Kitap Künyesi

Yazar: İrfan Yalçın

Yayın Evi: Milliyet Yayınları

İSBN:

Sayfa Sayısı: 135

--reklam--

Fareyi Öldürmek Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Fareyi Öldürmek yazar İrfan Yalçın'ın 1980'de yayımlanan romanı. taşrada küçük bir memurun sessizce ve sabırla göğüslediği ama onu yavaş yavaş ölüme sürükleyen trajik hayatı anlatılıyor.

--reklam--

Fareyi Öldürmek Alıntıları - Sözleri

  • " Her şey gibi sevmekte bir zaman işidir. "
  • "Her şey gibi sevmek de zaman işidir..."
  • " Devlet baba bir yapıştı mı yakana, canına okurdu da, fitil fitil getirir anandan emdiğini! Üç kuruş alacağı için, inim inim inletir seni. Devletten senin alacağın varsa, o zaman değişir bak iş. Kimse tınmaz bile. Almaya ömrün ya, yeter ya yetmez! Vatandaş kuzu, devlet canavardır çünkü. "
  • Devlet baba bir yapış­tı mı yakandan, canına okur da, fitil fitil getirir anan­dan emdiğini! Üç kuruş alacağı için, inim inim inieletir seni. Devletten senin alacağın varsa, o zaman değişir bak iş. Kimse tınmaz bile. Almaya ömrün ya yeter, ya yetmez! Vatandaş kuzu, devlet canavardır çünkü.
  • " Yaşadığı hayat uyuşturmuştu onu. Her şeyin her olayın dışında gibiydi. Hani bir yerleri ağrıyan insan, olanca ilgisini, duyarlığını orasında toplar, çevresin de olup bitenlerle pek oralı olmaz ya, annem de öyleydi işte! Sürekli bir yerleri ağrıyordu sanki. "
  • Bir çiçeğe, bir çocuğa bakar gibi bakarım hayata ben.
  • Başka şeye benzemez ki, vergi işi bu. Devlet baba bir yapış­tı mı yakandan, canına okur da, fitil fitil getirir anan­dan emdiğini! Üç kuruş alacağı için, inim inim inle­tir seni. Devletten senin alacağın varsa, o zaman değişir bak iş. Kimse tınmaz bile. Almaya ömrün ya yeter, ya yetmez! Vatandaş kuzu, devlet canavardır çünkü.
  • Şuram var ya şuram, yanıp tutuşuyor gece gündüz...
  • Alman bir hocamız vardı. Bir gün bize: "Tanrıya inanmayan var mi içinizde?" diye sormuştu. Tek ben kaldırdım parmak. "Annenle baban sık sık kavga eder mi? " dedi bana. Aptal aptal bakakaldım yüzüne. "Ana-baba kavgasının Tanrıya inanmakla inanmamakla ne ilgisi olabilir? dedim. ...."ilgisi vardır vardır" dedi. Ses çıkaramadım.
  • İlgisizlikten çok uyuşukluk gibi bir şeydi annemdeki. Dedim ya, bir çalışma fırtınası­nın içindeydi sanki! Bizi var gücüyle sevmeğe, bi­zim çocuk isteklerimize karşılık vermeğe zerre kadar gücü ve zamanı yoktu. Her şey gibi, sevmek de bir zaman işidir tabi.
  • Bir çiçeğe , bir çocuğa bakar gibi bakarım hayata ben.
  • Sabri'nin gülümsemesini bilirsin, koruyucu bir zırh gibiydi suratında. Yaşamak denilen şeyin olanca kahrına, olanca çilesine, bu gülümsemeyle karşılık koymuştur hep.
  • Bana kalırsa çektiği acılar sertleştirmişti Sabri'yi.
  • Bende sonsuzluk duygusunu ilk uyandıran, böyle bir kavramın kafamda oluşmasına ilk neden olan, annemle babamın kavgaları olmuştur, diyebilirim. Bitmeyecek gibi gelirdi hep. Ömrümce dinleyecekmisim duygusuna kapılırdım. Dahası "ölsem de aynı kavgaları dinlerim" diye düşünürdüm.
  • Bize bir gün: «Bir çiçeğe, bir çocuğa bakar gibi bakarım hayata ben!» demişti. Ne demektir bu, anla­yamamışımdır hâlâ?

--reklam--

Fareyi Öldürmek İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Fareyi Öldürmek, bu sene içinde okuduğum kitaplar arasında belki de beni en çok sarsan kitaptı diyebilirim. Ne yazık ki yazarı daha önce hiç duymamıştım ve şimdi bunun bir kayıp olduğunu düşünüyorum. 1film1kitap tavsiyesiyle çok merak ederek aldıktan sonra iyi ki okumuşum ve iyi ki hazineme böyle bir yazarı dahil etmişim dedim. Kitap bir cinayetle başlıyor ve sonrasında geçmişe dönerek devam ediyor. Herkesin "O asla birini öldüremez" dediği Sabri'nin hayatını onu yakından tanıyan dört kişinin gözünden görüyoruz ve hayat hikayesini dinliyoruz. Her bir bölümde Sabri'nin hayatı kabuğu kalktıkça kanayan bir yara misali seriliyor ortaya. Okurken daha ne yaşayabilir bu adamcağız dedikçe bitmedi yaşadıkları. Onun yerine ben tepki göstermek, ben bağırmak istedim neredeyse. Bir insanı çocukluğundan itibaren sevgisiz bırakmak, yalnız bırakmak, acıya terk etmek cinayetlerin en büyüğü belki de. Ve bunu yapan herkes suçlu... Bazı kitap karakterleri vardır ki adını hiç unutmazsınız. Her yerde, her durumda kendini hatırlatmayı ve sizde yer etmeyi başarır. Çünkü onlar hayatın içinden, hatta hayatın ta kendisi olarak gelir girer kitaba. Sabri de bunlardan biri, bunu okuyunca anlayacaksınız... İyi ki okuduk mutluolmayibilenbiri (Gizem)

Bir arkadaşımdan kitap tavsiyesi aldım. "Bana öyle bir kitap öner ki, başkahramanı benden daha yıkık olsun. Onu okuyunca halime şükredeyim" dedim. Gerçekten de öyle oldu. Sabri'nin yaşamını okuyunca şükrettim yaşadıklarıma, Sabri'ye de üzüldüm açıkçası. Şunu farkettim ki, bir insan çocukluğunu nasıl geçirirse hayatının geriye kalan kısmı da aynı şekilde devam ediyor. Hep bir tarafı yarım, bir tarafı sevgiye muhtaç olarak büyüyorsun. Ailenin çoçuk yetiştirme şekli günümüzde de en büyük problem olarak görülebilir. Çocuğa maddi olanak sağlanamazsa bile en azından, bedava olan sevgi verilmelidir. Sabri'nin ezik görüntüsüne sinirlensem de, bir taraftan da umursamaz görüntüsü hoşuma gitti açıkçası. Herşey geçici değil mi, neden bu kadar kafaya takıyoruz ki herşeyi? Yalın, akıcı ve duru bir anlatım benimsenmiş kitapta. Ayrıca kitabın bir bölümünde, komşularının kocaman bir buzdolabı olduğuna değinmiş. Bu da gösteriyor ki kitabın ilk baskısının yapıldığı 1980'de Türkiye'de dolap varmış. Devlet dairesindeki yaşanan saçma sapan trajikomik olaylar bugün de devam ediyordur sanırım. Keyifle okudum, sıkılmadan, dinlenmeden. İyi okumalar herkese. (Mert Erdirek)

Merhaba değerli okur, İrfan Yalçın'nın okuduğum ilk eseri ve benimse ilk incelemem bu. Uzun süredir okumayı istiyordum, bu kitabı sonunda okuyabildim...Yıllar önce filmini izleme gafletinde bulunup öyle tanışmıştım, İrfan Yalçın'la. Filmi de ağlattı kitabı da. Kitabı okurken, keşke önce kitabını okumuş olsaydım diye çok içerledim. Filmin adını da bırakıyorum buraya: " İçimizdeki İnsan" Kitap bir röportaj şeklinde. Baş karakterinden vefatından sonra iş arkadaşları, eşi ve ağabeyi ağzından anlatılıyor baş karakter Sabri ve onun iç ezici hayatı. Belgesel havası uyandıran bir romandı. Sabri, herkesin görüp bir daha dönüp bakmayacağı, alay edeceği, hor göreceği bir insan. Yeterince hor ve kaba olan hayata alışmış olan bizler; onun kibarlığı tebessümü ve insaniyetliğini alaya alırdık, muhakkak ki romanda da böyle oldu. Kolay ağlayan biri değilimdir ama Sabri beni çok ağlattı. Göz yaşlarıma hakim olamadım çoğu kez ve kitabı tek solukta okudum. Okurken insana kendini sorgulatan bir romandı. Acaba bizim hayatımızda da bir Sabri var olmuş muydu ve biz ona nasıl davranmıştık gülüp alay mı etmiştik, acılarıyla, dış görünüşüyle kibarlığı ve insanlığıyla hor mu, görmüştük? Hiç şüphe yok ki herkesin hayatında bir Sabri oldu... Okuyun, okutturun bir insanın iç dünyasına; Sabri'nin hayatına bir de siz bakın ama öyle gözatıp çıkma şeklinde değil, içselleştirerek. İncelememi burada bitirirken, Sabri'nin hayata bakışındaki inceliğini anlatan bir cümle bırakıyorum şuracığa: "Bir çiçeğe, bir çocuğa bakar gibi bakarım hayata ben!" (ayfereda)

--reklam--

Fareyi Öldürmek PDF indirme linki var mı?

--reklam--

İrfan Yalçın - Fareyi Öldürmek kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Fareyi Öldürmek PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı İrfan Yalçın Kimdir?

23 Nisan 1934, Zonguldak doğumlu. Zonguldak Çelikel Lisesi (1953), İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Fransız Dili ve Edebiyatı Bölümü (1960) mezunu. Kozan (Adana), Çarşamba (Samsun), Zonguldak liselerinde Fransızca öğretmenliği yaptı. 1972 yılında öğretmenlikten ayrılarak İstanbul’da bir kitabevi açtı ve Z Yayınevini kurup yönetti. Varlık ve Türk Dili dergilerinde yayımladığı şiir, öykü ve çeviri yazılarından sonra, bir süre yazın yaşamına ara verdi.

1959 yılından itibaren hikâye, eleştiri ve çevirileri Varlık, Türk Dili, Soyut, Gelecek, Yeditepe, Yansıma dergilerinde yayımlandı. Yeni Dergi’nin 1968 yılında açtığı bir yarışmada “İnce Memet” eleştirisiyle ikincilik, Milliyet Yayınları 1974 Roman Yarışmasında Pansiyon Huzur (1975) romanıyla ikincilik, Ölümün Ağzı (1979) romanıyla da 1980 Türk Dil Kurumu Roman Ödülünü kazandı. Tiyatro oyunları da yazdı. Pansiyon Huzur ve Fareyi Öldürmek adlı romanları sahneye uyarlandı. Ölümün Ağzı adlı eseri Rusçaya çevrilerek yayımlandı. Genelevde Yas adlı romanı filme alındı.

ESERLERİ:

ROMAN: Pansiyon Huzur (1975), Fareyi Öldürmek (1977), Genelevde Yas (1978), Ölümün Ağzı (1979), Büyük Soytarı (1982), Uzun Bir Yalnızlığın Tarihçesi (1991), Annem Babam ve Ben (1995).

OYUN: Plastik Hayatlar (oyn. 1981-82), Zor Günler (oyn. 1987), Aşağıdakiler (oyn. 1991).

ÇEVİRİ: Şafak Kızı (1974) – Gemide İsyan (1979) (J. London’dan), Darağacında Röportaj (J. Fuçik’ten, 1974), Cezayirli Devrimci – Tepedekiler (E. Roblés’ten, 1981), Olağanüstü Bir Olay (N. Pritulina’dan, 1981), Piaf: Bir Sevda Türküsü (D. Grimault – P. Mahé’den, 1984), Son Osmanlı Hahambaşısının Mektupları (E. Benbassa’dan, 1998).

--reklam--

İrfan Yalçın Kitapları - Eserleri

  • Fareyi Öldürmek
  • Genelevde Yas
  • Ölümün Ağzı
  • Cellat Ağlıyor
  • Pansiyon Huzur
  • Yorgun Sevda
  • Uzun Bir Yalnızlığın Tarihçesi
  • Büyük Soytarı
  • Annem, Babam ve Ben
  • Aşkın Yedi Rengi
  • Aşağıdakiler
  • Engerek : Korkunç Bir Peri Masalı
  • İçimdeki Zonguldak
  • İlkyaz Ölümleri
  • Son Bahçeler
  • Sisler İçinden

--reklam--

İrfan Yalçın Alıntıları - Sözleri

  • Gerçeklerin yolunu değiştiren, daha büyük gerçekler. (Cellat Ağlıyor)
  • Tavandan bir ip sarkıyordu. Durmuş, ona bakıyordu Necmi. - Ne bu böyle? - Kendini asmak istersen, asabilirsin! - Ne işe yarıyor sahi? - Bilmem, ip işte ... - Sormadın mı ev sahibine? - Sordum. Kendini asmak istersen, asabilirsin, dedi. (Genelevde Yas)
  • - Öbür dünyada cayır cayır yaktıracan mı beni? Akılsız Kuş! - Nasıl olsa yanmıyacan mı zati? - Cennete gidecem oğlum ben! Baş köşeye hem! Huri kızlarına kim mamalık edecek orda? (Genelevde Yas)
  • Evin küçük balkonunda, bir kuşun sevinçli türküsünü dinlerken, dudaklarıma sürünen yumuşak geceyi alıp ağzıma, emiyorum; damağıma yayıyorum dilimle gezdirip; yavaşça eriyip gizemli bir tada dönüşüyor. Bu mu içi boş, sıradan mutluluk? (Yorgun Sevda)
  • Ne çok özlemişim evi meğer küçüklü büyüklü odaların kokusunu; gece oldu mu, insan gibi usul usul soluyuşunu; üstüme kapanışını; beni öpüşünü; saçlarımı sevişini; annemleşmesini; yeni gelmiş gibiyim dünyaya! (Büyük Soytarı)
  • Sizin yüzünüz can çekişiyor. Giysileriniz kireç içinde. Boyacısınız herhalde. (Uzun Bir Yalnızlığın Tarihçesi)
  • " Devlet baba bir yapıştı mı yakana, canına okurdu da, fitil fitil getirir anandan emdiğini! Üç kuruş alacağı için, inim inim inletir seni. Devletten senin alacağın varsa, o zaman değişir bak iş. Kimse tınmaz bile. Almaya ömrün ya, yeter ya yetmez! Vatandaş kuzu, devlet canavardır çünkü. " (Fareyi Öldürmek)
  • "Paşam, Paşam!" Sesi herkes duydu ama "Paşa" duymadı. En büyük özelliği duymamaktı "Paşa" nın. Hiçbir yakınmayı, hiçbir inlemeyi, hiçbir ağıtı duymamıştı şimdiye kadar. İlkesi değildi böyle şeyleri duymak. Dünya kadar yaşlı, toprak kadar namuslu köylü ne diyecekti acaba susturulmasaydı? (Ölümün Ağzı)
  • Oynasın diye bazı çocuklar kesilir mi kanadı kuşların.. (Yorgun Sevda)
  • Mor bir öğleüstü ayrılıyoruz kasabadan; kökünden sökülen yaşlı bir ağaç oluyor annem; sessiz telaşı, sessiz ağıtı, sessiz çığlığıyla kaçıyor geçmiş günlerden. (Uzun Bir Yalnızlığın Tarihçesi)
  • Güzel susuyor çok, susarak konuşuyor, uzun susmalardan bakıyor. (Aşkın Yedi Rengi)
  • "Şöyle ya da böyle, kim ne derse desin, yalnızca fotoğraflarda kalacak olsak bile bir gün -bir düş belki bu da- güzel şeydi yaşamak be ölüm güzelleştiriyordu onu en çok. Annem gibi ağır yıkılmaları görerek yaşamak, yani küçük hesapların beslediği yanlış sevgilerden geçmek; bize en anlamlı ve en güzel gelen şeylerin, yıllarca elleri ellerimize, saçları saçlarımıza değmiş en yakınlarımızın bile çok uzağında olduğumuzu ya da onların birden buzlaştığını duyumsamak, kısacası, kesmek umudu ölümden başka her şeyden; evet, bu bile, işte bu bile güzeldi yine çok." (Cellat Ağlıyor)
  • Evler gibi yaşam da ; camları bir bir açıp havalandırmak, içine güneş ve bahar koymak, kirlileri ve tozluları yıkayıp silmek gerekiyor ara sıra. (Annem, Babam ve Ben)
  • Her şey gibi fotoğraflar da rezil oluyor insanlar ölünce. En iyisi çektirmemek. (Yorgun Sevda)
  • Başka şeye benzemez ki, vergi işi bu. Devlet baba bir yapış­tı mı yakandan, canına okur da, fitil fitil getirir anan­dan emdiğini! Üç kuruş alacağı için, inim inim inle­tir seni. Devletten senin alacağın varsa, o zaman değişir bak iş. Kimse tınmaz bile. Almaya ömrün ya yeter, ya yetmez! Vatandaş kuzu, devlet canavardır çünkü. (Fareyi Öldürmek)
  • Şöyle düşünüyorum; para için aşağılanmamalı insanlar, onurları öldürülmemeli. Üşüyorum böyle bir şeye tanık oldum mu. (Büyük Soytarı)
  • "Bir şeyi umutsuzca beklemenin izleri vardı yüzlerinde; çekilen acılar söylenmiyor, yalnızlıklar sessizlikle boğuluyor, her türlü açlık örtbas ediliyordu" (Annem, Babam ve Ben)
  • Ondaki bu gülümseme bütün acıların, bütün dertlerin üstüne çekilmiş bir cila gibiydi. (Pansiyon Huzur)
  • En yakınına bile çok uzaklara bakar gibi bakıyor, konuşurken yer yer boşluklar, sessizlikler doluyordu sesine. Yorgun, utangaç gülümseyişi bitmiyor, tam biter gibi olurken, daha da hüzünlenip ağlamayı andırıyordu. (Yorgun Sevda)
  • - Neden böyle başını ellerine alıp, saatlerce duruyorsun? - Başım ağrıyor be! Çok ağrıyor hem ... Zargana'nın dediği gibi, bi şey var başımın içinde benim! Küçükken babam dövmüştü bir gün ... Verdiği parayı mı ne kaybetmiştim .. Topu topu bir lira kadar bir şey­di... Döve döve canımı çıkardı, puşşt.. Kafamı güm güm taşlara çarptı. O gün bugün başım ağrır böyle.. Ölecek gibi olurum ... (Genelevde Yas)