Kitap Künyesi

Yazar: Mario Benedetti

Çevirmen: Banu Karakaş

Yayın Evi: Yedi Yayınları

İSBN: 9786057496140

Sayfa Sayısı: 192

--reklam--

Mola Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

“Belki bu istisnai bir durumdu ama ne olursa olsun o an yaşadığımı hissettim. Göğsümdeki bu baskı yaşadığımın göstergesiydi.”

49 yaşında, dul, üç yetişkin çocuğuyla mesafeli bir ilişki yaşayan ve hayatı işiyle evi arasında geçen Martín Santomé’nin emekliliği yaklaşmaktadır. Emekli olunca bahçe işiyle ilgileneceğini veya gitar çalmayı öğreneceğini veya emekliler her ne yapıyorsa onu yapacağını varsayar, ancak aynı işyerinde çalıştığı bir genç kadına âşık olmayı hiç beklemiyordur. Başladıkları ilişki Martín’in sakin varoluşunu canlandırır ancak günlük rutinine ve ruh hâline verdiği bu mola kısa sürer. Yayımlandığı 1960 yılından bu yana 20’yi aşkın dile çevrilmiş roman, Uruguaylı Benedetti’nin en meşhur eseri.

--reklam--

Mola Alıntıları - Sözleri

  • Bazen zalimlik noktasına ne kadar masumca gelinebiliyor, ne tuhaf..
  • Hayattaki en hoş şeylerden biri şu: Güneşin yaprakların arasından sızışını görmek..
  • Sanki zaman geçiyor ve ben hiçbir şey yapmıyorum, hiçbir şey olmuyormuş gibi korkunç bir hisse kapılıyorum. Hiçbir şey ama hiçbir şey beni heyecanlandırmıyor..
  • Bazen kendimi ne bahtsız hissediyorum, o da sırf özlediğim şeyin ne olduğunu bile bilmediğimden..
  • Uykusuzluk, hafta sonlarımın vebası benim..
  • Çocukluk bundan ibaret zaten: Safi hayat!
  • Dünyada yalnızların birbirleriyle anlaşamaması gibi genel bir kural olsa gerek. Ya da yalnızlar olarak hepimiz antipatik miyiz yoksa?
  • Mutluluk bazen önümüze çıkan aksiliğin tam yanında duruyordur..
  • Onun teorisi, büyük hayat teorisi, ona şu hayatta canlılık veren tek şey; gerçek mutluluğun insanın hiç de hep hayalini kurmaya meylettiği kadar sevimli olmadığı, hatta ondan çok daha nahoş bir durum olduğu fikrine dayanıyor. Diyor ki insanların sonunda kendilerini mutsuz hissetmelerinin tek sebebi, mutluluğun anlatılması zor bir esenlik, esrik bir keyif, sonsuz bir festival hissi olduğuna dair taşıdığı değişmez inanış.
  • Sanki zaman geçiyor ve ben hiçbir şey yapmıyorum ...
  • Doğrusu Tanrı’ya inanıp inanmadığımı bilmiyorum. Bazen düşünüyorum da eğer Tanrı varsa bu şüpheye soğuk bakmazdı. Nitekim onun (ya da O’nun?) bize verdiği özellikler —akıl, sağduyu, içgüdü— bizim açımızdan onun varlığından da yokluğundan da emin olmak için kâfi değil kesinlikle. İçimdeki bir sezgiye göre Tanrı’ya inanabilir ve haklı çıkabilirim ya da inanmayabilir ve yine haklı çıkabilirim. E ne yani? Belki de Tanrı bir krupiyenin ifadesiyle izlerken, ben kazanan kırmızıyken siyaha oynayan zavallı bir aptalımdır.
  • İş işten geçtikten sonra söylemek aptallıktı...
  • İhtiyacım olan şey aylaklık değil, kendi istediğim işte çalışabilme hakkı..
  • İnsan kendi fedakarlığı ile yıktığı kendi geçmişine hapsoluyor...
  • Bir insana gerçeği söylemek ne çirkin bir şey; hele ki bu gerçek, kişinin sabahları daha yeni uyandığında kendi kendine yaptığı monologlarda, iyice açılıp büsbütün uyanmadan ve bütün gün başkalarının yüzüne bakacağı maskeyi takınmadan önce silinip ortadan kaldırılması gereken, son derece itici, kendine duyduğu öfkeyle dolu, acı acı saçmaladığı sözcükler arasında bile kendine söylemekten çekindiği gerçeklerden biriyse.

--reklam--

Mola İncelemesi - Şahsi Yorumlar

mutlaka okuyun: Bir adamın yaşça küçük bir kızı severken hayatında verdiği kısa bir molayı okuyoruz. Martin'in günlüğünden okuyoruz herşeyi. 50 yaşına merdiven dayamış emekli olmayı bekleyen bir memur Martin ve bir gün çalıştığı ofise genç bir kız gelir ve günler sonra kıza karşı bir sevgi beslemeye başlar. Martin üç cocuğu olan eşini genç yaşta kaybetmiş hayatı bir şekilde devam ederken karşısına çıkan bu kız bir anda herşeyi degiştirir. Yeniden doğmuş gibi olur. Birbirlerine duydukları bu sevgi Martin'in ön yargıları yüzünden gizli saklı devam ederken gün gelir herkesçe bilinir. Sevme ve sevilme duygusunu çok güzel işlenmiş. Çook güzel duru bir anlatıma sahipti. Iyiki okumuşum. (eceli kitaplar)

50 yaşını doldurmasına çok az zaman kalmış olan, neredeyse 25 yıl önce kaybettiği eşinden kalan 3 çocuğu ile birlikte yaşayan Martìn emekliliği için gün saymaya başlar. Ağır ağır emeklilik planları yaparken işi ve evi arasında mekik dokumaya devam eder. Derken hiç beklenmedik bir aşkın içinde bulur kendini. Aşk desem de abartılı bir arzu, saplantı veya hızla gelişen absürt hikayelerden değil. Doğal, sıradan ve daha gerçek bir şey. Mutluluğu bulduğuna inanmaya başlayıp, tekinsiz bir umuda tutunarak önünde yeni bir hayat olduğunu düşündüğünde, ona bahşedilenin mutluluktan çok aslında bir mola olduğunun henüz farkında da değildir tabii. Metin tamamen Martìn’in günlüğünden oluştuğu için yaşamınının bu döneminden bir yıl boyunca yazdığı şeyleri okuyoruz. Fazlasıyla dürüst ve içten o nedenle. Her konuda yaptığı tespitler sıradan ve tam hayatın içinden. Kimi yerde güldürüyor, çoğu yerde düşündürüyor. Yaşadığı hayatın yarısını yaşamamış olmama rağmen bilhassa anılar, yaşlılık, yalnızlık üzerine çok farklı hisler yarattı bende. Mola, okuduğum en samimi, en komik aynı zamanda en yürek burkucu metin. (Ece)

‘Ölüm yıldırıcı bir tecrübe; geride kalanlar için, bilhassa geride kalanlar için.’ . Martin Santome emekliliği için gün sayıyor, gerçi emekliliğinde ne yapacağını bilmiyor. Önünde seçenekler var ama biraz daha düşünmesi gerek. 49 yaşında ve dul aynı zamanda. Üç çocuğuna hem babalık hem annelik yapmaya çalıştı. Ne kadar başarılı olduğu tartışılır. Ama kimse ona ‘denemedi’ diyemez. Tam da yıllar boyunca bir ofiste çalıştıktan sonra emekli olacağı için heyecan duyarken hiç beklemediği bir şey oluyor. Tabii ki önemli şeylerin çoğu tam da siz beklemediğiniz sırada olur. Sürpriz mi demeli? Ne olduğu ise Santome’nin günlüğünde saklı ve evet o günlük: Mola. . Uruguay’ın en bilinen yazarlarından Mario Benedetti. Bazılarına göre oldukça monoton bir hayatı olan, orta yaşlı bir adamı anlattığı Mola ise yazarla tanışma kitabım. Karakterimiz Santome’nin sevmediğim özellikleri (homofobik oluşu gibi) olmasına karşın; onun güçlü görünüp içi cam parçalarıyla dolu olan bir ruhuna yakın hissettim. Kurmuş olduğu düzenin dışına çıkma endişesini, nasıl göründüğünü sürekli sorguluyor oluşunu, emeklilikten değil de sanki yaşlanıyor olma çekincesinin ağır basışını çok içten anlatıyor Benedetti. . ‘Bir bakayım nasılmış?’ deyip tek oturuşta okunan eserlerdendi Mola. Kitapta geçtiği gibi gerçekleri bir başkasının ağzından duymak; gerçeğin kendisinden daha acıdır çoğu kez. Santome’nin günlüğüne yazdıkları da yaşadıklarını başkalarından duyma acısından kaçış gibiydi. Onun sözlerini bölmek istemeyişimdir belki de yazdıklarını ara vermeden okumam… . Pek sevdiğim Banu Karakaş çevirisi, Naz Yıldız kapak tasarımıyla (Hülya Açılan)

--reklam--

Mola PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Mario Benedetti - Mola kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Mola PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Mario Benedetti Kimdir?

Latin Amerikanın en büyük yazarlarından biri olarak tanınan Benedetti, 14 Eylül 1920 tarihinde Tacuarembo'da doğdu. Benedetti, 70'li yıllarda Uruguay'ın askeri diktatörlükle yönetildiği dönemde Buenos Aires, Lima, Havana ve İspanya'da sürgünde yaşadı. Benedetti, sürgünün sona ermesinin ardından zamanın ın çoğunu Montevideo ve Madrid'te geçirdi.Çok sayıda şiiri ve romanı uluslararası ödül alan Benedetti'nin 1960'da basılan "The Truce" adlı kitabı 19 dile çevrilmişti.Mario Benedetti 17 Mayıs 2009 tarihinde Montevideo’daki evinde hayata gözlerini yumdu.

--reklam--

Mario Benedetti Kitapları - Eserleri

  • Aşk Kadınlar ve Hayat
  • Kırık Köşeli İlkbahar
  • Mola
  • Yıldızlar ve Sen
  • Edebiyat ve Devrim
  • Yaxın sahil

--reklam--

Mario Benedetti Alıntıları - Sözleri

  • Sanki zaman geçiyor ve ben hiçbir şey yapmıyorum ... (Mola)
  • Son nokta şu olmuş, felç geçirdiğinden ölmüyor , yalnızlıktan ölüyor. Doktorlar eğer zamanında bulunmuş olsaydı, kesinlikle şimdi hayatta olacağını söylemişler. Arkadaşları onu buldukla­rında baygın haldeymiş ama bu olayın en azından yirmi dört saat önce başına gelmiş olduğu sanılıyor. Bunu düşünmeye çalış­mak, hayal etmek, kımıldayamayan bir adamın düşünceleri, çok yıkıcı, çok acı ... (Kırık Köşeli İlkbahar)
  • İki sesin, çürümüş sessizliğindeydik ve bir öğleden sonra birbirimize bakıp birden, karşılıklı konuşmaya başladık. Sonrası kolay oldu. (Kırık Köşeli İlkbahar)
  • "Yaranın kanadığını hissettiğinde Sesinin titrediğini hissettiğinde Beni yanında say." (Aşk Kadınlar ve Hayat)
  • Par­maklıklar tam olarak olduklarından farklı bir şey olamazlar çünkü açık parmaklıklar ve kapalı parmaklıklar yoktur. Tam tersine bir kapı pek çok şeydir. Kapalı olduğunda bu kapanış­tır, yasaktır, sessizliktir, öfkedir. Açık olmuş olsaydı (teneffüs için değil, bir iş için de değil ya da yaptırım için de değil; kapa­lı olmasının pek çok başka nedenleri vardır herkes için) ger­çekliğin, sevgili insanların, sokakların, tatların, kokuların, seslerin, görüntülerin ve özgür olmanın teması ile gerçekliğin kurtarılmasını sağlayabilirdi. (Kırık Köşeli İlkbahar)
  • Seni sevmem lazım aşkım seni sevmem lazım isterse hep böyle iki taneymiş gibi acısın bu yara (Aşk Kadınlar ve Hayat)
  • Bir insana gerçeği söylemek ne çirkin bir şey; hele ki bu gerçek, kişinin sabahları daha yeni uyandığında kendi kendine yaptığı monologlarda, iyice açılıp büsbütün uyanmadan ve bütün gün başkalarının yüzüne bakacağı maskeyi takınmadan önce silinip ortadan kaldırılması gereken, son derece itici, kendine duyduğu öfkeyle dolu, acı acı saçmaladığı sözcükler arasında bile kendine söylemekten çekindiği gerçeklerden biriyse. (Mola)
  • Bazen kendimi ne bahtsız hissediyorum, o da sırf özlediğim şeyin ne olduğunu bile bilmediğimden.. (Mola)
  • Tanrıyı düşünüyorum bazen öyle çok da değil ama zamanını çalmak istemem hem zaten o uzakta ama sen yanımdasın şimdi keder içindeyim keder içindeyim ama seviyorum seni daha nice saatler geçecek biliyorum bir nehir gibi akıp sokaklar geçecek hep yanımda olan ağaçlar gökyüzü ve dostlar geçecek ama öyle şanslıyım ki seni seviyorum çok eskiden çocukken çok eskiden, her neyse boş ver basit bir tesadüftü zaten gözlerinde kaybolmak gibi tıpkı izin ver kaybolayım yine seviyorum seni seni seviyorum şükür ki. (Aşk Kadınlar ve Hayat)
  • Kendi kendime, bu ülkede olan milyonlarca insanın arasında, örneğin babamın olmamasının çok üzücü olduğunu söylüyorum. (Kırık Köşeli İlkbahar)
  • Doğrusu Tanrı’ya inanıp inanmadığımı bilmiyorum. Bazen düşünüyorum da eğer Tanrı varsa bu şüpheye soğuk bakmazdı. Nitekim onun (ya da O’nun?) bize verdiği özellikler —akıl, sağduyu, içgüdü— bizim açımızdan onun varlığından da yokluğundan da emin olmak için kâfi değil kesinlikle. İçimdeki bir sezgiye göre Tanrı’ya inanabilir ve haklı çıkabilirim ya da inanmayabilir ve yine haklı çıkabilirim. E ne yani? Belki de Tanrı bir krupiyenin ifadesiyle izlerken, ben kazanan kırmızıyken siyaha oynayan zavallı bir aptalımdır. (Mola)
  • ama ben biliyorum kim kimdir bu belirsizlik perdesinin arkasında biliyorum nerededir uçurum biliyorum tanrı nerede biliyorum nerede kalır ölüm biliyorum sen neredesin sis unutuş değildir peşin en yapılmış bir ertelemedir sadece umarım bu bekleyiş tüketmez düşlerimi umarım bu sis erişmez ciğerlerime (Aşk Kadınlar ve Hayat)
  • "Öylesine alışıksın bir yere varışlara ama o kadar değil sıra gelince ayrılışlara" (Aşk Kadınlar ve Hayat)
  • Dünyada yalnızların birbirleriyle anlaşamaması gibi genel bir kural olsa gerek. Ya da yalnızlar olarak hepimiz antipatik miyiz yoksa? (Mola)
  • Gelecek hakkında hemfikir olmaksızın zamanın geçip gitmesine izin vermek, her şeyin en kötüsüydü. (Kırık Köşeli İlkbahar)
  • aşk bir enginardır derdim ben git gide kaybeder tüm muammalarını sonunda sadece bir kaygı kalır elde bir umut bir güzel hayalet. (Aşk Kadınlar ve Hayat)
  • …özgürlüğünü kanıyla satın alan bu kıtaya, Latin Amerika’ya… (Kırık Köşeli İlkbahar)
  • Uykusuzluk, hafta sonlarımın vebası benim.. (Mola)
  • “Seni her gece okuyacak kadar çok seviyorum,en sevdiğim kitap gibi seni okumak istiyorum,satır satır,harf harf,boşluk boşluk…” (Yıldızlar ve Sen)
  • hadi canım hadi eğer tanrı kadın olsa muhtemelen biz agnostikler ve ateistler öyle başımıza hayır demek yerine hep birlikte evet derdik tüm kalbimizle (...) ah tanrım ah tanrım gerçekten kadınsan eğer ezelden beridir ve ebediyen ne güzel skandal olurdu bu ne talihli ne muhteşem ne imkansız ne mucizevi bir küfür. (Aşk Kadınlar ve Hayat)