Kitap Künyesi

Yazar: Vüs'at O. Bener

Yayın Evi: Yapı Kredi Yayınları

İSBN: 9789750807701

Sayfa Sayısı: 172

Mızıkalı Yürüyüş - Kara Tren Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

...''Mızıkalı yürüyüş ve Kara Tren'de otobiyografi biçiminin kendi türsel gereklerine de uyulmamıştır. Başlangıç değil, çoğu belirsiz olan başlangıçlar vardır: Notların başlangıcı, yazımın başlangıcı, anlatıcının yaşamının karanlık bırakılmış başlangıçları...Süren değil, parçaları olan bir yaşam vardır sanki ortada. ama kendi yaşamını otobiyografi biçimine sahip bir kurmaca olarak mı sunuyordur Bener, yoksa otobiyografiyi andıran bir kurmaca mı yazıyordur?''

-Orhan Koçak-

(Arka Kapak)

Mızıkalı Yürüyüş - Kara Tren Alıntıları - Sözleri

  • Her şey tükeniyor cancağızım, yaşanmadan!
  • Allah belasını versin. Her yerde kan, öfke, hınç. Dinlemeye dayanamıyorum haberleri.
  • Ben zaten hiç beceremedim, hiçbir şey, iç yangını anılar yaratmaktan başka..
  • Yalnızlığa gelemiyorum hiç, ne yapayım? Hem yalnız­lık filozof Kant'a mahsus.
  • "Sen gel. Ben de gelirim ama, sen gel.."
  • Her şey tükeniyor cancağızım, yaşanmadan!
  • "Sana nerden gönül verdim, ah keşke vermez olay­dım"
  • Di'li geçmiş, en kötü çekim türü, 'geçiyor' diyebilmeli, hep şim­di almalı tüm zamanların yerini...
  • Her yerde kan, öfke, hınç. Dinlemeye dayanamıyorum haberleri.
  • bir şey dokunamayacağım kadar bana yakın...
  • Çelişki. Bir yandan hızına eri­şilmez zamandan yakınırken, bir yandan bunca uzamasından sıkılıyorum zamanın ...
  • Ben zaten hiç beceremedim, hiçbir şey, iç yangını anılar yaratmaktan başka.
  • Yaşananlar, yaşandığı sanılanlar yoklaşacak git gide.
  • Saçma korkum, ama korkularım dur durak bilmez hale geldi, en basit olumsuzluk belirtisi, olasılığı, oluşumu yüreğimi da­raltmaya yetiyor. Otobüs devrilse de bitse işkence. Oysa ölüm gelmeyebilir, kolum bacağım kopabilir, tekerlekli iskemleye mıhlanabilirim. Örneğin kıçımı kim temizleyecek?
  • Her şey önemini yitirdi.

Mızıkalı Yürüyüş - Kara Tren İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Vüs'at Bener'in Yaşamından Kurmaca Biçiminde Kesitler...: Mızıkalı Yürüyüş-Kara Tren, Vüs'at Bener'in yaşamından çarpıcı anılar mı yoksa kurmaca biçiminde yazılmış anıların değiştirilmesi, dönüştürülmesi mi olduğu kestirilemeyen acıklı, çarpıcı bir bir yazarın yaşamından kesitler sunan bir öykü kitabı. Mızıkalı Yürüyüş bölümü askerlik öyküsü biçiminde yazılmış, anılardan, hatırda kalanlardan oluşuyor. Kurmacanın bu öyküde ne ölçüde kullanıldığı tabii ki belirsiz. Kara Tren de yazarın başından geçen evliliklere odaklanmış ve yine kurmacanın ne ölçüde kullanıldığı anlaşılamasa da etkileyici. Bu kitabı okurken, kurmaca bir metinden beklentilerden ziyade, Türk edebiyatının en büyük öykücülerinden birinin, yaşamında iz bırakan anıları okumanın farkında olarak okudum. Yaşadıklarını, yaşadıklarından arta kalan ve iz bırakan anıları takip ettim. Askerlik mesleğinin zorluğunu ki zamanında resmen yoksul insanlar olduklarını anladım. Bir de üstüne solcu damgası yiyince başına geleceklerin korkunçluğunu daha iyi anladım. Acıların insanları nasıl yıktığını gördüm. Tabii bir de - belki de en önemlisi de olabilir - yanlış sevdaların, yanlış evliliklerin erkeklerin yaşamında yol açtığı yıkımı ve belki de kendilerinden kaynaklanan ve sonuca etki eden negatif davranışları okudum. Genç erkeklerin, inatlarını, had safhadaki acımasızlıklarını okudum. Sonucun koskoca bir pişmanlıklar yumağı olduğunu yazarın yazdıklarından anladım. Sonuç olarak büyük bir öykücünün, nasıl yaşadığını, nasıl düşündüğünü, ilişkilerini, acılarını, korkularını okumak ve anlamaya çalışmak gayet öğretici ve ilginçti. Vüs'at Bener, iç monolgları çok kullanan, kapalı bir anlatım tekniğini yeğleyen ve karakterlerinin psikolojik hâletiruhiyesini ön plana çıkaran bir yazar. Türk öykücülüğünün sıra dışı bir ismi. Geleneksel öykü anlayışı ile modern öyküyü birleştiren bir yazar. Yoğun ve kapalı anlatımı nedeniyle satır aralarının iyi okunması gereken, sık sık geriye dönüşler yapan ve fakat bunu okuyucunun anlaması için çaba göstermesini bekleyen bir yazar. Bu anlamda hem geleneksel hem de modernizmi içselleştirmiş bir yazar olması nedeniyle okuyucuyucu zorlayabilecek bir tarza sahiptir. Buna mukabil tarzını benimseyen okuyucunun bütün eserlerini okumak isteyeceği bir yazardır Vüs'at Bener. (Hasan Hüseyin AKKAŞ)

Okumakta zorlandım desem yeridir.Belki benim sevebileceğim bir üslup değildi. Bolca betimlemeye yer verilmiş.Her şeyi pek bir realist. Hastalıklarından,sıkıntılarından söz ediyor. Yaşadığı yıllardaki ülkedeki sayısal durumlardan da bilgiler veriyor. (Penbegül Yılmaz)

kitap/siyah-beyaz--284707 ve kitap/bay-muannit-sahteginin-notlari--1038 sonrası bu eserine geldim Bener’in. Ona ilk kez başlamak istiyorsanız bu iki eserini önerebilirim naçizane. Zira burada ‘daha özel’ anlatılar yer alıyor. Arka kapakta Orhan Koçak’ın da bahsettiği gibi bir ‘yaşamın kurgusu’ veya ‘bir kurgusal yaşam’ söz konusu. • Edebiyatımızın ‘dil ve üslup emekçileri’ var. Bilge Karasu, Demir Özlü ve Refik Halid Karay bu isimlerin en belirgin olanları galiba. Bener’de onların arasında kanımca. • Mızıkalı Yürüyüş’de ‘otobiyografik’ olana daha fazla yer ayırıyor. Çocukluk yıllarından askeri okula, askeri okuldan ailesine ve ailesinden çevresine kadar birçok detaya değiniyor. Yer yer yorabilir. Kara Tren’de ise daha çok ‘kurgusal’ olana dönüyor. Kısa anlatılarla kendine ve edebiyat çevresine yer ayırıyor. • En başta da söylediğim gibi bu eserini diğerlerinden sonra okuyabilirsiniz. Elbette yine kıymetli. Buyurun. (Adem Kara)

Kitabın Yazarı Vüs'at O. Bener Kimdir?

Vüs`at O. Bener, (d. 1922 - ö. 2005) Türk yazar ve şair. Yazar Erhan Bener'in kardeşi, Yiğit Bener'in amcasıdır.

Hayatı

Tam adı, Vüs'at Orhan Bener. 1922'de Samsun’da doğdu. İlk, orta öğrenimini Anadolu’nun çeşitli kentlerinde tamamladı. 1941'de Harbiye Mektebi'ni, 1957'de Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi.

Ticaret Bakanlığı'nda raportör, Karayolları Genel Müdürlüğü'nde hukuk müşaviri olarak çalıştı. Ayşe Bener`le evlendi. Bir sendikanın danışmanlığını yürüttü. Emekliye ayrılıp yazarlıkla geçindi.

1950'de New York Herald Tribune gazetesi ile Yeni İstanbul gazetesinin birlikte düzenlediği öykü yarışmasında "Dost" isimli öyküsüyle üçüncülük kazandı. Bu başarı tanınmasını sağladı. Seçilmiş Hikayeler, Varlık, Yeditepe dergilerinde yayınlanan şiir ve öyküleriyle dikkat çekti.

1 haziran 2005`te hayatın yitirdi.

Eserlerinin Özellikleri

Vüs'at O. Bener, eserleri içinde daha çok özyaşamöyküsel nitelik taşıyan öyküleriyle bilinir. Bener, ham gerçekliği edebi bir temele oturtarak ele aldı. Gündelik olaylarla, bilinçaltında birikmiş yaşam parçalarını birleştirdi. Sürekli yeni anlatım biçimleri arayan yazar, bu yönüyle zaman zaman şematizme düşmekle, dış gerçekleri yanlış yerlere koymakla, hatta bozmakla eleştirildi. Bener'in eserlerinde ölüm izleği önemli bir yer tutar. Bunda yazarın genç yaşta doğum sırasında kaybettiği ilk eşi ve doğumdan sonra yaşatılamayan çocuğunun da etkisi vardır. Bu evlilikten sonra tekrar başından evlilikler geçmesine rağmen Vüs'at O. Bener'in çocuğu olmadı. Okurdan çaba isteyen, ayrıksı bir dili olan Bener'in kişilerinin gündelik hayatın ikiyüzlülüklerini dışavuran bilinçakışlarını, Virgül dergisindeki yazısında, Orhan Koçak "iç konferans tekniği" olarak adlandırmıştır. Öykülerinin yanı sıra Vüs'at O. Bener'in şiirleri, kısa dizelerden oluşan, esprili, ironik ve şaşırtıcıdır.

Ödülleri

Ihlamur Ağacı ile 1963 Türk Dil Kurumu Tiyatro Armağanı

İpin Ucu oyunuyla 1980 Abdi İpekçi Armağanı (paylaştı)

2005 İstanbul Kitap Fuarı Onur Yazarı (Vefatı nedeniyle eşi Ayşe Bener tarafından kabul edildi.)

Vüs'at O. Bener Kitapları - Eserleri

  • Kapan
  • Siyah-Beyaz
  • Bay Muannit Sahtegi'nin Notları
  • Havva
  • Dost Yaşamasız
  • Buzul Çağının Virüsü

  • Manzumeler
  • Mızıkalı Yürüyüş - Kara Tren
  • Dost
  • Ihlamur Ağacı - İpin Ucu
  • Kara Tren
  • Canım Tavşancığım
  • Mızıkalı Yürüyüş

  • Kurmacasız Bir Yaşam
  • Bir Tuhaf Yalvaç

Vüs'at O. Bener Alıntıları - Sözleri

  • Çay, sıcak, ağız yakan! Hepsi bu. Bir bardak. Kimsesizler mezarlığına gömdüm imgelerimi. İpileyen sarımsı ışık pırpırlandı, sönmek üzere, sönünce kurtulacağım kendimden –acınası avuntu!–, ödeşeceğiz, kristal yüreklerine sırt çevirdiklerimle. (Havva)
  • Ölmek istiyorum Leyla’cığım. Fakat ümit işte. Ümit olmasa. Çoktaaan.. (Dost Yaşamasız)
  • Eskiden böyle değildim. Mezarlık korkuturdu. İnsan ölmekten değil ölümden korkarmış. Daha doğrusu unutulmaktan. (Dost)
  • Yaşam, bir deha işi değil. Bir sürgün, köle düzeni... (Kapan)
  • Önemsemiyorum.Sanki düşünen ben değilim. Düşünmüşsün, düşünmemişsin ne olacak? (Dost Yaşamasız)
  • Kattı önüne beni Bir muhalif rüzigâr" (Manzumeler)

  • ‘Kurtar beni bu bataktan, boğuluyorum!’ (Buzul Çağının Virüsü)
  • Anlamış olmalıydılar yaşamasızlığımı. (Havva)
  • -Baba! -Efendim oğlum? -Yaşamak istiyorum ben.(şiddetle aksırır.) -Çok yaşa oğlum. (Bir Tuhaf Yalvaç)
  • "Feryad ki feryâdıma imdâd edecek yok Efsus ki gamdan beni âzâd edecek yok." (Manzumeler)
  • Oysa, nasıl hala BUDALACA, “BÜTÜNLÜK” peşindeyim! Tam bir ŞEY’E yaklaştığımı sanırken —nasıl çarçabuk!— kendi düşüme, oyunuma geldiğimi, yenilgiye, duymaya ÖYKÜNDÜĞÜMÜ GÖRÜYORUM! (Canım Tavşancığım)
  • Saçma korkum, ama korkularım dur durak bilmez hale geldi, en basit olumsuzluk belirtisi, olasılığı, oluşumu yüreğimi da­raltmaya yetiyor. Otobüs devrilse de bitse işkence. Oysa ölüm gelmeyebilir, kolum bacağım kopabilir, tekerlekli iskemleye mıhlanabilirim. Örneğin kıçımı kim temizleyecek? (Mızıkalı Yürüyüş - Kara Tren)
  • Tümünü tükettin de, kala kala bir ben mi, “yaşama çağını” yora yora tamamlamış bir ben mi, dahası “o çağda” bile “yaşamı duyma” yeteneğinin —yoksunluğu demiyeyim insafsızlaşıp— yetersizliğinden kıvranıp durmuş bir ben mi kaldım ortada, ARADIĞINI verebilecek?! Hem dur bakalım, aramağa ne zaman başladın sen? Tanrım! Yaşama’ya yeni yeni başlayan bu çocuk çıldırmış! “Mutluluk” çağrılarını, şarkılarını hatırlamak neye yarar? O çağrılara kendiliğinden koşma dileği, o şarkıları zorlanmadan söyleme isteği olmalı değil mi insanın içinde, kanında? Sende var bunlar işte! HEM NASIL VAR! (Canım Tavşancığım)

  • Efendim, benim de hayatım roman, daha doğrusu gülmece. Neden öyle küçümser bakışlar yerleşti gözlerinize? (Bir Tuhaf Yalvaç)
  • "Bu­gü­ne de­ğin ya­pa­gel­dik­le­ri­mi, ya­pa­ma­dık­la­rı­mı, yap­maktan ka­çın­dık­la­rı­mı süz­geç­ten ge­çir­dik­çe ge­ri­ye acı­na­sı toz yı­ğını ka­lı­yor." (Kapan)
  • İnsan, insanın kurdudur. (Dost)
  • bir şey dokunamayacağım kadar bana yakın... (Mızıkalı Yürüyüş - Kara Tren)
  • Yanıltacağım onu. Ben yokum bu oyunda, çirkin gururum var! (Bir Tuhaf Yalvaç)
  • Kemirgenliğin içimi tüketiyor artık. (Kara Tren)
  • Ne yapalım? Bu dünyada yüreksizlerin de yaşadığını kabul et. (Dost Yaşamasız)