, PKK’nin(veya Apo’nun) şahsında terörize etmeği 
amaçlayarak, beş bin yıllık Zerdüştlüğü, günün keşfiymiş gibi ortaya 
atmaktadır. Bilerek veya farkında olmayarak Zerdüşt dininin günümüzde ve
 bölgemizde yaşayan mensuplarına da hakaret etmiş oluyor. Bir başbakana 
yakışır mı bu tavır; üstelik o, bu ülkeden yaşayan 
Zerdüştîlerin/Ezdîlerin de başbakanı olmak durumundayken!. Yoksa o, 
kendi ülkesinde yaşayan halkları ve dinleri bilmeyecek kadar, kendi 
ülkesine yabancı mıdır?



Neden kendi atalarının dini (hayvan totemlerine tapınma dini olan) 
“Şamanizm” ile PKK’lıları suçlamıyor da, Zerdüştlükle suçluyor? Çünkü, 
Zerdüştlük Kürt orjinli bir din olup, mensupları, Ezdilik adı altında 
ağırlıklı olarak Güney Kürdistan başta olmak üzere, bölgemizde ve diğer 
parçalarda hâlâ yaşamaktadırlar. 



Amaç Kürt orjinli kriterlere saldırmaksa, anlaşılan, PKK işin bahanesi 
ve kılıfı oluyor. PKK’lılar, bu toprakların insanlarından oluştuğuna 
göre, onların aileleri kendi çocuklarının dinini bilmezler mi ki, Sayın 
Erdoğan’ı referans alsınlar? Onların içinde Ezdî Kürtler de olacaklardır
 elbette; çünkü Ezdîler, bu parçada ve diğer parçalarda da yoğun olarak 
yaşıyorlar ve kendi dinî ve millî kimliklerinin inkârından ve Kürtlerin 
genel haklarının reddinden ve imha kültüründen onlar da rahatsızdırlar. 
Demokratik çözümler gelişmedikçe, o dağlara Ezdîler de, Ermeniler de, 
Süryaniler de gidebilir ve öyle olunca da, hiç de Başbakan gibi, boş 
bakıp hayretleri oynayamayız biz. Etki, tepki meselesi…



Zerdüştîlik, yani Ezdîlik de bir dindir, resmen tanınmaları, hak ve 
hukukları gözetileceği yerde, onları aşağılamak veya başkalarına yafta 
gibi yapıştırmak insanlığa sığmaz ve hiç de etik değildir. Herkes, din, 
dil, ırk, renk farkı gözetilmeksizin, kanunlar karşısında eşit 
görülmelidir. Yirmi milyondan fazla Kürt ulusunun hak ve hukukunu inkâr 
eden ve köklü bir çözüme karşı olanların adı “Müslüman” olsa ne yazar; 
her şeyden önce öylelerin ırkçı duruşları, İslam dinine en büyük hakaret
 olmaktadır. İslam, selam, selamet, barış ve kurtuluş anlamını taşıyan 
bir dinin mensubu bu kadar itici olabilir mi? İslam dini bir fıtrat 
dinidir; biz de, her şeyden önce birer insan olmalıyız.



Özellikle Kürt tarihçileri, araştırmalarını derinleştirmeli ve 
çalışmalarını acilen yoğunlaştırmaları gerekiyor. Egemen baskıcı 
iktidarların, inkâr ve red kıskacında imhaya çalıştıkları tarihlerini, 
en bilimsel bir tarzda yeniden yazmaları gerekiyor. Bunun için ilgili 
bütün ülkelerin arşivlerini ve arkeolojik kazılarını tek tek 
incelemeleri; nerede bir kırıntı varsa, araştırıp bulmaları ve tarih 
bilimi marifetiyle yazıya dökmeleri üzerlerinde farz olan bir 
yurtseverlik görevidir.



Zerdüşt adıyla tarihte üç Kürt peygamberin geldiği iddia ediliyor; 
bunlardan birincisi M.Ö. 3000 yıllarında yaşayan Mahabad; ikincisinin 
M.Ö. 2040 yıllarında yaşayan Haşeng ki, Urfalı Hz. İbrahim olduğu 
söylenir; Hz. Muhammed de, Hz. İsmail yoluyla onun soyundandır. Üçüncü 
Zerdüşt ise, M.Ö: 600-700 yıllarında yaşayan, günümüzde, Kürtler 
arasında Ezdîlik (Yezdanîlik), (Hindistan’da Manî, Mazdekî, Mecusî, vb.)
 şeklinde inancı hâlâ süren ve iddialarda söz konusu edilen asıl Zerdüşt
 peygamber budur. 



Zerdüştlük, beş bin yıldan fazla önceleri, Tek Allah’a inanan, Kutsal 
(Avesta – Mishef a Reş)Kitabı olan, Vahiy Meleği, Sırat Köprüsü, 
Cennet-Cehennem, Şeytan, Oruç, vb. iman kaideleriyle diğer semavi 
(Yahudilik, Hiristiyanlık, Müslümanlık gibi) dinlere de kaynaklık ettiği
 iddia edilen semavi bir dindir. Unutmayalım ki dünyaya yüz yirmi dört 
bin peygamber gelmiş ve (üçü tartışmalı olarak)bunların sadece yirmi 
sekizinin adı Kur’an’da geçiyor. Hz. Adem’ den bu yana tüm hak dinlerin 
inancı bir, şeriatları ayrı olarak gelmiştir.



Her ne olursa olsun, bu dine (ve tüm dinlere) ya da mensuplarına hakaret
 etmek veya aşağılama malzemesi olarak kullanmak hiçbir insana yakışmaz,
 yakışmamalıdır. Hele özellikle Sayın Başbakan, böyle bir hatadan 
kaçınmalıdır. Hani dinler arası diyalog, toplumlar arası diyalog 
söylemine ne oldu? Söz konusu Kürtler olunca, yan çizmek olur mu? 
Herkes, herkese saygılı olmak zorundadır. 



Artık günümüzde Kürtlere hakaret etmek, çapı ne olursa olsun, herkesi 
aşar. Ortadoğu labirentinde, bin bir tuzaklı ve çok patnerli bu nazik 
sahada, günübirlik değişebilen politika ortamında, herkes, ne 
söylediğine iyice dikkat etmesi lazımdır. Kendi heva ve hevesi uğruna, 
kendi halkının ve ülkesinin başını derde sokmak, her politikacıya 
fazladan bir lüks olarak görülmelidir. Halklar ve dinler arasındaki 
nazik sınırları zorlamamalıyız ve lütfen nezaketimizi bozmamalıyız.



Kim ne derse desin, artık inanıyorum ki, Kürt sorununu gerçekçi anlamda
 çözmek, Sayın Erdoğan’ın aklından bile geçmiyor. Çünkü tüm söylemleri 
bu yönde; Kürtlere ait ne varsa sanki onun hedefi haline gelmiş ve 
sürekli aşağılayıcı bir dil kullanmaktadır. Kürt halkına karşı bu tür 
ırkçı söylemler, onda bir saplantı haline gelmiş gibidir. “Kürt 
Kardeşlerim” derken bile, inandırıcı olamamaktadır.



Sayın Erdoğan, “Kürt Kardeşlerim” derken, ciddiyse ve yürekten söylüyorsa;

Kürt sorununu tam olarak çözsün de, varsın Apo boşluğa düşsün. 

Kürt sorununu çözsün de, varsın PKK’ın (“terörist” dediklerinin) elinde gerekçeleri kalmasın.



Ama yok; Kürt sorununa çözüm yolunu bilerek kilitleyerek, ardından 
diyanet başkanlarından bile dini bilgileri daha derin olan, “Kürt melle”
 lerini aşağılayacaksa; alakasız ve asılsız “Zerdüştlük” 
yakıştırmalarıyla kafaları karıştırmak adına Yezidî vatandaşlarımıza 
böylece hakaret edecekse; yüzlerce açlık grevine girenleri, bedenlerini,
 (kendilerince) davaları uğruna ölüme yatıranları, tüm dünya gördüğü ve 
bildiği halde, bir tek kendisi “yok böyle bir şey” deyip onları, ölüme 
ramak kala “şov” yapmakla suçlayacaksa, kimse kusura bakmasın, onun, 
Kürt sorununa ve çözüme dair yapıcı bir yaklaşım sergilediğini 
söyleyemeyiz, belki niyeti de yoktur veya hiç olmayacaktır.



Ucunda ölüm olmayacak bir diyalog mümkün olmayacak mıdır bu ülkede? 
Muhaliflerin, diyalog yolunu açmak için bedenlerini ölümlere yatırması 
mı gerekiyor? Bu çağdışı koşullar, her hangi bir Avrupa ülkesinde 
rastlanabilir mi? Düşüncesi bile saçma olur oralarda. O zaman 
böbürlenmenin âlemi var mıdır? Güya bu ülke, bu iktidarla, başka 
ülkelere örnek olacakmış; böyle mi olunacak?..



Peki, başkalarının dinlerini aşağılayan mantık, halkların ekseriyeti 
Müslüman olan bir ülkede bu durumu kendi halkına reva görmesi insanî 
midir ya da İslamî midir? Yani, başbakan veya iktidar, Kürt ulusunun 
sorununu, demokratik yoldan çözmeyi dayattı da, Kürtlerce ret mi edildi?
 Hayır, çözüme dair ciddi bir adım yoktur ortada. İcraat gerekiyor bu 
yolda, icraat. Sürekli birilerini suçlamak veya inançları aşağılamak, 
demokratik diyaloglara hizmet etmeyeceği gibi, hiçbir soruna çözüm de 
üretmez, ancak tıkayıcı olur.



Bence, başbakan çok konuşuyor; konuştuklarının yüzde seksenini hükümet 
sözcüleri dile getirebilir aslında. Demek ki, o, hiç kimseye güvenmiyor 
olmalı ki, olur olmaz her konuda ve her sahada kendisi konuşuyor. Böyle 
çok konuşarak, gittikçe kanıksanıp, gözden düşecektir. Konuşmaları öyle 
bir bıkkınlık getirecek ki, gün gelecek, kimse onun ne konuştuğunu merak
 bile etmeyecektir.



54 gündür bedenlerini ölümlere yatıran (fikirleri kendilerine) yüzlerce 
insanımızın, göz göre göre helâk olmaları veya kalıcı sakatlıklara maruz
 kalmaları, hiç kimseye yarar getirmeyecektir ve demokratik bir barışa 
da hizmet etmeyecektir. Kürt sorununa bir çözüm düşünülüyorsa, onların 
istekleri bu yolda atılacak adımlar içinde olması gereken, gayet makul 
görülebilecek taleplerdir. Hatta bu talepler, çok öncesinden iktidar 
tarafından gerçekleşmesi gereken adımlardır. Ölümler olursa, 
sorunlarımızı artıracak ve daha da içinden çıkılmaz hale sokacaktır. 
İktidar, böyle olsun mu, istiyor? 



Artık adımlar atılsın, toplumu daha fazla germenin ve ülkeyi bir iç 
savaşa sürüklemenin gereği yoktur, olmamalıdır. Bu ülke hepimizin ise, 
bu insanlar da bizimdir, uzaydan gelmediler. Hükümet de, PKK ve BDP de 
ellerinden gelen özveriyi yapıp bu işe el atmalıdırlar. Talepler, haklı 
olsa da, hükümet, bazı talepleri şimdilik karşılayamaz durumda olabilir;
 kendileri veya kamuoyları buna henüz hazır olmayabilir. Kısaca, zamana 
ihtiyaçları olabilir; ama açlık grevindekilerin sayılı günleri, buna 
yeterli olmayacaktır. Çözüm için, ortak bir yol bulunmalıdır. Hemen 
gerçekleşebilir talepler, karşılanıp, diğerleri, makul bir zamana 
yayılabilir. Yeter ki, kimse ölmesin ve ardından çözümler gelebilsin.



Artık, birbirilerimizi dostça ve dürüstçe kabullenelim; birbirimize 
tahammül edelim. Çözümden başka bir çıkar yol yok; başka yol, çıkmaz 
sokaktır. Yoksa hepimiz, top yekûn bu topraklarda yok olabiliriz. 
Başkaları da cirit atar. Unutmayalım ki, hiçbir halk, öldürmekle 
bitirilemez. Başka bir halkı ezen bir halkın kendisi de özgür 
olamayacağı tüm tarih şahit...



 Ya birbirimizi birlikte özgürleştireceğiz veya birbirimizi boğazlarken,
 çaresizlikten başkalarının esiri olup, yardım adına, onların ayaklarına
 kapanacağız. Bu zilleti birbirimize yaşatmayalım. Kardeşçe yaşadığımız 
bu topraklarda, mevcut sorunlarımızı en demokratik yollarla, barışçıl 
bir şekilde çözmenin yolunu tercih edelim. Bu topraklarda yaşayan tüm 
halkları, kendi kimliğiyle ve onuruyla yaşayabilir hale getirmek bizim 
elimizdedir. 



Bu topraklarda artık hiçbir ana ağlamasın, hiçbir ana kuzusu ölmesin; 
bir orman gibi hepimiz kardeşçe ve birer ağaç gibi özgürce yaşayalım. Bu
 da, pek de zor veya imkânsız değildir. Yeter ki hepimiz olaylara birer 
özgür insan gibi bakalım ve vicdanımızın sesini dinleyerek, bu yolda 
birer adım atabilelim; arkası kendiliğinden gelir.



Selam ve sevgiyle kalın.



M.Nazım Güler -04.11.2012

info@mnazim.com

---
Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kose-yazisi/olum-oruclari-ve-basbakan-inadi)