Kitap Künyesi

Yazar: Cemil Kavukçu

Yayın Evi: Can Yayınları

İSBN: 9789750728297

Sayfa Sayısı: 96

--reklam--

O Vakıt Son Mimoza Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

“İçeri girdiğimizde boş gözlerle tavana bakıyordun. Sonra bize döndün, gülümsemeye çalıştın. Sana başka bir gözle bakıyordum artık. Yalnız ben değil, hepimiz öyle bakıyorduk. Bizi kandırmıştın. Ama en acısı, hiçbir şey olmamış, hastaneye yatacağın güne kadar gizli gizli içmemişsin gibi kandırmaya devam ediyordun. Ne yapabilirdik? Bu koşullarda kızamaz, eleştiremez, kalbini kıramazdık. Olan olmuş, her şey bitmişti artık.”

O Vakıt Son Mimoza, Cemil Kavukçu’nun belki en hüzünlü kitabı. Alkol bağımlılığı nedeniyle hastaneye yatırılmış bir dost, zaman kavramını yitirmiş yaşlı bir anne, batmak üzere bulunan, hedefsiz, menzilsiz bir gemiye toplanmış düşsel çocukluk kahramanları… Kavukçu’nun, yaşamı her yönüyle kavrayan, her duygunun hakkını veren öykülerinde sıra hüzünde… Ama okuyunca göreceksiniz; en umutsuz anlarımızda bile bahçemize bir fidan diker, bir sokak hayvanıyla dost olur, ölüm döşeğinde gülümseriz. Çünkü insan asıl umudunu kaybettiği zaman ölür.

--reklam--

O Vakıt Son Mimoza Alıntıları - Sözleri

  • Söylemek istediklerinin yetersizliğini gördükçe kendine daha da kahrediyordun. Sen aslında yaşadıklarından değil, gerçek hakkında oluştura geldiğin düşüncelerinden acı çekiyor­dun.
  • Oysa yazmak, düşüncenin yıldır­dığı yerde ("kırıldığı" demek daha doğru belki) güç veri­yor insana; hele doğaçlama yazmak, dökülebilmek, hıçkı­ra hıçkıra ağlayabilmek kağıtlara;
  • Okuyunca göreceksiniz; en umutsuz anlarımızda bile bahçemize bir fidan diker, bir sokak hayvanı ile dost olur, ölüm döşeğinde gülümseriz. Çünkü insan asıl umudunu kaybettiği zaman ölür.
  • Meşe ağacıyla olduğu gibi onlarla da konuşacaksın, direnmelerini, senin kadar güçsüz olmamalarını söyleyeceksin.
  • Özgürlüğe doğru yola çıkmıştık. Arabanın müzik çalarında Erkin Koray dinliyorduk.
  • Ya fidanlar için geç kaldıysam; ben burada yudum yudum susuzluğumu giderirken onların kökleri artık hayata tutunamayacak kadar kuruduysa?
  • Yeniden ''Unutma'' diyorum, ''dertleşeceğin tek bir hayaletin bile yok!''
  • Acelen neydi ya da derdin neydi diye sormak daha doğru. Sorsak ne değişecekti ki! Anlatmayı bile denemedin. Kapılarını kapayıp kimsenin açamaya­cağı ağır kilitler taktın üzerine.
  • Kızsan, öfkelensen, arkasından küfretsen, bana şikayet etsen de onsuz olamıyordun.
  • Plakta çalan duruma en uygun yakıcı şarkıyla kederlendiği de olurdu ama bu çabası bir işe ya­ramazdı. Ben de elini omzumda hissederdim. O bana o kadar yakınken ben ona çok uzak olurdum.
  • Arıyoruz ama bulamıyoruz çünkü adresler yanlış,
  • hepimizi tehdit edercesine zaman yiyen duvar saatine takılıyor gözüm.
  • Güzel olan şiirler değil, senin okuma biçimindi.
  • Hiçbir şey bir yıl önceki gibi değil, şartlar günden güne ağırlaşıyor.
  • "Balıklar karınları yukarı doğru ölürler ve yüzeye çıkarlar; bu, onların düşüş biçimidir." Andre Gide

--reklam--

O Vakıt Son Mimoza İncelemesi - Şahsi Yorumlar

KAÇ KADEH KIRILDI SARHOŞ GÖNLÜMDE... Meyhaneye gidiyoruz... Mimoza’ya... Rakı? Viski? Şarap? Votka? Körkütük olana kadar... Acıdan geberene kadar... Kadehleri sayamayana kadar... “Bu akşam bütün meyhanelerini dolaştım İstanbul’un” on bin kez çalana kadar... Aşk kafamıza vurana... Kalbimizin ağırlığını masaya koyana kadar... İçimizdeki hayaletler susana kadar... Masallara inanana kadar... Bir ağlayıp bir gülene... Yan masaya tuzlu fıstık gönderene kadar... İçelim... İçelim güzelleşelim... “Meyhaneci sarhoşum bu gece Aşığım, aşık ... Çal bu gece... Tak etti canıma...” .............. Ölüm nedenimiz içkiden mi yalnızlıktan mı olsun? Karaciğerden mi ölelim? Suskunluktan mı? Bizim Ressam Rasim çok içiyor... Doktor içersen ölürsün, dedi yine de içiyor. Bana bir masal anlat baba İçinde hep içkiler, içkiler olsun... Bana bir masal anlat baba İçinde hep oğlun olsun... .............. Bu Mimoza, müdavimlerine mezar olacak! Mimoza uçamayan kuşların mekanıdır. Ötmeyi unutanlar, kanatlarını nereye bırakacağını bilmeyenler ve gagalarına söven kuşların mekanı... Biraz peynir... Biraz kavun... Roka... Tarator... Fava... Ender Abi rakı gönder! ............ Mimoza bir tapınak gibi adeta... Kapılarını kapatıp kimsenin açamayacağı kilit taktık üzerimize ... Müzeyyen çalsın şimdi: Benzemez kimse sana, tavrına hayran olayım.... Her masa dolu, hepsi birbirini tanır ama aralarında vefa yoktur, tek paylaştıkları Müzeyyen Senar’ın tok sesi... ..... Garson! Ölüm iksiri getir! Beynimde, karanlıkta bir ispirto alevi yansın! Meyhaneci Ender : Bu büyük eczacının kliniğinde tüm ilaçlar reçetesiz satılıyor ve herkes kendine çıkan değil, inen bir yol arıyor. İnebilen içinde birçok kişi buluyor. .......... Ressam Rasim’in önce ayakları şişti... Sonra karnı... Son nefesine kadar celladıyla kol kola gezdi... İçkiden mi ölelim? Yalnızlıktan mı? Yaşadıklarımızdan mı? Yaşayamadıklarımızdan mı? https://youtu.be/Lw2_kSS23Uk (Nephren Ka)

Kitap incelemeye öncelikle kitabın isminden başlayalım. 1000Kitap'da da kitabın ismi "O Vakit Son Mimoza" olarak verilmiş. Oysa kitabın ismi "O vakıt son mimoza". Evet, yazım kuralları gereği "vakit" kelimesi doğru olmakla birlikte, Cemil Kavukçu kitabın ismindeki kelimeyi, hikayenin içindeki karakterin kelimeyi söyleyiş şekli ile kullanmış, yani "vakıt". Bu doğru bir tercih midir, yoksa yanlış mı, onu uzman edebiyat eleştirmenleri yapmak durumunda ama bizler yazarın tercihine saygı duymak zorundayız. Kitabı okumadan önce yaptığım kısa incelemede (arka kapak, içindekiler vs) bir öykü kitabı ile karşılaştığımı düşündüm. Fakat ilk üç öykü birbiri ile bağlantılıydı. uzun bir öykü ya da kısa bir romanla karşı karşıya kaldığım kanaatine varmışken, dördüncü kısımda bambaşka bir öykü ile karşılaştım. Beşinci kısımda yine başka bir öykü karşıma çıktı, ardından gelen dört kısımda ise öyküden çok fıkrayı andıran kısa anlatılar yer alıyor. İlk üç bölümde yer alan ve bir alkoliğin son demlerini bir çok farklı kişinin gözünden anlatılan hikaye bence oldukça başarılı. Hoş bir anlatım dili, güçlü karakterler ve yaşamla güçlü bir bağ kuran bir hikaye ile karşılaştığımı söyleyebilirim. Ancak ardından gelen hikayeler ve fıkralar, açıkcası bir dolgu malzemesi tadı bıraktı zihnimde. Cemil Kavukçu da hikayelerine kendini yerleştirmeyi seven yazarlardan. İlk üç hikayenin son bölümünde, cenaze töreninde kendisini hissettirdi. Beşinci hikayede ise doğrudan ismi ile yer aldı. Hatta o hikayede, ilk üç hikayenin parçaları da fon olarak yerleştirilmişti ama ortaya başarılı bir hikaye çıktığını söyleyemeyeceğim. Cemil Kavukçu'nun Can Yayınlarından 19. kitabı olduğunu fark ettim. Hemen hemen her yıl bir kitabının basımı yapılıyor. Diğer kitaplarını okuma fırsatını bulamadığım için yorum yapmam güç, ancak eğer benzer tarzda kitaplar ise, her yıl bir kitap çıkarmaktan ise daha uzun aralıklarla daha iyi damıtılmış, daha yoğun kitaplar yayınlamasının daha doğru olabileceğini düşünüyorum. Yazarların, kitaplarını yayına vermeden önce bir süre dinlenmeye bırakmalarında fayda olabilir. (Sinan Tütüncüler)

Birbirinin içine geçen öykülerden oluşuyor kitabımız, ben ise size iki tanesinden bahsedeceğim bugün. Hikayemiz, kitaba adını veren Mimoza Meyhanesi'nde açıyor kapılarını bizlere. O andan itibaren kendimizi türlü türlü sebeplerle alkolün kucağına bırakmış insanların hikayelerinin arasında buluyoruz. Ama Kavukçu dikkatimizi Ressam Rasim'in üzerine çekiyor. Rasim'in son demleri, son dostlukları, son kadehleri, onun deyimi ile son "elli gram"ları. Eşinin ise son çırpınışları... Bir babanın alkolü, çocuğuna kendi yok oluşunu izletmeye tercih etmesi... Mimoza'daki dostunun son görevleri... Mimoza'nın her akşam müdavimlerinden olan Rasim bu illetin pençesinden bir türlü kurtulamamıştır. Belki onun da Mimoza'daki herkes gibi bir sebebi vardır, ya da sadece keyfi için her akşam oradadır bilinmez. Bilinen bir şey var ki, maddi imkansızlığa rağmen meyhanede peçetelere resim çizerek de olsa o günkü nevalesini çıkaracak kadar bağımlısı olmuştur Rasim buranın. Eşi ise onu bu durumdan kurtarmak için çare aramaktadır. Köyde yapmaya başladıkları evde yaşamaya başladıklarında Rasim'i meyhaneden uzak tutabileceğini düşünse de, Rasim'in gideceği yol çoktan çizilmiştir... Mimoza Rasim'in alkol ile olan bağında sadece bir mekandır, Rasim ve onun gibiler için her yer zaten Mimoza'dır. Rasim'in hayattan silinişinin hikayesini anlatıyor Kavukçu ilk öyküde bizlere. Kitabın ikinci öyküsü olan Zamansızlık ise bizleri gerçek ile rüya aleminin arasındaki bir çizgide yolculuğa çıkarıyor. Annesi alzheimer hastası olan kahramanımız annesi ile vakit geçirdiği sırada bir anda uyuyakalır ve rüyasında tıpkı annesi gibi zaman ve mekan mefhumunu yitirir. Neyin gerçek neyin hayal olduğunun birbirine girdiği bu öyküde kaybolmak da bize düşer. Çok temiz bir dili var yazarın, okurken su gibi akıp gidiyor. Bu kadar temiz ve aynı anda bu kadar vurucu yazması beni kendine çekti zannedersem. Diğer kitaplarını da okumak için sabırsızlanıyorum! www.thesittingpanda.com (Sitting Panda)

--reklam--

O Vakıt Son Mimoza PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Cemil Kavukçu - O Vakıt Son Mimoza kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de O Vakıt Son Mimoza PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Cemil Kavukçu Kimdir?

1951 yılında İnegöl'de doğdu. İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi Jeofizik Mühendisliği Bölümü'nü bitirdi (1976). Öyküleri, 1980 yılından başlayarak çeşitli dergilerde yayınlandı.

Cemil Kavukçu, son yılların en usta öykücülerinden. Küçük insanların dünyasını başarıyla betimlemesini, onların iç dünyalarını olanca derinliğiyle vermesini biliyor. Eleştirmen Fethi Naci, Cemil Kavukçu için 'Elini neye değdirse öykü oluyor, tam bir anlatı ustası' diyor. Gerçekten de Cemil Kavukçu'nun öyküleri, sıradan insanları, sıradan yaşamları, küçük olayları alıp zengin dünyalar yaratıyor. Ayrıntılar ve diyaloglar (özellikle de kişiliklere özgü argo dil), onun öykülerinin vazgeçilmez öğeleri. Temiz, yalın bir Türkçeyle, kendi üslubunu yaratmayı başararak yazıyor Cemil Kavukçu. Bir başka deyişle, tutarlı bir dil ve üslup, bütün öykülerinde açıkça kendini gösteriyor. Okuru, öykünün içine çekip alıyor, sarıp sarmalıyor. Karşıdan değil, içinden okunan öyküler yaratıyor Cemil Kavukçu. Öykülerin bir kısmı da bir yap-boz'un parçaları gibi kırılıp yeniden bir araya geliyor. Son yıllarda tıkanır gibi görünen öykücülüğümüze yeni bir soluk getiren Cemil Kavukçu, 2000'li yıllarda da öykünün yollarında yürümeyi sürdürecek.

ESERLERİ

Patika adlı kitabıyla 1987 yılında Yaşar Nabi Nayır Öykü Ödülü'nü kazandı. Yayınlanmış öykü kitapları: Pazar Güneşi (1983), Patika (1987), Temmuz Suçlu (1990), Uzak Noktalara Doğru (1995), Yalnız Uyuyanlar İçin (1996), Bilinen Bir Kitapta Kaybolmak (1997), Dört Duvar Beş Pencere (1999). İlk romanı Dönüş, 1998 yılında yayınlandı.

--reklam--

Cemil Kavukçu Kitapları - Eserleri

  • Yalnız Uyuyanlar İçin
  • Başkasının Rüyaları
  • Uzak Noktalara Doğru
  • Aynadaki Zaman
  • Yüzünüz Kuşlar Yüzünüz
  • Tasmalı Güvercin
  • Düşkaçıran
  • Üstü Kalsın
  • O Vakıt Son Mimoza
  • Örümcek Kapanı
  • Dört Duvar Beş Pencere
  • Bilinen Bir Sokakta Kaybolmak
  • Balyozla Balık Avı
  • Bir Öykü Yazalım Mı?
  • Maviye Boyanmış Sular
  • Gemiler de Ağlarmış
  • Suda Bulanık Oyunlar
  • Dönüş
  • Gamba
  • Temmuz Suçlu
  • Yolun Başındakiler
  • Pazar Güneşi
  • Nolya
  • Mimoza'da Elli Gram
  • Angelacoma'nın Duvarları
  • Masal Kurma Oyunu
  • Selo'nun Kuşları
  • Özgürlüğe Kaçış
  • Havhav Kardeşliği
  • Radde
  • Patika
  • Perişanız Gecenin Karanlığında
  • Kafeste Bir Topik
  • Nolya
  • Yeşilcik
  • Berk'in Gizli Gücü
  • İlginç Bir Şey Yapmalıyız
  • Three Stories

--reklam--

Cemil Kavukçu Alıntıları - Sözleri

  • Alıştığım bir yokluk vardı, gelip onu bozdun. (Yalnız Uyuyanlar İçin)
  • Geceler gariplerindir (Pazar Güneşi)
  • En güzel yolculuklar, yanına hiçbir şey almadan ve bir plan yapılmadan çıkılan yolculuklardır. (Bilinen Bir Sokakta Kaybolmak)
  • Uyanıyorum. Pencereden sızan ışığa bakılırsa gün ağarmış. Serin, insanın içini ürperten, kısacık kış günlerine hazırlık yapan bir güz sabahı. Puslu ve üşengeç. (Uzak Noktalara Doğru)
  • Otoriteyle sağlanan düzenden değil dostlukla sevgiyle oluşturulan ama otoriteyi de zedelemeyen bir ilişkiden yanaydı Kemal kaptan. (Maviye Boyanmış Sular)
  • Oysa yazmak, düşüncenin yıldır­dığı yerde ("kırıldığı" demek daha doğru belki) güç veri­yor insana; hele doğaçlama yazmak, dökülebilmek, hıçkı­ra hıçkıra ağlayabilmek kağıtlara; (O Vakıt Son Mimoza)
  • Aynama dedim ki, bu rüyanın devamını göster bana. Gösteremem, dedi ayna, rüyaların devamı olmaz. O zaman bununla ilintili ikinci bir rüya göster bana. Bütün rüyalar birbiriyle ilintilidir, dedi. (Balyozla Balık Avı)
  • üç şey söyledin, dedi, parasını, umutlarını ve düşlerini; bence ilk ikisini yitirince ölünmez, ama düşler yitirilince... (Nolya)
  • Yitiren insanların yüzlerinde yaşamın çözülememiş gizlerinden biri oluşuyor;çünkü hızla değişip prizmanın öbür yüzünü görüyorlar. Kişinin kendi olma sınavının en zor basamakları... (Uzak Noktalara Doğru)
  • “… deliysen denizci olursun, denizci olduktan sonra delirmen bir şey ifade etmez …” (Yüzünüz Kuşlar Yüzünüz)
  • Kuraldır; evler ölüme terk edilince önce camları kırılır. (Dönüş)
  • " Yüzü gülen adam gösterin bana,” diye bağırıyorum, “yüzü gülen insan. Işıkları yakın,” diyorum, güneş nerde.. (Temmuz Suçlu)
  • "Yağmuru çok seviyorsun değil mi?" (Yalnız Uyuyanlar İçin)
  • Nereye varacağını bildiğin bir yolda yürümek birçok şeyi görmeden ilerlemektir. (Üstü Kalsın)
  • Eskiden bir kitabı beğensem de beğenmesem de sonuna kadar okurdum. Zaman içinde beğenmediğim bir romanı, öyküyü, şiiri bırakmak gibi hakkım olduğunun farkına vardım... (Örümcek Kapanı)
  • Bir yandan da gerçek duygularımı sesimden, yüz ifademden okumasından korktum. (Aynadaki Zaman)
  • "Hep bir şeyler , hep bir şeyler kahroluyor." (Suda Bulanık Oyunlar)
  • "Yalnızlıklar, iç boşluklar. Herkes, kendini anlayacak birini arıyor. Bulunca da tutunuyor." (Gamba)
  • "İntegral. İntihar gibi bir şey." (Suda Bulanık Oyunlar)
  • Millet... Ya da annemin dediği gibi; el âlem. Bütün yaşamlar o görünmeyen güce yaranmak için harcanıyor buralarda. (Başkasının Rüyaları)