Kitap Künyesi

Yazar: Murathan Mungan

Yayın Evi: Metis Yayınları

İSBN: 9789753420976

Sayfa Sayısı: 536

Murathan'95 Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Açık söylemek gerekirse, bu kitabı nasıl tanımlayacağımı, adlandıracağımı ben de bilemiyorum; sizin de göreceğiniz gibi, eşine sık rastlanan türden bir kitap değil. Eğer bir tanımlamaya ille de gereksinim duyuluyorsa, kısaca, bir tür derleme ya da seçmeler kitabı; bir retrospektif, ya da bir albüm kitap, diye adlandırılabilir...

Bana göre ise, okurun huzurunda kırk yaşıma küçük bir saygı duruşu... Profesyonel yazar olmaya karar vermiş biri olarak, ilk imzalı yazısını, yirmi yıl önce, yirmi yaşındayken yayımlamış birinin, üstelik yirminci kitabı olarak buna hakkı olduğunu düşünüyorum.

- Murathan Mungan

Murathan'95 Alıntıları - Sözleri

  • Kimse dokunmuyor kimsenin yarasına. Herkes kendi içinde,herkes kendi iç kanamasında. Murathan Mungan
  • Her insan kendisi olması karşılığında topluma bir bedel öder. Az ya da çok ama mutlaka bir bedel... Kimse bedelsiz kendi olamaz. Bu bedel çoğu kez yalnızlıktır...
  • her insan kendisi olması karşılığında topluma bir bedel öder. az ya da çok ama mutlaka bir bedel... kimse bedelsiz kendi olamaz. bu bedel çoğu kez yalnızlıktır.
  • ”Kimsenin konuşmadığı, bir dil gibiyim… Yazarının bile, okumadığı bir kitap… Hiç çalmayan, bir şarkı… Hiç sorulmayan, bir soru gibiyim… Kalabalıklar içinde, varım ama, yok gibiyim ... hiç vatandaşı olmayan bir ülke hiç sorulmayan bir soru gibiyim kalabalıklar içinde, varım ama, yok gibiyim ..."
  • Kimsenin konuşmadığı bir dil gibiyim... Kimsenin inanmadığı bir deli... Yazarının bile okumadığı bir kitap... Hiç çalmayan bir şarkı... Hiç vatandaşı olmayan bir ülke... Hiç sorulmayan bir soru gibiyim... Kalabalıklar içinde varım ama yok gibiyim...
  •   YALNIZ BİR OPERA ölü bir yılan gibi yatıyordu aramızda yorgun, kirli ve umutsuz geçmişim oysa bilmediğin bir şey vardı sevgilim Ben sende bütün aşklarımı temize çektim imrendiğin, öfkelendiğin kızdığın ya da kıskandığın diyelim yani yaşamışlık sandığın Geçmişim dile dökülmeyenin tenhalığında kaçırılan bakışlarda gündeliğin başıboş ayrıntılarında zaman zaman geri tepip duruyordu. Ve elbet üzerinde durulmuyordu. Sense kendini hala hayatımdaki herhangi biri sanıyordun, biraz daha fazla sevdiğim, biraz daha önem verdiğim. Başlangıçta doğruydu belki. Sıradan bir serüven, rastgele bir ilişki gibi başlayıp, gün günden hayatıma yayılan, büyüyüp kök salan , benliğimi kavrayıp, varlığımı ele geçiren bir aşka bedellendin. Ve hala bilmiyordun sevgilim Ben sende bütün aşklarımı temize çektim Anladığındaysa yapacak tek şey kalmıştı sana Bütün kazananlar gibi Terk ettin       Yaz başıydı gittiğinde. Ardından, senin için üç lirik parça yazmaya karar vermiştim. Kimsesiz bir yazdı. Yoktun. Kimsesizdim. Çıkılmış bir yolun ilk durağında bir mevsim bekledim durdum.       Çünkü ben aşkın bütün çağlarından geliyordum.              Sanırım lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu       yüzündeki kuşkun kedere, gür kirpiklerinin altından       kısık lambalar gibi ışıyan gözlerine       çerçevesine sığmayan       munis, sokulgan, hüzünlü resimlerine       lirik sözcüğü en çok yüzüne yakışıyordu              Yaz başıydı gittiğinde. Sersemletici bir rüzgar gibi geçmişti Mayıs. Seni bir şiire düşündükçe kanat gibi, tüy gibi, dokunmak gibi uçucu ve yumuşak şeyler geliyordu aklıma. Önceki şiirlerimde hiç kullanmadığım bu sözcük usulca düşüyordu bir kağıt aklığına, belki de ilk kez giriyordu yazdıklarıma, hayatıma.       Yaz başıydı gittiğinde. Bir aşkın ilk günleriydi daha. Aşk mıydı, değil miydi? Bunu o günler kim bilebilirdi? "Eylül'de aynı yerde ve aynı insan olmamı isteyen" notunu buldum kapımda. Altına saat: 16.00 diye yazmıştın, ve saat 16.04'tü onu bulduğumda.      Daha o gün anlamalıydım bu ilişkinin yazgısını       Takvim tutmazlığını       Aramızda bir düşman gibi duran       Zaman'ı       Daha o gün anlamalıydım       Benim sana erken       Senin bana geç kaldığını       Gittin. Koca bir yaz girdi aramıza. Yaz ve getirdikleri. Döndüğünde eksik, noksan bir şeyler başlamıştı. Sanki yaz, birbirimizi görmediğimiz o üç ay, alıp götürmüştü bir şeyleri hayatımızdan, olmamıştı, eksik kalmıştı.       Kırılmış bir şeyi onarır gibi başladık yarım kalmış arkadaşlığımıza. Adımlarımız tutuk, yüreğimiz çekingen, körler gibi tutunuyor, dilsizler gibi bakışıyorduk.       Sanki ufacık birşey olsa birbirimizden kaçacaktık. Fotoromansız, trüksüz, hilesiz, klişesiz bir beraberlikti bizimki. Zamanla gözlerimiz açıldı, dilimiz çözüldü güvenle ilerledik birbirimize. Gittin.şimdi bir mevsim değil, koca bir hayat girdi aramıza. Biliyorum ne sen dönebilirsin artık, ne de ben kapıyı açabilirim sana.       Şimdi biz neyiz biliyor musun?       Akıp giden zamana göz kırpan yorgun yıldızlar gibiyiz.       Birbirine uzanamayan       Boşlukta iki yalnız yıldız gibi       Acı çekiyor ve kendimize gömülüyoruz       Bir zaman sonra batık bir aşktan geriye kalan iki enkaz olacağız yalnızca       Kendi denizlerimizde sessiz sedasız boğulacağız       Ne kalacak bizden?       bir mektup, bir kart, birkaç satır ve benim su kırık dökük şiirim       Sessizce alacak yerini nesnelerin dünyasında       Ne kalacak geriye savrulmuş günlerimizden       Bizden diyorum, ikimizden       Ne kalacak?       Şimdi biz neyiz biliyor musun?       Yıkıntılar arasında yakınlarını arayan öksüz savaş çocukları gibiyiz. Umut ve korkunun hiçbir anlam taşımadığı bir dünyada bir şey bulduğunda neyi, ne yapacağını bilemeyen çocuklar gibi.       Artık hiçbir duygusunu anlamayan çocuklar gibi       Ve elbet biz de bu aşkla büyüyecek       Her şeyi bir başka aşka erteleyeceğiz       kış başlıyor sevgilim       hoşnutsuzluğumun kışı başlıyor       bir yaz daha geçti hiçbir şey anlamadan       oysa yapacak ne çok şey vardı       ve ne kadar az zaman         kış başlıyor sevgilim       iyi bak kendine       gözlerindeki usul şefkati       teslim etme kimseye, hiçbir şeye       upuzun bir kış başlıyor sevgilim       ayrılığımızın kışı başlıyor       Giriyoruz kara ve soğuk bir mevsime.              Kitaplara sarılmak, dostlarla konuşmak, yazıya oturup sonu gelmeyen cümleler kurmak, camdan dışarı bakıp puslu şarkılar mırıldanmak...       Böyle zamanlarda her şey birbirinin yerini alır       çünkü her şey bir o kadar anlamsızdır       içinizdeki ıssızlığı doldurmaz hiçbir oyun       para etmez kendinizi avutmak için bulduğunuz numaralar       Bir aşkı yaşatan ayrıntıları nereye saklayacağınızı bilemezsiniz çıplak bir yara gibi sızlar paylaştığınız anlar, eşyalar       gözünüzün önünde durur birlikte yarattığınız alışkanlıklar       korkarsınız sözcüklerden, sessizlikten de; bakamazsınız aynalara, çağrışımlarla ödeşemezsiniz       dışarıda hayat düşmandır size       içeride odalara sığamazken siz, kendiniz       Bir ayrılığın ilk günleridir daha       Her şey asılı kalmıştır bitkisel bir yalnızlıkla       Gün boyu hiçbir şey yapmadan oturup       kulak verdiğiniz saatin tiktakları       kaplar tekin olmayan göğünüzü       geçici bir dinginlik, düzmece bir erinç suyu boşalmış bir havuz, fişten çekilmiş bir alet kadar tehlikesiz       bakınıp dururken duvarlara       boş bir çuval gibi, çalmayan bir org gibi, plastik bir çiçek, unutulmuş bir oyuncak, eski bir çerçeve gibi, hani, unutsam eşyanın gürültüsünü, nesnelerin dünyasında kendime bir yer bulsam, dediğimiz zamanlar gibi       kendimizin içinden yeni bir kendimiz çıkarmaya zorlandığımız anlar gibi       yeni bir iklime, yeni bir kente, bir tutukluluk haline, bir trafik kazasına, başımıza gelmiş bir felakete, işkenceye çekilmeye, ameliyata alınmaya       kendimizi hazırlar gibi       yani dayanmak ve katlanmak için silkelerken bütün benliğimizi       ama öyle sessiz baktığımız duvarlar gibi olmaya çalışırken,       ve kazanmış görünürken derinliğimizi       Ne zaman ki, yeniden canlanır bağışlamasız belleğimizde       bir anın, yalnızca bir anın bütün bir hayatı kapladığı anlar o tiktaklar kadar önemsiz kalır şimdi       hayatımıza verdiğimiz bütün anlamlar       denemeseniz de, bilirsiniz       hiç yakın olmamışsınızdır intihara bu kadar            Bana Zamandan söz ediyorlar       Gelip size Zamandan söz ederler Yaraları nasıl sardığından, ya da her şeye nasıl iyi geldiğinden. Zamanla ilgili bütün atasözleri gündeme gelir yeniden. Hepsini bilirsiniz zaten, bir ise yaramadığını bildiğiniz gibi. Dahası onlar da bilirler. Ama yine de güç verir bazı sözler, sözcükler,       öyle düşünürler.       Bittiğine kendini inandırmak, ayrılığın gerçeğine katlanmak, sırtınızdaki hançeri çıkartmak, yüreğinizin unuttuğunuz yerleriyle yeniden karşılaşmak kolay değildir elbet. Kolay değildir bunlarla baş etmek, uğruna içinizi öldürmek. Zaman alır.       Zaman       Alır sizden bunların yükünü       O boşluk dolar elbet, yaralar kabuk bağlar, sızılar diner, acılar dibe çöker. Hayatta sevinilecek şeyler yeniden fark edilir. Bir yerlerden bulunup yeni mutluluklar edinilir.       O boşluk doldu sanırsınız       Oysa o boşluğu dolduran eksilmenizdir       gün gelir bir gün       başka bir mevsim, başka bir takvim, başka bir ilişkide       o eski ağrı       ansızın geri teper.       Dilerim geri teper. Yoksa gerçekten       Bitmişsinizdir.       Zamanla  yerleşir yaşadıkların, yeniden konumlanır, çoğalır, anlamları       önemi kavranır. Bir zamanlar anlamadan yaşadığın şey, çok sonra değerini         kazanır. Yokluğu derin  ve sürekli bir sızı halini alır.       Oysa yapacak hiçbir şey kalmamıştır artık       Mutluluk geçip gitmiştir yanınızdan       Herşeye iyi gelen Zaman sizi kanatır       ölmüş saadeti karşılaştır yaşayan mutsuzlukla       günlerin dökümünü yap       benim senden, senin benden habersiz alıp verdiklerini       kim bilebilir ikimizden başka?       sözcüklerin ve sessizliklerin yeri iyi ayarlanmış bir ilişkiyi, duyguların birliğini, bir aşkı beraberlik haline getiren       kendiliğindenliği       yani günlerimiz aydınlıkken kaçırdığımız her şeyi       bir düşün       emek ve aşkla güzelleştirilmiş bir dünya       şimdi ağır ağır batıyor ve yokluğa karışıyor orada ölmüş saadeti karşılaştır yaşayan mutsuzlukla       Bunlar da bir ise yaramadıysa       Demek yangında kurtarılacak hiçbir şey kalmamış aramızda       Bu şiire başladığımda nerde,       şimdi nerdeyim?       solgun yollardan geçtim. Bakışımlı mevsimlerden       ikindi yağmurlarını bekleyen       yaz sonu hüzünlerinden       gün günden puslu pencerelere benzeyen gözlerim       geçti her çağın bitki örtüsünden       oysa şimdi içimin yıkanmış taşlığından       bakarken dünyaya       yangınlarda bayındır kentler gibiyim:       çiçek adlarını ezberlemekten geldim eski şarkıları, sarhoşların ve suçluların       unuttuklarını hatırlamaktan       uzak uzak yolları tarif etmekten       haydutluktan ve melankoliden       giderken ya da dönerken atlanan eşiklerden       Duyarlığın gece mekteplerinden geldim       Bütünlemeli çocuklarla geçti       gençliğimin rüzgara verdiğim yılları       dokunmaların ve içdökmelerin vaktinden geldim.       Bu şiire başladığımda nerde,       şimdi nerdeyim?       yaram vardı. bir de sözcükler       sonra vaat edilmiş topraklar gibi       sayfalar ve günler       ışık istiyordu yalnızlığım       Kötülükler imparatorluğunda bir tek şiir yazmayı biliyordum       İlerledikçe... Kaybolup gittin bu şiirin derinliklerinde                      Aşk ve Acı usul usul eriyen bir kandil gibi söndü                      daha şiir bitmeden. Karardı dizeler.       Aşk... Bitti. Soldu şiir.       Büyük bir şaşkınlık kaldı o fırtınalı günlerden       Daha önce de başka şiirlerde konaklamıştım       Ağır sınavlar vermiştim değişen ruh iklimlerinde       Aşk yalnız bir operadır, biliyordum: Operada bir gece       uyudum, hiç uyanmadım.       barbarların seyrettiği trapezlerden geçtim       her adımda boynumdan bir fular düşüyordu       el kadar gökyüzü mendil kadar ufuk       birlikte çıkılan yolların yazgısıdır:       eksiliyorduk       mataramda tuzlu suyla, oteller kentinden geldim       her otelde biraz eksilip, biraz artarak       yani çoğalarak       tahvil ve senetlerini intiharla değiştirenlerin       birahaneler ve bankalar üzerine kurulu hayatlarında       ağır ve acı tanıklıklardan       geçerek geldim. Terli ve kirliydim. Sonra tımarhanelerde tımar edilen ruhum       maskeler ve çiçekler biriktiriyordu       linç edilerek öldürülenlerin hayat hikayelerini de...       korsan yazıları, kara şiirleri, gizli kitapları       ve açık hayatları seviyordu.       Buraya gelirken       uzun uzak yollar için her menzilde at değiştirdim       atlarla birlikte terledim yolları ve geceleri       ödünç almadım hiç kimseden hiçbir şeyi       çıplak ve sahici yaşayıp çıplak ve sahici ölmek için       panayır yerleri... panayır yerleri...       ölü kelebekler... ölü kelebekler...       sonra dünyanın bütün sinemalarında bütün filmleri seyrettim.       Adım onların adının yanına yazılmasın diye       acı çekecek yerlerimi yok etmeden       acıyla baş etmeyi öğrendim.       Yoksa bu kadar konuşabilir miydim?              ipek yollarında kuzey yıldızı       aşkın kuzey yıldızı       sanırsın durduğun yerde       ya da yol üstündedir       oysa çocukluktan kalma gökyüzünde hileli zar       ölü yanardağlar, ölü yıldızlar       ve toy yaşın bilmediği hesap: ışık hızı       AŞKIN BİR YOLU VARDIR       HER YAŞTA BAŞKA TÜRLÜ GEÇİLEN       AŞKIN BİR YOLU VARDIR       HER YAŞTA BİRAZ GECİKİLEN       gökyüzünde yalnız bir yıldız arar gözler       gözlerim       aşkın kuzey yıldızıdır bu       yazları daha iyi görülen       Ben, öteki, bir diğeri ona doğru ilerler       ilerlerim       zamanla anlarsın bu bir yanılsama       ölü şairlerin imgelerinden kalma       Sen de değilsin. O da değil       Kuzey yıldızı daha uzakta       yeniden yollara düşerler       düşerim       bir şiir yaşatır her şeyi yaşamın anlamı solduğunda       ben yoluma devam ederim. Bitmemiş bir şiirin ortasında       Darmadağınık imgeler, sözcükler ve kafiyeler       yaşamsa yerli yerinde       yerli yerinde her şey       şimdi her şey doludizgin ve çoğul       şimdi her şey kesintisiz ve sürekli bir devrim gibi       şimdi her şey yeniden       yüreğim, o eski aşk kalesi       yepyeni bir mazi yarattı sözcüklerin gücünden       Dönüp ardıma bakıyorum Yoksun sen Ey sanat! Her şeyi hayata dönüştüren.    
  • Güzellik, başlı başına bir faşizmdi; Dünyanın en adaletsiz dağıtılan şeylerinden biriydi.
  • Kader aradığı kişiyi insanın karşısına her seferinde kapı komşusu olarak çıkarmaz. Uzakları yakın etmek düşer size. Haritaları seviniz.
  • Aslında giden değil, kalandır terk eden... Giden de bu yüzden gitmiştir zaten... (Murathan Mungan)
  • 'Kimsenin konuşmadığı bir dil gibiyim... Kimsenin inanmadığı bir deli... Yazarının bile okumadığı bir kitap... Hiç çalmayan bir şarkı... Hiç vatandaşı olmayan bir ülke... Hiç sorulmayan bir soru gibiyim... Kalabalıklar içinde varım ama yok gibiyim
  • ''Kimsenin konuşmadığı, bir dil gibiyim. Kimsenin inanmadığı, bir deli. Yazarının bile, okumadığı bir kitap. Hiç çalmayan, bir şarkı. Hiç sorulmayan, bir soru gibiyim. Kalabalıklar içinde, varım ama, yok gibiyim…''
  • İçimdeki çoçuk hiç büyümedi. Sesini çıkartmadan sustu, oturdu içimde. Orada öylece yıllar yılı bekledi...
  • "Aşklarım, arkadaşlarım, dostlarım dağılıp gitti herkes. İçimi sızlatacak kimse kalmadı içimde..”

Murathan'95 İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Kitabın Yazarı Murathan Mungan Kimdir?

Murathan Mungan, 21 Nisan 1955'te İstanbul'da doğdu.

Çocukluğu ve ilk gençlik yılları, memleketi olan Mardin'de geçti. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Tiyatro Bölümü'nü bitirdi. Aynı bölümde master'ını tamamladı.

Ankara'da Devlet Tiyatroları'nda ve Istanbul'da Şehir Tiyatroları'nda 'Dramaturg' olarak çalıştı. 1987'de günlük gazete olarak yayımlanan Söz gazetesinde,'Kültür-Sanat Sayfası' editörlüğü yaptı.

1988'ten beri serbest yazar olarak çalışmakta ve halen Istanbul'da yaşamaktadır.

1991'de Remzi Kitabevi'ne 'Çilek' amblemli kırk kitaplık özel bir koleksiyon dizisi hazırlayarak bu diziyi yönetti.

Mungan, çeşitli dergi ve gazetelerde şiirler, öyküler, metinler, deneme, eleştiri ve incelemeler yayımlayarak adını duyurdu.

İlk kitabı 1980'de yayımlandı. Aynı zamanda ilk oyunuydu bu:Mahmud ile Yezida.

Şehir Tiyatroları'nda çalışırken, 'Gençlik Günleri' adını verdiği daha sonra her yıl tekrarlanacak olan kapsamlı bir şenliğin yöneticiliğini yaptı; programlar sundu, yönetti.

Murathan Mungan'ın sahnelenen ilk oyunu, Orhan Veli'nin şiirlerinden kurgulayarak oyunlaştırdığı Bir Garip Orhan Veli'dir. İlk kez 1981'de sahnelenen bu oyun, yirmi küsur yıl boyunca sahnelendi ve 1993'te kitap olarak basıldı.

Yazarın Mezopotamya Üçlemesi adını verdiği ve üç oyundan oluşan üçlemesinin ilk oyunu Mahmud ile Yezida yurtiçinde ve yurtdışında birçok topluluk tarafından sahnelendikten sonra, profesyonel olarak ilk kez 1993'te Ankara Devlet Tiyatroları tarafından oynandı. Üçlemenin ikinci halkası olan Taziye ise, ilk olarak 1984'te Ankara Sanat Tiyatrosu tarafından sahnelenmiştir. 1992'de, halkanın üçüncü oyunu olan Geyikler Lanetler' in tamamlanmasıyla birlikte, Metis Yayınları, üçlemeyi oluşturan bu oyunları, üç ayrı kitap olarak aynı anda yayımlamıştır. 1994'te bu üç oyun bir yıl boyunca Devlet Tiyatroları tarihinde ilk kez olmak üzere arka arkaya Antalya Devlet Tiyatroları tarafından sahnelenmiş, gene aynı yıl Istanbul Uluslararası Tiyatro Festivali'nde, üç oyun ardı ardına tam 'on bir saat süren bir gösteri' olarak iki kez tekrarlanmıştır. 1999 yılında Ankara Devlet Tiyatroları yapımı Geyikler Lanetler, aynı yıl Berlin'de, uluslararası bir tiyatro şenliği olan 'Theater der Welt'e çağrılmış ve Schaubühne'de gösterilmiştir. Aynı oyun 2003 yılında Yunanistan'da Selanik Devlet Tiyatrosu'nda sahnelenmiştir.

Geyikler Lanetler oyununa kaynaklık eden yazarın Cenk Hikayelerikitabındaki 'Kasım ile Nasır' adlı öyküsü, 1994'te İtalya'da 'La Mamma Umbria'da sahnelenmiştir. Aynı öykü 2004'te farklı bir yorumla Diyarbakır Sanat Merkezi tarafından sahnelenmiştir. Gene aynı kitapta yer alan 'Şahmeran'ın Bacakları' adlı uzun hikayesi, çeşitli topluluklar tarafından sahneye uyarlanmıştır.

Yazarın Lal Masallar adlı öykü kitabındaki 'Muradhan ile Selvihan ya da Bir Billur Köşk Masalı' adlı öyküsü, 1987'de, ilkin Fransa'da, Lulu Menase yönetiminde Théater Des Arts de Cergy-Pontoıse'da, ardından Nurhan Karadağ yönetiminde Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Tiyatro Bölümü Sahnesi'nde sahnelenmiştir. Aynı öykü, Amerika'da Penguen Books'un 'Dünya Hikayeleri Antolojisi'ne seçilmiştir. Bosna-Hersek'te yayımlanan Türk öykücülerini içeren bir seçkideyse bu öykünün Boşnakça çevirisi yer almıştır.

Yazarın gene Cenk Hikayeleri kitabında yer alan'Binali ile Temir' adlı bir diğer öyküsü, 1991'de Ankara Deneme Sahnesi tarafından, 1999'da ise Adana Tiyatro Atölyesi tarafından sahnelenmiştir.

2000'de yazarın bir öyküsü daha sahneye aktarılmış, bu kez de Beşinci Sokak Tiyatrosu, 'Dumrul ile Azrail'i, İstanbul Festivali'nden sonra, dünyanın önemli tiyatro festivallerinde, Avusturya, Almanya ve Tunus'un yanı sıra Hollanda'nın çeşitli kentlerinde sahnelemiştir.

2003 yılında Kopenhag'daki 'Bette Nansen Theater'da, yazarın 'Sayfadaki Gibi'adlı kısa oyunu, bazı Doğulu yazarları bir araya getiren ortak bir proje olan 'Bin Bir Gece' içinde yer almış, aynı oyun 2005 yılında İngiltere'de '1001 Nights now' adıyla Nottingham Playhouse'da sahnelemiştir.

Murathan Mungan 1989'da, İngiliz yazar Nell Dunn'ın 'Steamin' adlı oyununu 'Kadınlar Hamamı' sahneye koymuştur.

Mungan'ın döneminde Ankara İl Radyosu'nca seslendirilen iki tane de radyo oyunu vardır: Dört Kişilik Bahçe ve Öümburnu.

Mungan bir tanesi filme alınan üç tane de film senaryosu yazmıştır. 1984'te Atıf Yılmaz tarafından filme alınan Dağınık Yatak'ın yanı sıra Dört Kişilik Bahçe ve Başkasının Hayatı adlı iki senaryosu daha vardır. Bu üç senaryo 1997'de üç ayrı kitap olarak aynı anda yayımlanmıştır.

Gazete ve dergilerde İlk yazıları 1975'de yayımlanan Mungan, yirmi yıllık yazı serüveninin çeşitli ürünlerinden yaptığı bir derlemeyi kırkıncı yaşı nedeniyle Murathan'95 adlı bir kitapta toplamıştır.

Bu kitapla birlikte başlayan özel toplama kitapları, şiirlerinden kendinin yaptığı özel bir seçmeyi içeren numaralanmış tek baskı olarak yayımlanmış Doğduğum Yüzyıla Veda ile sürmüş, bunu,13+1'de şiirlerini, 7 mühür'de kimi öykülerini bir kutu içinde bir araya getirdiği toplamlar ve Türk şiirinde şimdiden bir 'kült kitap' olmuş olan Yaz Geçer'in onuncu yılı nedeniyle yapılan büyük boy özel baskı izlemiştir. Ellinci yaşı için hazırladığı ve yalnızca 2005'te yayımlanıp baskısı bir kez daha tekrarlanmayacak Elli Parça kitabı da bu özel kitaplardandır.

Beş bölümden oluşan ve her bölümü ayrı bir yazar tarafından kaleme alınan bir Bülent Erkmen projesi olarak 2004'te yayımlanan 5 peşe romanında da yer almıştır.

Murathan Mungan, bu arada yabancı yazarların öykülerinden ve yazılarından oluşan çeşitli seçkiler yayımlamayı sürdürmektedir. İlk öykü seçkisi Ressamın Sözleşmesi'ni, daha sonra Çocuklar ve Büyükleri, Yazıhane, Yabancı Hayvanlar, Erkeklerin Hikayeleri ve Kadınlığın 21 Hikayesi adlı öykü ve yazı seçkileri izlemiştir.

Bütünüyle özyaşamöyküsel bir malzemeden yola çıkan ilk anlatı kitabı Paranın Cinleri'ni 1997'de yayımlamıştır.

Şiir ve öykü arası bir dil ve kıvam tutturduğu yazınsal metinlerini bir araya topladığı Metinler Kitabı ise, 1998'de yayımlanmıştır.

Mungan'ın kimi şiirlerinin Kürtçeye çevirisinden yapılan bir toplam Li Rojhilate Dile Min (Kalbimin Doğusunda) adıyla 1996'da yayımlanmıştır.

Mungan, bugüne değin çoğu 'Yeni Türkü' topluluğu tarafından seslendirilmiş olan şarkı sözleri yazmıştır. Yazdığı şarkıların Türkiye'nin önemli şarkıcıları, toplulukları tarafından yeniden seslendirilmesiyle oluşan ve 'tribute' sayılabilecek Söz vermiş şarkılar adlı 'cover' albümü 2004'te yayınlanmıştır.

2006'da bugüne dek yazdığı tüm şarkı sözlerini gene aynı ad altında bir araya getirerek kitaplaştırmıştır.

Yazıları, şiirleri ve kimi kitapları bugüne değin İngilizce, Almanca, Fransızca, İtalyanca, İsveççe, Norveççe, Yunanca, Fince, Boşnakça, Bulgarca, Farsça, Kürtçe ve Hollanda diline çevrilerek çeşitli dergi, gazete ve antolojilerde yayımlanmıştır.

Murathan Mungan, 1985'ten bu yana İstanbul'da yaşamaktadır.

İlk kitapları farklı yayınevleri tarafından yayımlandıktan sonra, 1986'da Remzi Kitabevi'ne, 1992'de de Metis Yayınları'na geçmiştir. Halen aynı yayınevindedir.

Murathan Mungan Kitapları - Eserleri

  • Aşkın Cep Defteri
  • 227 Sayfa
  • Bazı Yazlar Uzaktan Geçer
  • Başkasının Hayatı
  • Yüksek Topuklar
  • Üç Aynalı Kırk Oda

  • Paranın Cinleri
  • Kaf Dağının Önü
  • Kadından Kentler
  • Yaz Geçer
  • Şairin Romanı
  • Mahmud ile Yezida
  • Lal Masallar

  • Kırk Oda
  • Bir Garip Orhan Veli
  • Tuğla
  • Meskalin 60 Draje
  • Kibrit Çöpleri
  • Erkekler İçin Divan
  • Elli Parça

  • Çador
  • Eldivenler, Hikâyeler
  • Mırıldandıklarım
  • Geyikler Lanetler
  • Cenk Hikayeleri
  • Eski 45'likler
  • 189 Sayfa

  • Mutfak
  • Doğu Sarayı
  • Doğduğum Yüzyıla Veda
  • Yedi Kapılı Kırk Oda
  • İskambil Destesi
  • Kullanılmış Biletler
  • Başkalarının Gecesi

  • Dağ
  • Stüdyo Kayıtları
  • Dağınık Yatak
  • Dört Kişilik Bahçe
  • Metal
  • Oda, Poster ve Şeylerin Kederi
  • Son İstanbul

  • Timsah Sokak Şiirleri
  • Mezopotamya Üçlemesi
  • Kum Saati
  • Omayra
  • Yazıhane
  • Eteğimdeki Taşlar
  • Soğuk Büfe

  • Güne Söylediklerim
  • Gelecek
  • Harita Metod Defteri
  • Metinler Kitabı
  • Söz Vermiş Şarkılar
  • Yaz Sinemaları
  • Balgifa Mar - Yılan Yastığı

  • Mürekkep Balığı
  • Solak Defterler
  • Bir Kutu Daha
  • Hayat Atölyesi
  • İkinci Hayvan
  • Oyunlar, İntiharlar, Şarkılar
  • Küre

  • Sahtiyan
  • Taziye
  • Kağıt Taş Kumaş
  • Aşk İçin Ne Yazdıysam
  • Dokuz Anahtarlı Kırk Oda
  • Li Rojhilatê Dilê Min - Kalbimin Doğusunda
  • 7 Mühür

  • Şahmeran'ın Bacakları
  • Ulak ile Sadrazam
  • Makas
  • Kağıttan Kaplanlar Masalı
  • Aynalı Pastane
  • Kapan Metin
  • Dumrul ile Azrail

  • Osmanlı'ya Dair Hikayat
  • Murathan'95
  • Çağ Geçitleri
  • Hamamname
  • Aile Albümü
  • Ressamın Sözleşmesi
  • Kum Saati

  • Devam Ağacı
  • Erkekler Yalnızlıklar

Murathan Mungan Alıntıları - Sözleri

  • ben çoktan geldim, o varmış mıdır? (Bazı Yazlar Uzaktan Geçer)
  • İnsan dediğin kainatın her söylediğinin pek azını duyar, birazını sezer, sezdiğininse çoğunu anlamaz. Alıp da o sözü dünyadaki yerine koyamaz. (Hamamname)
  • ve son bir uyarı sana: Ait olmadığın her iki dünyadan da Bir sentez yapmaya kalkma makas değiştirmez son trenler (Metal)
  • Kalbi katildir bazılarının Kimseyi öldürmeseler de... (Solak Defterler)
  • Güzellik, başlı başına bir faşizmdi; Dünyanın en adaletsiz dağıtılan şeylerinden biriydi. (Murathan'95)
  • Durup Baktığında Azalmış zaman demlenmiş kıymet Günde kimi gördün, elde neyi sevdin Ne kaldı sende, neye geçit verdin (Çağ Geçitleri)

  • "Kentlerde,kasabalarda,her yerde,yazarlar yalnız kişilerdir.Her yerde ve her zaman,öyle olmuşlardır." (Yazıhane)
  • “Yitirerek kazanırsın. Kazanmanın başka yolu yoktur.” (Makas)
  • Dünya bir kaybetme yeridir. Her birinin zamanı diğerinin elinde tükenmiştir. (Dokuz Anahtarlı Kırk Oda)
  • Sanki yaşamım durmuş, ancak anımsadıklarımla yaşamamı sürdürebiliyordum. Parçalanmış bir dünya karşısında yüreğimin duyduğu korkuları hiçbir yere sığdıramıyordum. Hiç kimseye anlatamıyordum. Nesnelerin büyütülmüş dünyasında yaşıyordum. (Kırk Oda)
  • ben ne zaman yalnız kaldım, bilmiyorum her zaman yalnızdım, bunu biliyorum (Timsah Sokak Şiirleri)
  • kimsenin kimsesi yok ki herkesin elmasında kendi diş izleri... (Oda, Poster ve Şeylerin Kederi)
  • "İnsan bilmediği şeye el uzatmamalı, el uzatıyorsa bilmeyi göze almalı, bilmeyi göze almak zordur İlyas." (Şahmeran'ın Bacakları)

  • Konuşamıyordum, hiç kimseyle konuşmamıştım. Hiçbir şeyimi, hiç kimseyle... (Son İstanbul)
  • yaşarken ve yazarken yarım kalmış şiirler yarım kaldılar (Mırıldandıklarım)
  • "Ben,mimarlığın gündelik hayatın içinde bir güzellik değeri olarak, bizi ağlatacak kadar hayatımıza sızmasını istiyorum. Sonuçta, hepimiz evlerden çocukluğumuzu geri isteriz." (Soğuk Büfe)
  • "Hafızayı diri tutan adalettir. " (Hayat Atölyesi)
  • "Gelecek", ümidimiz, sanımız olabilir, ama gerçeğimiz olamaz. (Küre)
  • her ülkenin anaları vardır. bunlar ki esirgeyendir, koruyandır. dağlardır. mardin kal'asının alnına düşen leke, -dağlardan izinsiz, nurdan murakıp- güneşten hükümsüz dört kanadını salıp dört yöne ve arsız dönüp duran dev bir çelik aygıt bakıp utancından ışımayan geceye kini usul bir mayın gibi bırakıp çekilirse, yanlıştır hüzün. yanlıştır yas. (Balgifa Mar - Yılan Yastığı)
  • Hayat, bazılarına mutsuz olmakla, duygusuz olmak arasında bir tercih hakkı tanır, daha fazlasını değil. (Yüksek Topuklar)