Kitap Künyesi

Yazar: Nikolay Gogol

Çevirmen: Ergin Altay

Orijinal Adı: Петербургские повести

Yayın Evi: İletişim Yayınları

İSBN: 9789750513978

Sayfa Sayısı: 284

Petersburg Öyküleri Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Petersburg Öyküleri, okuru Rus edebiyatının öncülerinden Nikolay Vasilyeviç Gogol'ün Petersburg'unda zaman zaman komik, zaman zaman ürkütücü, zaman zaman da dokunaklı bir yolculuğa çıkarıyor.

Bir Delinin Güncesi'nde sıradan bir devlet memurunun günbegün çıldırmasına, Burun'da bir "burnun" sahibiyle arasında geçen gerçeküstü olaylara tanık oluyoruz. Neva Caddesi'nde genç bir ressam aşkını rüyalarında bir kez daha görebilmek için ilaç bağımlısı olurken, Fayton'da bir adam yemek ve eğlence uğruna amirlerine rezil olmayı göze alıyor. Kaput ise fakir bir memurun güçbela yeni bir kaput aldıktan sonra başından geçen trajik olayları anlatıyor.

Gogol ismiyle özdeşleşen bu öyküler, sadece Rus toplumunun değil, tüm insanlığın sancılarını ve bu sancılardaki ironiyi dile getiriyor.

Petersburg Öyküleri Alıntıları - Sözleri

  • "Ne saçma şeyler oluyor şu dünyada .. Kimi zaman hiçbir şey gerçek değilmiş gibi geliyor insana."
  • insanın hayatını kendi çabasıyla kazanmasından güzel şey yoktur
  • Hayatta kendine bir amaç edinmiş her insan gibi daha canlı, kararlı olmuştu. Yüzündeki, davranışlarındaki ürkeklik, kararsızlık kendiliğinden kaybolmuştu... Sözün kısası, her şeyinde, her davranışında kendini gösteren endişeden, belirsizlikten iz kalmamıştı. Kimi zaman gözlerinde bir parıltı bile dikkati çekiyordu.
  • Kader kimine, üzerlerine binip dünyayı umursamaz bir kayıtsızlıkla gezsin diye harika güzellikte atlar verir ama o bundan bihaberdir; kimi de kalbi at tutkusuyla yanarak yayan gider ve önünden yaylanarak geçerlerken onları imrenerek seyretmekle yetinir.
  • Çorap denen şeyi daha fazla para kazanmak için Almanlar icat etmişler.
  • Bütün dünya bilir ki, İngiliz'in enfiye çektiği yerde Fransız hapşırır.
  • “Bilmediğini açık açık söyleyen insan, bilmediğini biliyormuş gibi görünüp ikiyüzlülük eden, her şeyi yüzüne gözüne bulaştıran insandan çok daha iyidir.”
  • Yo, dayanacak gücüm kalmadı artık.Tanrım! Nedir bunların bana yaptığı! Başıma soğuk su damlatıyorlar! Anlamıyorlar beni, görmüyorlar, dinlemiyorlar.Ne yaptım ki onlara? Neden acı çektiriyorlar bana? İstedikleri nedir bu zavallıdan? Ben ne verebilirim onlara? Hiçbir şeyim yok ki vereyim.Gücüm kalmadı, bütün bu acılara dayanacak gücüm yok artık, başım ateş gibi yanıyor, gözlerimin önünde her şey dönüyor.Kurtarın beni! Alın götürün beni buradan! Fırtına gibi atlar koşulu bir troyka verin bana! Geç otur yerine arabacı, çıngırağını çal, kırbaçla atlarını, götür beni bu dünyadan! Uzaklara, çok uzaklara götür, öyleki hiçbir şey, hiçbir şey görünmesin.İşte, gökyüzü yükseliyor önümde.Uzakta bir yıldız parlıyor.Orman koyu yeşil ağaçlarıyla, ayla birlikte uzaklaşıyor…… Anacığım kurtar bu zavallı oğlunu! Ağrıyan başı için bir damla yaş gelsin gözünden! Bak nasıl işkence ediyorlar oğluna! Bu yetimin başını yasla göğsüne! Dünyada başka yeri yok onun! Anacığım! Hasta yavrun için üzül!..
  • Gökyüzünde onu aydınlatacak güneş yoksa karanlıkta kalacak ve ne kadar mükemmel olursa olsun bir şeyler eksik görünecektir.
  • “Gerçekten de yozlaşmanın ahlak bozucu nefesiyle güzelliği bozması kadar bize büyük üzüntü veren bir şey yoktur.”
  • Kadın şeytana vurulur. Şaka etmiyorum ben. Tabiat bilimcileri atıp tutuyorlar şöyledir, böyledir diye; hayır, kadının tek sevdiği şeytandır.
  • Daha sonra uzun yıllar da, insanların insanlıktan ne denli uzak olduklarını, iyi bildiği kişilerin ruhlarında bile ne acımasız bir kabalığın olduğunu gördükçe aynı acıyla titreyecekti yüreği.
  • "Tanrım, nasıl bir yaşamdır bu bizimki! Hayallerle gerçeklerin çatışmasından başka bir şey değil!"
  • İnsanın hayatını kendi çabalarıyla kazanmasından güzel birşey yoktur..

Petersburg Öyküleri İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Gogol'ün ilk eserlerinde yazarın içinden geldiği kültürü; Ukrayna taşrasının izlerini görürüz. Bu eserlerinde yazar fantastik halk anlatılarını günlük yaşamla birlikte aktarır ve bu öykülerin çoğunda romantik bir hava hakimdir. (Dikanda, Viy, Mayıs Gecesi...) Yazarın Petersburg Öyküleri ismiyle derlenen öykülerinde ise (Burun, Palto, Fayton, Bir Delinin Hatıra Defteri...) Ukrayna teması yerini Petersburg gerçekçiliğine bırakır. Geçim derdi, toplumsal aksaklıklar, sınıflar arası acımasızlık ve bunun gibi birçok Petersburg gerçeği yazarımızın öykülerinde yeniden hayat bulur. Yine yazarımızın ilk eserlerine dönelim. Mistik Slav anlatılarında taşrada hurafelerle ve korkularla yaşayan insanları görüyorduk. Yine bir korku ve ruhsal sıkıntı vardı, Petersburg'ta ise bu ruhsal sıkıntı, gösterişli başkent yaşamının içindeki küçük insanın ezilmişliği ile karşımıza çıkıyor. Bu ezilmişlik karmaşık Rus bürokrasisinin ve üst sınıftan insanların kibri ile kimi zaman akli dengesini yitirme konusuyla (Bir Delinin Hatıra Defteri) kimi zaman da küçük insanın küçük amacı (Palto) ile öyküye dönüşüyor. En fantastik Petersburg öyküsü olan Burun'da bile yazar Petersburg gerçeğinden besleniyor. Burun imgesi Gogol'ün kaleminde gösterişi temsil etmektedir. Kendini beğenen memurun burnunu kaybetmesi ise onun toplumda gerileyen statüsünü gözler önüne serer ve bu durum Gogol'ün alaycı mizahı ile mükemmel bir hiciv fırsatına dönüşür. Petersburg Öyküleri benim için Gogol gerçekçiliğinin ve Gogol tarzı mizahi hicvin en net ve en güzel örnekleri diyebilirim. Bu eserlerin çoğunun tek basımı da mevcut. Gerek o şekilde gerekse bu derleme ile Rus edebiyatına gerçekçi pencereden bakmak isteyen okurlara her zaman; özel olarak Gogol'ü tanımak isteyen okurlara ise yazarın ilk dönem eserlerinden sonra öneririm. (İrem)

19. yüzyıl Rus edebiyatının "altın halka"sını hepimiz biliyoruz: Puşkin - Lermontov - Gogol - Turgenyev - Gonçarov - Dostoyevski - Çehov - Tolstoy. Hepsinin Rus edebiyatında kendine has yeri ve birbirilerine olan üstün (belirgin, dikkat çeken) tarafları vardır. Puşkin'in o çok güçlü realizmi, süreç itabariyle hâlâ romantizm unsurları taşıyordu. Bu sebepten dolayı, realizmin rus ed.-ta katışıksız, tam olarak kendine yer edinmesini Gogol'ün adıyla bağdaştırmak zorunda kalacağım. Yoksa ki, 'üstad' Puşkin realizmi varken, hicivsel ve ironik Gogol realizmini ön plana çıkarırmıydım! Gogol'ü andığımızda 'hiciv', 'ironi ve 'realizm' üçlemesi hep aklımızın bir köşesinde duruversin. Dili (burada ana dili) yaşayıp "öğreniyorsun". Üslubunu da yaşayarak "kazanıyorsun". 'Dil içerden, ülup dışarıdan' desem acep ne anlaşılır?. Dili ve üslubunu, realizmindeki hiciv/ironiyi anlamak bakımından yazarın biyografisine müracaat edebiliriz. Kardeşlerin en büyüğü, annesinin "dahi”si, lisenin "Gizemli Karlo"su, zeki ve bir o kadar da evhamlı bir çocuktu Gogol. Babası vesilsiyle tiyatro ve edebiyat altyapısı oluşmuştu, annesinin öğütleriyle de -içine kapanık biri olsa da- çevresine faydalı olmanın bilinciyle yetişmişti. Hayalleri de büyüktü. Petersburg'a gitmek, yüksek görevler almak ve insanlığa faydalı işler yapmak arzusuyla yanıp tutuşuyordu. <> Devlet demek Petersburg demek. Ahh..çabuçak şu liseyi bitirsem de başkente gitsem ve devlete, insanlara hizmet etsem. Ant içtim, bu bende işte böyle bir tutkudur. Ne hayaller kurdum. Liseden dostum Vısotski'ye Petersburg'a gittiği için gıpta ederdim. O de beni uyardı ve fazla beklenti içine girmememi tavsiye etti. Onun söleri beni daha da alevlendirdi: "Ne kadar fazla zorluk ne kadar fazla engel varsa o kadar insanı kendine çekiyor. Bunlar beni durdurmak yerine içimdeki arzuyu daha da alevlendiriyor." Lisede okurken babamı kaybettim, benden ayrı beş kardeşim daha var. Devlette görev aynı zamanda onlara da hizmet demek. Gel zaman git zaman Petersburg'tayım. Vısotski haklı çıktı. Adaletsizlikle, kötülükle mücadele ettiğine inandığım ve kendisiyle ilgili ne hayaller kurduğum şehirde "daha ucuza nasıl öğle yemeği yenir" düşüncesiyle yüz yüze kaldım. Bu durumla mücadele ederim etmesine de ya şu memurların kabadayılığı, rüşvet, dolandırıcılık, sosyete, sahtekarlık, bunlara nasıl dayanırım? Kalem kılıçtan keskindir diyerek, kalemimi aldım, dilimi de "bilevledim" ve gelsin "Petersburg Öyküleri". Sözü ben alıyorum tekrardan ve artık umuyorum ki, az da olsa bir ipucu ve ayrıca bu hikayelerin zemini ile alakalı fikir edinmiş olduk. Öncelikle, Gogol'ün bir Puşkin hayranı olduğunu hatırltayım. İnsan en çok sevdiğinden etkilenir. O dönemin eli kalem tutanlarının hepsi Puşkinden etkilenmişti ama Gogol'ün etkilenişi sevgiyle ve saygıylaydı. Onun realizmini Rus edebiyatına sarsılmaz bir şekilde mıhladı diyebiliriz. Biyografisnden bu öyküler için pay çıkarabilecek kadar bahsederken bir taraftan da dil ve üslubunun neden hicivsel ve ironik şekil aldığına da dikkat çekmek istemiştim. Hayaldeki Petersburg ile gerçekteki Petersburg yazar için tam ironiydi. Bunu eserlerinde görüyoruz. Hatta bu ironik realitenin üslubla birleşmesini de görüyoruz. "Petersburg Öyküleri"nin tamamında ve diğer önemli eserleri olan "Müfettiş" ve "Ölü Canlar"da da buna şahit oluyoruz. İletişim Yayınları'ndan çıkan bu kitaba 7 öykü/novella dahil edilmiştir: Nevski Bulvarı, Burun, Portre, Palto, Fayton, Villada Geceler (tamamlanmamış) ve Bir Delinin Hatıra Defteri (günce). Aslında, Petersburg Öyküleri dediğimizde beşliyi (Nevski Bulvarı, Burun, Portre, Palto, Bir Delinin Hatıra Defteri) akla getirmeliyiz. İçerik bakımından diğerlerine yakın olduğundan Fayton povestini de bu kitaba dahil ediyorlar. Bizde divan edebiyatında 'hamse' diye isimlendirilen bir terim vardır. Beş mesneviyi bir arada toplamaktır. Rus edebiyatında da Gogol'den sonra, beş novellanın bir arada toplanmasına "петербургские" (peterburgskiye, petersburg) dermişler. Türkçeye çevrilmiyor. Yazılma tarihleri 1832 - 1842 yılları arası döneme aittir. Öykülerin/novellaların ortak özelliği Petersburg ve onun "yaşamıdır". Hayallerdeki Petersburg ile gerçekteki Petersburg arasındaki uçurumu 'dışı bezek içi tezek' misali anlatıyor bize. Yazarımız en çok memurlardan, sosyeteden, batı özentiliğinden yana şikayetçidir. Gogol'den önce Rus edebiyatında "gereksiz insan", "sıradan insan" temasını görmüştük. İnsan yerine koyulmayan, ölüsüne bile değer verilmeyen insanları artık edebiyatta görmek birilerini çok rahatsız etmişti, sansür dişlerini gıcırdatmaya başlamıştı. Üstelik şimdi de Gogol peydah oldu ve birbaşa 'o birileri'ni hedef aldı. İnanılmaz cesaret! Onlara, tırnak açarak önemli insanlar dedi. Rus esebiyatı yeni bir tema kazandı: Önemli İnsan! Bu bakımdan özellikle Palto öyküsü dikkati çekiyor. Gogol "önemli insanlar" temasıyla başına iş aldı diyebiliriz. Bana sorarsanız -elbetteki ki dilde takdir edilmiştir- o dönemin en sevilmeyen yazarı Gogol olmuştur. Puşkin onun Burun öyküsünü kötü ve manasız diyerek yayınlamadı, reddetti. Başına geldiği kalmamıştı, bence risk alamamıştır. Biraz da Puşkin'e hak verebiliriz, çünkü Gogol daha çok yarasıyla yazıyordu, öfkesiyle yazıyordu. Devlet bunların kaleminden çıkan her satırı, her cümleyi sıkı takibe almıştır. Memurlara çok dokunduğu için onların olumsuz eleştirileri zaten evhamlı ve manik depresif olan Gogol'ü çileden çıkarmıştı. Sözü ne kadar uzatsam bilmiyorum. Kısacası, Lermontov'un sevgisiz kalmış çoçukluğundan, öldürülmüş kalbinden kaynaklı kalemine yansıyan Peçorin karakteri, bu sefer, öldürülemese de can verme noktasına varmış çocukluk hayallerinin ve incinmiş Gogol'ün tüm yaratıcılığına sirayetini görüyoruz. Belki de bu sebepten eserlerinde sanatsal kaygının daha arka planda olduğu söylenebilir. Nevski Bulvarı hariç, çünkü bu eser benden tam not aldı. Bu eser santsal ve edebi yönüyle kusursuz yazılmıştır. Bana göre Gogol'ün en iyi eseridir. Diğerleri içinden sadece bunu üç kez okudum ve en iyisinin bu olduğunu, bir şaheser olduğunu söyleyebilirim. Gogol kalitesini tam anlamıyla görmek isteyen Palto'dan çok bu esere müracaat edebilir. Tekrarla canınızı sıkacam: Evet, Nevski Bulvarı sözün asl anlamında bir şah eserdir! Biraz spoiler vereyim. Parça bütünden habercidir derler. Parça Nevski caddesi, bütünse Petersburg ve hatta bütün modernleşen Rusya'dır. En ustaca tarafı ise, bütün bunların bir şehrin bir caddesindeki bir günlük yaşama sığdırılmış olmasıdır. Petersburg'taki yaşamı ve dolayısıyla o dönemin şehir hayatındaki modern toplum yapısını ve onun nasıl sınıflaştığına şahit oluyoruz. Bazı kelimeleri özellikle seçiyorum, 'şahit oluyoruz' derken gerçekten de oradasın yaşıyorsun, görüyorsun. Hele bir Nevski bulvarının betimlemesini ve orada yaşanan iki olayı anlatsam diyorum. Hayır, bu kadar spoiler veremem! Tam olarak ne anlatmak istiyorum diye bazı yazdığım cümleler üzerine düşünüyorum. Bir taraftan da herkes için anlaşılır bir cümle bulmak zorunda olmadığım kanısındayım. Bu yüzden anlayışınıza sığınıyorum. Örneğin; Devlet, Gogol'ün yarasıdır veya Devlet Gogol'de yaradır. Açıklayamam bunu, çünkü açıklamaya kalkarsam yazarın çoğu eserini buraya baştan sona yazmam gerekir. Sadece, Petersburg öykülerinden bahsederken genel bir ifade olsun diye yazmak istiyorum. Devlet, Gogol'de yaradır. Petersburg demek aynı zamanda devlet demek. Yukarıda yazmıştım, tekrar gene yazdım. Palto, Burun ve Bir Delinin Hatıra Defteri'yle devam ederken hatırlamanın faydası var. Çünkü, yine hedefimizde memurlar, subaylar, generaller, aristokratlar kısacası "önemli insanlar" vardır. "Bir Delinin Hatıra Defteri"nin bir hikayesi yoktur. Günce tarzında yazılmıştır. ......................................... (Ferman Mamedov)

Birbirinden tuhaf, tersköşelerle dolu bir öykü. Gogol hicivci yönünü konuşturmadan edememiş. - Her zamanki gibi-. Bazı öyküleri cidden sıkıcıydı ama bazıları harikuladeydi. (Mustafa Esmer)

Kitabın Yazarı Nikolay Gogol Kimdir?

Nikolay Vasilyeviç Gogol (Rusça: Николай Васильевич Гоголь) (31 Mart 1809 - 4 Mart 1852) gerçekçi Rus roman ve oyun yazarı. En çok tanınan eseri Ölü Canlar'dır.rnrnGogol orta halli toprak sahibi bir ailenin çocuğu olarak Ukrayna’da Soroçinski Köyü’nde dünyaya gelir. Gogol’un çocukluğu köy hayatı ile ve yoğun Kazak kültürü etkisinde geçer. Bu hayatın etkisi ileride yazacağı eserlere de yansıyacaktır.rnrnGogol, gençlik yıllarında şiir ve edebiyata ilgi duyar. 1828'de Petersburg’a gider. Orada memur olmayı ve bir şekilde geçinmeyi umar ancak işler umduğu gibi gitmez. Gogol, Petersburg’dan Almanya’ya gider ancak orada da parası bitene kadar kalabilir. Tekrar Petersburg’a dönüp iş arayan Gogol bu sefer çok düşük bir maaşla da olsa devlet memuru olarak çalışmaya başlar. Bu görevden de bir sene sonra ayrılır.rnrnGogol, 1836'da Pişik Puşkin'in çıkardığı Sovremennik adlı dergide, yergili öykülerinin en neşelilerinden biri olan Araba’e eğlenceli ve iğneleyici bir üslûpla yazılmış gerçeküstücü öyküsü Burun’u yayınlar.rnrnYazar, yazı sanatında büyük ölçüde Puşkin'in etkisi altındadır. Öyle ki, onun eleştirileri ve telkinleri olmadan yazamayacağını düşünür. Yazarın Puşkin’le olan arkadaşlığı, onu aldığı acımasız eleştirilerden de koruyan en büyük güçtür.rnrnGogol’un ilk ciddi ve dikkat çeken eserleri Ukrayna hayatı ile, halk deyişleri ile süslü halk hikâyeleridir.rnrnGogol 1831 – 1832 yıllarında yazdığı bu hikâyeleri, Dilanka Yakınlarındaki Çiftlikte Akşam Toplantıları adlı kitapta toplar. Bu öyküler Rus edebiyat dünyasında Gogol’un bir anda parlamasına yol açar. 1835 yılında Mirgorod ve Arabeski adlı eserlerini de yayımladı. Bu kitaplarında da halk hikâyeleri, özellikle Kazak geçmişi işlenmiştir.rnrnHikâyelerinde günlük hayatı ve bayağı kişilikleri zaman zaman mizahi zaman zaman öfkeye varan bir şekilde yeriyordu.rnrnEski Zaman Beyleri, Arabeski bu yergi kitaplarının ilkleridir. Arabeski kitabındaki hikâyelerinden biri olan Bir Delinin Hatıra Defteri bir memurun rutin hayatını ve işi yüzünden nasıl sıkıldığını anlatır. Hikayenin sonunda memur akıl hastanesine yatırılır. Portre adlı eseri ise dünyanın kötülüklerden kurtulamayacağı vugusu ile sonlanır.rnrnBüyük komedisi Müfettiş adlı eseri ile bürokrasiyi alay derecesinde yeren Gogol, eserinin sahnelenmesi ile tüm şimşekleri üzerine çeker. Tepkiler yüzünden Rusya’dan ayrılmak zorunda kalır. Roma’da Puşkin’in tavsiyesi ile en büyük eseri olan Ölü Canlar’ı yazarken Puşkin’in öldüğü haberini alır. Bu haber onun için “Rusya’dan gelebilecek en kötü haber”dir. O zamana kadar Puşkin’i düşünmeden dikkate almadan hiçbir şey yazmayan Gogol için bu haber gerçekten bir yıkım olmuştur. Puşkin’in ölümünün yıkıcı etkisine karşın 1842 yılında iki önemli eseri olan Ölü Canlar’ın 1. cildi ve uzun hikâyesi Palto’yu bitirir ve yayınlar. Ölü Canlar dönemin Rusya’sının çürümüşlüğünü gerçekçi bir biçimde gözler önüne sererken Palto’da sıradan insanların yaşadıkları acılar, maaruz kaldıkları haksızlıklar, ve yaşadıkları yoksulluk tüm gerçeklikleriyle, okuyucuyu sarsacak bir ustalıkla gözler önüne serilmektedir. Bu eser de dönemin en büyük eserlerinden biri olarak nitelendirilecektir. Rus edebiyatına sıradan insanların gerçekçi bir girişi olarak da nitelendirilebilir Palto. Öyle ki Dostoyevski hikâyeye hitaben “Hepimiz Gogol’un Palto’sundan çıktık.” diyecektir. Ancak öykü yayınlaması ile soylu kesimin tepkisini tekrar Gogol üzerine çeker. Dönem aydınlar üzerinde büyük baskıların uygulandığı karanlık I.Nikola dönemidir. Gogol düzen savunucuları tarafından Rus insanını aşağılamakla onun kötü yönlerini göstermekle, halkına ihanetle suçlanır. Ancak onun yapmak istediği halkını aşağılamak değil onu bu hale sokan yozlaşmış düzeni tüm gerçekliği ile gözler önüne sermektir. Maruz kaldığı bu suçlamalar yazarın ruhsal sağlığına da ciddi zararlar vermiştir.rnrnPuşkin’in ölümünden sonra Gogol’un popülaritesi daha da da artar. Bu ilgi Gogol’da bir öncülük hissi yaratır ve kendine toplumu değiştirmek, insanlara yol göstermek gibi misyonlar edinir. Bu dönemde eski yaratıcılığını kaybettiği söylenebilir. Dine karşı ilgisi artar ve daha önce eleştirdiği kiliseyi dahi övmeye başlar. Bu davranış hayranlarının tepkisini çeker ancak o bu tepkilere dinsel yorumlar katar ve Tanrı’nın gönlünü almak için ona daha da yakınlaşır. 1848’de kutsal toprakları ziyaret etmek için Filistin'e gider. Moskova’ya geri dönen Gogol, orada Matvey Konstantinovski adlı gerici bir rahibin etkisi ile 1852 yılında Ölü Canlar romanının ikinci bölümünün el yazmalarını yakarak imha eder. Bu davranışından 10 gün sonra 43 yaşında Moskova’da ölür.rnrnGogol'ün tamamlayamadığı sadece taslaklarını kaleme aldığı Dördüncü Dereceden St. Vladimir Nişanı adlı oyunu ölümünden sonra Sasa Preis tamamlanmıştır.

Nikolay Gogol Kitapları - Eserleri

  • Ölü Canlar
  • Dikanka Yakınlarında Bir Çiftlikte Akşam Toplantıları
  • Bir Delinin Anı Defteri - Palto - Burun - Petersburg Öyküleri ve Fayton
  • Taras Bulba
  • Palto
  • Eski Zaman Beyleri

  • Burun
  • Müfettiş
  • Petersburg Öyküleri
  • Evlenme - Kumarbazlar
  • Taras Bulba ve Mirgorod Öyküleri
  • Masallar
  • Bir Delinin Hatıra Defteri

  • Ivan Ivanoviç ile Ivan Nikiforoviç'in Öyküsü
  • Tiyatrodan Çıkış
  • Mayıs Gecesi
  • Fayton
  • Öyküler
  • Üç Hikaye (Burun, Fayton, Palto)
  • Ölü Canlar - Don Kişot

  • Portre
  • Bütün Oyunları
  • Bir Delinin Hatıra Defteri & Portre (Cep Boy)
  • Şeytanın Kırmızı Paltosu
  • Taras Bulba 2
  • Neva Bulvarı
  • Viy

  • Ölü Canlar. Müfəttiş
  • Teyze
  • The Nose & A May Night
  • Roma İmparatorluğu
  • Münakaşa
  • Seçilmiş əsərləri
  • Palto

Nikolay Gogol Alıntıları - Sözleri

  • Ahlaksızlık kendi başına da çirkindir, iticidir; ama olanca tertemizliğiyle düşlerimize süzülen güzelliğe bulaşınca büsbütün itici olur. (Neva Bulvarı)
  • “Doğa da böyle değil midir? Doğa görüntüsü ne kadar güzel olursa olsun, gökte bunu aydınlatacak güneş yoksa, daima bir şeyler eksikmiş gibi görünür.” (Mayıs Gecesi)
  • Uzağa, çok uzağa, hiçbir şeyi göremeyeceğim, duyamayacağım insansız bir dünyaya götürsün beni!.. (Bir Delinin Hatıra Defteri)
  • "İşte ne kadar muhteşem bir görünüme sahip olursa olsun, gökyüzünde güneş yoksa bir şeyler hep eksik kalır içeride." (Bir Delinin Hatıra Defteri & Portre (Cep Boy))
  • Ivan Fyodoroviç konunun değişip kitaplara geldiğini duyduğu zaman gayretle kendisini ortama kaptırdı. (Teyze)
  • Güzellik harikalar yaratır. (Neva Bulvarı)

  • Bana öyle geliyor ki başka biriyle duyguların, görüşlerin ve hislerin paylaşılması dünyadaki en kutsal şeylerden biridir. (Bir Delinin Hatıra Defteri & Portre (Cep Boy))
  • İnsanların da kuşların ki gibi kanatları olsa ne güzel olurdu! (Dikanka Yakınlarında Bir Çiftlikte Akşam Toplantıları)
  • Beyefendi, size bir ikramda bulunma cüretinde bulunabilir miyim? (Ivan Ivanoviç ile Ivan Nikiforoviç'in Öyküsü)
  • Her şeyin en iyisini Tanrı bilir, o her şeyi bilir. (Viy)
  • Bir insanın zihnine girmek ve düşüncelerini bilmek imkansızdır. (Öyküler)
  • İnsan ancak kafasına bir şey takmazsa çılgınca neşelenebilir. (Taras Bulba)
  • “Gerçekten de dünyada hiç adalet kalmadı!” (Taras Bulba)

  • Bu zamanda kimsenin içyüzünü anlayamazsın. (Fayton)
  • "Dünya nedir? Bir hissiz insanlar kalabalığı." (Ölü Canlar)
  • Ben de, senin gibi edebiyatla uğraşmaya karar verdim. Çünkü, kardeşim, bu dünya artık can sıkıyor. (Bütün Oyunları)
  • Şu son günlerde de hayat ne kadar pahalılaştı. (Üç Hikaye (Burun, Fayton, Palto))
  • Elveda çocukluk günleri, elveda bütün oyunlar, her şeye, her şeye elveda! (Taras Bulba)
  • Şimdi o, ölümle dirim arası bir durumdaydı... (Fayton)
  • "Rahat bırakın, ne diye üzüyorsunuz beni?" (Palto)