Kitap Künyesi

Yazar: Zaven Biberyan

Çevirmen: Sirvart Malhasyan

Orijinal Adı: Mırçünneru Verçaluysı

Yayın Evi: Aras Yayıncılık

İSBN: 9789757265160

Sayfa Sayısı: 416

--reklam--

Babam Aşkale'ye Gitmedi Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Arus, ardından bir kova su dökmüştü, 'Ben de geleyim şubeye' demişti. Baret kabul etmemişti. Köşeden son kez görmüştü Hilda ile Arus'un yüzlerini. Üç buçuk sene sonra dönüşünde artık bulamamıştı o yüzleri. Bu cansız kütleyi Ada'daki evle kıyaslamak mümkün değildi. Çinde birinin yaşayıp yaşamadığını bile bilmiyoru. 'Babamın babası yaptırdı bunu. Kendisi toprak oldu, babam toprak oldu, amcam toprak oldu. Bu toprakla, bu taşla yaptılar. Yıkılırsa yıkılsın. O da yeniden taş olsun, toprak olsun. Böyle kalsın, yıkılsın. Ama yıkılmayacak. Kalacak, dünyanın sonuna kadar kalacak. Bin sene sonra da buraya gelen, temellerini görecek, bak burda bir ev varmış, insanlar yaşamış, diyecek. Duvarın içinde baca deliğini görecek, büyükannemin yaktığı odunun isini, parmaklarıyla silecek. Bu bir piramit değil, bir karınca yuvası!'

Babam Aşkale'ye Gitmedi Alıntıları - Sözleri

  • Kalbi sıkışıyordu . Hayatı beğenmiyordu . Dünyadaki hiç bir şeyi beğenmiyordu .
  • "Sana ne ? Sana ne ?"
  • "Buydu arzusu .Oh demek . Canı gönülden bir oooh .
  • Kelebek bir gün yaşar ve ışığın sevdasına ölür.
  • "Dünya içinde başka bir dünyaydı burası "

Babam Aşkale'ye Gitmedi İncelemesi - Şahsi Yorumlar

1970 yılında Jamanak gazetesinde tefrika edilen kitap, 1984 yılında Karıncaların Günbatımı adıyla yayımlanıyor. Piyasada aynı kitap, Babam Aşkale’ye Gitmedi adıyla da bulunuyor. Benim okuduğum Babam Aşkale’ye Gitmedi’nin ilk ve eksik çeviri olduğu söyleniyor.Gerçekten eksik mi bilmiyorum. Kadıköylü Tarhanyan ailesi Varlık Vergisi mağduru.Baba Diran tüm mal varlığını kaybetmeyi göze alıp, Varlık Vergisi’ni öder ve Aşkale’ye gitmez.Oğlu Baret ise Yirmi Kura Nafia hizmeti kapsamında askere alınır ve yaklaşık dört yıl askerlik yapar. Hikâye Baret’in eve dönmesi ile başlar.Tarhanyan Varlık Vergisi ile yoksullaşmış, aile bireyleri birbirine yabancılaşmıştır. Amca Dırtad, herkesten uzakta yaşamayı tercih ederken, dayı Suren yeni zenginlerdendir. Baret askerlik sonrası hiçbir yere ait hissetmez kendini.Herkesten ama en çok kendinden kaçar. Bir dönem Türkiye gerçeklerini gözler önüne seren kitap, azınlık olmanın sıkıntılarını ise zamandan bağımsız dile getiriyor. Çok çok beğendim Babam Aşkale’ye Gitmedi’yi. (Özlem Akbaş)

Varlık Vergisi ve Aşkale: İlk baskı ismi ile "Babam Aşkale'ye gitmedi" daha sonra basılan ismi ile "Karıncaların Günbatımı" Zaven Biberyan'ın ne derece büyük bir yazar olduğunu okuyucuya gösteren bir roman. Ne yazık ki bu büyük yazarın değeri yasarken bilinmemiş. Kitap 1940''li yılların başında gayrimüslim vatandaşların zorunlu olarak tabi tutulduğu Nafia askerliginden 3.5 yıl sonra dönen Baret ve ailesinin hikayesini anlatmaktadır. Askere giderken varlıklı bir aileye sahip olan Baret, dönüşünde ise bambaşka bir aile bulur. 1943 yılında uygulanan varlık vergisi ile Ermeni ailenin tüm birikimleri alınmış ve saygın babası işsiz ve beş parasız kalmıştır. O dönem varlık vergisini ödemeyen kişiler Aşkale'ye çalışma kampına gönderildiği için kitabın isminde Aşkale geçmektedir. Babası Aşkale'ye gitmediği için fakirleşen aile de baba tüm varlığını koruyamadığı için suçlanırken Baret ise 3.5 yıl sonra geldiği Istanbul'a ve bulduğu bu çok yeni ve farklı ortama uyum sağlamaya çalışır. Yazarın anlatımı, cümleleri o kadar güçlü ki, okurken romanın geçtiği yerleri sanki görüyor yaşananların sanki içinde hissediyorsunuz kendinizi. Zaven Biberyan'ın bu başyapıtını kesinlikle tavsiye ediyorum. (Salih Yaz)

Varlık vergisini ödeyemeyen azınlıklar Erzurum'daki Aşkale Çalışma kampına gönderiliyordu,ancak Tarhanyan ailesinin babası Aşkale'ye gitmedi. Bunun yerine elinde avucunda ne varsa bu vergiyi ödemek için harcadı, artık hiçbir birikimi kalmamıştı. Bu yokluğun, fakirliğin içerisinde ailenin, aile bireylerinin nasıl etkilendiğini, maddiyatın aile bireyleri arasındaki saygıyı nasıl yitirmeye sebep olduğunu okuyoruz. Konu İkinci Dünya Savaşının o buhranlı Türkiyesi olunca haliyle romandaki karamsarlığı da hissediyorsunuz. Uzun süre okunup hemen bitirilebilecek bir kitap değildi, ara ara okunup sindirilebilecek bir kitaptı bana göre. Zira anlatılan konular o kadar derin, anlatım o kadar karamsar ve kasvetli ki ister istemez kitabın içine giriyor ve o kasvetli havayı soluyorsunuz. Zaven Biberyan Çağdaş Ermeni edebiyatın çok önemli isimlerinden biri ve onun muhteşem ruh tahlillerini, hayat felsefesini okumak çok farklıydı. Kitabın Aras Yayınlarında yeni basılan hali "Karıncaların Günbatımı" ismiyle çıktı. Her iki ismin de kitabı tamamladığını ve yansıttığını göreceksiniz okuyunca. (Ecem İspir)

Babam Aşkale'ye Gitmedi PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Zaven Biberyan - Babam Aşkale'ye Gitmedi kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Babam Aşkale'ye Gitmedi PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Zaven Biberyan Kimdir?

İlk eğitimini Kadıköy Aramyan-Uncuyan ve Dibar Gırtaran (Sultanyan) Ermeni ilkokullarında alan Biberyan, sırasıyla Saint Joseph Lisesi ve İstanbul Ticari İlimler Akademisi'nde eğitim gördü.

Ermenice yayın yapan birçok gazetede yazılar yazdı, yöneticiliğini yaptı. 1946'da Nor Lur adlı gazetedeki Al Gı Pave... (Artık Yeter) başlıklı yazısından dolayı hapis yattı. Bu yazısı Ermeniler aleyhinde tutuma ve Ermeni karşıtı yayınlara karşı yazılmıştı. Daha sonra bulunduğu işlerden de sosyalist düşüncelerinden ötürü baskılar görerek ayrılmak zorunda kalan Biberyan, 1949'da Beyrut'a yerleşti. Orada da gazeteciliğe devam etti ve Ermenice yayın yapan Zartonk ve Ararad 'ın yazı işlerinde görev aldı.

1953 yılında İstanbul'a dönerek, Osmanlı Bankası ve Meydan Larousse: Büyük Lugat ve Ansiklopedisi 'nin redaksiyon kurulunda görev aldı. Ayrıca 1968 yılında TİP'ten İstanbul Belediye Meclis üyeliğine seçildi.

Zaven Biberyan, 4 Ekim 1984'te vefat etti ve Şişli Ermeni Mezarlığı'nda toprağa verildi.

Yazar varlık vergisi mağdurlarındandır ve o dönemlerde çok acılar çekmiştir. Bu konuyla ilgili Mırçünneru Verçaluysı (Karıncaların Günbatımı) adlı romanı 1970 yılında Jamanak gazetesinde tefrika edilmiş ve ölümünden birkaç hafta önce Aras Yayıncılık tarafından yayınlanmıştır. Bu kitap, "Babam Aşkale'ye Gitmedi" adıyla, 1998'de Türkçe'ye çevrildi.

Bazı eserleri

- Lıgırdadzı (Arsız) - 1959

- Dzovı (Deniz) - 1961

- Angudi Siraharnerı (Meteliksiz Aşıklar) - 1962

- Mırçünneru Verçaluysı (Karıncaların Günbatımı) - 1984, 2007

--reklam--

Zaven Biberyan Kitapları - Eserleri

  • Yalnızlar
  • Karıncaların Günbatımı
  • Meteliksiz Aşıklar
  • Babam Aşkale'ye Gitmedi
  • Car Vıvre, C’étaıt Se Battre Et Faıre L’amour

--reklam--

Zaven Biberyan Alıntıları - Sözleri

  • Gezmek buna mı diyorlar? Sokaktan sokağa saatlerce dolanıp durmak. Tek başına oturup bir dondurma yemek. Başkalarını seyretmek. Eve dönmek. Yapayalnız. (Yalnızlar)
  • "Ona göre mesele basitti. Her kadın gibi, o da evlenmeliydi, yaşı da zaten geçmek üzereydi. Eve bir erkek girecekti, Margos olmuş, Giragos olmuş ne fark eder? Gerçekten de ne fark edebileceğini anlayamıyordu. Bu yüzden, kendi kendine bile sormamıştı bunu. Annesi büyüklerin elini öpmeyi, iki büklüm durmayı bilen Kevork'u beğenmişti. 'Neticede bunlar taşralı, büyüğü sayarlar' diye övüyordu onu. Meline on yedi yaşındayken ve babası sağken, taşralıya kız vermek istemediğini unutmuştu." (Meteliksiz Aşıklar)
  • "Hayat bilir misin neye benzer, Madam Yeranik? Rüyanda denizi görürsün, sana olmuş mudur hiç? Yüzmek istersin. Tam yüzeceğin anda kurur, kendini yerde yatmış bulursun. İstanbul'un karına da benzer. Şehri örter, sevinirsin. Kalkayım gezeyim, kartopu oynayayım dersin. Bir de bakarsın, erimeye başlamış, sokaklar çorbaya dönmüş. Çamura batarsın." (Yalnızlar)
  • -Hayata yapışıp kalmak kötüdür, çirkindir. Bıkkın sevgililerine yapışan karılar gibi! İnsan değişmeli oğlum, eskimeli, yıpranmalı, bozulmalı, karmakarışık olmalı ki hayatın geçtiğini anlasın. Ölmeye razı olmalı. Yola çıkmaya hazırlanmalı. Bir yer gelir ki, içinde değişiklik hissetmediğin için korkarsın. (Karıncaların Günbatımı)
  • Sen kimse için adım atmazsan, başkası senin için yerinden kıpırdar mı hiç? (Yalnızlar)
  • Biz yaşamımızı çalışarak ve uyuyarak geçiriyoruz. Yaşamaya zaman kalmıyor. Güya yaşamak için çalışıyoruz. Nefes almayı yaşamak sanıyoruz. (Karıncaların Günbatımı)
  • -Karıncaları hep mükemmel örnek diye gösteriyorlar. İnsanı karıncaya dönüştürmek istiyorlar. Başarıyorlar da. Tüm sevimsiz ve çirkin şeyleri insanların yapacağı, hayranlık duyacağı araçlara dönüştürmekte gerçekten çok ustayız. Ben karıncadan nefret ediyorum. Hayatım boyunca ne karınca olmak istedim ne de olabildim. Çalış, çabala, taşı, depola, kışın ye, sonra yeniden çalış çabala, taşı, depola. Koca bir hayat. Sonra da öl. Piramitler yap, şehirler yap, binalar, fabrikalar, makineler, sanayi, uygarlık. Bütün bunlara hizmet et. Koca bir hayat. Sonra da öl. Kim için? Ne için? Kim yararlanıyor? Kim keyfini sürüyor? Dört kişi. Yani hiç kimse. (Karıncaların Günbatımı)
  • Vatanseverlik adına ölüme gönderilen askerin, işin içyüzünü öğrenince, vatandan nefret etmesi gibi... (Yalnızlar)
  • "Etrafında bir dostun olduğunu bilip korkmamak ne güzel şey." (Meteliksiz Aşıklar)
  • "Bir kişi çalışmadan yaşasın diye, bin kişi yaşamadan çalışır. Okul kitaplarımız çalışmanın övgüsünü yapar. Enayiler çoğalsın diye. Çalışmadan yaşayanlar oldukça, çalışmak enayiliktir. Forsalık. Forsalar kürekleri çeker, gemi yol alır. Forsalar gökyüzünü görmez ama kaptan denizin karşısında keyif çatar. Eğer gemi batarsa kaptan canını kurtarır, forsalar da farelerle birlikte boğulur. Vay, vay, vay, sen gel bak Tanrı'ya ki, bu kadar aptal bir yaratığı güya kendine benzer yaratmış." (Karıncaların Günbatımı)
  • -Serseri diyorsunuz, çünkü kıskanıyorsunuz. Siz haklı olduğunuzu kendinize ispatlamak zorundasınız. Karanlık bir delikte günlerinizi hareketsiz geçirmeye, yaşamak diyorsunuz. Geçiminizi kazanacaksınız. Peki ne zaman yaşayacaksınız? Çalışmak için çalıştığının farkına varmazsın. Hayatın amacı çalışmak değil ki! Ne demiş Tanrı? Çalış çabala diye bir şeyler zırvalanmış. Bir kişi çalışmadan yaşasın diye, bin kişi yaşamadan çalışır. Okul kitaplarımız çalışmanın övgüsünü yapar. Enayiler çoğalsın diye. Çalışmadan yaşayanlar oldukça, çalışmak enayiliktir. Forsalık. Forsalar kürekleri çeker, gemi yol alır. Forsalar gökyüzünü görmez ama kaptan denizin karşısında keyif çatar. Eğer gemi batarsa kaptan canını kurtarır, forsalar da farelerle birlikte boğulur. Vay, vay, vay, sen gel bak Tanrı'ya ki, bu kadar aptal bir yaratığı güya kendine benzer yaratmış. İyi iş dediğin nedir? Temiz bir ev, yeni giysiler. Dostun sana kravatını nereden aldığını sorduğunda sevinir ve gururlanırsın. Günün iki üç saati zaten yemek, yıkanmak ve tıraş olmaya gider. Ötede bir şey kalmaz. Ev sahibin için, bakkal için, kasap için, devlete vergi vermek için, polise, jandarmaya aylık vermek için çalışırsın, kafana vursunlar diye. Çamaşırcıya, terziye, ayakkabıcıya çalışırsın. Kazandığını verirsin. Sana ne kalır? Pazardan pazara bir yarım gün kalır sana hayatından. Eğer o yarım gün de yaşıyorum demek için yetiyorsa, işin iş. Sen yaşadığını sanırsın. Eğer yaşamak, senin için yemek, giyinmek, bir delikte başkası için çalışmaksa, eğer nefes almaksa, hazmetmek için ilaç, uyumak için ilaç, sevişmek için ilaç almaksa, yaşıyorsun tabii. Benim için yaşam bu değil. Ben tenimde, kanımda hissetmeliyim dünya yüzünde yaşadığımı. Her dakika, uykumda bile. Evrenin ortasında olduğumu, onun bir parçası olduğumu hissetmeliyim. (Karıncaların Günbatımı)
  • Kalbi sıkışıyordu . Hayatı beğenmiyordu . Dünyadaki hiç bir şeyi beğenmiyordu . (Babam Aşkale'ye Gitmedi)
  • Yarını düşünmekten yaşamayı unutuyoruz: "Yarın... Yarından sana ne? Yarın böyle olur mu? Hava böyle güzel olur mu? Bir hafta sonra ne olur, belli mi? Yaşıyor olur muyuz? Gelecek ay İstanbul yerinde olur mu? Dünya yerinde olur mu? Yarın... Hayatta yarın yok ki. Ve bugünü elinden kaçırdığında, ne kalır geriye?" (Meteliksiz Aşıklar)
  • -Altı gün çalış, yarım gün yaşa! Yaşamak nedir? Hangisidir? Yaşasan ne olacak, yaşamasan ne olacak... (Karıncaların Günbatımı)
  • Hiç kimseye, hiçbir yere bağlı olmamak, hür olmak, harikulade bir şey olsa gerekti. Kimse sormasın: Nerede kaldın? Kimse emretmesin: Uzat saçlarını! Kimse azarlamasın: Niye geciktin! Kimse karışmasın: Niye onu giydin? (Yalnızlar)
  • "Kalpleri hızlı hızlı, deli gibi çarpan, ama bir şey belli etmeyen kızlar... Köşebaşında, bir çocukla el ele tutuşmaya can atan kızlar... Kızlardan biri, bir çocukla el ele tutuşamadan, yıldızları kucaklayıp bu dünyadan göçmüş. Öbür kız, 'sinir bir çocuk' gelip elini tutsun diye yaşamaya devam etmiş, ne var ki çocuk, bu basit jestin o kız için ne kadar uzun ve heyecanlı bir bekleyişi taçlandırdığından bihabermiş. Ve o kız hayatının en büyük heyecanını, buna değmeyen sinir bir çocuk için harcamış. Sonra başka bir çocuk gelmiş, o heyecanı duyurmaya ve duymaya layık bir çocuk, ama bu sefer de kızda o heyecandan eser yokmuş." (Meteliksiz Aşıklar)
  • -Aklından hiç geçti mi hayatın ne rezil bir şey olduğu? Seni doğuranı gömeceksin, bazen senin hayat verdiğin kişiyi bile gömeceksin. Tüm sevdiklerini birer birer kaybedeceksin. Yalnız kalacaksın, yaşlanacaksın. Bir gün elin ayağın da tutmayacak. Bütün bunlar olacak. Her şeyi kaybedeceksin ama unutma ki, hatıralarını kaybedemezsin. Onlar canına okuyacak. Tam sabah olmuşken bir de bakacaksın ki akşam olmuş. Gözünü açıp kapamışsın akşam olmuş ama sabahtan akşama kadar neler görmüşsün. Sana en tatlı şeyleri göstermişler, sonra birden elinden almışlar. Bari güzel şeylerin tadını almamış olsan, dert değil. Tadını alırsın, bir daha da vermezler. Ne tarafa dönsen kaybetmek var, kazanmak yok. Kelebek bir gün yaşar ve ışığın sevdasına ölür. (Karıncaların Günbatımı)
  • Kimin yüzüne baksan, bizim köy, bizim tarla, bizim inekler, bizim eşekler... Kimse demez, bizim sefalet, bizim çektiğimiz... (Yalnızlar)
  • "Silva memnundu. 'Babamı mars ettin' demişti. Bunu söylemesi, onu gururlandırmak yerine, tam tersi, üzüntüsünü artırmıştı. Silva, babasını mars etmenin onu sevindirdiğini mi sanıyordu? Oysa o kendisini mars edecek bir baba istiyordu. Gururla arkadaşlarına gösterebileceği, işte bu benim babam diyebileceği bir baba. Ne zaman bir sıkıntısı, endişesi, korkusu olsa güçlü kanatları altına sığınabileceği bir baba... Çözümsüz sorunlarını emanet edebileceği, her şeyi sorabileceği ve cevaplarına yüzde yüz güvenebileceği bir baba. Yeter ki kendisini sevdiğini bilsin. Böyle bir babaya sahip olanlar kim bilir nasıl mutluydular..." (Meteliksiz Aşıklar)
  • "Buydu arzusu .Oh demek . Canı gönülden bir oooh . (Babam Aşkale'ye Gitmedi)