Kitap Künyesi
Yazar: Gamze Güller
Yayın Evi: Dedalus
İSBN: 9786056280061
Sayfa Sayısı: 183
--reklam--
Beşinci Köşe Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti
"Öyle mi? diyorum umursamazca, "Pek çok filmde var asansörlü sahneler. Hatta birinde adamla kadın asansörde kalıyorlar, binerken sevgililer ama…"
Tuzağa düşmediğimi görünce ilgisini yitiriyor. Yüzüne vuran loş gölgeler bile değişen bakışlarını gizleyemiyor. İçindeki labirentler gözlerinde şimdi. Adımımı attığım an kaybolacağım. Kaptığım dar köşeye iyice sinip bekliyorum. Asansörün çınlaması haince "5"i ilan ederken, "Seyretmeyeceksen geri ver," diyor.
"Şaşırtıcı bir biçimde, bir merdivenin basamaklarını inercesine hemen hemen her birinde kendimden bir parça bulduğum eşsiz bir öykü demeti."
-Nazli Eray-
"Gamze Güller, öykü dilini düşünerek/bilerek/severek oluşturuyor. Kıvamında bir olgunluk ve farkındalıkla kuruyor öyküyü."
-Çiğdem Ülker-
"Bakmakla görmek farklıdır. Herkes bakar, ama görenlerin sayısı azdır. Gamze Güller mimar gözüyle yakaladığı ayrıntıları yazar eliyle kâğıda aktarırken, sözcüklerle resimler çiziyor. Pırıl pırıl, canlı, inandırıcı..."
-Attilâ Şenkon-
--reklam--
Beşinci Köşe Alıntıları - Sözleri
- Meltem'i yazmak istiyor, ama tarafsızlığını koruyamamaktan korkuyor. Onu tarif etmek, ince ince çözümlemek, ondan yeni bir Meltem yaratmak... Resmini çizmek, ona besteler yapmak, onu sayfa sayfa anlatmak istiyor. Ama kafasının içindeki sınırlardan bir türlü kurtulamıyor. Yazdıkları, içi boş cümlelere dönüşüyor kalemin ucunda; anlattığı Meltem olmuyor. Yazdığı Meltem, aslının yakınından bile geçmiyor. Sonunda, kafasında oynattığı çirkin bir kuklaya dönüşüyor... Ön sözünü bile yazmayı beceremediği bir roman Meltem. Daha ilk sayfasında tıkandığı bir muamma...
- Küçükken, oturduğumuz apartmanın asansöründe köşe kapmaca oynardık ve olur olmaz asansörde kalırdık. Asansörler garip bir şekilde bu oyunu hatırlatır bana. Çocukların çoğu, alan çok dar olduğu için köşelerini değiştirmeye yanaşmazlardı kolay kolay. Kaptırmaktan korkarlardı. Ben her nedense ataktım bu konuda. Pervasızca terkediverirdim köşemi. Ama sonuçta hep ortada kalırdım. Şimdi de öyle. Ben hayattaki beşinci köşeyim. Herkes tuttuğu köşelere sıkı sıkı sarılmışken ben sürekli elimdekileri bırakıp ortaya atıyorum kendimi.
- ... Her acı yaşayan roman sanır ya kendi hayatını, Zeliş hiçbirinin hayatından bir halt olmayacağını bilir. Öylesine, sıradan, herkesinki gibi hayatlar işte. Anlatsa değil roman olmak, sıkıntıdan boğulur insanlar dinlerken. Ama böyle söylemez...
- Küçükken defterlerimizin alt köşelerine birbirlerini takip eden resimler çizer, sonra da sayfaları hızla çevirerek kendi filmimizi yapardık. Hayatta da bunu becerebileceğimi sanmıştım.
- "Kolunu bacağını gerip açarak yeniden insan olan koltuklaşmış yolcular birer birer döküldüler içinden dışarı."
- "Ev neresi? " diye düşündü Sinan. Stüdyo mu? Küçük dağınık apartman dairesi mi ? Yoksa sevgililerinin teseli veren hırçın kolları mi? Ev yalnızca aklının içinde hayal ettiği bir yerdi. Uzaklarda bir yerdeydi. Yalandan hepsinden uzakta. Ya da tamamen yalanlardan oluşmuş bir yer...
- Içinde bulunduğunuz durumla iddaslaşmak yerine ,onu kabullenmemiz gerekir bazen. O zaman huzur bulursunuz.
--reklam--
Beşinci Köşe İncelemesi - Şahsi Yorumlar
2013 Orhan Kemal Öykü Yarışmasında birincilik ödülü almış bu kitap. Bu kitaptaki hikayelerinde yazar, kadın-erkek ilişkilerini, tüketilmiş sevgileri,acı veren evlilikleri anlatmış. Özellikle öykülerinde en çok hoşuma giden özellik, yazarın kısacık hikayelere bir ömür sığdırması. Anların güzelliğini sunması. Hikayelerin sonunda ise bir şey olmasını bekliyorsunuz ama yazar, bir anda öyküyü bitirerek sizi şaşırtıyor ya da beklemediğiniz bir sonu elinize tutuşturup yolluyor sizi iç aleminize. Samimi diline hayran kaldığım , akıcı hikayelerin bulunduğu bir kitaptı diyebilirim. Bir de 'Beşinci Köşe' öyküsünden bir alıntı eklemek istedim: "Küçükken, oturduğumuz apartmanın asansöründe köşe kapmaca oynardık ve olur olmaz asansörde kalırdık. Asansörler garip bir şekilde bu oyunu hatırlatır bana. Çocukların çoğu, alan çok dar olduğu için köşelerini değiştirmeye yanaşmazlardı kolay kolay. Kaptırmaktan korkarlardı. Ben her nedense ataktım bu konuda. Pervasızca terkediverirdim köşemi. Ama sonuçta hep ortada kalırdım. Şimdi de öyle. Ben hayattaki beşinci köşeyim. Herkes tuttuğu köşelere sıkı sıkı sarılmışken ben sürekli elimdekileri bırakıp ortaya atıyorum kendimi." (Kitap her yerde okunur)
Kitap, yalın bir dille yazılmış kısa öykülerden oluşuyor. En beğendiğim hikayesi ise Zeliş'in rüyası oldu. Hem gerçekçi hem de hayalperest bakışın güzel bir harmanı. Özellikle kadın bakış açısını işlemesi yönüyle etkileyici ve okunası bir öykü kitabı. (Özlem)
İkili ilişkiler ağında yaşamın çeşitli noktalarına değinen öyküler. Sonları hep farklı bir golle bitiyor. Öykülerin çoğunda yenik kadınların hikayeleri boy gösteriyor. içinde kendinizden birşeyler buluyorsunuz. (Taha Mutlu)
--reklam--
Beşinci Köşe PDF indirme linki var mı?
--reklam--
Gamze Güller - Beşinci Köşe kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Beşinci Köşe PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.
Kitabın Yazarı Gamze Güller Kimdir?
19 Mayıs 1970 yılında Ankarada doğdu. İlk, orta ve lise öğrenimimi TED Ankara Kolejinde, lisans ve yüksek lisans eğitimini İTÜ Mimarlık Fakültesinde tamamladı. Çeşitli inşaat firmalarında görev yaptı ve yurtdışı projeleri nedeniyle Rusya, Ukrayna, Kazakistan, Özbekistan, Irak gibi ülkelerde yaşadı. Hâlen Ankarada Proje Koordinatörü olarak çalışıyor. İngilizce, İtalyanca ve Rusça biliyor. 2005 yılında Um:ag bünyesinde Yazma ve 2006 yılında Uygulamalı Öykü seminerlerine katıldı. Yine 2006 yılında Felsefe tarihi, Varoluşçuluk, Sanat Felsefesi, Estetik dersleri aldı. 2007 yılından itibaren Kitap-lık, Karşın, Lacivert, Patika gibi edebiyat dergilerinde çeşitli öyküleri yayımlandı. 2007 Ümit Kaftancıoğlu Öykü Yarışmasında Otel isimli öyküsü Okunmaya Değer Öyküler kategorisinde anıldı. 2007 Yılmaz Güney Kültür ve Sanat Festivali Öykü Yarışmasında Dağların Soluğu isimli öyküsüyle Onur Ödülü, 2007 Özgür Pencere Edebiyat Derneği Kadın Öyküleri Yarışmasında Gel Pisipisi isimli öyküsüyle mansiyon aldı. Yazarın yakın dönem içinde Turkuvaz Kitaptan yayımlanan İçimdeki Kalabalık adlı öykü kitabı ilgi gördü.
--reklam--
Gamze Güller Kitapları - Eserleri
- Durmuş Saatler Dükkânı
- En Çok Onu Sevdim
- İçimdeki Kalabalık
- Beşinci Köşe
- Beşinci Köşe İçimdeki Kalabalık
- İçimdeki Kalabalık
--reklam--
Gamze Güller Alıntıları - Sözleri
- "Taşınmak iyidir," demişti bir arkadaşı. " İnsan hayatını temize çekme şansı yakalar. Kendine yer açar." (En Çok Onu Sevdim)
- Onu özlemişim. Şu ana kadar kendime bile itiraf edemedim ama gerçekten özlemişim onu. (İçimdeki Kalabalık)
- "Güzellik kusursuzluk değildir." (En Çok Onu Sevdim)
- Her şeyi hatırlayıp da genç kalmak mümkün mü? (Beşinci Köşe İçimdeki Kalabalık)
- Bazen kendini, o anki ruh halini daha iyi tanımlayacak vurucu sözcükler ararken yakalıyor. Kafasının içindeki “eşanlamlılar” sözlüğünü harıl harıl karıştırıyor. (Beşinci Köşe İçimdeki Kalabalık)
- İçimdeki kadar derin bir karanlık bulana kadar kazmaya devam ediyorum. Ellerimle, tırnaklarımla kazıp arıyorum karanlığı. Bulduğum zaman içine saklanıp kaybolacağım ve huzur olacak orada. (İçimdeki Kalabalık)
- Kahraman ölünce oyun sıfırlanır, yeniden başlar zannederdi hep, değilmiş, bu çok daha fazlası... (Beşinci Köşe İçimdeki Kalabalık)
- “Biraz olsun yalnız kalabilmek istiyordum. Kalabalık bir şehirde kaybolarak yaşayabilmek, sokaklarda selamlaşmadan yürüyebilmek, hangi diyeti uyguladığımı tartışmadan abur cubur satın alabilmek, birileri görecek ya da ne düşünecek diye tedirgin olmadan hayatın tadını çıkarabilmek…” (İçimdeki Kalabalık)
- “Kapıdan çıktı, ölmedim. Peşinden de gitmedim. Orada öylece, kendimle, acımla, çaresizliğimle ve ezip geçtiği yüreğimle kalakaldım.” (İçimdeki Kalabalık)
- Bilmek işe yaramıyor. Yine de yaşıyor insan (Durmuş Saatler Dükkânı)
- "Seni sevmemem imkansızdı." (Durmuş Saatler Dükkânı)
- Her yerdeydiler. Bıraktığım küçücük boşluklardan içeri sızıyor, arsız sarmaşıklar gibi hayatımı sarıyorlardı. Girdiğim her dükkanda konuşmaya aç insanlar bekliyordu sanki. Beklediğim her durakta, yürüdüğüm her sokakta, kaldırdığım her ahizenin ucunda mikroplar gibi durmadan ürüyorlardı. Ne yapsam durduramıyordum onları. Sürekli merhabalaşıyor, birbirlerine el sallıyor, konuşuyor, konuşuyor, konuşuyorlardı…Bu kadar laf nereye gidiyordu? Havaya karışan bunca sözcük varken nasıl nefes alabiliyorduk? Onları ötelemeden nasıl yürüyebiliyorduk sokaklarda? Söylenen her şey sonsuza kadar dönüp duruyordu atmosferde. (Beşinci Köşe İçimdeki Kalabalık)
- “Kulaklarımı kapatıyorum, yine de durduramıyorum kafamın içine sızan gürültüyü.” (İçimdeki Kalabalık)
- “Yorgunluk hayatımın alışamadığım bir parçası oldu. Bazı geceler eve dönüp yattığımda bütün gün ayakta durmanın acısı çıkıyor. Ayaklarım o kadar sızlıyor ki, yorgunluğuma rağmen uyuyamıyorum.” (İçimdeki Kalabalık)
- "Teknolojinin insanı yalnızlaştırdığı koca bir yalan!Hangi deliğe girerseniz girin birileri gelip sizi buluyordu." (Beşinci Köşe İçimdeki Kalabalık)
- Hiç kalbinde kırmızı çiçekler açtı mı senin?’ diye sormuştu bana eskiden beni çok seven biri, anlamamıştım. Bir gün âşık oldum, anladım. Beklemenin sahip olmaktan daha güzel olduğunu, kalbime dikenlerini batırıp da kanatanın aslında kavuşmak olduğunu keşfettiğimde, artık genç bile sayılmazdım. (İçimdeki Kalabalık)
- Sana anlatmaya çalışsam, anlar mıydın bilmiyorum. İnsanları, yüzlerinde yansımamı kaybedişimi, onlar içimde çoğaldıkça yok olduğumu.. (Durmuş Saatler Dükkânı)
- “Yeniden çocuk olabilmeyi dilerdim.” (İçimdeki Kalabalık)
- Bütün çer çöpü süpürdüm yerden. Kalan derdi tasayı süpürmeye başladım arkasından. Ne zamandır aradığım küpe koltuğun altındaymış! Toz yumağıyla birlikte neredeyse atacaktım. Üfleyip hemen kulağıma taktım. Köşe bucağı iyice sildim. Baktım yetmedi, biraz daha süpürdüm.Cam parçaları, ekmek kırıntıları, kalp kırıkları, ölü böcekler, yalan dolan, yanmış kibrit çöpleri, katılaşmış gözyaşları doldu da doldu el kadar faraşa. Temizlik güzel şey! (İçimdeki Kalabalık)
- “…yeni insanlarla tanışmak istemiyorum…” (İçimdeki Kalabalık)
Yorumlar
0 yorumYorum yazmak için tam sürüme geçin