Kitap Künyesi

Yazar: Emine Batar

Yayın Evi: Şule Yayınları

İSBN: 9786059087711

Sayfa Sayısı: 157

--reklam--

Islıkla Çağrılan Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Nedir o sakladığın, görmek istiyorum. Arkada sakladığın şey nedir? Hemen göster.

Bir şiir demek… Şiir mi yazıyorsun? Sana şiir yasak dememiş miydim?

Şair mi olmak istiyorsun? Matematiği, fenni bunun için mi öğretiyorlar sana?

Bak evlat, ancak tembeller şiir yazar.

Aylaklar, çalışmaktan nefret edenler, gerçeklerden kaçmak isteyen hayalperestler yazar.”

Islıkla Çağrılan, bir gencin iç dünyasından kapımıza bırakılmış dokunaklı bir mektup. Emine Batar, duru ve akıcı üslubuyla, Kerim’in hayattan beklentilerini, kırgınlıklarını, kızgınlıklarını, hayallerini ve hayal kırıklıklarını anlatırken; yetişkinlerin katı, renksiz ve tek yönlü dünyasına güçlü bir eleştiri getiriyor.

Islıkla Çağrılan Alıntıları - Sözleri

  • "Güzel olan her şeyin içinde Allah vardır."
  • Amaçsızca ayakta kalmaya çalışan, bir yanı yıkık duvar gibiydim.
  • "Güçsüzlükleri yaşlıları iyi insan yapıyor."
  • "Zaten insanların çoğu kitapların sadece sayfalarını çeviriyor."
  • "Alışmak insanı katılaştırıyor."
  • "Açlık, tokluğun ışıltısını sundu bana."
  • "Eğer her heyecandan titreyen elleriniz varsa onları üzerine bırakacak dizleriniz de olmalı."
  • "Ölmeden önce yapılması gereken şeyler vardır. Bunlar kişilerin tercihleri ile alakalıdır."
  • "Yatağa uzanıyorum. Annem gelsin saçlarımı okşasın ve bana bir şeyler söylesin istiyorum. "Şiir yazmaya devam ettiğini biliyorum. Onları merak ediyorum. Söz, yazıldıktan sonra artık senin değildir. Ona ulaşan ve okuyan herkesindir. Buna engel olmaya çalıştığım için bağışla." Annem günün birinde bana bunları söylerse ona sarılıp ağlayacağım. Ama annem şöyle dedi: "Şiir asi insanların tercihidir. Büyüsüne kapılır ve yolunu şaşırırsın. Seni bir ormana sürükler. Vahşi hayvanların arasında korkusuz yapar. Ama bu, emniyette olduğun anlamına gelmez. Sonra uçsuz bucaksız bir denizin ortasında bırakır. Yüzme bilmemen denizin umrunda değildir. Şiir aldatır."
  • "Büyükler için ödeşmek yenilgi demek ama onlar bunun farkında değiller."

Islıkla Çağrılan İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Her zaman yok sayılan, anne-babası ve öğretmeleri tarafından "adam olmayacağına" karar verilmiş olan bir lise öğrencisi Kadir. Ağlamasını durdurmak için gülen; güldüğü için, şiir yazdığı için, bir elinde iki bardak taşımayı başardığı için ve daha bir sürü şeyden dolayı burnu kanayana kadar dayak yiyen çocuk. Aslında çok yumuşak kalpli bir çocuk ama yok sayılmak onu öfkeye, aksiliğe itiyor. Ayağa kalkmak için yaptığı her hamlede bir tekme yiyor ve yeniden düşüyor. Hayat çok acımasız ona karşı. Tüm dünyanın yükünü üzerinde hissediyor. Anne-baba ve öğretmenin çocuk üzerindeki etkisini çok güzel ortaya koymuş yazar. Ne kadar çok insan okursa o kadar iyi bu kitabı. (Nazzz)

Bir gün bana “insan nedir?” diye soracak olursanız, emin olarak verebileceğim tek yanıt şudur, “insan unutandır.” Bu cümlemin içini kendinizden, unuttuklarınızdan pay biçerek siz de rahatça doldurabilirsiniz. Sanırım, yaradılış olarak hakkını verdiğimiz önde gelen eylemlerden biri unutmak dediğimiz. En büyük imtihanımız ise hatırlama sancımız. Birkaç haftadır bu unutma mevzusu kafamı kurcalıyor. Bunun en büyük sebebi tercih ettiğim meslek, yani öğretmenlik. Aslında hiç aklımda olan bir meslek değildi bu. Çocuklarla iletişim kuramazdım çünkü lise yıllarımdayken, anlaşamazdım, sevgimi belli edemezdim. Şartlar beni buraya sürükledi diyelim. Yarım gönülle, alışırım, düşüncesiyle tercih ettiğim bölümüme ancak üçüncü sınıfta öğrendiğim tüm teoriyi pratiğe dökebildiğimi gördüğüm anda ısındım ben. Bunun en büyük etmeni aldığımız psikoloji dersleriydi. Bu dersler sayesinde ben ilk çocukluğumu, oynadığım oyunları, kurduğum hayalleri, uydurarak söylediğim şarkıları hatırladım. Kendimi anladım, çocukları anladım. Yine bu dersler sayesinde sancılı ergenlik sürecimi duygu iniş-çıkışlarımın sebeplerini kavradım. O hırçın kızı anladım. Annemi-babamı, iş bulma-hayata atılma sancısı içindeki ağabeyimi, sürekli geçmişteki anılarını anlatan, hayatından umudumu kesmiş anneannemi anladım. İçimde bir yerlere sakladığım o çocukluğumu hatırladım ben. İlk stajımın bitiminde çocuklarla iletişimimi gözlemleyen staj öğretmenimin “Zeyneb sen ilerde çok iyi bir öğretmen olacaksın.” Sözünü işittiğim anı hiç unutmuyorum. Bir anda büyüdüm sanki bu cümleyle ben. Bir cümleyle hayata atıldığımı hissettim. İşte o zaman yolumu bulduğumu hissettim, bu hayatta gerçek bir yolcu olduğumun farkına vardım. İşte o zaman gerçekten yola revan olup işime dört elle sarıldım; içime katacak kadar çok sevdim çocukları, öğrencilerimi. İşte gerçekten o zaman yumuşadı benim yüreğim. İnsanız, unutuyoruz. Bu sebeple bize, ara ara unuttuklarımızı hatırlatan, bizi dürten bir araç, bir ‘şey’ olmalı şu dünyada. Şimdi bunları neden mi yazıyorum; Yine bir şeyleri monotonluk maratonuna bağlayıp tıkandığım bir zamanda, işleri yoluna koymak için hatırlama sancısı içinde kıvranan bendenize çok iyi bir hatırlatma aracı oldu bu kitap. Şöyle ki; Kitap lise öğrencisi olduğunu anladığımız Kadir’in öyküsünü anlatıyor bize. Geniş çerçeveyle bakarsak tam yetişme sancısı çeken bir gencin öyküsü bu, ailesi başta olmak üzere hayatında ona dokunan herkesten adam olmaz senden, damgası yiyen. Sahi adam nasıl olunur? Büyüklerin hazırladığı kalıpların içine girerek mi? Ebeveynlerin gerçekleştiremedikleri projelerin yapıtaşı malzemesine bürünerek mi? Şimdi burada istediğim o döneminizi hatırlayın; anne-babanıza tavrınızı, öğretmenlerinize tavrınızı, birlikteyken dünyayı bile kurtaracak kadar güçlü bir bağla bağlandığınız, ailenizden öne koyduğunuz arkadaşlıklarınızı, duygusal karalamalarınızı, aşk sancılarınızı, dersleri boş verişinizi, okul kılık kıyafetinizi, saç modelinizi, kısaca farklı olma çabanızı. Burdan sonra hikayeye devam edebilirim. Kadir ne kadar “senden adam olmaz!, Yine mi sen?, Bıktık senden!” damgası yese de o içine baktığımızda; biraz yanlış anlaşılmaların, dinlenilmemelerin, en önemlisi sevgisizliğin onu hırçınlığa ittiği bir karakter. İnsan davranışlarında sebepsiz sonuç olmadığına inananlardanım. Bir genci başkaldıran, kural dinlemez yahut söz dinlemez yapan, çevresi özellikle de onu yetiştirenler ve yetiştirmeye yükümlü olan öğretmenleri tarafından kötü sözler işitmesine neden olan şey nedir? Yargılamadan önce dinleyemeye ne kadar açığız? Karşımızdakini gerçekten anlamaya ne kadar istekliyiz? Kitapta şöyle bir alıntı geçiyor; “…Seni öğretmenlerine sevdirmek istiyorum. Sakın onların canını sıkacak bir şey yapma. İnsanlar çok çabuk nefret ederler, çünkü nefret bir kıvılcımdır ve alev almak için bekler. Öfke nefreti alevlendirir. Onları kazanmak istiyorsan öfkelendirme.” Emine Batar bir öğretmen, sanıyorum ki bir ebeveyn aynı zamanda. Sınıf ortamı öğretmenler odasının havasını solumuş biri. Bizi bize yazıyor. Farkında mıyız? Paramparça etti bu cümle beni. Boşa düştüğümüz anda nefret kusmaya, bir çocuktan vazgeçmeye o kadar meyilliyiz ki! Ne çabuk sildik hafızamızdan mezun olurken ettiğimiz o idealizm kokan "Her çocuğa dokunacağım!" cümlelerimizi... Unutuyoruz dostlar! Kitabı okuduğumdan beri, ne yapıyoruz biz diye bas bas bağırıyorum kendi içime, sesim göğsümün duvarlarına çarpıp bana geri dönüyor. Gençlerin (çocukların) bizden beklentileriyle bizim onlardan beklentilerimiz arasındaki köprüde salınıp duruyoruz. Beklentilerimizi karşılayan bireyler yetiştirelim derken köreltiyoruz aslında onları farkında olmadan. İlk yetişkinlik dönemimize dönelim; annemiz-babamız-öğretmenlerimiz bizde neleri yüceltti, neleri köreltti? Yücelttikleri ve körelttikleri şeyler hakikaten bizi topluma yararlı bireyler yaptı mı? Bunlar kitabı bitirdiğimden beni kafamda dönen sorular ve sorgulamalar. Gelelim bir öykü olarak Islıkla Çağrılan’a; Emine Batar ismini ancak bu yıl duyduğum ve asıl mesleği öğretmenlik olması sebebiyle de kalemini çok merak ettiğim bir yazardı. Islıkla Çağrılan, Batar'ın üçüncü öykü kitabı. İlk uzun öyküsü. Yazarın 1k da hiç okumadığını görmem açıkçası bende kitabı düşük beklentiyle okumama sebep olmuştu ama yazar daha ilk sayfalarda bu düşüncemi yıkmayı başardı. Büyük merakla aştım tüm sayfaları. Islıkla Çağrılan, gerek tekniği gerek anlatımıyla beni en çok etkileyen öykülerden biri oldu diyebilirim. Yazarın dili çok derli toplu, tertemiz. Normalde öykülerde öyle süslü püslü cümleler kurulmaz sadece hikayeye odaklanırsınız, bu da kimi okuru yazarın dilini basit bulma düşüncesine iter. Emine Batar bence dil ve öykünün kurgusunu çok güzel oturtmuş. Özellikle ara ara Kadir’in kendi ağzından çocukluğunu anlattığı geçmişe dönük bölümler çok başarılı yerleştirilmiş hikayenin içine. Şiir gibi bir öykü kitabı anlayacağınız. Yine öyküye yerleştirilen ayna metaforu beni en çok etkileyen detaylardan biriydi. Bu haftamın en büyük “iyi ki”si bu kitaptı. İyi ki Emine Batar Kadir’in öyküsünü yazmış. İyi ki bu kitap kütüphaneye düşmüş. İyi ki gözlerim onu seçmiş. İyi ki alıp okumuşum. En kısa zamanda diğer öykü kitaplarını da okuyacağım. Başta tüm öyküseverlerin ardından mutlaka tüm anne-babaların ve öğretmenlerin okumasını tavsiye ediyorum. Umarım daha çok okunur. Çünkü Emine Batar’ın dili ve öyküsü daha çok okunmayı hak ediyor. (zeyneb)

Kitapla ilgili duygularımı nasıl anlatsam bilemedim.Beni derinden etkilediğini söyleyebilirim.Bu öykü kitabı gerçekten 10 yıldızı hakediyor ve anlamlandırmak için ebeveyn olmak şart diye düşünüyorum. (Burcu Çınar)

Islıkla Çağrılan PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Emine Batar - Islıkla Çağrılan kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Islıkla Çağrılan PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Emine Batar Kimdir?

--reklam--

Emine Batar Kitapları - Eserleri

  • Islıkla Çağrılan
  • Düğün Daveti
  • Turuncu Ölüm
  • Uzayan Gölgeler
  • Karanlık Rüzgar

--reklam--

Emine Batar Alıntıları - Sözleri

  • Roller insanları oradan oraya sürüklüyordu (Düğün Daveti)
  • Güzel görmek için sebeblerimiz olmali (Düğün Daveti)
  • Kap açılır açılmaz evin dinlendirici havası kucakladı beni. Eşyaların suskun ve itaatkâr bekleyişinden etkilendim. Onları yerli yerinde ve bildiğim halleriyle görünce içimi bir minnet duygusu sardı. İnsan zamanla, evine eşyasına -bir yakınına bağlanır gibi- bağlanıyor, ne tuhaf! (Uzayan Gölgeler)
  • Alışmak en büyük tedavidir . (Düğün Daveti)
  • "Güzel olan her şeyin içinde Allah vardır." (Islıkla Çağrılan)
  • “Kalabalıkta bir uğultu oluşuyor. Kimse, yanındakinin ne düşündüğünden emin değil. Artık hepimiz tekiliz, yalnızız. Birlikte karar vermek, bir şey yapmak sadece birkaç günlük hayaldi.” (Karanlık Rüzgar)
  • O mektubu hiç yazmamalıydım, kendimi anlamıyorum. Bir ırmağın önünü açarsın ve birikmesine engel olursun. Bu barajdan vazgeçtiğin anlamına gelir. Irmak akar ve en son denizde kaybolur. Sesini duyulmayacağı koca bir denizde... Bende kalmasının hiçbir zararı yoktu, ama şimdi... (Uzayan Gölgeler)
  • Başım öyle bana yabancı ki... (Karanlık Rüzgar)
  • Acınızı derinizin altına gizlemeyin ki çürümeyesiniz. (Düğün Daveti)
  • Akşam olunca insanlar başka yaşamlardan sıyrılıp evlerinde, duvarlar arasında gizledikleri aile yaşantılarına dönüyorlardı (Düğün Daveti)
  • "Açlık, tokluğun ışıltısını sundu bana." (Islıkla Çağrılan)
  • Çünkü sanal bir maskedir. Herkese en kalitelisini sunar,en kusursuzunu . Yüzyılın çiçeklerle donatılmış bataklığıdır orası ve herkes en iyi olmayı becerebilir,kendisini bile o kişi olduğuna inandırarak.. (Düğün Daveti)
  • Berrak bir zihin istiyorsam düşünmekten vazgeçmeliyim (Karanlık Rüzgar)
  • İnsanın hakikatini doğanın diliyle öğrenebiliriz. (Uzayan Gölgeler)
  • "Büyükler için ödeşmek yenilgi demek ama onlar bunun farkında değiller." (Islıkla Çağrılan)
  • İnsanın hakikatini doğanın diliyle öğrenebiliriz. (Uzayan Gölgeler)
  • Her şeyin birden bire olmasını beklerdim. Çünkü büyük gerçekler aniden ortaya çıkar. (Uzayan Gölgeler)
  • "Bir kapı her zaman davettir, öğrenilmeyi bekleyen gerçeklere açılan... " (Uzayan Gölgeler)
  • "Yatağa uzanıyorum. Annem gelsin saçlarımı okşasın ve bana bir şeyler söylesin istiyorum. "Şiir yazmaya devam ettiğini biliyorum. Onları merak ediyorum. Söz, yazıldıktan sonra artık senin değildir. Ona ulaşan ve okuyan herkesindir. Buna engel olmaya çalıştığım için bağışla." Annem günün birinde bana bunları söylerse ona sarılıp ağlayacağım. Ama annem şöyle dedi: "Şiir asi insanların tercihidir. Büyüsüne kapılır ve yolunu şaşırırsın. Seni bir ormana sürükler. Vahşi hayvanların arasında korkusuz yapar. Ama bu, emniyette olduğun anlamına gelmez. Sonra uçsuz bucaksız bir denizin ortasında bırakır. Yüzme bilmemen denizin umrunda değildir. Şiir aldatır." (Islıkla Çağrılan)
  • Amaçsızca ayakta kalmaya çalışan, bir yanı yıkık duvar gibiydim. (Islıkla Çağrılan)