Kitap Künyesi

Yazar: Mario Benedetti

Çevirmen: Filiz Öztürk

Orijinal Adı: Primavera con una Esquina Rota

Yayın Evi: Ayrıntı Yayınları

İSBN: 9789755398105

Sayfa Sayısı: 208

--reklam--

Kırık Köşeli İlkbahar Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Latin Amerika edebiyatının büyük yazarlarından sayılan Uruguaylı Mario Benedetti, aşkın, sürgünlüğün ve hayata tutunma azminin en güzel metinlerini yazdı. Yaşadığı dönemin zorlu koşullarında kalemiyle birlikte politik mücadelenin içinde ve sıcaklığında var oldu. Benedetti, Kırık Köşeli İlkbahar'da, vatanından koparılan ama yaşamaktan vazgeçmeyenlerin insanlık durumlarını kimi zaman bir çocuk aklının aydınlığıyla anlatıyor.

"Soğuk olmadığında yaz olduğunu düşünüyorum ve sıcak olmadığında da kış olduğunu. Bir de bakıyorum ki, sonbaharmış. Kış için giyeceğim var, yaz ve ilkbahar için de ama sanırım bunlar sonbaharda işime yaramıyor. Babamın olduğu yere daha yeni sonbahar gelmiş ve babam bana mutlu olduğunu çünkü demir parmaklıklar arasından kuru yaprakların geldiğini ve bu yaprakların benim mektupçuklarım olduğunu hayal ettiğini yazmış."

(Tanıtım Bülteninden)

--reklam--

Kırık Köşeli İlkbahar Alıntıları - Sözleri

  • Tanrı dişleri olmayana ekmek veriyor kuşkusuz ama önce dişleri olana da açlık veriyor.
  • "ben hiçbir şey yapmıyordum. basitçe gözlemliyordum. ne okuyordum ne de oynuyordum. hayat kıyıdan kıyıya üzerimden geçiyordu. ve ben kendimi o hayatın bir parçası hissediyordum, çam ağacı ya da bir söğüt ya da bir okaliptüs olmanın sıkıcı olmayacağına dair garip bir sonuca varıyordum."
  • Kendi kendime, bu ülkede olan milyonlarca insanın arasında, örneğin babamın olmamasının çok üzücü olduğunu söylüyorum.
  • Geçmiş şatafatla geri dönüyor ama sadece hayal kırıklığı yaratıyor. Çünkü var olan yoksul ve sefil; sadece bir şey var kaza­ nılan; var olmak uğruna verilen savaş. Neredeysem oradayım. Bu sürgün nedir, başka bir başlangıç mı? Bütün başlangıçlar gençtir. Ve ben yeniden başlayan ihtiyar, tekrar gençleşiyorum.
  • …özgürlüğünü kanıyla satın alan bu kıtaya, Latin Amerika’ya…
  • Par­maklıklar tam olarak olduklarından farklı bir şey olamazlar çünkü açık parmaklıklar ve kapalı parmaklıklar yoktur. Tam tersine bir kapı pek çok şeydir. Kapalı olduğunda bu kapanış­tır, yasaktır, sessizliktir, öfkedir. Açık olmuş olsaydı (teneffüs için değil, bir iş için de değil ya da yaptırım için de değil; kapa­lı olmasının pek çok başka nedenleri vardır herkes için) ger­çekliğin, sevgili insanların, sokakların, tatların, kokuların, seslerin, görüntülerin ve özgür olmanın teması ile gerçekliğin kurtarılmasını sağlayabilirdi.
  • Halkı açlık, acı ve adaletsizlik içindeyken kollarını kavuşturup oturmayı red ettiği için tutuklu olan adamla.
  • Gelecek hakkında hemfikir olmaksızın zamanın geçip gitmesine izin vermek, her şeyin en kötüsüydü.
  • Son nokta şu olmuş, felç geçirdiğinden ölmüyor , yalnızlıktan ölüyor. Doktorlar eğer zamanında bulunmuş olsaydı, kesinlikle şimdi hayatta olacağını söylemişler. Arkadaşları onu buldukla­rında baygın haldeymiş ama bu olayın en azından yirmi dört saat önce başına gelmiş olduğu sanılıyor. Bunu düşünmeye çalış­mak, hayal etmek, kımıldayamayan bir adamın düşünceleri, çok yıkıcı, çok acı ...
  • Kendi kendime, bu ülkede olan milyonlarca insanın arasında, örneğin babamın olmamasının çok üzücü olduğunu söylüyorum.
  • Özgürlüğü için bu kadar çok şey yapmış insanlar mutluluğumuzu paylaşma hakkına da sahiptiler.
  • Derler ki, herhangi bir kadın ya da herhangi bir erkek inandığını yaptığı gün, ülke özgür olacaktır. Ama özgür ülke olana kadar çok faz­la yasaklı şeyler var.
  • O suçlayı­cı dil, dünyadaki bütün baskıcı rejimlerde kullanılır.
  • Gözlerimi kapatmayı sonra yılların getirdiği geç kalmış ışıkla ama artık bende olmayan o canlılıkla beraber yeniden açmayı ve yeniden başlamayı nasıl isterdim.
  • İki sesin, çürümüş sessizliğindeydik ve bir öğleden sonra birbirimize bakıp birden, karşılıklı konuşmaya başladık. Sonrası kolay oldu.

--reklam--

Kırık Köşeli İlkbahar İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Latin Amerika edebiyatının önemli yazarlarından Uruguaylı yazardan okuduğum ilk kitap. Siyasi suçtan dolayı beş yıllık bir mahkumiyet alan Santiago ve geride kalan eşi Garciela, kızları Beatriz, Santioago'nun babası Don Rafeal ve arkadaşlarıyla ilişkileri anlatılmış bize. Her karakter kendi ağzından duygularını dile getirmiş. Santiago da dışarıya dair umutlarını, geçmişiyle olan hesaplaşmaları, çocukluğuna dair anıları, İlkbaharın ondaki anlamını uzun uzun anlatmış. Siyasi suç olunca tabi ki dönemin siyasi olaylarına da değinmiş yazar ancak arka planda kalmış bu konu. Olaylardan ziyade duygular ön plana çıkmış. Yani adı gibi içeriği de duygu yüklü bir kitaptı. Keyifli okumalar... (Kevser)

Devrimsel Kırıklık: Şimdi yazacağım bu satırlar hislerimi anlatamayacağım kelimeler içermektedir. Ne olursa olsun yetmeyecektir. Elbetteki büyük bir çoğunluğa göre de abartılı bulunacaktır. Okuyanları sıkmamak adına çok uzun olmayacak ki zaten büyük bir çoğunluk tarafından da okunmayacaktır. Yazarı ilk önce şiir kitabı ile tanıyıp şiirlerine hayran kalıp sonra listeme almıştım bu kitabı. Şiirlerinden birini ise alıntı olarak değil ileti olarak paylaşmıştım gonderi/37190158 neredeyse iki yıl olacak ve ancak sıra geldi bu kitabını okumaya. Uruguaylı yazar bu kitabında ise 70'ler yılların askeri darbesinin açtığı sonuçları bir ailenin gözüyle ve içine kendini de ekleyerek anlatıyor. Kendisi de sürgün yemiş vatanından uzakta yaşamış darbe yüzünden. Bu durumlar bize elbetteki yabancı olmasa gerek... Benim bu kitapta eleştireceğim doğru ya da yanlış bir sürü şey var. Ama bunlar benim umurumda değil. Siyaset politika devrim dava uğruna birilerini öldürmek vs. hiçbirisi beni ilgilendirmiyor. Benim için yazarın tek tek karakterlere bürünüp iç sesleri ile konuşması, bilinçaltına yolculuk ve bu karakterlerin konuşmaları ile uyumudur önemli olan. Küçük bir çocuğun acemice kendini çevresini anlatması, hapishanedeki adamın umutlarına sarılması, çaresiz kadının kendince haklı bence yanlış ihaneti, duygusal boşlukları ve hazsal eksiklikleri, bir babanın çocuğuna olan mesafesi, bir arkadaşın en yakın arkadaşına yaptığı yanlışlar... Bunların hepsi içsesleri ve ara ara diyalogları ile beni büyüledi. Hepimizin bu hayattan beklentileri çizdiği yol savunduğu fikirler var. Hepimiz aynıyız ne kadar farklı olsa da çizdiğimiz yollar. Önemli olan bunun doğruluğuna olan inancımız aslında. Bir şeye körü körüne inanmak mıdır onun uğruna her şeyi feda edebilmek midir, yoksa şüphe ile yaşamak mıdır? Bir çoğumuz şüphe deriz şimdi çünkü bir şeylerin farkındalığını sahip olduğumuza inanırız. Ancak kalıcı bir devrim için gerekli olan inanıp da sonuna kadar gitmek değil midir? Aslında buradaki ana karakter suçlandığı şeyden dolayı suçsuz olsa bile başka şeylerden dolayı vicdan azabı çekmektedir. Ama düşüncesinden ödün vermemiştir. Belki de umutlarının yıkıldığını görünce her şey tepetaklak olacaktır. Bunu elbette birçok kitapta alıştığımız gibi göremedik. Çünkü hani izlediğimiz dizinin ya da filmin en güzel yerinde bittiğinde dediğimiz "yaaa en güzel yerinde bitti amaaaa!" nidası gibi "off burada mı bitecektin be kitap!" nidasında bulunuyoruz. Kimler mi bulunuyor? Ben ve içseslerim.:) Yine hayalgücümüzle kitabı sonlandırıyoruz. Neyseki hayallerimiz var! Neyseki sonsuz kitaplar var! Bu yarı devrimsel kitabın incelemesi de kırık bir şekilde sonlanıyor. Umarım abartmıyorumdur. :) (Esther. Sema)

‘İçeriden ve bazen dışarıdan bir tufan, bir lodos geçer üstümüzden ve hayatımızı yıkılan ağaçlar, çökmüş çatılar, antensiz teraslar ve enkazlar arasından buluveririz ve gün gelir bu yıkıntılardan çok azı kalır geriye. Çünkü yeniden inşa ederiz her şeyi. Elbette diktiğimiz yeni ağaçlar farklı yerlerde olacak ve serpilip büyümeleri zaman alacak. Üstelik enkazlar arasında hiç kimsenin yüreğinden ve aklından silemeyeceği yıkıntılar da olacak ama yeniyi kurma işi durmayacak.’ . Santiago bazı kişilerden farklı düşündüğü için beş yıldır hapiste. Eşi Graciela kızları Beatriz ile hayatlarını Santiago’dan ayrı sürdürüyor. Don Rafael (Santiago’nun babası) yaşlanırken yeni bir uyanış mümkün mü diye soruyor.. İlkbahar yaklaşıyor, her biri bir köşesinden tutuyor.. . Mario Benedetti, zıt duyguları öyle ustaca bir araya getiriyor ki! Bir karakterin umudunu, başka bir karakterin karamsarlığı örtüyor örneğin. Uruguay’ın siyasi geçmişine de değiniyor Benedetti. Ama bunu yaparken insan psikolojisini mekan seçiyor. O mekanı renklendiriyor, parçalıyor, sonra toparlıyor. Bir çemberin içinde dönüp duruyor okur, küçük bir kız çocuğu da oluveriyor; parmaklıkların ardından çıkışı bekleyen bir mahkum da.. Altını çizdiğim pek çok cümle, kafamda oluşturduğum son ile beraber çok sevdim Kırık Köşeli İlkbahar’ı.. . Filiz Öztürk çevirisiyle~ (Hülya Açılan)

--reklam--

Kırık Köşeli İlkbahar PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Mario Benedetti - Kırık Köşeli İlkbahar kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Kırık Köşeli İlkbahar PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Mario Benedetti Kimdir?

Latin Amerikanın en büyük yazarlarından biri olarak tanınan Benedetti, 14 Eylül 1920 tarihinde Tacuarembo'da doğdu. Benedetti, 70'li yıllarda Uruguay'ın askeri diktatörlükle yönetildiği dönemde Buenos Aires, Lima, Havana ve İspanya'da sürgünde yaşadı. Benedetti, sürgünün sona ermesinin ardından zamanın ın çoğunu Montevideo ve Madrid'te geçirdi.Çok sayıda şiiri ve romanı uluslararası ödül alan Benedetti'nin 1960'da basılan "The Truce" adlı kitabı 19 dile çevrilmişti.Mario Benedetti 17 Mayıs 2009 tarihinde Montevideo’daki evinde hayata gözlerini yumdu.

--reklam--

Mario Benedetti Kitapları - Eserleri

  • Aşk Kadınlar ve Hayat
  • Kırık Köşeli İlkbahar
  • Mola
  • Yıldızlar ve Sen
  • Edebiyat ve Devrim
  • Yaxın sahil

--reklam--

Mario Benedetti Alıntıları - Sözleri

  • Sanki zaman geçiyor ve ben hiçbir şey yapmıyorum ... (Mola)
  • Son nokta şu olmuş, felç geçirdiğinden ölmüyor , yalnızlıktan ölüyor. Doktorlar eğer zamanında bulunmuş olsaydı, kesinlikle şimdi hayatta olacağını söylemişler. Arkadaşları onu buldukla­rında baygın haldeymiş ama bu olayın en azından yirmi dört saat önce başına gelmiş olduğu sanılıyor. Bunu düşünmeye çalış­mak, hayal etmek, kımıldayamayan bir adamın düşünceleri, çok yıkıcı, çok acı ... (Kırık Köşeli İlkbahar)
  • İki sesin, çürümüş sessizliğindeydik ve bir öğleden sonra birbirimize bakıp birden, karşılıklı konuşmaya başladık. Sonrası kolay oldu. (Kırık Köşeli İlkbahar)
  • "Yaranın kanadığını hissettiğinde Sesinin titrediğini hissettiğinde Beni yanında say." (Aşk Kadınlar ve Hayat)
  • Par­maklıklar tam olarak olduklarından farklı bir şey olamazlar çünkü açık parmaklıklar ve kapalı parmaklıklar yoktur. Tam tersine bir kapı pek çok şeydir. Kapalı olduğunda bu kapanış­tır, yasaktır, sessizliktir, öfkedir. Açık olmuş olsaydı (teneffüs için değil, bir iş için de değil ya da yaptırım için de değil; kapa­lı olmasının pek çok başka nedenleri vardır herkes için) ger­çekliğin, sevgili insanların, sokakların, tatların, kokuların, seslerin, görüntülerin ve özgür olmanın teması ile gerçekliğin kurtarılmasını sağlayabilirdi. (Kırık Köşeli İlkbahar)
  • Seni sevmem lazım aşkım seni sevmem lazım isterse hep böyle iki taneymiş gibi acısın bu yara (Aşk Kadınlar ve Hayat)
  • Bir insana gerçeği söylemek ne çirkin bir şey; hele ki bu gerçek, kişinin sabahları daha yeni uyandığında kendi kendine yaptığı monologlarda, iyice açılıp büsbütün uyanmadan ve bütün gün başkalarının yüzüne bakacağı maskeyi takınmadan önce silinip ortadan kaldırılması gereken, son derece itici, kendine duyduğu öfkeyle dolu, acı acı saçmaladığı sözcükler arasında bile kendine söylemekten çekindiği gerçeklerden biriyse. (Mola)
  • Bazen kendimi ne bahtsız hissediyorum, o da sırf özlediğim şeyin ne olduğunu bile bilmediğimden.. (Mola)
  • Tanrıyı düşünüyorum bazen öyle çok da değil ama zamanını çalmak istemem hem zaten o uzakta ama sen yanımdasın şimdi keder içindeyim keder içindeyim ama seviyorum seni daha nice saatler geçecek biliyorum bir nehir gibi akıp sokaklar geçecek hep yanımda olan ağaçlar gökyüzü ve dostlar geçecek ama öyle şanslıyım ki seni seviyorum çok eskiden çocukken çok eskiden, her neyse boş ver basit bir tesadüftü zaten gözlerinde kaybolmak gibi tıpkı izin ver kaybolayım yine seviyorum seni seni seviyorum şükür ki. (Aşk Kadınlar ve Hayat)
  • Kendi kendime, bu ülkede olan milyonlarca insanın arasında, örneğin babamın olmamasının çok üzücü olduğunu söylüyorum. (Kırık Köşeli İlkbahar)
  • Doğrusu Tanrı’ya inanıp inanmadığımı bilmiyorum. Bazen düşünüyorum da eğer Tanrı varsa bu şüpheye soğuk bakmazdı. Nitekim onun (ya da O’nun?) bize verdiği özellikler —akıl, sağduyu, içgüdü— bizim açımızdan onun varlığından da yokluğundan da emin olmak için kâfi değil kesinlikle. İçimdeki bir sezgiye göre Tanrı’ya inanabilir ve haklı çıkabilirim ya da inanmayabilir ve yine haklı çıkabilirim. E ne yani? Belki de Tanrı bir krupiyenin ifadesiyle izlerken, ben kazanan kırmızıyken siyaha oynayan zavallı bir aptalımdır. (Mola)
  • ama ben biliyorum kim kimdir bu belirsizlik perdesinin arkasında biliyorum nerededir uçurum biliyorum tanrı nerede biliyorum nerede kalır ölüm biliyorum sen neredesin sis unutuş değildir peşin en yapılmış bir ertelemedir sadece umarım bu bekleyiş tüketmez düşlerimi umarım bu sis erişmez ciğerlerime (Aşk Kadınlar ve Hayat)
  • "Öylesine alışıksın bir yere varışlara ama o kadar değil sıra gelince ayrılışlara" (Aşk Kadınlar ve Hayat)
  • Dünyada yalnızların birbirleriyle anlaşamaması gibi genel bir kural olsa gerek. Ya da yalnızlar olarak hepimiz antipatik miyiz yoksa? (Mola)
  • Gelecek hakkında hemfikir olmaksızın zamanın geçip gitmesine izin vermek, her şeyin en kötüsüydü. (Kırık Köşeli İlkbahar)
  • aşk bir enginardır derdim ben git gide kaybeder tüm muammalarını sonunda sadece bir kaygı kalır elde bir umut bir güzel hayalet. (Aşk Kadınlar ve Hayat)
  • …özgürlüğünü kanıyla satın alan bu kıtaya, Latin Amerika’ya… (Kırık Köşeli İlkbahar)
  • Uykusuzluk, hafta sonlarımın vebası benim.. (Mola)
  • “Seni her gece okuyacak kadar çok seviyorum,en sevdiğim kitap gibi seni okumak istiyorum,satır satır,harf harf,boşluk boşluk…” (Yıldızlar ve Sen)
  • hadi canım hadi eğer tanrı kadın olsa muhtemelen biz agnostikler ve ateistler öyle başımıza hayır demek yerine hep birlikte evet derdik tüm kalbimizle (...) ah tanrım ah tanrım gerçekten kadınsan eğer ezelden beridir ve ebediyen ne güzel skandal olurdu bu ne talihli ne muhteşem ne imkansız ne mucizevi bir küfür. (Aşk Kadınlar ve Hayat)