Kitap Künyesi

Yazar: Doris Lessing

Çevirmen: Püren Özgören

Orijinal Adı: Alfred and Emily

Yayın Evi: Can Yayınları

İSBN: 9789750710773

Sayfa Sayısı: 260

--reklam--

Alfred ile Emily Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Nobel Edebiyat Ödüllü yazar Doris Lessing, Alfred ile Emily’de, Birinci Dünya Savaşı’nın gölgesinde annesiyle babasının izini sürüyor. Kitabın ilk yarısını “savaş olmasaydı nasıl bir yaşamları olurdu”dan hareketle kaleme alan yazar, kitabın ikinci yarısında savaşın yaşamlarında yol açtığı onarılmaz hasarı gözler önüne seriyor. Hayalinde yaşattıklarını ve gerçekte yaşananları etkileyici bir anlatımla kâğıda döküyor.

Alfred ve Emily yazarın hayalinde umut ettikleri gibi mutlu bir yaşam sürerlerken, aslında Alfred savaşta sakat kalır, Emily hastanede hemşirelik yaparak askerlerin acılarını paylaşır.

Annesiyle babasının savaşla bölünmüş yaşamları, Lessing’in üzerinde derin izler bırakmıştır. Yazar bu kitapla, onlara olan gönül borcunu ödüyor ve umuyor ki, “onlarla Büyük Savaş’ı hiç yaşamamışlar gibi karşılaşsaydı, her ikisi de onlar için hayal ettiği yaşamı onaylarlardı.”

--reklam--

Alfred ile Emily Alıntıları - Sözleri

  • " Keşke en güzel yıllarımızı tekrar yaşayabilseydik... "
  • “Keşke en güzel yıllarımızı yeniden yaşayabilseydik.”
  • “Keşke en güzel yıllarımızı yeniden yaşayabilseydik.”
  • Keşke en güzel yıllarımızı yeniden yaşayabilseydik.
  • Keşke en güzel yıllarımızı yeniden yaşayabilseydik.
  • “Keşke en güzel yıllarımızı yeniden yaşayabilseydik.”
  • “Keşke en güzel yıllarımızı yeniden yaşayabilseydik.”
  • Keşke en güzel yıllarımızı yeniden yaşayabilseydik.
  • Derin bir acıyı tadanlar, onu doğruca yüreklerinde hissettiklerini, yüreklerine buz gibi bir ağırlığın çöktüğünü doğrulayacaklardır.
  • "Savaştan uzak durmanın, bolluğa, refaha açılan kapı olduğunu anlamak için, kendini eski Avusturya İmparatorluğu ile Türk İmparatorluğu'nun içinde bulunduğu korkunç durumla, çöküşle kıyaslaması yeterliydi."

--reklam--

Alfred ile Emily İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Aile üzerine sessiz bir meditasyon...: Acaba çocukların anneleri ile hesaplaşmaları biter mi bir gün? Babalar daha korunaklı alandadır ve onlara daha müsamahalı davranılır; iş seyahatlerine çıkabilir, arkadaşları ile dışarıya çıkabilir, ev işleri ve çocuklardan ziyade futbola, internete, kendi hobilerine zaman ayırabilir onlar. Pek yadırganmaz bir baba böyle davranınca; sanki “erkek” olmanın bir gereğiymiş gibi düşünmeden kabulleniveririz. Ama annemiz için öyle mi? Annelerden hem evi çekip çevirmesini, hem çocuklara bakmasını, hem her şeyi organize etmesini beklerken en küçük ihmali, yorgunluğu, öfkesi, gerginliği oturuverir içimize. Hata yapmasının yolu yoktur, zira o annemizdir; her daim dimdik, sağlam ve mükemmel olmak zorundadır. Aynı vücuttan türemenin, sihirli rahminde büyümenin getirdiği o görünmez bir bağı kırmak, koparmak için çabalarız ergenliğimiz ve o bitmek bilmeyen geç ergenliğimiz boyunca; bir birey olmanın, ayaklarımızın üzerinde durmanın, bağımsızlığımızın tek yolu bu hunharca yıkıp dökme eylemi gibi gelir. Bir yandan yokluğunu hayal bile edemezken, diğer yandan onu kıyasıya eleştirmeyi, itiraz etmeyi, üzmeyi, hayal kırıklığına uğratmayı barbarcasına severiz. Kimseye atmaya cesaret edemeyeceğimiz o zehirli oklar annemize kolayca yöneliverir. Zira biliriz ki o annemizdir ve ne yaparsak yapalım bizi affedecektir… Doris Lessing annesini okurlarına açıkça şikayet ettiği bir dolu roman ve hikayesinden sonra son döneminde; 89 yaşındayken anne ve babasının hayatlarını biraz farklı bir yönden incelediği, bu eserini “Alfred ile Emily”i yazmış. Kitap karma bir anlatım; ilk kısmı -ki yaklaşık yarısını oluşturuyor- bir kurgu hikaye. Lessing bu kurgu hikayede “1. Dünya Savaşı hiç olmasaydı anne ve babasının yaşamları nasıl olurdu?”nun cevabını arıyor. Romanın ikinci kısmı ise Lessing’in parça parça anıları; çocukluğa ve gençlik dönemine ait bu anılar bir günlüğün sayfaları gibi önümüze seriliyor. “Onların en belirgin özellikleri enerjileriydi.” diyor Lessing. 1. Dünya Savaşı sırasında yaralanarak sakat kalan genç asker ile savaş sırasında Londra’da bir hastanede durup dinlenmeden çalışan hemşirenin aşkları onları bu savaş cehenneminden uzakta, Rodezya’da -şimdiki Zimbabwe- bir çiftlik kurmaya iterken, 4 yılda zengin olma hayalleri ile geldikleri topraklarda hem paralarını, hem de sağlıklarını her geçen gün kaybederlerken yaşanan üzüntüler ve hayal kırıklıklarından dolayı babasını daha kolay affediyor. Babasının görünür-görünmez tüm yaralarının o lanet savaştan kaldığını biliyor çünkü. Babası onun gözünde yakışıklı, çalışkan bir adam; “çok zeki olmayabilir ama bir çiftliğe yerleşir, mutlu, geniş bir aile kurabilirdi” diye düşünüyor onun için. Kitabının kurgu hikayesinde onu, küçük dünyasında yaşayan sağlıklı, mutlu bir çiftçi olarak resmediyor bu yüzden. Halbuki annesi hırslı, kontrolcü, sert bir karakter; o yüzden kurgu hikayede de olsa mutluluğu haketmiyor! Mutsuz bir evlilik, başarısız bir seks hayatı, iş peşinde koşturmakla geçen kaybedilmiş bir ömür anneye layık görülen. Kitabın ikinci kısmında görüyoruz ki, annesinin de bir savaş kurbanı olduğunu ancak 89 yaşında anlıyor Lessing. O cehennemi hastanelerde gencecik askerlerin ölümünü izlerken psikolojisi bozulan bu başarılı genç kadının; ayağı sakat, post travmatik davranış bozukluğu gösteren bir koca ve 2 küçük çocuk ile medeniyetten kopuk o coğrafyada var olma savaşı verirken, hayallerinin, ümitlerinin ve en önemlisi yeteneklerinin üstüne bir çizgi çizdiğini ve kanayanın bu yara olduğunu ancak farkediyor. O çocukluğunda dalga geçtiği süslü elbiselerini keserken, annesinin hayallerini ve umutlarını parçaladığını anca anlıyor. O kıyasıya eleştirdiği hırsının aslında onları maddi olarak ayakta tutabilen tek şey olduğunu görüyor. Aslında nefret ettiği “anne” figürünün de bir kurban olduğunu, travmaların sadece bacakları değil ruhları da parçalayabildiğini şimdi, ancak 90 yıl sonra farkediyor. Kitabında sessizce günah çıkarıyor Lessing… Tarz olarak ne bir roman, ne de bir anlatı; ikisinin değişik ve kopuk bir karması. Ama bu melez form beni rahatsız etmedi. “Aile üzerine sessiz, olağanüstü bir meditasyon” olarak tanımlanmış bir eleştiri yazısında; ben de katılıyorum. Ve hepimizin geçmiş travmalarımıza aynı meditasyonu, ama zaman geçirmeden, yapmamız gerektiğini düşünüyorum. (AkilliBidik)

Alfred ile Emily, Doris Lessing’in babası ve annesi. Her iki ebeveyni de 1. Dünya Savaşı sebebiyle kendileri için hayalini kurdukları hayatı yaşayamamışlar. Babası savaşta sakat kalmış, annesi ise yaralı askerlere hemşirelik yapmış. Her ikisinde de kalıcı izler bırakan savaş yaşanmasaydı hayatları nasıl olurdu diye düşünen yazar, kitabın ilk bölümünde annesi ve babası için hayallerindeki yaşamın romanını yazıyor. İkinci bölümde ise daha çok yazarın anılarını okuyoruz. İlk bölüme göre biraz daha durağan olsa da özellikle Doris Lessing’in edebiyatla tanışmasını, kitap okuma alışkanlığını nasıl kazandığını anlattığı bölümleri okumak çok zevkliydi. Hak ettiği ilgiyi göremeyen bu güzel kitabı okumanızı öneririm. (livrespourvivre)

Yazar Doris Lessing'in anne ve babası olan Alferd ve Emily'nin yaşamını, yani daha doğrusu ikinci dünya savaşında ailesinin çektiği zorlukları görmüş ve eğer savaş hiç olmasaydı ne olurdu diye kitabı ikiye ayırmış. Savaş olmadan yaşamları ve savaş olan yaşamları diye ayrılmakta.okuyun derim, pişman olmazsınız. (Matmazel)

--reklam--

Alfred ile Emily PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Doris Lessing - Alfred ile Emily kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Alfred ile Emily PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Doris Lessing Kimdir?

1919’da, babasının İngiliz subayı olarak İran’da görev yaptığı sırada Kirmanşah’ta doğdu. 1949’da İngiltere’ye yerleşti. Yayımlanan ilk kitabı Türkü Söylüyor Otlar, Rodezya’yı anlatıyordu. Başyapıtlarından sayılan ve en çok okunan romanı olan Altın Defter’de, yaşadığı çağla uzlaşmaya çalışan bir kadın yazarı konu aldı. Şiddetin Çocukları adlı yarı özyaşamöyküsel roman dizisi yayımlandı. Hayatta Kalma Güncesi, bir fantezi niteliğindeydi. Lessing, aralarında Evlenmeyen Adamın Hikâyesi’nin de bulunduğu birkaç öykü kitabı yayımladı. Argos’taki Kanopus Arşivleri adlı beş romanlık dizisiyle bilimkurgu türüne yöneldi. İyi Bir Komşunun Günlüğü ve Yaşlılar Yapabilselerdi adlı romanlarında, tanınmamış yazarların sorunlarını gözler önüne sermek için Jane Somers takma adını kullandı. 1985’te, Londra’daki bir grup devrimciyi anlattığı Terörist yayımlandı. Bunu bir dehşet öyküsü olan Beşinci Çocuk izledi. Özyaşamöyküsünün özellikle ilk cildi Derimin Altında büyük övgüyle karşılandı. Son romanı Yarık, 2007’de yayımlandı ve aynı yıl Nobel Edebiyat Ödülü’nü kazandı. 2013’te Londra’da öldü.

--reklam--

Doris Lessing Kitapları - Eserleri

  • Beşinci Çocuk
  • Türkü Söylüyor Otlar
  • Hayatta Kalma Güncesi
  • Altın Defter
  • Kedilere Dair
  • İyi Terörist
  • Son Aydınlık Yaz
  • On Dokuz Numaralı Oda
  • Alfred ile Emily
  • Büyükanneler
  • Gene Aşk
  • Şikeste
  • İçinde Yaşamayı Seçtiğimiz Hapishaneler
  • Cehenneme İniş İçin Açıklama
  • Jack Orkney'nin Günaha Çağrılışı
  • Martha Quest
  • Mara İle Dann
  • Anılar
  • 8. Gezegen
  • Evlilikler
  • Sirius Deneyleri
  • Siyah Madonna
  • Sevme Alışkanlığı
  • Duygusal Ajanlar
  • İyi Bir Evlilik
  • Evlenmeyen Adamın Hikayesi
  • Kıyısız
  • Fırtına
  • Ben In The World
  • Bir Yaşam Öyküsü İçin Notlar
  • Afrika Öyküleri

--reklam--

Doris Lessing Alıntıları - Sözleri

  • Bütün erkekler aynı. (Sevme Alışkanlığı)
  • "Şey", kısaca iflah olmaz cahilliğin ya da iflah olmaz farkındalığın karşılığı olan sözcüktür. (Hayatta Kalma Güncesi)
  • “Bir kişi bir başkasını gerçekten ve bütün benliğiyle seviyorsa, o zaman sona ermesi imkânsız olan ilişkinin bir tarafı gözü yaşlı bir elvedayla sırtını döndüğünde yıkılan şey aşktan fazlasıdır.” (On Dokuz Numaralı Oda)
  • Demek istediğim, eğer insanlar bir şeye alışık değillerse, onu özlemezler. (Sevme Alışkanlığı)
  • Biliyor musun George, sen sadece sevme alışkanlığına tutulmuşsun. (Sevme Alışkanlığı)
  • Aşkla dalga mı geçiyordunuz? (Sevme Alışkanlığı)
  • ... kadın çok zengindi ama dünyada para diye bir şeyin varlığı gibi tatsız bir gerçek için özür dilermişçesine zengindi. (İyi Bir Evlilik)
  • "Gece oldu, içime çekildim ve orda seni buldum..." (Evlilikler)
  • "Çünkü hayallerin bile, hayal kurana doyum verebilmek için biraz olsun umut taşıması gerekir." (Türkü Söylüyor Otlar)
  • Eğer bir insan diğerini gerçekten ve tümüyle sevmişse, çözülmez birlikteliğinden gözyaşlarıyla ayrıldığında çöken, aşktan daha fazla bir şeydir. (Sevme Alışkanlığı)
  • Bence yanıldığın konu, bir şeye dönüşmemeye karar verirsen dönüştüğüm diğer şeyin daha iyi olması gerektiğini düşünmen (Son Aydınlık Yaz)
  • İnsanlar bir şeye alışık değillerse onu özlemezler. (On Dokuz Numaralı Oda)
  • Davranışlarındaki resmiyet ve çekingenlik onu başkalarının kıskancından ve hasedinden korurdu. Dokunulmazlığı var gibiydi. Bu özelliği onun gücüydü; ama aynı zamanda zaaf olarak kabullenemeyeceği güçsüzlüğüydü; insanlarla samimi olmak, kavga etmek, iletişim kurmak düşüncesine yatkın değildi, hatta karşıydı. (Türkü Söylüyor Otlar)
  • ... çünkü ben, ben, ben, ben, ben demek onların delilikleridir. (Cehenneme İniş İçin Açıklama)
  • Asıl yüzümüz başka kılıklara bürünmeye başka insanlara dönüşmeye sürekli hazırlıklı oluşu nedeniyle temelinden o kadar yıpranmıştı ki adeta indirip kullanmaya hazır halde soyunma odasının duvarına asılmış herhangi bir şey gibiydi. (Jack Orkney'nin Günaha Çağrılışı)
  • “Eğer bir insan diğerini gerçekten ve tümüyle sevmişse, çözülmez birlikteli­ğinden gözyaşlarıyla ayrıldığında çöken, aşktan daha fazla bir şeydir” (Sevme Alışkanlığı)
  • Bu ülkede İkinci sınıf olanı kabul etmeyi öğreneceğiz. (Sevme Alışkanlığı)
  • Uyanık yaşamayı hiç öğrenemedim. Uyumak için eğitildim. Ah, ne olur uyuyayım ve hayatımı uyuyarak geçireyim. Ve asıl hafızanın baskısı ben ihtiyaç duymadan uyandırırsa beni, uykumu hançerlerse yapmam gereken işin aciliyeti, o zaman, Tanrı aşkına, Doktor, ne olur,ilaç ver bana ve beni yine düşlere yolla. (Cehenneme İniş İçin Açıklama)
  • Bu şehirde giysiler, perdeler ve süsler için çoğunlukla mavi renk kullanılıyordu; mavi, platonun üzerindeki hemen her daim bulutsuz göğe bir yanıt gibiydi. (Şikeste)
  • Etrafında, otelin dışında, kulaklarının, gerçekten açıldıklarında aniden sağırlaşacağı ve hiçbir şey anlamaz hale geleceği bir dünya vardı: Bilmediği dil onu iyi temizlenmemiş, buğulu, boğucu bir cam gibi çevreliyordu. (Son Aydınlık Yaz)