# Savaş ve Barış

> 

- Kaynak: Mardin Life
- URL: https://www.mardinlife.com/kose-yazisi/savas-ve-baris
- Dil: tr-TR
- Yayın tarihi: 2013-02-01T22:21:50+02:00
- Güncelleme: 2013-02-01T22:21:50+02:00
- Yazar: ŞEREFXAN CİZİRİ
- Kategori: KÖŞE YAZISI

Savaş ve Barış ünlü Rus yazar Leo 
Tolstoy’un, kendisi kadar ünlü romanıdır. Dünyaca ünlü olan bu edebi 
eserde birçok şey açık ya da kapalı olarak anlatılıyor. Buradaki 
mesajlar, siyasi, kültürel, edebi ve sosyal mesajlardır. Toplumu bir 
bütün olarak gözler önüne sermeye amaçlayan bu eser, kendi iç mantığında
 tutarlı bir duruş sergiliyor…

Roman da olaylar kısaca şöyle gelişiyor…

Napolyon’un Rusya’yı işgal etmesi ve ondan sonra başlayan Fransız Rus 
ilişkilerindeki siyasi, kültürel ve sosyal çalkantıları anlatan roman, 
Savaş ve Barış konusunda akla gelen ender edebi çalışmalardan birisidir.
 Eser ilk etapta Rus burjuvasının Fransız hayranlığını anlata anlata 
bitirmez. Rusya’da egemen olan sınıflar Fransızlar gibi yaşamakta, 
Fransa’dan tüketim malları ithal etmekte, evlerini Fransızlar gibi 
döşemekte, Fransız dilini ve edebiyatını en az Fransızlar kadar 
bilmekte, yani kısacası Fransız hayranlığı her yana köklerini salmıştır…

Söz konusu dönemde Rus sosyetesi arasında Fransızca konuşmayanlar 
aşağılanırdı, küçük görülürdü ve hatta alay konusu bile oluyorlardı. 

Ama bu kompleksli atmosfer Napolyon’un işgal hareketiyle birlikte 
değişmeye başladı. Fransızca konuşanlar artık alçak sesle birbirleriyle 
konuşmayı başladılar. Çünkü Fransızca konuşanlar artık 
cezalandırılıyordu, hor görüşüyordu ve Fransız işbirlikçileri olarak 
adlandırılıyorlardı! Aslında hain ilan ediliyorlardı…

Ama işgalden önce egemen sınıf, yani aristokratlar, askerler, 
burjuvalar, bürokratlar, tüccarlar Frankofon’du. Aslında Fransız 
hayranıydılar. Ve bunda bir yanlışlık da görmüyorlardı.

Bunları şunun için burada anlatıyorum; barış, Napolyon kendi ülkesine 
çekildikten sonra başladı. Savaşın nedeni de bu işgaldi zaten… 

Bundan sonraki dönemde değişik ilişkiler zamanla normalleşmeye 
başladılar. Ruslar kendi ülkelerinde özgür oldukları zaman, Fransızlarla
 eşit bir düzeye geldikleri zaman, barışı ciddi olarak konuşmaya 
başladılar…  

Savaş ve barış ilişkisi böyle bir şeydir, tarihi, toplumsal, kültürel 
koşullara göre değişebilir, yani somut olarak tartışılmayan bir barış, 
netice de karşımıza barış olarak da çıkmayabilir.

Burada aktardığımız örnek tarihi bir tecrübedir… Savaş ve barış 
konusunda bunun gibi binlerce örnek var tarihte, edebiyatta, toplumda…

Şimdi son zamanlarda bizim coğrafyamızda herkes barışı konuşmaya, ifade 
etmeye, savunmaya ve yazmaya başladı. Barış kavramı her bağlamda 
dillendiriliyor artık. Herkeste olumlu bir hava var. Herkes barıştan 
yanadır, kimse savaş ve şiddet istemiyor… Ne güzel,  ne hoş, ne iyi…  

Değil mi?

Kimisi onurlu barıştan, kimisi barış sürecinden, kimisi pozitif 
barıştan, kimisi kalıcı barıştan, kimisi sonsuz barıştan, kimisi büyük 
barıştan vs. söz ediyorlar. Kimine göre de barış aslında teslimiyettir, 
davadan vazgeçmektir, aslını inkâr etmektir, pes etmektir… 

Burada elbette bakış açısı çok önemli bir konudur.

Tabii ki her zaman olduğu gibi, herkesin barışı kendisine göre oluyor… 
Barışımızda aslında bize benziyor. Barışın tanımı böyle muğlâk olunca, 
her şeyi kapsayınca, her derde deva olunca, o zaman; amatörler, 
şarlatanlar, kötü niyetliler, manipülatörler, sahtekârlar, 
profesyoneller, aldatanlar, bu çorbada tuzum olsun diyenler hemen 
devreye girerler.  

Dolandırıcılık ve sahtekârlık artık prim yapmaya başlıyor… 

Bu ortamda herkes birer barış elçisi olmuştur artık…

Aynı George Orwell’ın romanı 1984’ te olduğu gibi, savaş barış 
olabiliyor, özgürlük kölelik olabiliyor, bilgisizlik kuvvet olabiliyor. 
Barış konusunda kullanılan dil, kimileri tarafından zıt anlamlı olarak 
da kullanılabiliniyor…

Dedim ya, herkesin dili kendisine benziyor, bu dil, kişisel amaçlara 
göre ve gerçek anlamında uzak olarak da kullanılabiliniyor. Bu da 
kesinlikle barışı beraberinde getirmez, olsa olsa kadük kalmış bir 
toplumsal ve siyasal evreyi beraberinde getirebiliyor…

Aslında yarım kalmış bir barış projesidir bu…  

Ama gerçekten barış nedir, ne olmalıdır, nasıl olmadır dediğiniz zaman, 
birçok kişi hemen gevelemeye başlıyor. Herkes tasavvur ettiği barışı 
anlatıyor, söylüyor, propagandasını yapıyor. Bunun tek yol olduğunu 
vurguluyor ve buna inanıyor. Acıların bitmesini istiyor, kimse ölmesin, 
kimse ağlamasın, kimse öksüz kalmasın diyorlar…

Yalınız şu da bir gerçektir; somut bir barışın tek bir tanımı ve projesi
 yoktur elbette. Barış derken çok farklı, açık olarak birbirleriyle 
çelişen görüşler ortalıkta dolaşıyorlar; aynı terörizm kavramında olduğu
 gibi… 

Hâlbuki burada her şeyden daha önemli olan bir yöntemsel durum var; 
pratik bir sonuca ulaşmak için, barış kavramının netleşmesi gerekiyor. 
Netleşmeyen kavramlarla hareket etmek amaca ulaşmayı zorlaştırıyor… Hiç 
olmazsa pratik, siyasi ve kültürel açıdan barışın temel unsurları 
konusunda ortak bir görüş oluşturmamız gerekmez miydi?

Mesela kurt ile kuzu arasında bir barış nasıl gerçekleşebilir ki? İnsan 
kılığına girmiş kurtlar, özentilerinden, tercihlerinden, 
saldırganlıklarından ve hayvan dünyasından vazgeçmedikleri sürece bu 
barış nasıl gerçekleşir? Gelecek hakkında barışçıl projelerin gelişmesi 
için ne gibi fedakârlıkların yapılması gerekiyor? Nelerden, hangi 
tavırlardan vazgeçmemiz gerekiyor? Bu konularda somut olmamız gerekmez 
miydi?  

Mesela konu barış olunca, siyasi alanda şiddeti kesinlikle karantinaya 
alabilmemiz gerekmez mi? Barışla şiddeti birleştirmek ne kadar rasyonel 
olabilir ki?

Bu konularda bir dil ve kavram birliği şarttır…

Daha sonra barışın içeriğini, değerlerini, ahlaki ölçülerini, 
yöntemlerini her bağlamda, yüksek sesle, cesurca konuşmamız gerekiyor. 
Barışla ilgili kimin torbasında ne varsa, bizlere açık, net, tereddütsüz
 olarak anlatabilsin.

Peki, bu bağlamda kırmızıçizgilerden söz etmek samimi bir tavır olabilir mi? 

Bence hayır! 

Eğer barış herkesin arzuladığı bir şeyse, barış tek çözüm yolu ise, 
barış kardeşliği getirecekse, barış eşitliği getirecekse, barış kurtuluş
 ve özgürlüğü getirecekse, o zaman kırmızıçizgilerden söz etmek mantıklı
 bir duruş olamaz ki.

Barışın tesis edilmesi için kırmızıçizgileri çöp sepetine atmamız gerekmiyor mu?

Her şey barış içinse, o zaman tüm çabalarımızın, kırmızıçizgilerimizin de beyaz çizgilere dönüşmesi gerekmez miydi?

---
Kaynak: [Mardin Life](https://www.mardinlife.com/kose-yazisi/savas-ve-baris)