Yazar, Akademisyen Okan Alay edebi kişiliği, hayat hikayesi ve eserleri merak ediliyor. Kitap severler arama motorlarında Okan Alay hakkında bilgi edinmeye çalışıyor. Okan Alay hayatını, kitaplarını, sözlerini ve alıntılarını sizler için hazırladık. İşte Okan Alay hayatı, eserleri, sözleri ve alıntıları...

Doğum Tarihi: 1975

Doğum Yeri: Bingöl

Okan Alay kimdir?

1975 Bingöl doğumlu Şair-yazar Okan Alay, 1996 yılından beri çeşitli liselerde Edebiyat Öğretmenliği ve idarecilik yaptı. Halen Hacettepe Üniversitesi Dil Öğretimi Uygulama ve Araştırma Merkezi`nde öğretim görevlisi görevine devam etmektedir.

--reklam--

Okan Alay Kitapları - Eserleri

  • Hiç Ses
  • İçimdeki Uzak
  • Yanılgılar Evi
  • Suyun Gölgeye Karıştığı

--reklam--

Okan Alay Alıntıları - Sözleri

  • Besbelli... Cilvesine kapıldığımız Camlarda nefeslerin buğusuyla Yanılgılar eviymiş Şu şımarık dünya! (Yanılgılar Evi)
  • “Arifim misafir bu can bedene Yel vurur savurur beni yabana Karıştı kervanlar giden gidene Şu dünyayı baki sananlara bak...” (İçimdeki Uzak)
  • Küsme kapı komşu hayat terk etmeliyiz yarından tezi yok kopya yüzler, kekeç diller şehrini akıbet derkenar süsü yok ülkedir baht dedikleri... Esirge bizi Tanrım, Kabil içimizde.../ Kabil (Hiç Ses)
  • Kalk gidelim Üzgün güller bahçesi Ortadoğu'ya Görelim onda Binbir rengini kederin Belki kalkar perdesi gözlerimizin. (Yanılgılar Evi)
  • Ne zaman yaşamak hevesi sardıysa kalbimizi Bir veda tufanıyla savrulduk sayrı bir geceye (Yanılgılar Evi)
  • “Ardında geçmiş hayaller yontusu, avuç dolusu hiç. Ah, kaçmakla uzaklaşmıyor insan kendinden.” (İçimdeki Uzak)
  • Sahi nereye akıyorum böyle suya düşmüş bir yaprak gibi kaderine teslim olarak? (İçimdeki Uzak)
  • Ah, herkesin tabutu kendi içinde saklı Kalmak için hayat, gitmek için ölüm mü gerek?.. (Yanılgılar Evi)
  • “Sussam aheste kırılıp kalıyor içimde onca ben...” (İçimdeki Uzak)
  • ... Siyah orman içre şimdi arsız dünya Ve sus vaktinde merhamet Söyle nice binler insan devrilirken Baltanın sapı kimden?/ Ağaç (Hiç Ses)
  • Gittiğim onca yerde mutlu olamayacağımı bile bile, yıllarca köşe bucak dolaşıp durdum. Kendimi mi arıyordum, onu mu, yoksa kaçış mıydı bu bilmiyorum. (İçimdeki Uzak)
  • Suyu yıka, alevi ısıt, ölümü yaşat ey kendini kalabalıkta kaybeden şaşkın, günahı yok kimsenin herkes kendine yük, üşüyor şimdi güneş ışıl ışıl ve bir ağaç kökleri semada gölgesi yitik rengahenk... (Hiç Ses)
  • Meğer şehri güzelleştiren çok şey yokmuş. Ne caddeleri, sokakları, ne de havası, suyuymuş onu kendi kılan. Şehir, mecburiyetmiş aslında. Ve insan bunu en çok da gidenlerin ardında bakakaldığında, her şey bir anda ters yüz olduğunda anlıyormuş. (İçimdeki Uzak)