Yazar Cafer Modarres Sadeghi edebi kişiliği, hayat hikayesi ve eserleri merak ediliyor. Kitap severler arama motorlarında Cafer Modarres Sadeghi hakkında bilgi edinmeye çalışıyor. Cafer Modarres Sadeghi hayatını, kitaplarını, sözlerini ve alıntılarını sizler için hazırladık. İşte Cafer Modarres Sadeghi hayatı, eserleri, sözleri ve alıntıları...

Doğum Tarihi: 1954

Doğum Yeri: İsfahan

Cafer Modarres Sadeghi kimdir?

İsfahan (1954- ) İngiliz Dili ve Edebiyatı bölümünü bitiren Modarres Sadeghi, çağdaş İran Edebiyatı'nın diğer birçok yazarı gibi kısa öykülerle başladığı yazarlığa novellalarla devam etti. İlk öyküsü 1973 yılında aylık edebiyat dergisi Roudaki'de yayımlanan yazar, günlük gazetelerde muhabir, köşe yazarı ve edebiyat editörü olarak çalıştı, çevirmenlik yaptı. 1972'den beri Tahran'da yaşıyor. İlk öykü kitabı 1977 yılında yayımlanan Modarres Sadeghi beş öykü kitabı, on iki novella yazdı; İran Edebiyatı'nın klasiklerinden oluşan on iki kitabın editörlüğünü yaptı. Eserlerinden Gavhuni ve Kelleye Asb İngilizceye çevrildi.Gavhuni 2003 yılında yönetmen Behruz Afkami tarafından sinemaya uyarlandı ve film başta 2004 Cannes Uluslararası Film Festivali ve 2004 Vancouver Uluslararası Film Festivali olmak üzere birçok festivalde yer aldı. Eserlerinden bazıları şunlardır: Beççeha Bazi Nemikonand (1977), Namayeş (1980), Gesmate Digeran va Dastanhaye Digar(1985), Nakoca-Abad (1990), Davazdeh Dastan (1991), Şerike Corm (1993), Kenare Derya, Morakkasi va Azadi (1998), Arze Hal (1997) Şah-Kelid (1999).

--reklam--

Cafer Modarres Sadeghi Kitapları - Eserleri

  • Ben Sabaha Kadar Uyanığım
  • At Kafası

--reklam--

Cafer Modarres Sadeghi Alıntıları - Sözleri

  • Toplumun huzuru ve mutluluğu için koyulmuş olan kurallara ve kararlara bütün milletin riayet ettiği bu dünyada ben kendi şahsi arzu ve hedeflerimin peşine düşmek, atıldığım her maceranın sonucunda ne olacağını düşünmeden ona buna aşık olmak istiyordum. Yarından sonra iyi bir çocuk olmaya karar verdim. (Ben Sabaha Kadar Uyanığım)
  • Ama İsfahan canımı acıtıyordu. Benim Tahranla bir derdim yoktu. Ne seviyordum onu ne de bir alıp veremediğim vardı. Onun da benimle derdi yoktu. Ama İsfahan 'ın vardı. O bana takmıştı, ben de ona. Nereye adım atsam canımı acıtan bir şey vardı. Çocukluğumda gördüğümden beri aynı kalan şeyler de, başka şeylere dönüşenler de. (Ben Sabaha Kadar Uyanığım)
  • Canı hiç tanımadığı biriyle konuşmak istiyormuş. Çok iyi tanıdıklarından ve kısmen tanıdıklarından sıkılmış, hiç tanımadığı biriyle konuşmak istiyormuş. Hiç tanımadığı biriyle hiç bilmediği bir yere gitmek istiyormuş. (Ben Sabaha Kadar Uyanığım)
  • Sen en çok hangi ağacı seversin? Ben en çok kiraz ağacını severim. Niçin biliyor musun? Çünkü başı diktir. Yükü ne kadar da ağır olsa başını eğmez. (At Kafası)
  • Eğer iyi olmak sessiz sedasız oturup sadece kendi işinle uğraşmak, kimseye karışmamak anlamına geliyorsa ve karıncayı bile incitmemek demekse gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ki o ana kadar benden iyisi yoktu. (Ben Sabaha Kadar Uyanığım)
  • Toplumun huzurunu ve mutluluğu için koyulmuş olan kurallara ve kararlara bütün milletin riayet ettiği bu dünya da ben kendi şahsi arzu ve hedeflerimin peşine düşmek,atıdığım her maceranın sonucunda ne olacağını düşünmeden ona buna âşık olmak istiyordum. (Ben Sabaha Kadar Uyanığım)
  • Gidecek bir yeri olmayan ve nereye gitmek istediğini de bilmeyen biri için en iyisi yokuş aşağı gitmekti yokuş yukarı degil. Gidecek bir yeri olan ve nereye gitmek istediğini bilen biri için ise yokuş yukarı ,yokuş aşaği fark etmezdi. (Ben Sabaha Kadar Uyanığım)
  • O ikisinin oyununu seyrederken tesadüfleri ne kadar küçümsediğimizi düşündüm, kolay kolay ele geçiremeyeceğimizi sandığımız şeyin peşinde umarsızca koşturup dururken onun karşımıza birdenbire, kendiliğinden çıkabileceğine hiç inanmayız. Karşımıza çıktığında da, tesadüflere inanmıyorsak şayet, uzun zamandır peşinde koştuğumuz şeyin yanından geçip gitmemiz ve neyin yanından geçip gittiğimizin farkında olmamamız işten bile değildir, sonra yıllar boyunca tekrar peşinde koşarız ve bulamadığımız için küfrederiz yere göğe. (Ben Sabaha Kadar Uyanığım)
  • ... Ama çaktırmıyordum. Çünkü okuduklarının tümünün şiir ve kendisinin de şair olduğuna dair özgüveni şiirlerinden daha çok hoşuma gidiyordu. (Ben Sabaha Kadar Uyanığım)
  • Eğer iyi olmak sessiz sedasız oturup sadece kendi işinle uğraşmak, kimseye karışmamak anlamına geliyorsa ve karıncayı bile incitmemek demekse gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ki o ana kadar benden iyisi yok. (Ben Sabaha Kadar Uyanığım)