Kitap Künyesi

Yazar: Honore de Balzac

Çevirmen: Oktay Rifat

Yayın Evi: İş Bankası Kültür Yayınları

İSBN: 9786053601036

Sayfa Sayısı: 129

Louis Lambert Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Honoré de Balzac (1799-1850): Fransa'nın 19. yüzyıldaki sosyal yapısının tarihsel bir tablosunu çıkardığı eski ve yeni romanlarını 1830'dan sonra İnsanlık Komedyası başlığı altında topladı. Louis Lambert bu anıtsal eserde "Felsefi İncelemeler" başlığı altında bir araya gelen romanlar arasında yer alır. Balzac'ın önemli metinlerinden biri olduğu söylenen Louis Lambert, yazarın çocukluk yaşamından izler taşır. Anlatılan olaylarla yazarın yaşamı arasında benzerlikler bulan edebiyat tarihçileri eserin büyük ölçüde otobiyografik bir roman olduğu görüşündedirler. Balzac günümüzde edebi gerçekçiliğin en büyük yazarlarından biri sayılmaktadır.

(Tanıtım Bülteninden)

Louis Lambert Alıntıları - Sözleri

  • İstediği yere uçup giden kuş gibi düşüncelerin peşi sıra sürüklenmek ne hoş!
  • Olaylar hiçtir, yoktur. Bizden geriye yalnızca Düşünce’ler kalır.
  • Ey benim ebedi düşüncem! Bir vakitler sana, dizüstü, hayatımı, kalbimi verdim. Ruhumda sana sunmadığım duygu çiçeği kaldı mı?
  • Madem dünya Tanrı'dan çıkmıştır, kötülüğü nasıl kabullenmeli öyleyse?
  • Ben içimde,elimde olmadan acayip ıstırapların peyda olduğunu hissediyorum; sen de hissediyor musun?
  • Kayalardan aşıyor insan; ama durmadan çamura batmaktan usanıyor.
  • İnsanın, ‘Acı çekiyorum’ diye bağırdığı her çağda olduğu gibi, bugün de her şeyin baştan yapılması gerekiyor; bütün bunlara bakılınca politikaya ne değer biçmeli?
  • Yaşamımız bütünüyle hareketsiz, neredeyse bitkiseldi görünüşte; oysa biz gönlümüzle, beynimizle yaşıyorduk.
  • Yöneten için kusursuz görünen bu yöntem, yönetilenler açısından hep acıklı sonuçlar vermişti.
  • Durmaksızın acı çekiyor,acı çekiyorum diyemiyordu.
  • Aklımız uçurumlardan hoşlanan bir uçurumdur.
  • Sen de benim gibi, elinde olmadan, içinde tuhaf acıların oluştuğunu duyumsar mısın?
  • Elde edilen sonucun nedenle ilgisi kalmadığında, düzensizlik başlar.
  • Elde edilen sonucun nedenle ilgisi kalmadığında, düzensizlik başlar.
  • Sen de benim gibi, elinde olmadan, içinde tuhaf acıların oluştuğunu duyumsar mısın?

Louis Lambert İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Louis Lambert: Birincil karakterler Louis Lambert Matmazel Villoenix Anlatıcı Louis, 1797'de Paris'in 241 Km güneyindeki küçük Montoire kasabasında doğdu, Babasının bir tabakahenesi vardı babası da Louisin bu işte olmasını umut ediyordu, fakat Louis farklıydı.Louis beş yaşındayken Eski ve Yeni Ahit'i okumaya başlamış ve bu iki Kitap, birçok kitap da dahil olmak üzere onu değiştirmişti, kitaplara bir sevgi beslemiş ve dünyasında, bu yoldan gitmeye başlamıştı. Komşu Mer bölgesinde bir bölge rahibi olan amcasının yanına, kilise için eğitim alması gönderilmişti ve böylece askere gitmeyecekti. Mer'de kalan Louisin düşünceleri ve ufku çok genişlemişti. Rahip amcası bir hatipti Devrimden sonra çevredeki şatolardan ve manastırlardan en iyi kitapları seçerek iki veya üç bin kitap edinmişti. Anlatıcı burada İncil'e erken giriş yapmasının ve Louis'in amcasının kitaplarına maruz kalmasının onu mahvettiğini düşünüyordu, ancak gerçekten de, erken yaşlarından bile çok hızlı öğrenmesi ve iyi şekilde özümseme tutkusuna sahip olduğu gerçekti. Louis fotoğrafik bir hafızaya sahipti ve onunla geçirdiği üç yıl içinde amcasının tüm kütüphanesini silip süpürdü. Başka bir şey bulamayınca sözlük okumaya bayılırdı.Amcasıyla geçirdiği zamanın sonuna doğru, Louis her zamanki gibi ormanda yürüyordu ve bu vesileyle Cennet ve Cehennem'in bir çevirisini okuyordu. Napolyon'la olan anlaşmazlıklar nedeniyle Paris'ten sürgün edilen tanınmış bir yazarın kitabını okuyordu (Corinne) ünlü Madame de Stael'e rastladı. Madame de Stael okuduklarına şaşırdı ve çünkü 13 yaşında ki bir çocuğun böyle şeyler okuması çok ilginçti- ve ona okuduklarını anlayıp anlamadığını sordu. Louis ona Tanrı'ya dua edip etmediğini ve eğer öyleyse O'nu anlayıp anlamadığını sordu. Madame de Stael, Louis'den o kadar etkilenmişti ki, Louis'in eğitimi o için arkadaşı Mösyö de Corbigny'ye talimatlar ve fonlar bırakır. Ve ona bir üniversite eğitimi vererek Louis'i İmparator'a veya Kilise'ye hizmet etmekten kurtardığını ve onun görkemli bir geleceğe sahip olacağını düşündü. Madam ayrılmıştı ve Louis onu bir daha görmedi Louis ona iki defa mektup yazdı fakat cevap gelmemişti ve sonunda anlaşılmıştı ki Madam ölmüştü. Louis'in Vendome'daki (bir kolej) Lisesi, bazıları kadar kötü olmasa da biraz sertti. Eğitimin üç yılı boyunca öğrencilerin tatile eve gitmelerine asla izin verilmedi. Okuldaki erkekler çoğunlukla kendi koşullarına adapte olurlar ve ona göre yaşarlardı. Güvercin yetiştirirler, kendi bahçeleri vardı ve karmaşık bir yiyecek takas sistemleri mecvuttu.Kısacası okulda küçük bir devinim sistemi vardı herkes bir kural belirler ve ona göre yaşamaya başlarlardı,Louis diğer öğrenciler gibi değildi her zaman fiziksel olarak zayıf ve dayanıksızdı, Louis daha çok hafıza olarak daha iyiydi diğerlerinden daha zekiydi ve onlarla anlaşamıyordu bazen kendini böyle olduğu için suçluyordu. Okulun ilk gününde öğrenciler Louis'in etrafında toplandılar ve merakla onu sorguladılar, ama Louis -ya sabırsız ya da şaşkın şekilde hiçbir soruya cevap vermedi. anlatıcı ile dostluğu başlıyordu. Anlatıcı Müdür Mösyö Mareschal'ın tavsiyesine rağmen çoğunlukla kötü şiirler yazmaktaydı ve şiir yazmakta ısrarcı olması nedeniyle Şair olarak adlandırılmıştı Louis'e de Pisagor demekteydiler. ikiside cezalarını birlikte çekerler ve bu tür cezalar ve yakınlaşmalar onları sıkı bir dost yapar.Louis ve arkadaşı anlatıcı (“şair”), “İradenin incelemesi kağıdı üzerinde çalışıyorlar. Aslında işin çoğunu Louis yapar ve arkadaşı onun fikirlerini dinler ve onunla tartışır. Anlatıcı, Louis'in ne dediğini anladığından tam olarak emin değildir, ancak zamanının ötesinde bir dahi olduğunu biliyordu. Ne yazık ki, okul yetkilileri tarafından el konulan kağıt üzerinde ciddi bir çalışma başladıktan kısa bir süre sonra, Louis ve arkadaşı, kendilerini okul çalışmalarına vermek yerine böyle bir çürüme üzerinde çalıştıkları için cezalandırıldılar ve kağıt atılır. Birkaç ay sonra anlatıcı, ebeveynleri tarafından sağlık nedenleriyle okuldan alındı ​​ve böylece sevgili arkadaşı Louis'den ayrıldı. ( burada Şair olarak Balzactan soz edilebilir okul okuduğu zamanda (kötü) “şair” olarak adlandırılmıştı.) Louis bu durumdan sonra felsefi çalışmalar yapar, felsefe üzerine çok yoğunlaşır ve onunla ilgilenir.Louis, on sekiz yaşında okulundan mezun oldu ve küçük bir miras üzerinde tutumlu bir şekilde düşünmek ve yaşamak için Paris'e gitti. (burada tekrar felsefi çalışmalar yapmaktadır, felsefi düşüncesi aşırı yoğundur) Louis belli bir süre Pariste kalır ve amcasının yanına tekrar dönerek Paristen uzaklaşır. Amcasının yanında yaşayan Louis Çok geçmeden zengin bir Yahudi varis olan Matmazel Pauline de Villenoix ile tanışır ve sırılsıklam aşık olur. Pauline görünüşe göre Louis'i ve felsefesini anlıyordu. (Anlatıcının Louis'in amcasının evindeki odasında bulunan taslaklardan mektup parçaları aracılığıyla flörtlerinin ilerleyişini görüyoruz.) ve ikisi birbirine evlenmek için sözleşiyorlar. Fakat Louis delirmeye başlamıştı bilgisi ve düşünceleri ona çok ağır gelmeye başlamıştı, bu çağ ona çok geri geliyordu ve günler geçtikçe delirmeye başlıyordu. Fakat Pauline, Louisin deli olduğunu hiç düşünmüyordu, onu iyleştireceğine inanıyordu. ve Louisin amcası anlatacıya mektup yollayarak Louisi görmesini istedi, anlatıcı gelmişti fakat arkadaşı çok hasta düşmüştü, Anlatıcıyı tanımamıştı bile ve Louis, Paulie'nin kollarında yirmi sekiz yaşında ölmüştü. adı bilinmeyen bir yerde mezarının ismi olmayacak şekilde onu gömdüler. Kitapta iki karakter aslında Balzac olarak adlandıralabilir, Balzac zamanının en aktif yazarlarından biriydi. yaşadığı dönemde tam tamına 85 eser ve 50 tamamlanmamış roman bırakmıştı geriye. Çok geçmeden zengin bir Yahudi varis olan Matmazel Pauline de Villenoix ile tanışır ve sırılsıklam aşık olur. Pauline görünüşe göre Louis'i ve felsefesini gerçekten anlıyor. Anlatıcının ("şair") Louis'in amcasının evindeki odasında bulunan taslaklardan yeniden oluşturduğu mektup parçaları aracılığıyla flörtlerinin ilerleyişini görüyoruz. ve ikisinin de birbirleri ile sözleşip evleneciklerine dair söz verirler. Fakat Louis delirmeye başlamıştır, düşünceleri ve fikirleri onu günden güne çökertmekte ve dibe batırmaktaydı. Fakat eşi Pauline onun deli olmadığını ve onun sevgi ile iyileşeceğini düşünüyordu, Louis günden güne kötü olmaktaydı, Louisin amcası, Anlatıcıya mektup yollayarak buraya gelmesini rica etti, Anlatıcı gelmişti fakat Louis çok kötü olmuş ve arkadaşını bile hatırlamayacak seviyeye gelmişti. Louis, yirmi sekiz yaşında Paule'nin kollarında ölmüştü. Bilinmeyen bir yerde ve ismi belli olmayacak şekilde gömülmüştü. Aslında anlatıcı ve Louis iki karakter de Balzacı temsil etmektedir, Şüphesiz ki Balzac çağının en önemli yazarlarından biriydi, yaşadığı dönem boyunca 85 eser ve 50 yarım kalmış taslak geriye bıraktı. fakat 51 yaşında ölerek çoğu eserini tamamlayamadan öldü. bu eser ise onun hayatından belirli parçaları yansıtmaktadır, Balzac burada iki karakter yaratarak kendisini anlatmıştır. kitapta çok fazla felsefi düşünce baskındır. (Mehmet bulan)

DÜŞÜNMEK GEREK, ÇOK DÜŞÜNMEK!: İlk Balzac kitabım kitap/vadideki-zambak--1421 . Sonra kitap/goriot-baba--144 , sonra da kitap/tilsimli-deri--4784 ! Bu üç romanda da felsefi sözler olsa da konuları, anlattıkları, olaylar felsefi değildi. Felsefeyle ilgilenen hatta bir parça filozofluk özelliğini de taşıyan Balzac bu kitabında anlatımını direkt felsefe üzerinden/felsefe üzerine yapmış. Çoğu filozof, bilim adamı, mucit gibi kitabın başkahramanı da aykırı bir kimlik. Çocukluğundan itibaren düşünceler içerisine giren; hayatı, çevreyi, olayları, düşünceleri, kuralları anlamaya ve kendine göre anlamlandırmaya çalışan biri. Ve bu kişiliği onu hem öğretmenlerinin hem arkadaşlarının arasında dikkat çekici, farklı, ilginç yapıyor. Alışılmışın dışında olduğu için anormal olduğunu düşünerek ya dalga geçiyorlar ya da dışlıyorlar. Onu anlayan bir kişi var. Hep böyle değil midir zaten? Farklı olan farklı düşünüp farklı davranan, genel kabul edilmiş, uygulanan, kurallara göre davranmayan; değişik olan kişiler hep kötülenir, dışlanır. İşte bu şeytanlaştırmaktır. Çünkü o farklı kişinin düşünceleri anlaşılamaz. Anlamak istenilmez. "Eski köye yeni adet" ya da "Başımıza icat çıkarma" gibi sözler bu farklı kişiler ve düşünceler için söylenmiştir. Bir de "Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar." Alıntısını yaptığım "Anlaşılmayanı tanrılaştırmak" ise tamamen ilkel, cahil, içgüdüleriyle hareket eden toplumlarda geçerlidir. Ve bu anlaşılmayan kişinin ya da düşüncenin yararlı olduğu düşünüyorlarsa. Düşünme, düşünmede ilerleme, düşünmede gelişme... herşeyde olduğu gibi aşama aşama, basamak basamak, zamanla olur. İnsan önce hayvansı özellikleriyle hareket edip, algılar. Doğumdan itibaren içgüdüler devrededir. Akıl kullanıldıkça, düşünce gerçekleştirildikçe ve çeşitlendikçe içgüdüler ile hareket edip, kavramaktan geçilerek akıl ile, aklederek hareket etmeye, anlamaya ve kavramaya varılır. Akıl kullanılmaya devam ettikçe, düşünme devam ettirildikçe de aydınlanılır. Ancak ilk zamandan itibaren akıl kullanılmazsa, düşünerek anlamaya çalışılmazsa, düşünerek hareket edilmezse, içgüdülerle hareket edilmeye devam edilir. Hayvaniyetten çıkılamaz. Bu yüzden düşünmek gerek, düşünmek! İnsan olmak için... Ayrıca; hayvanlar da düşünür. Tamamen içgüdüleriyle hareket etmezler. Kendi kapasiteleri, kendi sınırları dahilinde az da olsa düşünüyorlar. Bu nedenle az düşünmek bizi hayvaniyetten çıkaramaz. Çok düşünmek gerek! (「 Serhat Şahiner 」)

“Sessizlik... Karanlık... Yalnızlık... Salt yalnızlık... Sesine hiçbir zaman ihtiyaç duymayacağın bir yalnızlık... Sahip olup kullanmadıktan sonra ne gereği var onca gücün? İşte böyle bir vakitte bilinmeyi istedim... Bilinmek bileni gerektirdiğinden böyle bir karar verdim... Düşündüm... Düşündükçe belirdi suretler... Kalem kağıda dokundukça ortaya çıktı gerçeklikler... Ben yazdıkça belirginleştiler...onlara yüklediğim özelliklerle oluşmaya başlamıştı bilinmek için yarattığım eser...Ortaya bir hayli güzel şeyler çıkıyordu... Ben yazdıkça zaman akıyor, her şey ilerliyor, yalnızlığım son buluyordu... Keşke şahit olabilseydiniz...Nefes kesiciydi... Karakterlerim konuşuyor, düşünüyor, hikayem olgunlaşıyordu... Ben yazdıkça nefes alıp veriyorlar ve bunun adına “yaşam” diyorlardı... İyi bir senaryonun olabilmesi için karakter bolluğu önemlidir fikrini ortaya ilk atan benimdir... Böylelikle her şey seyir zevki yüksek bir hal alır... Ki garanti ediyorum, tüm yalnızlığım boyunca düşündüğüm vakitlerde mükemmel bir kurgu oluştu zihnimde...Tabii kiminize göre fazla bencilce, kiminize göre fazla sadistçe, kiminize göreyse olması gerekenden bile hallice... Benim düşüncemi merak ediyorsanız, sizler zaten benim düşüncemsiniz...Senaryonuzu beğenmediğiniz için yaptığınız tüm sitemler senaryoyu değiştirmek istediğimden dolayı sizin harekete geçmenizi istediğimdendir diyeceğim ama şşş siz fazla zekisiniz...ya da durun şöyle açıklayayım: senaryoyu değiştirmek istemeniz, bunun için çabalamanız da senaryoya dahil... Bir yazar kendi yarattığı karakterine kendisini nasıl anlatır? Bir karakter yazarına nasıl kafa tutabileceğini sanıp üzerine bir de kafasının çalıştığını iddia eder? Buna ben bile ne bir mantık çizebilirim ne de ben bile böylesine cüret ederim. İnandığınız yüzlerce, binlerce farklılığın yanında benim düşünme edimimle var edilen var edilme ihtimalinizi görmezden gelebilmeniz gerçekten şaşırtıcı...Nereden geldiğinizi ne kadar sorgularsanız sorgulayın, mantık dediğiniz mantıksızlığınız ile aklınıza yattığını sandığınız olasılıklarda ne kadar diretirseniz diretin, ne olduğunuza inanırsanız inanın ya da inanmazsanız inanmayın, hakikatte sadece —belki size saçma gelecek ancak—kağıdın elimdeki kalemin mürekkebini kabul edişinden ibaretsiniz... Karakterlerin sahneye girmesi için gerekli koşulları hazırlamaktan fazlası olmayan şartlarıma ne kadar laf ederseniz edin, gerçeği siz değiştiremezsiniz. Olması gerekeni —ki sizin için gereken diye sıfatlandırılandan bahsediyorum—söyleyip durabilirsiniz. Ancak kalem benim elimde değilmiş gibi bir tutumla benim senaryoma bir kabul sunmaz iseniz bu sadece sizi rahatsız edecektir bilesiniz...Her istediğinizi yazacak olsaydım buyurun yeterse gücünüz kalem sizin...Ancak binlerce sayfalık bir romanın bir sayfasının bir cümlesindeki özneden daha fazlası olmayan size söylemeliyim ki “bu ne kibir...” Biliyorum, biliyorum...Benden gelmenizden ötürü düşkünsünüz Benim olan özelliklere ancak izlemeye alışık olduğunuz, başrolün senaristten ön planda olduğu bir film değil bu anlayın artık. Her ne kadar bazılarınız senariste yok damgası vurup ilgiyi üzerine almak için türlü çabalar içine girse de, maalesef ki; print(“Hello World!”) Senaryomun olmadığını, senaryomun dışında olduğunuzu/olabileceğinizi sanıyorsunuzdur belki... belki de kendi benliğinizin olduğunu ve tek başınıza bir anlam ifade edebildiğinizi...Sizin konuşuyor görünmeniz için bile benim kalemi elime alıp yazmaya devam etmem gerekiyor iken kendinize atfetmemeniz gereken bir noktada büyük bir önem atfetmeniz benim size olan güvenimi biraz şüpheye düşürüyor... Neyse... Birkaç karakterim var henüz kaleme almadığım... belki de onların hatırına yazmaya devam ediyorumdur, elbet bir gün bırakacağım. Ama şimdilik size verdiğim söze sadık kalarak yazmaya devam edeceğim... Bir de birkaç karakterim var hiç unutamadığım, bir şekilde tekrar tekrar kullandığım. Bir tür yazar takıntısı olarak adlandırabilirsiniz. Sevdiğim karakteri birebir olmasa da onu andıran özellikleri başka birinde benzer şekilde kullanmayı seviyorum...ve en başta dediğim gibi ortak noktam yalnızlığım... kendinizi yalnız hissediyorsunuz, yalnızlığı bildiğinizi sanıyorsunuz. Oysa hiç yalnız kalmadınız... Kalsaydınız -ki kalmamakta ısrarcısınız-size yoldaştım. Çünkü beni anlamanızı istemediğim tek noktadır bu...bu yüzden yalnız karakterlerimin bir şekilde yanında olduğumu onlara hissettirmeye çalışmışımdır. Sonuçta ben yazarım ve yazdığım kitabın aslında her sayfasındayım ancak bazılarıyla daha yakınım...kişisel bir mesele olarak algılamayın, onlar benim kendimi izlediğim aynalarım.... Yaşatmam bozmasın sizleri...çok mu şey isterim?” *** Balzac gelmiş geçmiş en yaratıcı yazardır benim nazarımda. Gerçek hayatta birebir bulabildiğiniz/bulabileceğiniz her şeyi alır hem de tüm gerçekliğiyle ve sonra onu geliştirir...Bir karakter kendisinin bir dönemidir, diğer biri sevdiği kişidir veya diğer ihtimaller...Yeri gelir kendisine yazılan senaryoyu değiştirir, baştan yazar; yeri gelir kendisinin başından geçenleri başkasının şahitliğiyle anlatır; yeri gelir en yakın arkadaşı olur kendisinin kendisini anlatır, ama dediğim gibi bunların tek ortak noktası; bunu fantastik ögelerle değil soyutlamalarla değil maddi/manevi gerçekliği harmanlayarak yapar... Felsefik kitaplarında ve yaratıcılığını kullandığı tüm eserlerinde Balzac’ı diğer yazarlardan ayıran bir özelliği vardır; o, yeteneğiyle tanrıya kafa tutar, kafa tutmaya çalışır... Rimbaud’un deyimiyle “nice yeteneksiz kendini yazar sanıyor” iken, Balzac’ın bu durumda hedefini yükseklere dikmesi de kaçınılmaz olsa gerektir... Kitaplarınızın yazarlarının kim olduğunu, ne yaptığını, nasıl yapmaya çalıştığını veya yaptığını anladığınız okumalarınız olsun...Ayrıca unutmadan “Yazar”ı beğenmediğinizi söylemeniz ne Yazar’ı ne de Kitaplarını ırgalar. Benim beğenip beğenmememle, okuyup okumamamla Balzac Balzac’lığından Yazar, Yazar’lığından kaybetmez... ama sizin mahrumiyetiniz sonsuza kadar sürer... Edit: gonderi/49291471 (cltn)

Kitabın Yazarı Honore de Balzac Kimdir?

Honoré de Balzac (asıl ismi Honore Balssa; 20 Mayıs 1799, Tours - 18 Ağustos 1850), Fransız yazar.

Hayatı

Asıl adı Honore Balssa'dır. Ancak ismini Balzac olarak değiştirmiş ve soyluluk ifade eden De’ öntakısını eklemiştir. Köy kökenli bir ailenin çocuğudur. Babası tüccardır. 6 yıl Vendome'da College des Oratoriens'te öğrenim gördü. Napolyon'un devrilmesinden sonra ailesi Paris'e taşındı. Burada 2 yıl daha okula gitti. 3 yıl bir avukatın yanında çalıştı. Ama küçük yaşlardan beri edebiyata gösterdiği eğilim ağır bastı. Trajedi türünü denediği 1819'da yazılmış "Cromwell" başarı kazanamayınca romana yöneldi. Para kazanmak için tarihsel, mizahi ve gotik romanlar yazdı. Bunları değişik adlarla yazdı. Basımcılık, yayıncılık, hatta dökümcülük yaptı. Başarılı olamayınca tekrar edebiyata döndü. Edebiyat hayatında çok başarılı eserler sundu. Birçok ülkede sayılan romanları ve kitapları çok büyük ilgi gördü ve tepkileri üstüne topladı. Edebiyatta başarılı olan Balzac hayatının sonuna kadar edebiyatla uğraştı.

Edebiyat kariyeri

1829'da yazdığı "Les Chouans" isimli tarihi roman tanınmasını sağladı. Bu eser Türkçeye (Köylü İsyanı 1974 ve Şuanlar 1977 olarak) çevrildi. 1824-1834 arasında yayıncılarından aldığı parayla bohem bir yaşam sürdü. 1829-1831 arasında yergici gazetelere yazılar yazdı. 1830’lardan sonra bir toplum tarihi yazmak amacıyla, eski ve yeni romanlarını üç bölüm altında toplamaya karar verdi. Örf ve âdet incelemeleri, felsefi incelemeler ve çözümleyici incelemeler. Bu tasarı 1834-1837 arasında 12 cilt olarak gerçekleşti. 1840’ta bu yapıtların hepsine Dante'yi anımsatan bir başlık koydu: "İnsanlık Komedisi". 1842-1848 arasında 17 ciltlik bir baskı yapıldı. 1869-1876 arasında da 24 cilt olarak yayınlandı. Eserlerinde aynı kahramanlara tekrar tekrar yer verme düşüncesini geliştirdi. Bunu gerçekçiliğin baş romanı kabul edilen ve 1834'te yayınlanan "Goriot Baba"da uyguladı. 1836 ve 1837'de İtalya gezisine çıktı. 1828'de Versailles yakınlarında pahalı bir ev yaptırdı. Borç sorunu nedeniyle Passy'de bir eve yerleşti (Bugün Balzac müzesi). Para kazanmak için tiyatroda başarısız denemeler yaptı. Edebiyatçılar Derneği başkanı olarak yazar haklarıyla ilgili girişimlerde bulundu.

1847'de Polonya'da sevgilisi Eveline Hanska'nın şatosunda kaldı. 1850'de Eveline ile evlendi Paris'e döndüler. Birkaç ay sonra yaşamını yitirdi. Geride 85’i tamamlanmış, 50’si taslak halinde eser bıraktı. Romanda gerçekçilik ve doğalcılık akımlarının yaratıcısı olarak kabul edilir. Mantıksal bir sıra izleyen olayların her şeyi gören bir gözlemcinin ağzından anlatıldığı, kahramanların tutarlı bir biçimde sunulduğu, kuralları belli "klasik roman tekniğini" Balzac'ın kurduğu benimsenir. Olağanüstü bir gözlem yeteneği ve güçlü bir hafızası vardı. Kendisini başka insanların yerine koyup onların duygularını paylaşmayı biliyordu. Eserlerinde nedenselliği ve arka plan ile karakterler arasındaki ilişkiyi açıklamakta ustadır. Bütün bu özellikleriyle "romanın Shakespeare'i sayılır.

1789’la başlayan ve uzun bir süreç alan Fransız Devrimi sırasında gelişen toplumsal değişimi anlatan; çatışmaları, iyiyi kötüyü ortaya koyan, Cumhuriyetçiler ve Kraliyetçiler’in 1830’da ülkeyi bırakıp gitmek zorunda kalan X. Charles’e dek yaptıkları kanlı kansız tüm çekişmeyi özellikle göz önüne seren, bireylerin bu çatışmadaki ulu düşüncelerin altında aslında kendi çıkarlarını nice korumaya çalıştıklarını betimleyen; sevgi, güç gibi evrensel konuları tüm çıplaklığı ve eleştirel bir yaklaşımla inceleyen; günümüz okuruna sıkıcı gelebilecek ama öncelikle Fransa ve demokrasiyi algılayabilmekte yardımcı olması bakımından tüm dünya için önemli bir Roman yazardır. Fransız Devrimi’nin geçmişsel belgesidir kitapları.

İnsalık Güldürüsü, yazarın 1830’da kendi yapıtlarını toplamaya başladığı bir üst yapıttır. Şu anda emin değiliz ama belkide 1830’da Kraliyetçiler’in yenilgisini perçimleyen sürgünden sonra devrimdeki ulu düşüncelerin bir yalan olduğunu düşünerek böyle bir yola gitti.

Honore de Balzac Kitapları - Eserleri

  • Goriot Baba
  • Vadideki Zambak
  • Eugenie Grandet
  • Otuzundaki Kadın
  • İki Yeni Gelinin Anıları
  • Seraphita

  • Tılsımlı Deri
  • Altın Gözlü Kız
  • Köylüler
  • Modeste Mignon
  • Köylü İsyanı
  • Kibar Fahişelerin İhtişam ve Sefaleti
  • Gambara

  • Bir Havva Kızı
  • Paris'ten Cava'ya Yolculuk
  • Louis Lambert
  • Yaşamda Bir Başlangıç
  • Ursule Mirouet
  • Pierrette
  • Lanetli Çocuk

  • Evde Kalmış Kız
  • Mutlak Peşinde
  • Suyu Bulandıran Kız
  • Lanje Düşesi
  • Gizli Başyapıt
  • Bir Kır Balosu
  • Köy Doktoru

  • Güzel Imperia
  • Bette Abla
  • Aşk Gecesi
  • Uzun Yaşam İksiri
  • Zarif Bir Yaşam Üzerine
  • Top Oynayan Kedi Mağazası
  • Tefeci Gobseck / Üç Öykü

  • Cousin Pons (2 Cilt Takım)
  • Tours Papazı
  • Sarrasine
  • Ferragus
  • Taşralı Bir Büyük Adam Paris'te
  • İki Şair
  • Parfümcü Cesar Birotteau'nun Yükselişi ve Düşüşü

  • Nucingen Bankası
  • Kırmızı Han
  • Bilinmeyen Başyapıt ve Kırmızı Han
  • Modern Uyarıcıları Kullanma Kılavuzu
  • Bir Yaratıcının Çektikleri
  • Modern Çağ Uyarıcıları Risalesi ve Z. Marcas
  • Paris

  • Vadideki Zambak - Bir Aşk Sayfası
  • Esrarlı Bir Vaka
  • Albay Chabert
  • Çalışanın Fizyolojisi
  • Seçilmiş əsərləri
  • Cebimdeki Düşünceler
  • Innocence and Other Stories

  • Ateist Ayini
  • Maskeli Aşk
  • Vendetta
  • Terör Devrinde
  • Korneliüs’ün Elmasları
  • Sönmüş Hayaller
  • Another Study Of Woman

  • Aklanmış Melmoth
  • Kibar Fahişeler (2. cilt)
  • Napoleon Efsanesi
  • Eğlendirici Öyküler
  • Çölde İhtiras
  • Bilinmeyen Şaheser - Sarrasine
  • Köy Papazı

  • Muhteşem Godisar
  • The Deserted Woman
  • Goriot Baba Cilt 1
  • İfritə
  • Vadideki Zambak Cilt I (Minyatür Kitaplar)
  • Vadideki Zambak Cilt II (Minyatür Kitaplar)
  • Üç Hikaye

  • Vadideki Zambak - Çocukluğum
  • The Human Comedy
  • Tuhaf Öyküler
  • Rahibenin Aşkı
  • Albert Savarus
  • Adieu
  • Die falsche Geliebte

  • Die Grenadiére
  • Vadidəki zanbaq
  • Peau de Chagrin
  • Honorine
  • Vater Goriot
  • Beatrix
  • Die Frau von dreißig Jahren

  • Der Ehekontrakt

Honore de Balzac Alıntıları - Sözleri

  • Alçakgönüllülük, daha doğrusu korku, aşkın ilk erdemlerinden biridir. (Eugenie Grandet)
  • Karşısında güzel bir kadın bulan bir erkek tuzağa düşmüş mü sayılıyor? (Kibar Fahişelerin İhtişam ve Sefaleti)
  • Peki öyleyse, öğretin bana... Sizi sevmemek için ne yapmam gerektiğini bana öğretin. (Seraphita)
  • Gerçekten tümüyle yüce ruhlu kadınlar gerçeği yalana yeğlerler. (Bette Abla)
  • Bundan çıkan sonuç şudur ki, toplumlar ne kadar uygarlaşır ve huzura kavuşursa, aşırı yollara o ölçüde başvururlar. Barış hali kimileri için feci bir durumdur. Belki de Napoléon'a "Savaş doğal bir haldir," dedirten şey de budur. (Modern Uyarıcıları Kullanma Kılavuzu)
  • Aşk evliliğinden olan bütün çocuklar gibi miras olarak annelerin muhteşem güzelliğini aldılar,sefaletle birleştiğinde çoğunlukla yıkıcı bir hediyeydi bu. (Sönmüş Hayaller)

  • ... herkesin mucizesi kendine göredir. (Köy Papazı)
  • İntiharın üç türü vardır: önce uzun bir hastalığın son nöbetinden başka bir şey olmayan ve kuşkusuz patoloji sınırların içerisindeki intihar; sonra umutsuzluk nedeniyle intihar, son olarak da mantık yürüterek intihar. Lucien umutsuzluk nedeniyle ve mantık yürüterek kendini öldürmek istiyordu. bu ikisi vazgeçilebilir intiharlardır; yalnızca patolojik intiharın geri dönüşü yoktur; ama çoğu zaman bu üç neden, Jean-Jacques Rousseau'da olduğu gibi, birleşir. (Bir Yaratıcının Çektikleri)
  • Alaycı bir adam daima sathi, bunun neticesi olarak da hain bir kimsedir, alay ettiği hâdisede cemiyete düşen payı hiçbir zaman kaale alamaz, çünkü tabiat yalnız hayvan yaratır, ahmakları toplum hayatına borçluyuz. (Nucingen Bankası)
  • ... büyük bir aileden gelmenin ve servetten yoksun oluşun nice yüksek zekalı insanları içinde tuttuğu derin bir hiçlik duygusu içinde, Umut sönüp gidiyordu. (İki Şair)
  • Vaktiyle seninle birlikte sonsuzluk denizine salıverdiğimiz gemileri yine orada yürütmeme kim engel olabilir? (İki Yeni Gelinin Anıları)
  • Aşka benzeyen hiçbir şey yoktur.. (Gizli Başyapıt)
  • İblisin vaat ettiği dünyevi zevkler çok fazladır ama cennetin sunduğu zevklerin bir sınırı yoktur. Tanrı'ya inandı ve ona dünyanın tüm hazinelerini veren o büyünün artık bir anlamı yoktu, tüm o hazineler, elmaslar onun gözünde çakıl taşından farksızdı; diğer hayatın görkemiyle kıyaslandığında incik boncuk gibi kalıyorlardı. Ona bu kaynaktan gelen her şeyin üzerinde bir lanet olduğunu düşündü. (Aklanmış Melmoth)

  • Çünkü herhangi bir şeyde aşırıya kaçmak bedeni kendine özgü bir yola sokar. (Sönmüş Hayaller)
  • Geceyi uykusuz geçirmek itiyadında olan ve derin bir sükûnet içinde seslerin çeşitli akislerine dikkat edenler bilirler: Çok defa, aynı yerden gelen hafif bir çıtırtı duyulur da, devamlı ve mutat [alışıldık] fısıltılar işitilmez... (Ferragus)
  • Vadilerde açan, gösterişsiz, alçakgönüllü çiçekler, göklere çok yakın, fırtınaların koptuğu, güneşin yaktığı yerlere dikilince yaşamıyorlar belki de, kim bilir? (Top Oynayan Kedi Mağazası)
  • Ancak her şey olmakla başlayarak herhangi bir şey olabilirsin. (Çalışanın Fizyolojisi)
  • İki varlığı aynı anda sevebilir miyiz? Bir sevgili bütün kalbi doldurmazsa sevgili olabilir mi? Birinci, sonuncu, biricik olması gerekmez mi? (Seraphita)
  • Aşkın ne kadar toplumcul ve yararlı olduğu hiç düşünüldü mü? (Evde Kalmış Kız)
  • "Son aşk en ateşli aşktır." (Parfümcü Cesar Birotteau'nun Yükselişi ve Düşüşü)