Kitap Künyesi

Yazar: Ayla Kutlu

Yayın Evi: Bilgi Yayınevi

İSBN: 9789754945645

Sayfa Sayısı: 248

--reklam--

Mekruh Kadınlar Mezarlığı Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Doğanın üretmeye güdülenmiş sonsuzluğundan, zamanın taşımaktan bıkmadığı sabrından, yaşanan ânın algılanamayan sarmalından, dişiliğin yaşamı sürgit coşturan yaratıcılığından, erilliğin hem hoyrat hem incinir gücünden, gerçeğin masallaşmış kalıntılarından, utangaç, kuşkucu, küskün ve hızlı erir bir gölge gibi hayallerden ve bal tadındaki dilden, sağılarak, özeyerek Ayla Kutlu ustalığıyla oluşturuldu bu yedi öykü. Toplumsal ve özgül tarihimizle coğrafyamızın tanıklarıdır.

--reklam--

Mekruh Kadınlar Mezarlığı Alıntıları - Sözleri

  • "İnsanlara sevgiyi öğretmek de bir gülünç düş aslında. Belki, öfkenin değil sevginin egemen olacağı bir düzenin koşullarını hazırlamaktır sorun." #Biryudumkitap
  • Gönlünün hiçbir şeyden vazgeçmediği o günlere...
  • Duygularımız, en büyük zenginliğimizdi.
  • Zaman dediğin nedir ki? Zaman bazen yoktur. Bazen koşmakla yetişemez insan. Var olan yalnızca günün gidişidir.
  • Altın leğendi kucağı, kan kusana ne faydası var?
  • Ya bu ışığı herkese saç ya da bırak dünya karanlık kalsın.
  • Hayat, sıçrayan bir damla sudur, mutlaka bir şey yapar; hiç değilse ıslatır...
  • Mutluluk insanı sarıyorsa, her şeyden geliyorsa, her sınırı aşıyorsa, mutsuzluk da aynı şeyi yapacaktır.
  • “Sizler de mekruhsunuz. Öldüğünüzde sizin de namazlarınız kılınmayacaktır. Mezarlıkta size yer yoktur.” Hediye’nin anası her birini süzdü, yüzlerini aklına yazar gibi baktı: “Zül sayarım sizlerle aynı yerde yatmayı. Bu önemli değil. Hepinizi şahit tutuyorum: Şahid’i evlatlıktan attım. Bugün iki evladımı kaybettim. Tanrım emanetini aldığında, ben de mekruh kadınlar mezarlığında yatmak isterim. Vasiyetim sizedir.”
  • Tanrılar korkuyor ama korkmakla kurtulamazlar. Nerede, hangi koşullarda olursa olsun yaşam sürüyor. Birileri kurtulup yaşamın süregenliğini anlatıyor: Ceplerinden bitkiler, kulaklarından hayvanlar, ayak parmaklarının arasından sürüngenler, imparatorlar ve parazitler çıkarıyor... Yine de yaşamı ve tarihi insanlar yaratıyor.
  • "Ya bu işığı herkese saç yada bırak dünya karanlık kalsın"
  • Seteney küstü anasına. Başından beri Mücevher'i ayıplayıp Zübeydat'la birleşti. İkisi günlerce her yerde, herkesin yanında. Bahubike'yi çekiştirip, Aybike'yi de görmezden geldiler. Getirilip götürülen sözlere, evindeki dayanılmaz yalnızlığa, ses çıkarmadan dayandı Bahubike. Üzülüyor ama çok önemsemiyordu, biliyordu: Bir gün elini yunup yıkanması kolayca akıp giderdi ana kız arasındaki kırgınlık. Bayram geldi. Sabah erkenden sandığının başına geçti Bahubike. Kapı şıngırdadı. Küçük torbalarla ceviz, badem, kuru üzüm dışında hemen hemen boştu sandık. Dibinde bir köşede kalakalmış kumaşı çıkardı. Fes rengi ipek kadifeydi. Düzgünce yeniden katlayıp dizinin üstüne koydu. Kumaşı okşayarak daldı gitti. Zübeydat odaya girince, karşı çıkışını duymazdan gelerek kumaşı ona uzattı. Zübeydat'ın gönlünün nicedir bu eşsiz Lyon kadifesi üstünde çiçek açtarımayı özlediğini; bindalları, güllerini çizip, simini biriktirdiğini biliyordu. Kumaşı, genç kadının kucağına koydu. "Tamam, karşı çıkma..." der gibi, birkaç kez vurdu. Sonra gelininin elini avuçlarına aldı. Yanlış anlaşılmak istemiyordu. O yüzden en yumuşak, en sıcak sesini arandı: "Çok efkar ettim kızım," dedi. "Sen de vakit geçmeden uçup yeni yuvanı kur artık." Onun yanağını koklaya koklaya öptü: "Senden kurtulmak istiyorum." Zübeydat'ın utangaç sevinciyle, bir ceylan gibi sekerek odasına koşmasına güldü. Cevizi, bademi, üzümü, kefenini, sabun ve lifini çıkarıp yanı başına koydu. Sandık, kapağın her oynayışında çanlannı başıboş bırakıyor, şıngırdıyordu. Başını içine soktu, kokladı. Sonsuz derinliği duydu. Tahtası bahar dalları gibi kokuyordu. Kapağı bırakıverdi. Şıngırtı hızla dağıldı, hafifledi, bitti. Sandığı sırtına almak istedi ama başaramadı. Son kez bayram armağanı verecek olmasına hayıflanmalı mı yoksa hâlâ verebildiği için sevinmeli miydi? İlk günden beri Seteney'in olan şu yükle, kızının kapısına bir varabilse... Sandığın üstüne oturdu. Ellerini iki yana uzattı: Bir elinin parmakları güllerin, öbür elinin parmakları, üzüm salkımlarının girinti ve çıkıntıları üstünde gezindi. Gönlü deliriverdi: Kaçıp Terek Irmağı'nın yakınındaki kuytu sazlıklara girdi. Söğüt dalları ırmağın yeşilini daha da koyulaştırıyor; ışık, dalların arasında yol bulabildiği zamanlar suya dökülüyordu. Parmaklarının arasındaki güller, mavi gökyüzüne savruldu. Üzümler ayaklarının altında eziliyordu. Kuş cıvıltıları suyun sesini bastırdığında, soluk soluğa Ebubekir'e koştu. Soluk soluğa... Gönlünün hiçbir şeyden vazgeçmediği o günlere... 9 Haziran 1991
  • İnsanlara sevgiyi öğretmek de bir gülünç düş aslında. Belki, öfkenin değil sevginin egemen olacağı bir düzenin koşullarını hazırlamaktır sorun.
  • İnsanlara sevgiyi öğretmek de bir gülünç düş aslında. Belki, öfkenin değil sevginin egemen olacağı bir düzenin koşullarını hazırlamaktır sorun."

--reklam--

Mekruh Kadınlar Mezarlığı İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Kitabı, hayran olduğum tiyatro oyun yazarı ve oyuncusu Zeynep Kaçar' in yine kitapla aynı adlı oyununu izlemek isterken aslında bu hikayeden oyunlaştırdığını öğrenince tanışıp okudum. Hikayelerden oluşan kitap tuhaf desem yeridir. Dili tüm hikayelerin başında garip ve itici gelirken hikayenin devamında sizi fazlasıyla şoke edecek ve nabzınızı hızlandıracak hale getiriyor. Mekruh kadınlar mezarlığı hikayesi açıkçası dramatik etki ve sahnenin büyüsü ile olsa gerek tiyatro oyun hali daha hoşuma gitti fakat süssen ve Mercan hikayeleri ve cin motifleri ve dilinde ki doğal ve müthiş sert gerçekçi yanı beni etkiledi. Dolambaçlı ve akış hızı çok hızlı olan öykülerden en çok duygulandigim ormanda bir deniz kabuğu gibi oldu. Kitap genelinde ki öyküler de hakim olan cin ve yılan figürleri ve aşk teması bende dikkat çeken bir nokta oldu. İyi okumalar ‌ (M. Burak DİKİLİTAŞ)

Mekruh Kadınlar Mezarlığı, Ayla Kutlu tarafından yazılmış 7 hikayeden oluşan bir kitaptır. En can alıcı hikayesi olan ‘Mekruh Kadınlar Mezarlığı’ kitaba ismini vermiştir. Benim de aralarından en sevdiğim hikaye o oldu. Genele bakıldığında Kutlu, köylüyle köylü olmuş, okuyanla okumuş, gezenle gezmiş ve empatisini mükemmel işlemiş. Bir hikayeyi okuyup bir süre dinlenmek zorunda kalıyorsunuz çünkü okuduğunuzu idrak edip kendinize katmanız epey zor çünkü tamamen bizim milletimiz işlenmiş ve kaleme alınan konular çok derin. Bütün öykülerinde bir çeşit feminizm kokusu alabilirsiniz. “İlk bakışta birbirinden bağımsız gibi görünen bu yedi öykü aslında bütünsel bir akış oluşturur, tarihsel, uzamsal ve sanatsal bakımlardan. 19. yüzyıldan günümüze, Kafkasya’dan Akdeniz’e, feodaliteden tüketim kapitalizmine, destansılıktan çağcıl kurmacaya, masalsılıktan gerçekçiliğe, yalın çocuksu tümcelerden, yoğun eğretilemelerle örülmüş şiirliğe, tüm katılığıyla ve en küçük ayrıntılarına dek betimlenmiş gerçeklikten düşselliğe...” demiş Erendiz Atasü, Kutlu için... (Feyza)

--reklam--

Mekruh Kadınlar Mezarlığı PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Ayla Kutlu - Mekruh Kadınlar Mezarlığı kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Mekruh Kadınlar Mezarlığı PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Ayla Kutlu Kimdir?

Ayla Kutlu (d. 14 Ağustos 1938), Türk yazar. Türk edebiyatı'nda 1990'larda yerini alan kadın edebiyatının öncülerindendir. Yapıtlarında, öznel psikolojik olayları anlatırken Türk toplumundaki tarihsel ve toplumsal gelişmeleri aktarmıştır. Türk edebiyatının önemli ödüllerini kazanan Ayla Kutlu'nun bazı yapıtları senaryolaştırılmış ve filme alınmıştır.

Yaşamı

Ayla Kutlu, 14 Ağustos 1938 günü Antakya'da dört çocuklu bir ailenin ikinci çocuğu ve tek kızı olarak dünyaya geldi. Babası cumhuriyetin ilk kuşak öğretmenlerinden Selahattin Kutlu, annesi Sabriye Kutlu idi.

İlk ve orta öğrenimini İskenderun'da tamamladıktan sonra lise öğrenimi için Gaziantep'e gitti. Liseyi bitirdikten sonra İçişleri Bakanlığı'ndan burs alarak Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nde okudu, 1960 yılında mezun oldu. Mezuniyetin ardından İçişleri Bakanlığı'nda zorunlu hizmet nedeniyle görev yaptı. Personel eğitimi, yöntem ve organizasyon gibi çeşitli uzmanlık alanlarında çalıştı. Yazar, 1964 yılında evlendi, 1965 yılında bir oğlu dünyaya geldi.

Ayla Kutlu, yazarlığa 35 yaşında iken başladı. İlk öykü ve yazıları Özgür İnsan dergisinde Aygen Berel adıyla yayımlandı. İlk romanı Kaçış'ı 1977'de tamamladı. 1980'de 20 yıllık hizmet süresi dolduktan sonra kamudaki görevinden ayrıldı, tamamen yazarlığa yöneldi ve ardı ardına romanlar yayımladı. Romanlarındaki karakterleri toplumsal ve tarihi gelişmelerle içiçe anlattı.

1985 yılında Bir Göçmen Kuştu O adlı romanıyla Madaralı Roman Ödülü'nü kazanan Ayla Kutlu, artık eşinden ayrılmış, yaşamını sanata endekslemiştir. Bu romanında bir Osmanlı aydının yaşam öyküsünü daha çok kadınlara yansıyan bölümüyle anlattı. Bir Göçmen Kuştu O romanının devamı niteliğindeki Emir Bey'in Kızları romanını 1999 yılında yayımladı.

1990 yılında Sen de Gitme Triyandafilis adlı yapıtıyla Sait Faik Hikâye Ödülü'nü aldı. Bu öykü senaryolaştırılmış , yazara En İyi Senaryo dalında Altın Koza ödülünü getirmiş; Sen de Gitme adıyla film yapılmış, 1996'da Altın Portakal ve Altın Koza Film Şenliklerinde toplam 14 ödül toplayarak büyük bir başarı kazanmıştır. Hoşçakal Umut ve Solgun Sarı Bir Gül yazarın filme çekilen diğer yapıtlarındandır.

Ayla Kutlu, 1990'larda çocuk kitaplarına yöneldi ve yirmiye yakın çocuk kitabı yazdı. Aynı dönemde, kadın sorunlarına eğilen yapıtlar verdi. Kadın sorunlarını açıkça ortayan koyan yapıtlarından Kadın Destanı adlı manzumesini klasik destan yapısı ve koşuk biçiminde kaleme aldı. Bu yapıt, Gılgamış Destanı 'na bir gönderme idi; Kutlu, Kadın Destanı'nda kadının mitolojik (Söylencebilim) çağlardaki öyküsünü bugünkü öyküsüne bağlamıştı.

1992 yılında Türkistan'da resmi bir görevde bulundu, 1995'te Kadın Kurultayında üye olarak bulundu.

1995 yılında yazdığı 'Mekruh Kadınlar Mezarlığı' Yunus Nadi Roman Armağanına değer bulundu.

Ayla Kutlu, yaşamının ilk 22 yılını Zaman da Eskir adlı yapıtında anlatmıştır. Yaşamını Ankara'da profesyonel yazar olarak sürdürmektedir.

--reklam--

Ayla Kutlu Kitapları - Eserleri

  • Sen de Gitme Triyandafilis
  • Bir Göçmen Kuştu O
  • Mekruh Kadınlar Mezarlığı
  • Emir Bey'in Kızları (Bir Göçmen Kuştu O 2)
  • Hoşça Kal Umut
  • Cadı Ağacı
  • Yedinci Bayrak
  • Kaçış
  • Başı Kuşlu Çocuk
  • Kadın Destanı
  • Zehir Zıkkım Hikayeler
  • Merhaba Sevgi
  • Islak Güneş
  • Asi... Asi
  • Hüsnüyusuf Güzellemesi
  • Zaman da Eskir
  • Tutsaklar
  • Eyvah Kardeşimi Sevmeye Başladım
  • İkizlerin Sırrı
  • Küçük Mavi Tren
  • Zavallı Mideler
  • Mavi Saçlar Pembe Gözler
  • Yıldız Yavrusu Ramram'ın Dünya Serüvenleri
  • Artık Çok Oldunuz
  • Minik Sultan ile Denizkızı
  • Huvava İlk Çevre Koruyucusu
  • Beceriksizler Sirki
  • Kendini Köpek Sanan Ayakkabılar
  • Melek ve Dostları
  • Akıllı Çocukla Yaramaz Kedi
  • Balina Aydın'ın Türk Dostları
  • Minik Sultan Sihirbaz
  • Minik Sultan Beceriksiz Palyaço
  • Çiçek Elli Robot
  • Gezgin Kertenkele İle Kutup Ayısı
  • Ateş Üstünde Yürümek
  • Ayla Kutlu Edebiyatı

--reklam--

Ayla Kutlu Alıntıları - Sözleri

  • İnsan aptallıklarını zaman içinde zeka gösterisine çeviremezse unutmayı seçer. (Zaman da Eskir)
  • Yoksulluğun derinliği vardır. Dışarıdan bakan göz onun enini boyunu görür yalnızca. Asıl olan onun derinliğidir. Bir mecidiye büyüklüğünde kalmış sabun parçasını bile hane halkına kullandırmayıp, gelebilir olduğu düşünülen konuğa saklamak yoksulluk demektir. (Yedinci Bayrak)
  • Hayvanlar birbirini incitmezler.Karın doyurmak dışında birbirlerine kötülükleri dokunmaz. (Merhaba Sevgi)
  • «Ah benim saf kızım,» demişti. «Bütün bunlar, bu tabanı toprak dükkân, bu pis pencereler, dahası, benim şu pis kılığım bile müşteriyi artıran şeyler. Benim fiyatlarımı Kızılay'ın en lüks stüdyosuyla karşılaştır, daha ucuz olmadığını görürsün. Aynı fiyata yaparım ben işi. Ankara'nın köylüsü buraya gelir. Ona göre Ankara hâlâ babasından, dedesinden duyduğu eski Ankara'dır. Yenişehir onun yeri değildir. O buralara gelir. Benim dükkânımı görünce, böyle bir yerde hele yaşlı başlı bir adamın kendisine kazık atmayacağına inanır. Buraya, kovulmayacağından emin, rahat rahat girer. Beş on kuruş tenzilat yapmamı isterse hatırını kırmayacağımı, "peki, şimdi öyle olsun da ayağın alışsın.' diyeceğimi bilir. Hiç boş kalmaz bu dükkân. Çünkü, köylü gelir, gece konduda oturan gelir. Çokturlar onlar be kızım. Üstelik öyle ince eleyip sık dokumazlar. Ne verirsen ellerine, sevinir giderler. Benim büyük oğlum, buralara burun kıvırdı, gitti, Kızılay'ın göbeğinde bir stüdyo açtı. Benim yarım kadar bile kazanamaz. Halbuki benim dükkanımın adı bile yok. FOTO... (Cadı Ağacı)
  • Zaman, sen ne almış olursan ol, tüm renkleri renksizliğe boyayarak geçiyor üstümüzden. (Sen de Gitme Triyandafilis)
  • Nice yıldan beri kadınlar akıyor kente. Kimi pazara geliyor, kimi pazarlanıyor. (Kadın Destanı)
  • “Amipe benziyorsun. Önüne çıkan her şeyi yutuyorsun. Parçalara bölüyorsun kendini. Yeni parçalar da önüne gelen her şeyi yutuyor. Ama sen artmıyorsun. Bin parçasın, hiçbiri bir arada değil. Boyuna dağılıyor, yayılıyor, özünden uzaklaşıyorsun. Gerçekte, özün var mı senin, bir yoğunluk oluşur mu sende, bilmiyorum. Yazık sana. Acıyorum ama, acınmaya değer bir yanın var mı, bundan kuşkuluyum. Sen hep böyle miydin, yoksa sonradan mı değiştin, onu da bilmiyorum. Hep böyle idiysen, nasıl saklayabildin kendini? Senin varlığın bile kuşku verici, kaypak, ele geçmez bir şey sanki...” (Cadı Ağacı)
  • Biraz soluk al. İnsanları suçlamayı bırak. Onlar sana hoşgörüyle bakmak için gelmediler dünyaya. Kendilerini beğenmek için yaşarlar. Acımasızlıkları ondan... (Sen de Gitme Triyandafilis)
  • "Ya bu işığı herkese saç yada bırak dünya karanlık kalsın" (Mekruh Kadınlar Mezarlığı)
  • Önce ateş vardı. Sonra hava oldu. Ateş yandı, yandı ve söndü. Toprak oldu. Topraktan su çıktı. Ateş suyu yaktı, buhar oldu. Buhar toprağa değdi, yağmur oldu. Toprak ağacı verdi. Ağaç doğurdu, orman oldu. İçinde hayvan oldu. Sonra insan geldi, ormanı bitirdi. Yine toprak oldu. Toprağı ekti, ekin oldu. Ekini yedi, arttı. Daha çok ekti, daha çok arttı. Çok olan şeyi sattı, zengin oldu. Toprağı ev yaptı, arttı. Yine ev yaptı, yine arttı. Yine ev yaptı... Toprak yetmez oldu, evleri yıktı... (Islak Güneş)
  • Her insanın içinde çiğlik vardır. (Emir Bey'in Kızları (Bir Göçmen Kuştu O 2))
  • Başlarını kaldırmadan ve kımıldatmadan dudaklarını, Bütün Tanrılara küfrettiler. Onlar da aşağılıktı, onlar da adiydi en az yarattıkları kadar. (Kadın Destanı)
  • bütün dünyayı unutup, mızıka yorumlana, yavaş bir iç çekişle kapanana kadar onun karşısında dönüp duranlar; Batu'nun omuzlarından gerili açık kollarının altından nazlı bir kaynak suyu gibi süzülerek akan, gözleri parlak, yanakları pembe, adımları serçe kızlar. (Bir Göçmen Kuştu O)
  • "Gençlik dediğin nedir ki gerçekte? Yaşandığının farkına bile varılmayan bir duyarlılık. Görünüşteyse, ablak suratlılık, çizgilerin belirsizliği, anlamsız çıkışlar, ağıtlar ve sevinçler ... Velhasıl eblehliktir gençlik." (Sen de Gitme Triyandafilis)
  • Duygularımız, en büyük zenginliğimizdi. (Mekruh Kadınlar Mezarlığı)
  • Bütün insanlar yalnız galiba. Kendini düşünmekle, irdelemekle başlıyor yalnızlık. Bunu yapmadığın sürece yalnızlık duymazsın. (Hoşça Kal Umut)
  • O kız seni mutsuz edecekti ,yaşasa da gitse de hatta olmaz ya seninle kalsa bile (Sen de Gitme Triyandafilis)
  • Kan öfkeyi artırır. (Emir Bey'in Kızları (Bir Göçmen Kuştu O 2))
  • "İnsanlara sevgiyi öğretmek de bir gülünç düş aslında. Belki, öfkenin değil sevginin egemen olacağı bir düzenin koşullarını hazırlamaktır sorun; insanlara, savaşmanın değil, barış içinde, birinin ağzındaki lokmayı kapmak yerine, daha çok lokma üretmenin doğru olduğunu öğretecek bir düzen içinde yaşamanın güzelliğini anlatabilmekti asıl mesele." (Kaçış)
  • İnsanlar birinin ardına takıldıklarında, başkalarının oyunlarına geldiklerinde, sürüye dönüşüyorlar.Tek insana tek kahramana kinim ondan.İnsanları insan olarak yaşamaya çağırmaya kimsenin gücü yetmez. Çevresi kirletir onu. (Bir Göçmen Kuştu O)