Devletin Kızı Lülü - Sevda Akyüz Kitap özeti, konusu ve incelemesi

Kitap Künyesi

Yayın Evi: Nesil Yayınları

İSBN: 9786051629049

Sayfa Sayısı: 272

--reklam--

Devletin Kızı Lülü Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Dik yamaçlara dikilmiş cılız meyve fidanları gibiydiler. Yapraksız ince gövdelerinden kimse anlamadı. Büyüyüp ne çiçekler açacaklarını, ne kokular yayacaklarını da...

Gölgesinde ne misafirler ağırlayacak, hışırdayan yaprakları kimlerin içine huzur verecekti, kim bilir...

Bir örnek siyah beyaz çubuklu kazaklar ve gri pantolonlarla dışarıdan bakan hemen anlar ve tanırdı 'yuva çocuğu'nu.

Yuva çocuğu demek, büyüdüğünde yaşam tarzı, hayata bakışı, konuşma şekli, giyim kuşamı birbirinden ne kadar farklı olursa olsun, bütün farklıklarına rağmen gerçekten 'farklı' sevenler demekti.

Farklı sevenlerdendi Lülü de...

Lülü belki kırıklar biriktirirdi minik yüreğinde, safça ve sevgi dolu bakan gözlerinde...

Belki görür de bakışlarından anlarlar ümidini taşıdı hep. İçinde hiç bitmeyen bir özlemi vardı bilinmeyene, terk edene, mecburen bırakmak zorunda kalana. Bir de mücadelesi vardı. Başına gelenlerin sorumlusu kendisiymiş gibi 'karşısında' olan herkesle...

***

Lülü Devletin Kızı kitabı, yuva ve yurt çocuğu olan bir kızın, Lülü'nün, gerçek yaşanmış hikâyesini konu alıyor. Ayrıca duygularını, düşüncelerini, üzüntülerini, kederlerini, zorluklarla mücadelesini, hayallerini, umutlarını ve her şeye rağmen küçücük mutluluklarını da...

Devletin Kızı Lülü Alıntıları - Sözleri

Özlem vardı bilinmeyene , terk edene , mecburen bırakmak zorunda kalana… Bir de mücadele vardı… Başına gelenlerin sorumlusu kendisiymiş gibi ‘karşısında’ olan herkesle..
"Bizleri kızları gibi, evlatları gibi gören eğitimciler ya da sosyal hizmet uzmanları değildi. Onlar garipti, sürekli onlar haklı idiler. En çok onlar yoruluyorlardı, hep bizler yanlıştık ve hiç düzelmezdik. Bizler için asla uğraşmaya gerek yoktu, hepimiz kayıptık."
Sevmek… Belki de; Kavuşan, bir çift yürek taşırken uzaktan el sallamaktı… Kalplerine girip dinleyip çıkmaktı bazen birbirimizin… Sevgimizi görüp, karşılıksız bu duygunun güzelliğinde sakinlik bulmaktı…
Kırıl, darıl,küs ama ne olur gitme! Kimseyi kendine hasret bırakma.
Sevilmeye hasret kırılgan, zar zor toparlanmış kalpleri, hissediyordu artık tek özlemin anne ve baba özlemi olmadığını…
Hayatta amaç, hep mutlu olmayı dilemek olmamalı ve mutlu anları görebilmek de olmalı. Ve hep mutlu değilse de mutlu anıları unutmamalı insan…
Kendimize acımadık, başkalarının bize acıdığı kadar…
Hayatta amaç, hep mutlu olmayı dilemek olmamali ve mutlu anları görebilmek de olmalı. Ve hep mutlu de ğilse de mutlu anıları unutmamalı insan...
Kimse yattığı yerden mutluluk bekleyemez. Herkesi koşturmalıdır mutluluk. Mutluluk sürekli değil anlıktır ve unutmaman gereken de bu anlardır. İsterken kurulan milyonlarca sözcük, verirken bahaneye dönüşmemelidir. Her rolün kendi kuralları vardır ve herkes bu kuralları bilerek aile kurmalıdır.
Gerçek hayat hikayelerinde başında tahmin edemezsin sonunu. Öyle anlar yaşanmıştır ki düşünülmeden, öyle kararlar alınmıştır ki, kaç kişinin hayatını altüst edecek bilinmeden. Bundan sonra yapılacak hiçbir doğru, yanlışların yerini dolduramaz.

Devletin Kızı Lülü İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Genel olarak güzel bir kitaptı. Bir nedenden dolayı yarım bırakmak zorunda kaldım. Daha sonra tekrar okumaya başladım, oldukça sürükleyici bir kitaptı. Lülü adında bir kızın yuvada, köyde, yurtta geçen hikayesini anlatıyor. Bazı yerlerde gözlerim doldu desem yalan olmaz. Kitabı okumanızı tavsiye ederim. (Belinay K. Aksu)

Yuvayı yuva yapan annedir. Anne yoksa bir yuvada cehennemi uzaklarda arama.: Lülü gökyüzünün maviliğine muhtaç. Lülü özlüyor bilinmezi. Lülü bekliyor merhametsiz “anneler”den “afedersin” özrünü. Lülü ağaçlarda, en uçtaki meyvenin peşinde. Lülü işte bir şelale altında. Mutluluktan uçuyor. Lülü bir gece vakti koridorda, karanlık. Atamıyor küçük adımlarını. Gerisin geriye, gözyaşlarını yastığına akıtıyor. Sabahleyin mahcup. Savruluyor kollarından tutularak o köşeden bu köşeye. Lülü. Saçları kıvır kıvır. Ama kısacık. Maksat farklılıklar kalksın, kalabalıklarda karışmasınlar. Birileri kaçırmasın. Saf saf soruyor Lülü: “Birileri bırakmış zaten bizleri, neden başka birileri kaçıracaktı ki.” Boş ver bunları şimdi, acılar eşitliyor insanı yuvada. Yuva diyorum, bakmayın siz bu kelimenin sıcaklığına. Yuvayı yuva yapan annedir. Anne yoksa bir yuvada cehennemi uzaklarda arama. Lülü. Şirin mi şirin. Ne kadar acı verse de bulunduğu ortam, eksik olmuyor tebessümü yüzünden. Lülü, küçük kız. Ama boyundan büyük işler yapıyor. İşte o yaşta tebessümünün altına nasıl da gizliyor gözyaşlarını. Tenhalarda, nasıl da akıtıyor bütün hüzünlerini kalbine. Lülü. Bilekleri incecik kız. Birazcık sıska. Zayıf bir beden. Düşmesin diye iplerle bağlıyor beline, seçme özgürlüğü bulamadığı donunu. Lülü üç kardeş. Üçü de yuvada. Anne baba ayrılmış. Baba yeniden evlenmiş. Anne biraz meczup. Her ikisi uzaklarda. Lülü soruyor: “Neden yuvada anne dediklerimiz bu kadar tahammülsüz? Neden, nerede problemli biri var, bizim başımızda? Özellikle mi seçiyorlar merhametsizleri? Bütün anneler kadındır tamam da, çocuk doğurmuş her kadın anne midir? Ne o sıra dayakları? Ne o terlikle yüze vurmalar, ne o parmakları bir araya getirip sopalarla örselemeler? Kapkaranlık bir gece. Kar kış kıyamet. Her taraf buz tutmuş. Lülü balkonda. Üzerinde sadece donu var. Her şeyi çıkarılmış. Bakıcı annenin dağıtacağı bisküvileri paketinden almak için acele etmiş, dökülmesine neden olmuş. Bu sebeple ceza almış. Yalvarmalara, gözyaşlarına itibar edilmemiş atılmış öylece balkona. Lülü bu olaydan sonra günlerce revirde yatmış. O insafsız anneye ne olmuş, söylemiyor Lülü. Zaten çok şeyi anlatmamış ki Lülü. Öyle diyor kitapta. Lülü, “inatçı keçi” İnat etti mi bir şeyi yapmaya, yapıyor. Kilere girilecekse, giriyor. Açılmaması gereken pencereleri açıyor, bütün çocuklar da oradan kaçıyor. Bir gece vakti, bütün bir yemekhaneyi yarım ay şeklindeki masaları yan yatırarak tahtaravelliye çeviriyor. Doyasıya eğleniyor çocuklarla. Çocukluğun verdiği her şeyi yapıyor da Lülü, çocukluğuna verilmesi gerekenleri çocukluğuna vermiyorlar. Cezanın en ağırını uyguluyorlar. Çünkü onlar çocuk, çünkü onlar savunmasız. Çünkü onların ağzı var dili yok. Susuyor çocuklar. Zannediyorlar ki hayat hep böyle. Acımasızlığı kaderleri olarak görmüşler. Lülü yedi yaşında okula gidiyor. Lülü’nün saçlarını tarayacak, giderken onu uğurlayıp öpecek, mis gibi kokular sürecek bir annesi yok. Lülü yatağını kendisi topluyor. Lülü önlüğünü kendisi giyiyor. Yakasını bağlayamıyor. Çünkü parmaklarının gücü buna yetmiyor. Yurtta kabına sığmayan Lülü, okulda utangaç, sıkılgan. Bazı aile çocukları ve öğretmenler hep ön yargılı yuva çocuklarına. Sınıfta bir şey kaybolsa onlardan şüpheleniliyor ilk önce. Öyle olmadığı anlaşılınca özür de dilemiyorlar. İşte en çok da bu durumlar yaralıyor Lülü’yü. Çok şey yazılabilir Lülü kitabı hakkında. Yaşanmışlıkları içeriden bir gözle okumak her zaman iyidir. Normalde bu yaşanmışlıklar pek anlatılmıyor. Aslında yurtlarda yetişmiş çocuklar içeride yaşadıklarına dair hiçbir şeyi anlatmıyorlar. Bu anlamda, okuduğum ikinci kitap oldu Lülü. Birincisi Demirhan Kadıoğlu’nun Yetiştirilmiş Hayatları idi. Kitabın son bölümleri, bilhassa yurttan ayrılış bölümü, onunla birlikte benim de gözyaşlarımı bitirdi diyebilirim. On sekiz yıl beraber yaşadığınız, her şeyim diye gördüğünüz, tüm dostlukları, acı tatlı yaşanmışlıkları, binaları, koridorları, pencereleri, balkonları, koşuşturmacaları, ilk aşkları, az da olsa rastladıkları merhamet dolu anneleri, kısaca tüm hatıraları geride bırakıp bir bilinmeze doğru adım atmak çok zordu. Değil yaşaması, okuması bile zordu. Zaten az olan bu tür kitapları, Aile ve Sosyal Politikalar bakanlığının her bir yetkilisi ayrı ayrı okumalıdırlar. Burada anlatılanlar belki yirmi beş otuz yıl öncesini kapsıyor olabilir. Belki şimdi böyle olmayabilir. O zaman da var, dışarıdan birileri geldiği zaman her şey normalmiş görüntüsü vermek. Bu zamanda da vardır. Bu tür kurumların başına mutlaka şefkat ve merhamet sahibi idareciler gelmelidir. Çalışan anneler çokça psikolojik testlerden geçmelidirler. En ufak hatalarında gereken mutlaka yapılmalıdır. Değil şiddete, bakışlarla dahi ezmeye müsaade edilmemelidir. Bu kitabı okuyup devleti suçlamak kolaycılık olabilir. Devlet elinden geleni yapıyor. Ben kurum idarecilerinin sorumluluklarını hatırlatıyorum. (Sait Köşk)

Çocuklar benim için çok önemli. Çocuklarla ilgili her hikayeyi okumayı seviyorum. Her ne kadar böyle acıklı olsada. Yaşanmış hikayeleri okumak daha güzel. Hele de hikayeyi yazan kişiyi tanıyorsanız. Yurttaki çocukların hikayelerini, acıları, yalnızlıkları anlatıyor. Yurtlardaki bakımsızlığı, cezaları, sevgisizliği. Bir ailen olduğunu bilip, seni oraya bıraktıklarını bilmek ne acı. Hele babanın yeni bir ailesinin olduğunu bilmek. Yaz tatillerinde seni alıp 'kardeşlerinin' yanına götürmesi ne kadar samimi. Yaz bitsede yurda dönsem dediğin günler. Tabii ki tarafsız olmayan, bunları yaşayan biri tarafından yazılmış bir hikaye. Ama bu hikaye bana bir şeyler öğretti diyebilirim. Okuması kolay bir kitap. Bir şans verin. (Tuğba Karakaya)

Devletin Kızı Lülü PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Sevda Akyüz - Devletin Kızı Lülü kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Devletin Kızı Lülü PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Sevda Akyüz Kimdir?

01/02/1981 yılında Yozgat’ın Yerköy İlçesinde doğdum. El bebek gül bebek pamuklara sardılar beni diyecem de yok öyle bişey… tamam ayrıntı bilmiyorum, daha 3 aylık ken Yozgat çocuk yuvasına bırakılmışım.

Güzel bir çocukluğum oldu. Dolu dop dolu dostum kardeşim arkadaşımla beraber büyüdüm yuvada. 11 yaşına geldim artık kocamaaaan olmuştum. Niğde Kız yetiştirme Yurduna gönderildim, canım dostlarımdan ilk ayrılışım olmasına rağmen bir doluda bu yurtta dost edindim. Aynı kader aynı yaş yıllarca vakit ne yapacaktık…18 yaşında yurttan çıktım.

Devletin çocuğu olmamdan dolayı torpil yaptılar, beni sınavlara çağırdılar ilk ikisinde mülakatta elendim… çok saftım yüzümü bile kaldıramıyordum ki ne yapcaklardı yazık…sonra Emekli sandığında işe başladım. 14 yıl bu kurumda çalıştıktan sonra şuan Enerji Bakanlığına bağlı bir şirketteyim…

Bu arada evlendim eşimle beraber iki kızımızı yetiştirmeye çalışıyoruz…

Resim çizmeyi çok severim özellikle kızlarım için… İşletme mezunuyum, bilgisayarı seviyordum, bilgisayar programcılığını ve bilgisayarla ilgili teknik konuları bıraktım, artık sosyal konularla ilgileniyorum. Yetiştirme yurtlarında büyümek, yetişmek, bununla mücadele etmek, öneri, görüş, destek, eleştiri yazılarım var ama bunun yanında bütün sosyal yaşamı oluşturan insan doğa ve bütün canlıları anlattığım yazılarım var…Toplum bilimci değil toplum görümcüyüm:))

Sosyoloji okumaya karar verdim, son ki yıldır bu konu acayip ilgimi çekti bilmek istedim nedenleri niçinleri nasıl düşünmem gerektiğini…

Hep hayalperestim ama hayallerime yenilerini ekledim YAZAR olmaya karar verdim…Yazar derken profesyonel değil yaşadıklarımı yazıyorum gerçek bir yazar olamayacağım sanırım:))

Yazardan ziyade YAŞAR diyelim bana…

Şimdi ben biraz şeyler yaşayacağım belki 01/02/1981 yılında Yozgat’ın Yerköy İlçesinde doğdum. El bebek gül bebek pamuklara sardılar beni diyecem de yok öyle bişey… tamam ayrıntı bilmiyorum, daha 3 aylık ken Yozgat çocuk yuvasına bırakılmışım.

Bu arada evlendim eşimle beraber iki kızımızı yetiştirmeye çalışıyoruz…

Sosyoloji okumaya karar verdim, son ki yıldır bu konu acayip ilgimi çekti bilmek istedim nedenleri niçinleri nasıl düşünmem gerektiğini…

Hep hayalperestim ama hayallerime yenilerini ekledim YAZAR olmaya karar verdim…Yazar derken profesyonel değil yaşadıklarımı yazıyorum gerçek bir yazar olamayacağım sanırım:))

Yazardan ziyade YAŞAR diyelim bana…

Şimdi ben biraz şeyler yaşayacağım belki klavyenin tuşlarına bastıracak olayları yazarım müsadenizle…

Sevgilerimleklavyenin tuşlarına bastıracak olayları yazarım müsadenizle…

Sevgilerimle

--reklam--

Sevda Akyüz Kitapları - Eserleri

Devletin Kızı Lülü

--reklam--

Sevda Akyüz Alıntıları - Sözleri

Sevilmeye hasret kırılgan, zar zor toparlanmış kalpleri, hissediyordu artık tek özlemin anne ve baba özlemi olmadığını… (Devletin Kızı Lülü)
"Bizleri kızları gibi, evlatları gibi gören eğitimciler ya da sosyal hizmet uzmanları değildi. Onlar garipti, sürekli onlar haklı idiler. En çok onlar yoruluyorlardı, hep bizler yanlıştık ve hiç düzelmezdik. Bizler için asla uğraşmaya gerek yoktu, hepimiz kayıptık." (Devletin Kızı Lülü)
Gerçek hayat hikayelerinde başında tahmin edemezsin sonunu. Öyle anlar yaşanmıştır ki düşünülmeden, öyle kararlar alınmıştır ki, kaç kişinin hayatını altüst edecek bilinmeden. Bundan sonra yapılacak hiçbir doğru, yanlışların yerini dolduramaz. (Devletin Kızı Lülü)
Kırıl, darıl,küs ama ne olur gitme! Kimseyi kendine hasret bırakma. (Devletin Kızı Lülü)
Kendimize acımadık, başkalarının bize acıdığı kadar… (Devletin Kızı Lülü)
Kimse yattığı yerden mutluluk bekleyemez. Herkesi koşturmalıdır mutluluk. Mutluluk sürekli değil anlıktır ve unutmaman gereken de bu anlardır. İsterken kurulan milyonlarca sözcük, verirken bahaneye dönüşmemelidir. Her rolün kendi kuralları vardır ve herkes bu kuralları bilerek aile kurmalıdır. (Devletin Kızı Lülü)
Hayatta amaç, hep mutlu olmayı dilemek olmamalı ve mutlu anları görebilmek de olmalı. Ve hep mutlu değilse de mutlu anıları unutmamalı insan… (Devletin Kızı Lülü)
Özlem vardı bilinmeyene , terk edene , mecburen bırakmak zorunda kalana… Bir de mücadele vardı… Başına gelenlerin sorumlusu kendisiymiş gibi ‘karşısında’ olan herkesle.. (Devletin Kızı Lülü)
Sevmek… Belki de; Kavuşan, bir çift yürek taşırken uzaktan el sallamaktı… Kalplerine girip dinleyip çıkmaktı bazen birbirimizin… Sevgimizi görüp, karşılıksız bu duygunun güzelliğinde sakinlik bulmaktı… (Devletin Kızı Lülü)
Hayatta amaç, hep mutlu olmayı dilemek olmamali ve mutlu anları görebilmek de olmalı. Ve hep mutlu de ğilse de mutlu anıları unutmamalı insan... (Devletin Kızı Lülü)