Kitap Künyesi

Yazar: Holly Black

Çizer: Rovina Cai

Yayın Evi: Brown Books for Young Readers

İSBN: 9780316540889

Sayfa Sayısı: 192

--reklam--

How the King of Elfhame Learned to Hate Stories Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

An illustrated addition to the New York Times bestselling Folk of Air trilogy, that started with The Cruel Prince, from award-winning author Holly Black.

An irresistible return to the captivating world of Elfhame.

Once upon a time, there was a boy with a wicked tongue.

Before he was a cruel prince or a wicked king, he was a faerie child with a heart of stone. #1 New York Times bestselling author, Holly Black reveals a deeper look into the dramatic life of Elfhame's enigmatic high king, Cardan. This tale includes delicious details of life before The Cruel Prince, an adventure beyond The Queen of Nothing, and familiar moments from The Folk of the Air trilogy, told wholly from Cardan's perspective.

This new installment in the Folk of the Air series is a return to the heart-racing romance, danger, humor, and drama that enchanted readers everywhere. Each chapter is paired with lavish and luminous full-color art, making this the perfect collector's item to be enjoyed by both new audiences and old.

--reklam--

How the King of Elfhame Learned to Hate Stories Alıntıları - Sözleri

  • Hate that was so bright and hot that it was the first thing that truly warmed him. Hate that felt so good that he welcomed being consumed by it. Not a heart of stone, but a heart of fire.
  • Not a heart of stone, but a heart of fire.
  • I am not weak, he wanted to shout, but he wasn’t sure he could say that aloud, either.
  • “Jude looked up at him, and in her eyes, he recognized a hate big enough and wide enough and deep enough to match his own. A hate you could drown in like a vat of wine.”
  • “You think you’ve made your story long enough for the sun to rise and catch me unawares, but you’re wrong. And it will take only a few moments to kill you, kingling.” “And you think it was sunrise I was waiting for and not my queen.
  • “Why didn’t you hate everyone?” he asks. “Everyone, all the time.” “I hated you,” Jude reassures him, bringing her mouth to his.
  • “Once, there was a boy with a wicked heart,” the troll woman said. “No, that’s not right,” Cardan interrupted. “That’s not how it goes. He had a wicked tongue.”
  • “A heart of stone can still be broken.”
  • “It’s absurd, sometimes, the thought that she loves him. He’s grateful, of course, but it feels as though it’s just another of the ridiculous, absurd, dangerous things she does. She wants to fight monsters, and she wants him for a lover, the same boy she fantasized about murdering. She likes nothing easy or safe or sure. Nothing good for her.”
  • “Hate that was so bright and hot that it was the first thing that truly warmed him. Hate that felt so good that he welcomed being consumed by it. Not a heart of stone, but a heart of fire.”
  • "This is how you traveled? What if the enchantment ended while Vivi wasn’t with you?” “I suppose I would have plummeted out of the air,” Jude tells him with troubling equanimity, her expression saying, Horrible risks are entirely normal to me.
  • He cuts his gaze toward his unpredictable, mortal High Queen, whose wild brown hair is blowing around her face, whose amber eyes are alight when she looks at him. They are two people who ought to have, by all rights, remained enemies forever. He can't believe his good fortune, can't trace the path that got him here.
  • I am not weak, he wanted to shout, but he wasn’t sure he could say that aloud, either.
  • Villains were wonderful. They got to be cruel and selfish, to preen in front of mirrors and poison apples, and trap girls on mountains of glass. They indulged all their worst impulses, revenged themselves for the least offense, and took every last thing they wanted. And sure, they wound up in barrels studded with nails, or dancing in iron shoes heated by fire, not just dead, but disgraced and screaming. But before they got what was coming to them, they got to be the fairest in all the land.

--reklam--

How the King of Elfhame Learned to Hate Stories İncelemesi - Şahsi Yorumlar

The Folk of The Air serisini ben çok şanslı bir şekilde tüm kitaplar çıktıktan sonra okudum. Bitirdiğim andan itibaren de Cardan’ın ağzından bir kitap okuma isteğiyle doldum. Ben çok fazla delirmeden yazarımız bu kitabın çıkacağı haberini verdi ve nihayet muradıma erdim. Çok olumlu bir yorum yazamayacağım bu kitap hakkında ne yazık ki. Olumlu konuşmayı burada çılgınlar gibi övmeyi çok isterdim ama bu kitap benim gözümde tamamen para kazanmak için yazılmış bir kitap. Cardan’ın Nicasia ile olan geçmişinden bahsedilmesini gayet iyi anlıyorum bu konuda hiçbir sıkıntım yok. Upuzun bir kitap da beklemiyordum ama gerçekten sinirden defterine ‘Jude Jude Jude’ yazan birinin, kendi ağzından Jude’la ilgili doğru düzgün hiçbir şey anlatılmamasını anlayamıyorum. Kitapta Jude’la ilgili kısımlardan biri gelecekten, biri de yarım yamalak ilk kitaptan… Krizzz geçirdim krizzzzzz!!!! Olumsuzlukları bir yana bırakırsak Cardan ve Aslog’un birbirlerine anlattıkları hikayelere bayıldım. Yalan yok gerçekten o kısımları okumak çok zevkliydi. Hikayelerin kendisi de anlatılış biçimi de çok güzeldi. Nicasia ile olan kısımlardansa Aslog’u tercih ederdim. Çizimler….. ah çizimlerrr…. O kadar güzellerdi ki!! Sırf o yüzden kitap elimde olsun isterdim ama bu para tuzağına düşmeyeceğim tabi kii Cardan’ın ağzından bir şeyler okumaktan gerçekten memnunum ama okumak istediğim hikayeler bunlar mıydı? Hayır… (Melikelos)

--reklam--

How the King of Elfhame Learned to Hate Stories PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Holly Black - How the King of Elfhame Learned to Hate Stories kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de How the King of Elfhame Learned to Hate Stories PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Holly Black Kimdir?

Holly Black 1971 yılının Kasım ayında, New Jersey’de doğdu. Resimler ve oyuncak bebekler yapan annesi, onun hayalet ve perilerle dolu kitaplarına ilham kaynağı oldu. Holly, karanlıktan da korkuyordu. Kız kardeşi Heidi ile birlikte hayali cadı kazanları kaynatan Holly, her şeye rağmen mutlu bir çocukluk geçirdi.

Ergenlik dönemini; Zindanlar ve Ejderhalar oynayarak, punk rock dinleyerek ve geceleri geç saatlere kadar kitap okuyarak geçirdi. Bu sürede, Holly, birçok şiir, bir tiyatro oyunu ve KNIGHTS OF THE SILVER SUN adında bir roman yazdı. Aynı zamanda, özel okula giden bir ressam olan Theo Black ile tanıştı. Birlikte Filedelfiya’ya taşındılar ve üniversiteye başladılar.

Mezuniyetin ardından, oyun dergisi “d8”de geceleri çalışmaya başlayan Holly, daha sonra New York’ta bir iş buldu. d8 dergisi sayesinde, çok sevdiği yazar Steve Berman ve çizer Tony DiTerlizzi ile tanıştı. Yine bu zamanlarda, ‘TITHE: A Modern Faery Tale’ isimli, fantastik romanını yazmaya başladı.

Holly, şu anda, 1999 yılında evlendiği Theo ile birlikte, West Long Branch, New Jersey’de yaşıyor.

--reklam--

Holly Black Kitapları - Eserleri

  • Zalim Prens
  • Lanetli Kral
  • Esrarengiz Köşk
  • The Queen of Nothing
  • Buzkentin En Soğuk Kızı
  • Büyülü Taş
  • Lucinda'nın Sırrı
  • Gecenin Karanlığında
  • Yutanhoyrat'ın Gazabı
  • The Wicked King
  • Beyaz Kedi
  • Nixie'nin Şarkısı
  • Devleşen Sorunlar
  • Ejderha Kral
  • Kırmızı Eldiven
  • Kara Yürek
  • How the King of Elfhame Learned to Hate Stories
  • Zehir Yiyenler
  • The Lost Sisters
  • Ormanın En Karanlık Köşesi
  • Lucifer
  • Lucifer
  • Lucifer
  • Lucifer
  • Lucifer
  • Lucifer
  • Lucifer
  • Lucifer
  • Lucifer
  • Lucifer
  • Lucifer
  • Lucifer
  • Lucifer
  • Lucifer
  • Lucifer
  • Lucifer
  • Lucifer
  • Lucifer
  • Lucifer
  • Doll Bones
  • Tithe
  • The Spiderwick Chronicles, The Complete Series
  • A Flight of Angels
  • The Modern Faerie Tales: Tithe - Valiant - Ironside
  • Heart of the Moors

--reklam--

Holly Black Alıntıları - Sözleri

  • "Ölüm neden yaş ve gençlik arasında ayrım yapar diye mi soruyorsun? Dedi Gavriel sakince." Ölümün de herkes gibi kendine göre beğenileri,favorileri var. Ölümün sevdikleri ölmez." (Buzkentin En Soğuk Kızı)
  • I like him better than I’ve ever liked anyone and that of all the things he’s ever done to me, making me like him so much is by far the worst. (The Wicked King)
  • Villains were wonderful. They got to be cruel and selfish, to preen in front of mirrors and poison apples, and trap girls on mountains of glass. They indulged all their worst impulses, revenged themselves for the least offense, and took every last thing they wanted. And sure, they wound up in barrels studded with nails, or dancing in iron shoes heated by fire, not just dead, but disgraced and screaming. But before they got what was coming to them, they got to be the fairest in all the land. (How the King of Elfhame Learned to Hate Stories)
  • “İnsan yavrusu benzer bir yılana. İnanmak kolay değil sözünü tutacağına.” (Büyülü Taş)
  • Not a heart of stone, but a heart of fire. (How the King of Elfhame Learned to Hate Stories)
  • “Arkamdan gözyaşı dökecek kadar seviyor musun beni?” Bu sözleri boynuma sarf ediyor. Nefesini hissediyorum, ensem gıdıklanıyor, ihtiras ve huzursuzlukla karışık ürperiyorum. “Yani canın yanarsa mı?” “Yani canını yakarsam.” Tüylerim diken diken oluyor. Hoşuma gitmiyor. En azından altında kalmıyorum. “Canımı yakarsan ağlamam. Ben de senin canını yakarım.” (Zalim Prens)
  • Kiss me until I am sick of it. (The Wicked King)
  • “Bir adamın gövdesi çıkacak karşına Benim gizim bütün insanoğluna Ne zaman ki sahte ve gerçek aynı olur Çok geçmez ünüm sana da ulaşır Yukarı ve bir daha yukarı çıkacaksın Sevgili dostum, bol olsun şansın” (Esrarengiz Köşk)
  • “Whatever you do to me,” I say, too angry to stay quiet, “I can do worse to you.” “Oh,” he says, fingers tight on mine. “Do not think I forget that for a moment.” “Then why?” I demand. “You believe I planned your humiliation?” He laughs. “Me? That sounds like work.” (The Wicked King)
  • “If you’re the sickness, I suppose you can’t also be the cure.” (Lanetli Kral)
  • “You think you’ve made your story long enough for the sun to rise and catch me unawares, but you’re wrong. And it will take only a few moments to kill you, kingling.” “And you think it was sunrise I was waiting for and not my queen. (How the King of Elfhame Learned to Hate Stories)
  • “Kendi benliğinden asla kopamazsın.” (Gecenin Karanlığında)
  • İşte sana aile. Onlarla da olmuyor onları öldürerek de... (Kara Yürek)
  • You must be strong enough to strike and strike and strike again without tiring. The first lesson is to make yourself that strong. (The Wicked King)
  • Suçluluk duygusu insani delirtmez mi? Bir iltihap gibi içinizde büyür. (Beyaz Kedi)
  • Hasret zayıf tutkuları söndürür, güçlü olanları harlatır. (Beyaz Kedi)
  • "Hepsinden öte, senden nefret ediyorum çünkü aklımdan çıkmıyorsun. Sürekli. İğrenç ve engel olamıyorum." Nutkum tutuluyor. "Galiba beni vurmalısın," diyor, yüzünü uzun parmaklı tek eliyle örterek. "Benimle kafa buluyorsun," diyorum. (Zalim Prens)
  • What was she thinking? Why wasn’t she yelling? He found himself wishing that she was mad—at least that he would understand. Her quiet sadness was more frightening. It was like this was all she expected of him. (Gecenin Karanlığında)
  • Be good, but not too good. Be pretty, but not too pretty. Be honest, but not too honest. Maybe no one got lucky. Maybe it was too hard. (The Lost Sisters)
  • "Tatlı Jude. Sen benim en güzel cezamsın." (Lanetli Kral)