Şair Zeynep Uzunbay edebi kişiliği, hayat hikayesi ve eserleri merak ediliyor. Kitap severler arama motorlarında Zeynep Uzunbay hakkında bilgi edinmeye çalışıyor. Zeynep Uzunbay hayatını, kitaplarını, sözlerini ve alıntılarını sizler için hazırladık. İşte Zeynep Uzunbay hayatı, eserleri, sözleri ve alıntıları...

Doğum Tarihi: 1961

Doğum Yeri: Karaözü, Kayseri

Zeynep Uzunbay kimdir?

Zeynep Uzunbay, 1961'de Karaözü kasabasında doğdu. O yıllarda Sivas'a bağlı olan Karaözü, daha sonra Kayseri ilinin Sarıoğlan ilçesine bağlandı. İlkokulu, ortaokulu ve Sağlık Meslek Lisesi'ni Kayseri'de okudu. Turhal ve Tokat'ta iki yıl hemşirelik yaptı. 1985'te Ankara'da Gazi Eğitim Fakültesi Edebiyat Bölümü'nü bitirdi. Çeşitli okullarda edebiyat öğretmenliği yaptıktan sonra, 2006 yılında emekli oldu. İzmir'de yaşamaktadır.

Uzunbay şiirlerinin yanı sıra, şiir yazıları, şiir çözümlemeleri de yazmaktadır.

Şiirleri İtalyanca ve İngilizce'ye çevrilmiştir.

--reklam--

Zeynep Uzunbay Kitapları - Eserleri

  • Kamçılanma Mesafesi
  • Yara Falı
  • Çoğunluk Dersleri
  • Aklımın Çiçekleri
  • Konuşan Kalem
  • Kedi Merdiveni
  • Yokuş Aşağı Portakallar
  • Acı Bir Kuş
  • Acı Bir Kuş
  • Yaşamaşk
  • Sabahçı Su Kıyıları
  • Aydınlığım Deliyim Rüzgarlıyım
  • Geri Dönüşüm

--reklam--

Zeynep Uzunbay Alıntıları - Sözleri

  • Ben de işte çok görmekten Biraz kör oldum (Çoğunluk Dersleri)
  • Zamanın ilk sesiyle başlıyorsun Ömrümü çağırıyorsun: ey Soruyorsun: ne? Acemi bir çocuk öpücüğüyle Bitiyor dudaklarında adım (Yaşamaşk)
  • Sessizliğime düşen kozalak Orda kal Yeşilin uzun yolunda Kendinsin (Yaşamaşk)
  • "İnsan, insan karşısında çaresiz kalınca, ona bir canlı olduğunu hatırlatacak şeyler yapıyor ; öksürüyor burnunu çekiyor örneğin. Ben de kadın polislerden birine, sadece onun duymasını istiyormuş gibi 'tuvalete gitmem gerekiyor' dedim." (Acı Bir Kuş)
  • “ Çocukluk hala, küçük bir köpek gibi eşlik ediyor bana, hani bir zamanlar neşeli bir yol arkadaşıdır da, şimdi bakmak ve kırıkları sarmak , binlerce ilaç vermek zorundasınızdır ona , ellerinizde ölmesin diye. “ (Acı Bir Kuş)
  • "Sabah olmuştur, diyor içim. Ne insan sesi, ne tazyikli su sesi, ne de çığlıklar... Sessizlik genişletiyor ; her yerdeydim, hiçbir yerdeydim, ölümle dirim birbirine sarılmış gibi... Ne olursa olsundaydım! Öyle miyim gerçekten?" (Acı Bir Kuş)
  • Doktor’la Gül odada yalnız kaldılar. Doktor reçete kağıdını ve kalemi Gül’ün önüne koydu. — İlaçlarını sen yaz Gül. Gül şaşkınlıkla doktorun yüzüne baktı. Gülümseyerek onu yüreklendirdi doktor. Gül, en güzel yazısıyla yazmaya başladı: 1- Babam akşamları sadece televizyon izlemesin. 2- Annem, beni başka çocuklarla karşılaştırmasın. 3- Bir kedi istiyorum. 4- Savaş olmasın, çocuklar ölmesin. (Aklımın Çiçekleri)
  • Uzanamayacağımı bile bile uzattım kollarımı, evin bomboş olduğunu bildiğim halde bir tabure arandı gözlerim. Busun işte dedim, tutunamayacağına uzanır, olmayanı ararsın. (Yokuş Aşağı Portakallar)
  • "İki gün sonra, inşallah benim de kontöre çok ihtiyacım olacaktı." (Kamçılanma Mesafesi)
  • Kıskanmak, kıskanana dört ayrı nedenle acı verirmiş: Kıskanç olduğu için, kıskançlığından dolayı kendini suçladığı için, bir bayağılığın kendisini tutsak etmesine izin verdiği için, dışarıda bırakıldığı, deli ve sıradan olduğu için. Kıskanmayı tüm bu alt başlıkları ile yaşıyorum işte! (Yokuş Aşağı Portakallar)
  • Var mısın Senle ben aynı trenlere binelim Farkını ödeyip dağlarda inelim Bizim de bir adresimiz olur Yitmişlerin içinde Benimki senin seninki benim adım (Yaşamaşk)
  • gitmişsin, dönme istersen unutarak bekliyor seni bıraktıkların sen bu yarayı oku sen bu yarayı üfle bir romanı hatırlatacak sana uzun uzun: (Yara Falı)
  • sen onu ev sanmışsın soyunmuşsun içinde su içmiş, doymuş, yıkanmışsın kitap sanmışsın sen onu güzel kitapların yalnızlığı... sen onu yalnız sanmışsın da ondan dururum demişsin, satırlarının arasında (Yara Falı)
  • Biz dişi, kadın, hanım, bayan… He canım kaltak, onlar sadece erkek. (Kamçılanma Mesafesi)
  • Ölmeyi biliyorum ben. Dedemle ninem öldüler. Üst geçit olmadığı için Selda'ya araba çarptı. Sırasına çiçek koyduk, ağladık. (Konuşan Kalem)
  • "Münevver'le kardeştik; ablası ablama, abisi abime benziyordu, ama en çok, o bir şeye üzüldüğünde içimin sızlamasından anladım onun kardeşim olduğunu." (Acı Bir Kuş)
  • “ Ayna insanı güzel görür, onu sever ; başka bir ayna onu korkunç görür, ondan nefret eder; oysa iki etkiyi de yaratan aynı kişidir. “ (Acı Bir Kuş)
  • 'İnsan ancak bir yabancıya anlatabilir kendini.' (Çoğunluk Dersleri)
  • Bir leğen dolusu ıspanağa bakmış, "Anne, bu kadar ıspanak bu tencereye sığmaz!" demiştim de, annem, ben sanki bu kadar dert bu yüreğe sığmaz demişim gibi, "Oooyy oy, sığar da eksik bile kalır." demişti. Yaa Mürşit ben her şeyi sığdırdım, eksik kalmış olmalı ki bir de seni ekledim üstüne. Sen neler sığdırdın Mürşit? (Yokuş Aşağı Portakallar)
  • Yaz işte kızım. Aklından geçenler, aklına çakılıp geçmeyenler... Yaz, biraz da satırlar düşünsün! (Çoğunluk Dersleri)