Kitap Künyesi

Yazar: Gül İrepoğlu

Yayın Evi: Hep Kitap

İSBN: 9786051923109

Sayfa Sayısı: 224

--reklam--

Kavuşmak Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Kavuşmak, Mesut Cemil Bey ile ölene kadar ona olan aşkından vazgeçmeyen Dürdane Hanım’ı eksenine alan, gerçek kişilerden yola çıksa da kurgusal bir roman.

Genç bir kadın yazar bir huzurevinde kalmakta olan Dürdane Hanım’ın ziyaretine gider. Dürdane Hanım ömrünün son demlerinde, yazardan hayat hikâyesini yazmasını ister.

Dürdane Hanım 1940’ların sonunda konservatuarın seramik bölümüne girdiğinde, Türk musikisi bölümünde ders veren Mesut Cemil Bey’le tanışır. Çocukluğunun radyo günlerinden sesine aşina ve hayran olduğu Mesut Cemil’in de derslerine girmeye başlar. İleride kendisi de konservatuarda halk müziği hocası olacaktır. Aralarında çok yaş farkı olmasına ve Mesut Cemil Bey’in de evli olmasına rağmen genç Dürdane hocasına âşık olur.

Bu “kavuşma”sız aşkı romanlaştıran kadın yazar ise, geçmişte yaşanmış ya da yaşanamamış bu hikâyenin içine girdikçe, kendi “kavuşma”sız aşkını hatırlar.

Gül İrepoğlu, Kavuşmak ile sanki gizli kalmış bir müzik kutusunu açıyor, içinden rengârenk müzikler taşan. İki ayrı zaman diliminde yaşanan, pürüzsüz olmasa da görkemli iki aşkı birden anlatıyor.

--reklam--

Kavuşmak Alıntıları - Sözleri

  • "Bilseniz onu ne çok göreceğim gelirdi ! Bazen tahammül edilmez olurdu hasretim, yürek sızılarım bedenimi hırpalardı."
  • "Bir anda bir başka insanın parçası olunabilir miydi?"
  • Yalnızlıktan ibaret bir hayatı kolay sanıyordu.
  • "Adamla ilgili ufacık bir olumsuzluk onu kedere boğmaya yetiyordu, şimdiyse umutsuzluğun uçurumlarından aşağı yuvarlanmıştı bile ."
  • Birinin kalbini kırdığında, bir gün o kırığın gelip kendi kalbini keseceğini henüz öğrenmemiş olduğu zamanlardı.
  •  Saadetten uçmak diye bir şey vardı demek.
  • Saadetten uçmak diye bir şey vardı demek.
  • Aşkın ihtimallerini kim hesaplayabilmiş ki?
  • ... birinin kalbini kırdığında, bir gün o kırığın gelip kendi kalbini keseceğini henüz öğrenmemiş olduğu zamanlardı.
  • Büyükada'da vapurdan inip saat kulesine doğru yokuşu tırmandılar, faytonların beklediği alana gelip sıradaki faytona bindiler. Rüya mıydı? Mesut Bey elinden tutarak Dürdane'ye yardımcı oldu, Dürdane nazlıca kuruldu kırmızı kumaş döşeli arabaya. Üzerinde camgöbeği renginde bir ipek emprime rop. "Dil'e çekiniz arabacı!" "Baş üstüne beyim." Faytonun kırmızı kanepesi kapitone, iki yanında canlı fenerler. Mesut Bey o kanepede ne kadar da yakın oturmuştu ona. Elini faytonun arkasına atmıştı, aslında genç kadının omzuna... Yumuşacık bir haziran başı esintisi. Havada baygın çiçek kokuları. Erkeğin losyonuysa tümünü bastırır gibi. "Ada hep eser böyle cicim, bu mevsimde bile. Serin mi geldi yoksa?" "Hayır efendim, hayır, katiyen. Bir an ürperdim sadece. Meraklanmayınız lütfen!" Dürdane'nin içini ısıtıveren, erkeğin onu sakınma arzusuydu. Tavanını çevreleyen bembeyaz püskülleri havalandırarak ilerliyor araba, atlar rahvan. Yolun iki yanındaki köşklerin kıvrım kıvrım ferforje takılı kapılarında silme sarmaşık gülleri. Her yerde gül. Şeker pembeleri, eflatunlar, şeftali renkleri, kanarya sarıları ve kadife kırmızıları. Dürdane'nin elbisesinin yakasında da katmerli bir pembe gül. Mesut Bey iliştirmişti onu oraya. "Sizin dudaklarınız bunların hepsinden âlâ bir gona güle benziyor kıymetlim!" Güller yalnızca ada bahçelerinde değil, Dürdane'nin içinde de açmıştı. Bugünün hiç bitmemesini dilemekteydi. Ahşap köşkler ilkbahar güneşinin altında rengârenkti gözünde, aslında hemen hepsi beyaza boyalı olsa da. Girişe dayalı bisikletler. "Bisiklete binmeyi tecrübe ettiniz mi hiç? Ben pek severim. Bir gün göstermeliyim size." Cennet dedikleri bu olmalıydı! Kimi bahçelerdeki çifter çifter palmiyeler tuhaf ellere benziyordu, her yanı açılan, meçhul istikametleri işaret eden... Bahar sonu renklerinin her biri amansızca kışkırtıcıydı, yürek çarpıntısına eşlik eden. Tarhlarda öbek öbek begonyalar, kiminin ortalarında yüzlerini güneşe dönmüş bembeyaz margaritler. İrili ufaklı toprak saksılarda sardunyalar; neredeyse can acıtan kırmızıların arasında mayhoş pembeler. Her bahçenin duvar diplerinde illa da ortancalar, mordan maviye. Parmaklıklardan sarkan kameriyeleri saran, hatta yüksek selvilere tırmanan morsalkımlarsa Dürdane'nin en sevdikleriydi. Mesut Bey'e onlar gibi sarılmak ve hiç ayrılmamaktı dileği. Dilburnu'na varmışlardı. Faytondan inme faslı da "seremoni" gibiydi, Mesut Bey'in abartılı yardımı biraz da ona bir an evvel sarılmak arzusundan mıydı yoksa? Alaca gölgeli yolda yan yana yürüdüler. Her yanı kuşatan fıstık çamları, geçmiş rüzgarlarla eğilmiş kıvrımlı kopkoyu gövdelerinde eski aşkların izleri, dağınık dallarında açılmamış taze kozalaklar ile çatlamış kozalaklar yan yana kuruyup yerlere savrulmuş ayrık iğneleri ayaklarının altında çıtırdıyordu. Aralarından görünen deniz masmavi uzanıyordu, dipten gelen ışıkla donanmışçasına aydınlık. Toprağın bitip kayalıkların başladığı kenarlarda mor ve sarı yabani çiçekler, genç kadının sevdiklerinden. Küçük dalgaların aşağıdaki kayalara vuruşuna kulak verdiler bir süre. Yosunların buruk kokusu, insanı içi dışı denizle kaplıymış sanrısına sürükleyen o eşsiz koku yükseliyordu denizden, yoldan geçerken kopardıkları birkaç dal hanımeliden yayılan ince rayihayı istemeden bastırarak. Derme çatma ahşap banklardan birine oturdular, etraf tenhaydı. Mesut Bey'in, omzuna attığı kolunun altına sığındı Dürdane. Saadetten uçmak diye bir şey vardı demek. S.127-129
  • “Bütün kedileri severim, onlara menfi sıfatlar yakıştıranlara inanmamalı, kediler sadece hürriyetlerine aşık dostlarımızdır.” Sokakta beslediği kedilere, ‘İstanbul kedileri’ derdi Mesut Bey, onların himaye edilen ev kedilerinden farklı olduklarını söylerdi.
  • Çok sevdim onu. Kayıtsız şartsız sevdim. İhtirasla ve inatla devdim. Tereddüt etmeden, karşılık beklemeden. Ancak, ümitle. Evet, daima ümitle sevdim ben. Hayatımda onu sevmekten başka bir yol, bir ihtimal mevcut değildi. Ben gönlümle karar vermiştim...

--reklam--

Kavuşmak İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Maalesef ki okumasam da olurdu hatta vakit kaybiydi dedirten bir roman olduYazarın bir kaç kitabını daha tavsiye üzerine aldım, umarım onlar böyle değildir. (buket çapkın)

Sığ cümlelerle dolu. Hele hele yazarın kendi hayatındaki süreçleri Dürdane Hanım’ın hikayesinin peşi sıra aktarma çabası... Okumayınca bir şey kaybetmezsiniz. Ama okuyunca zamanınızdan yemiş olursunuz. (NuRuveyda)

‘Mesut Bey müziği anlamaya doğmuştu.’ Dürdane Hanım ise Mesut Bey’i sevmeye. . Radyonun ilk zamanlarında, bir kız çocuğunun ele avuca sığmaz heyecanı onunkisi. Kulağından kalbine incecik bir sızı. Sonra bedenine,şimdi’sine sığmayıp,bu dünyadan ötekine taşan bir sevda. Ama bu sevdanın rengi ne kırmızı ne kara.. Safi bir mavi. Zorluklara rağmen göğe bakmaktan yorulmayan ve umudunu yitirmeyen. . Dürdane Altan ile Mesut Cemil Bey’in gerçekliğinin şeffaf sınırlarında, parmak ucunda ilerleyen hikayesini fısıldıyor Gül İrepoğlu. Perdeyi araladığımızda güneş gibi doğan şarkılar da var bu kitapta..Safiye Ayla örneğin.. Müzeyyen’siz tutku olur mu? O da giriveriyor tavrına hayran olunarak.. . Kaybettiğimiz ne çok şey var. Ama aşk.. O kaybedilenlerin en büyüğü. . ‘Koşa koşa Gül bahçesine vardım. Gül topluyordum. Fakat bahçe sahibinden de korkup durmaktaydım.Derken ondan tatlı bir ses duydum: Güle ne hacet,ben sana bahçeyi bağışladım.’ . Yetkin Başarır çalışması olan kapak tasarımı, kitabı okumadan da gülümsetmişti yüzümü ancak kitabı okuduktan sonra daha da anlamlandı (Hülya Açılan)

--reklam--

Kavuşmak PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Gül İrepoğlu - Kavuşmak kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Kavuşmak PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Gül İrepoğlu Kimdir?

Gül İrepoğlu İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Mimarlık Bölümü’nü bitirdi, İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Estetik ve Sanat Tarihi Kürsüsü'nde akademik kariyerine başladı. 1997’de Sanat Tarihi profesörü unvanını aldı, 26 yıl hizmetten sonra yazmaya vakit ayırmak üzere üniversiteden erken emekli oldu.

18.-20.yüzyıllarda Resim Sanatı, Lale Devri, Doğu ile Batının sanatsal ilişkileri ve mücevher tarihi alanlarında çalışmaktadır, bu konularda çeşitli bilimsel kitapları ve makaleleri vardır. TRT2 TV kanalında 2005-07 yıllarında yayınlanan haftalık “Şehir-Mekan” ve “Sanat-Mekan” programınlarını hazırlayıp sundu. 2007-2009 arasında TAÇ Türkiye Anıt Çevre Turizm Değerlerini Koruma Vakfı başkanlığında bulundu. 2006 yılından bu yana UNESCO Türkiye Milli Komisyonu Yönetim Kurulu üyesidir ve bu kurumda Somut Kültürel Miras Komitesi’nin başkanıdır.

2004’te yayımlanan “Gölgemi Bıraktım Lale Bahçelerinde” romanı Topkapı Sarayı’ndaki ilişkileri ve Lale Devri’ni anlatır, 2007’de çıkan “Cariye” romanı 18.yüzyılda Osmanlı Sarayı hareminde geçen imkansız bir aşk öyküsünü aktarır. 2008’de “Kadın Öykülerinde İstanbul” Öykü Seçkisi’nde yer alan “Ağaç” öyküsü İstanbul’un eski bir semtini, 2009’da yayımlanan üçüncü romanı “Fiyonklu İstanbul Dürbünü” giysilerden yola çıkarak İstanbul’un son 50 yılını konu almaktadır.

Romanları İngilizce, Portekizce, Yunanca, Arapça, Bulgarca, Romence ve Arnavutça ve Çince’ye çevrilmektedir.

Roman ve öykü çalışmalarını sürdürmekte, yurt içinde ve dışında konferanslar vermektedir. Şu sırada Osmanlı Saray Mücevheri konulu kitabını tamamlamıştır.

--reklam--

Gül İrepoğlu Kitapları - Eserleri

  • Cariye
  • Gölgemi Bıraktım Lale Bahçelerinde
  • Kavuşmak
  • İstanbul Yıldızı
  • Fiyonklu İstanbul Dürbünü
  • Gül
  • Lale
  • Aşk-ı Derya
  • İstanbul Ulduzu
  • Zeki Faik İzer

--reklam--

Gül İrepoğlu Alıntıları - Sözleri

  • ...bir anlasa... ...vazgeçemediğinin sadece aşkın kendisi olduğunu... (Cariye)
  • ...kader birliği eden kadınlar birlikte yakarırlar Tanrılarına. (Cariye)
  • Yanağını xatırlayıb ağlasam, göz yaşlarım gül suyu olar, Dodağın xəyalı ilə su içsəm, şərab olar. (Cariye)
  • Birinin kalbini kırdığında, bir gün o kırığın gelip kendi kalbini keseceğini henüz öğrenmemiş olduğu zamanlardı. (Kavuşmak)
  • Yalnızlıktan ibaret bir hayatı kolay sanıyordu. (Kavuşmak)
  • ... birinin kalbini kırdığında, bir gün o kırığın gelip kendi kalbini keseceğini henüz öğrenmemiş olduğu zamanlardı. (Kavuşmak)
  • Saadetten uçmak diye bir şey vardı demek. (Kavuşmak)
  • Bir hayatın sona ermesiyle, yepyeni bir hayat başlıyor... (Cariye)
  • " O elmas garip bir yürek yavrum. Sayısız yıl önce donmuş o. Yerin altından kabaca o şekliyle çıkarmış olmalılar. Ve mükemmelleşmesi için yontarken üzerinde açılan çentikle içinden kırılmış aslında, dışına aksettirmese de." (İstanbul Yıldızı)
  • Bu aşka düşmeyi beklemiyordum. (Cariye)
  • "Avrupa fatihi olmaya hazırlanan bir padişahın tacı da Avrupalı fatihinkileriyle yarışmalıdır! Hatta onlardan daha muhteşem olmalıdır. Mukayese edenler onunkinin üstünlüğünde hemfikir olmalıdır. Maruzatım budur devletlim." Buna katılıyorum İbrahimim,evet. Amma bir başka husu daha vardır. Sen ki sarayda, şehirde esasen devlette olan biten her şeyden haberdarsındır. Dolayısıyla vezirlerle papaların bu nevi harcamalara girişmemizi katiyen arzu etmediği de malumundur muhakkak. Tam hayati bir sefere çıkar iken böylesi tuhaf ve böylesi gösterişli bir başlığa bunca masraf etmek evla mıdır?" diye söylenecek erkanın sesine kulak vermemek nice olur dersin?" (İstanbul Yıldızı)
  • Yok farz edilen, yok olmaz ki... (Cariye)
  • Büyükada'da vapurdan inip saat kulesine doğru yokuşu tırmandılar, faytonların beklediği alana gelip sıradaki faytona bindiler. Rüya mıydı? Mesut Bey elinden tutarak Dürdane'ye yardımcı oldu, Dürdane nazlıca kuruldu kırmızı kumaş döşeli arabaya. Üzerinde camgöbeği renginde bir ipek emprime rop. "Dil'e çekiniz arabacı!" "Baş üstüne beyim." Faytonun kırmızı kanepesi kapitone, iki yanında canlı fenerler. Mesut Bey o kanepede ne kadar da yakın oturmuştu ona. Elini faytonun arkasına atmıştı, aslında genç kadının omzuna... Yumuşacık bir haziran başı esintisi. Havada baygın çiçek kokuları. Erkeğin losyonuysa tümünü bastırır gibi. "Ada hep eser böyle cicim, bu mevsimde bile. Serin mi geldi yoksa?" "Hayır efendim, hayır, katiyen. Bir an ürperdim sadece. Meraklanmayınız lütfen!" Dürdane'nin içini ısıtıveren, erkeğin onu sakınma arzusuydu. Tavanını çevreleyen bembeyaz püskülleri havalandırarak ilerliyor araba, atlar rahvan. Yolun iki yanındaki köşklerin kıvrım kıvrım ferforje takılı kapılarında silme sarmaşık gülleri. Her yerde gül. Şeker pembeleri, eflatunlar, şeftali renkleri, kanarya sarıları ve kadife kırmızıları. Dürdane'nin elbisesinin yakasında da katmerli bir pembe gül. Mesut Bey iliştirmişti onu oraya. "Sizin dudaklarınız bunların hepsinden âlâ bir gona güle benziyor kıymetlim!" Güller yalnızca ada bahçelerinde değil, Dürdane'nin içinde de açmıştı. Bugünün hiç bitmemesini dilemekteydi. Ahşap köşkler ilkbahar güneşinin altında rengârenkti gözünde, aslında hemen hepsi beyaza boyalı olsa da. Girişe dayalı bisikletler. "Bisiklete binmeyi tecrübe ettiniz mi hiç? Ben pek severim. Bir gün göstermeliyim size." Cennet dedikleri bu olmalıydı! Kimi bahçelerdeki çifter çifter palmiyeler tuhaf ellere benziyordu, her yanı açılan, meçhul istikametleri işaret eden... Bahar sonu renklerinin her biri amansızca kışkırtıcıydı, yürek çarpıntısına eşlik eden. Tarhlarda öbek öbek begonyalar, kiminin ortalarında yüzlerini güneşe dönmüş bembeyaz margaritler. İrili ufaklı toprak saksılarda sardunyalar; neredeyse can acıtan kırmızıların arasında mayhoş pembeler. Her bahçenin duvar diplerinde illa da ortancalar, mordan maviye. Parmaklıklardan sarkan kameriyeleri saran, hatta yüksek selvilere tırmanan morsalkımlarsa Dürdane'nin en sevdikleriydi. Mesut Bey'e onlar gibi sarılmak ve hiç ayrılmamaktı dileği. Dilburnu'na varmışlardı. Faytondan inme faslı da "seremoni" gibiydi, Mesut Bey'in abartılı yardımı biraz da ona bir an evvel sarılmak arzusundan mıydı yoksa? Alaca gölgeli yolda yan yana yürüdüler. Her yanı kuşatan fıstık çamları, geçmiş rüzgarlarla eğilmiş kıvrımlı kopkoyu gövdelerinde eski aşkların izleri, dağınık dallarında açılmamış taze kozalaklar ile çatlamış kozalaklar yan yana kuruyup yerlere savrulmuş ayrık iğneleri ayaklarının altında çıtırdıyordu. Aralarından görünen deniz masmavi uzanıyordu, dipten gelen ışıkla donanmışçasına aydınlık. Toprağın bitip kayalıkların başladığı kenarlarda mor ve sarı yabani çiçekler, genç kadının sevdiklerinden. Küçük dalgaların aşağıdaki kayalara vuruşuna kulak verdiler bir süre. Yosunların buruk kokusu, insanı içi dışı denizle kaplıymış sanrısına sürükleyen o eşsiz koku yükseliyordu denizden, yoldan geçerken kopardıkları birkaç dal hanımeliden yayılan ince rayihayı istemeden bastırarak. Derme çatma ahşap banklardan birine oturdular, etraf tenhaydı. Mesut Bey'in, omzuna attığı kolunun altına sığındı Dürdane. Saadetten uçmak diye bir şey vardı demek. S.127-129 (Kavuşmak)
  • Çok sevdim onu. Kayıtsız şartsız sevdim. İhtirasla ve inatla devdim. Tereddüt etmeden, karşılık beklemeden. Ancak, ümitle. Evet, daima ümitle sevdim ben. Hayatımda onu sevmekten başka bir yol, bir ihtimal mevcut değildi. Ben gönlümle karar vermiştim... (Kavuşmak)
  • "Adamla ilgili ufacık bir olumsuzluk onu kedere boğmaya yetiyordu, şimdiyse umutsuzluğun uçurumlarından aşağı yuvarlanmıştı bile ." (Kavuşmak)
  • “Bütün kedileri severim, onlara menfi sıfatlar yakıştıranlara inanmamalı, kediler sadece hürriyetlerine aşık dostlarımızdır.” Sokakta beslediği kedilere, ‘İstanbul kedileri’ derdi Mesut Bey, onların himaye edilen ev kedilerinden farklı olduklarını söylerdi. (Kavuşmak)
  • Aşkın ihtimallerini kim hesaplayabilmiş ki? (Kavuşmak)
  • "Bilseniz onu ne çok göreceğim gelirdi ! Bazen tahammül edilmez olurdu hasretim, yürek sızılarım bedenimi hırpalardı." (Kavuşmak)
  • ...yine de hep sensin muhatabım. (Cariye)
  • Gözləri qeyri-adi dərəcədə yaşıldır; dəryanın dibindəki yosuna oxşayır... (Cariye)