Kitap Künyesi

Yazar: Eugenio Borgna

Çevirmen: Meryem Mine Çilingiroğlu

Orijinal Adı: La solitudine dell'anima

Yayın Evi: Yapı Kredi Yayınları

İSBN: 9789750824647

Sayfa Sayısı: 224

--reklam--

Ruhun Yalnızlığı Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Modern psikiyatrinin soğuk, bilimsel ve insana mesafeli, yabancılaştırıcı duruşuna karşı her zaman eleştirel bir tavır koyduğu pek çok kitabı bulunan İtalyan psikiyatr ve akademisyen Eugenio Borgna’nın ilk kez Türkçede bir kitabı yayımlanıyor: Ruhun Yalnızlığı. Kitaplarında, hakikatin insanın içinde olduğunu söyleyen Augustinus düşüncesine dayanan Borgna, psikiyatrinin inceleme odağının hastalık değil, hasta kişinin yaşantı içerikleri olması gerektiğini vurguluyor.

“Günümüzdeki anlayışın mutluluk kaynağı olarak kabul ettiği şeyler her fırsatta, her durumda ve her yolla istenmekte ve aranmakta ve bazı ilaçlar, bazı antidepresanlar da, çoğu zaman işe yaramaz birer havai fişek olmaktan öteye gidemeyen, zafer haline getirilmiş bir mutluluğa ulaşmanın aracı ve yolu olarak kullanılmaktadır. Bunu da, mutsuzluk ve depresyona yol açan sonsuz hayal kırıklıkları ve tatminsizlikler izlemektedir; bunun nedeni de, anlamlı, derin, büyük mutlulukların olduğu gibi, uçup kaçıcı, ancak bir sabah süren, ardında sadece küller bırakan, görünüşten ibaret, küçük mutlulukların da olmasıdır” diyen Eugenio Borgna, acıdan korkan zamane anlayışına karşı, gerek ruhsal gerekse bedensel açıdan hayatımızın her döneminde iç içe olabileceğimiz, kaçmamızın mümkün olmadığı acıyı sanatla, edebiyatla, felsefeyle ve biraz da tevekkülle yeniden okumanın yolları üzerine düşünüyor.

“Acının hayatımıza girmemesi mümkün değildir: Belki, zaman zaman, fiziksel acının, beden acısının çehresini keşfetmediğimiz olur, ama hayatımızın hiç olmazsa bazı saatlerinde, sonsuz başkalaşımıyla ruh acısı bize yabancı kalmayacaktır. Elbette ki fiziksel acı olgusu hepimiz için aynıdır. Acının yoğunluğunun, süresinin değiştiği gibi acıya yönelik kişisel duyarlılık da değişir. Buna, her halükârda tecrit, insanların dünyasından kopma olan yalnızlığa ilişkin farklı bir algı da eşlik eder. Ruh acısının, onun oluşumunun ise yekpare hiçbir yanı yoktur: Her birimiz onu kendi duygulanımsal ve varoluşsal yansımalarımızla, zaman zaman karanlık ve kaskatı, zaman zaman da hayata ve umuda açık olan, kendimize has yalnızlık deneyimlerimizle yaşarız. Ama her halükârda beden acısı geçince bellekte bir iz bırakmaz; oysa ruh acısı, derin ise silinmez: Beklenmedik ve öngörülmez olayların izinden yeniden doğabilir” diyen Borgna’ya göre, “Sessizlik her söyleşinin parçası olmakla kalmaz, her hayat biçiminin de bir parçasıdır; ve her defasında onun kökenini ve anlamlarını tahlil etmek gereklidir.”

--reklam--

Ruhun Yalnızlığı Alıntıları - Sözleri

  • "Varlığım, denizin derinliklerinin şeffaflığıydı, gecenin sessiz ve eskilerde kalmış mutluluğuydu, öğlenin sessizliğinde konuşan yalnızlık yankısıydı.."
  • Sevgisi olmayan insan gibi, umudu olmayan insan da kesinlikle yaşayamaz...
  • Kalbim boğazıma düğümlenmiş gibi...
  • Uçurumlardan bakar, kendimizi büyülenmiş gibi hisseder ve uçurumlara doğru karşı konulmaz bir şekilde çağrıldığımızı duyarız...
  • Harika bir kelebek misalidir mutluluk, kısacık uçuşu süresince hemen kaçıverir. Yakalanması imkânsızdır.

--reklam--

Ruhun Yalnızlığı İncelemesi - Şahsi Yorumlar

Ruhun Yalnızlığı; hayatımız boyunca karşılaştığımız yalnızlıkları, sonsuz sayıda olan yalnız olma biçimlerini ele alıyor. Bu yalnızlıkları şiirlerle, metinlerle inceliyor. Kitabı okudukça yalnızlığın ne kadar çok yüzü olduğuna şahit oluyoruz ve her birimize farklı yüzünü gösteriyor belliki… Kimi yalnızlıktan güç alırken, bir diğerinin varlığı bizi bir psikiyatri kliniğine kadar sürükleyebiliyor. Akıcı ve bilgilendirici bir başvuru kitabı olarak değerlendiriyorum. Ayrıca yalnızlık konusunu ergenler üzerinden işlediği bir bölüm olması oldukça değerli. Özellikle o yaş grubu ile çalışıyorsanız faydalı olacaktır. Sonuç olarak biri size “yalnızım” dediğinde her zaman bizim anladığımız türde bir yalnızlıktan bahsetmiyor olabilir. Hatta muhtemelen bambaşka bir histen bahsediyordur. İşte yalnızlığın türlerini tanımak için muhteşem bir fırsat… (Dilara)

Yalnızlığa dair neler okuduk neler hissettik. Kimi zaman Kafka gibi mutluluk arayan insan yalnız olur, Peres gibi şeffaflık ve var oluşunu öğrenmek için yalnız olur ve tabiki Schopenhauer gibi özgürlüğü hissetmek isteyen insanlar yalnızlığı seçer. Asil bir yalnızlığı hangimiz lakayt bir arkadaşlığa tercih etmeyiz ki? Sanıldığı kadar anlatıldığı kadar kötü müdür yalnızlık? Yoksa imrenilecek bir şey midir? Cahil kalmak uğruna insan yalnızlıktan şikayet edebilir mi? Peki evladının ölümüne şahit olan bir anne ile ihanete uğrayan bir eşin yalnızlığı aynı mıdır? Hepimiz yalnızlığı özleyecek kadar kalabalık ilişkilere de gireriz, kalabalık ilişkileri özleyecek kadar da yalnız hissederiz. Bir de zihinsel yalnızlık, duygusal yalnızlıklar... insanlardan nefret etmeden de yalnız olmak istenebilir mi ? Peki gerçekten yalnızlık sadece Allah'a mı mahsustur? İtalyan Psikiyatr Borgna, felsefi görüşlerin edebi diliyle aktardığı kitabında, yalnızlığı biraz daha detaylandırıyor. Acı içimizde sessiz bir çığlık attığında insan ilişkilerinden uzaklaşırız, canımız yanar ve kendimizi izole ederiz. Kendimize acıdığımız için de yalnızlığa düşeriz, başkasına acıdığımız için de.. Kendi sağlığımız için de yalnızlığı seçeriz, başkasının yalnızlığı için de.. Hayallerimiz için de yalnızlığa erişiriz, hayallerimizden vazgeçtiğimiz için de.. Sahi yalnızlık; düşülecek, tercih edilecek ya da erişilebilecek bir şey midir? Kimi insan yalnızlıktan ötürü intihar ederken kimisi büyük bir şair ya da bilim insanı olabiliyor. Herkesin yalnızlığı kendi acısında gizlidir diyelim, edebi olarak okuduğumuz, felsefi olarak düşündüğümüz ve hayatımızın her alanında hissettiğimiz yalnızlığı bir de Borgna'dan okuyalım.. (yy)

Eugenio Borgna Yalnızlığı, tek ve mutlak bir yalnızlık olarak ele almak yerine sebeplerinden yola çıkarak; içsel yalnızlık, yaratıcı yalnızlık, acılı yalnızlık, tecrit yalnızlığı ve seçili yalnızlık olarak geniş yelpazesiyle ele alıyor. Yalnızlık kavramını filozoflardan sosyologlara yapılan alıntılarıyla, şairlerin yalnızlık temalı kült şiirleriyle de zenginleştirmiş. Bu durum anlatımı hem kuvvetlendirmiş hem de ruha hitap eden yönünü arttırmış. Anlatım kuru bir yalnızlık tanımı olmaktan çıkmış ve yüreklerimize de hitap eder hale gelmiş. Son kısımlarda bazı psikiyatrik vaka örnekleri verilmiş. Geçen sene okumuştum tekrar okumak iyi hissettirdi. Ruhun Yalnızlığına dair kapsamlı bir okuma oldu benim için. Özellikle yalnız olmak, yalnız kalmaya dair giderek tahammülsüzleştiğimiz şu günlerde, yalnızlıktan kaçınarak aslında neleri kaçırdığımızı fark ettirebilecek etkili bir kitap. (§edef)

--reklam--

Ruhun Yalnızlığı PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Eugenio Borgna - Ruhun Yalnızlığı kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Ruhun Yalnızlığı PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Eugenio Borgna Kimdir?

Novara, Mag-giore Hastanesi’nde Psikiyatri Başhekimi, Milano Üniversitesi Sinir Hastalıkları ve Zihinsel Hastalıklar Kliniği’nde öğretim üyesi olarak hizmet vermiştir.

--reklam--

Eugenio Borgna Kitapları - Eserleri

  • Şu Bizim Kırılganlığımız
  • Ruhun Yalnızlığı
  • Bekleyiş ve Umut
  • Melankoli

--reklam--

Eugenio Borgna Alıntıları - Sözleri

  • Çok şey gerçekleştirdi insan Çok semavinin adını andı Söyleşi olduk olalı Dinleyebildik birbirimizi ...‘Söyleşi olduk olalı dinleyebildik birbirimizi.’ Dinleyebilmek, birlikte konuşmaktan doğan bir sonuç değildir, aksine bunun şartıdır.”... (Melankoli)
  • "İntihar edemeyeceğimi hissediyorum, ama bu, acımı ve kaygımı daha da derin ve sancılı kılıyor. İntihara umut bağlayabilsem, yakın bir ölüme bel bağlayabilsem, kendi ölümümü seçebilecek olsam, o zaman bu korkunç acıya daha kolay katlanırım çünkü acımın bir sonu olduğunu bilirim. Ölümden yana umudum yok. Bu umuda sahip değilim. Artık hiçbir umudum yok." (Bekleyiş ve Umut)
  • Yaşarken ölmek, ölmemeye denk gelen bir yaşamamaktan ibarettir... (Bekleyiş ve Umut)
  • V. E. Gebsattel’in yazmış olduğu gibi, “Kaygı, artık tek tek bireylerin özel meselesi olmaktan çıkmıştır. Batı insanı, genel olarak, kaygının ve korkunun içine dalmıştır: Kendi ontolojik sağlamlığını altüst eden, korkunç derecede şiddetli, belirgin bir tehdit hissi duymaktadır. Son yüz yıldan beri baş döndürücü bir şekilde artan kaygı olgusunun yayılımı, daha öncesinde hiç görülmemiş boyuttadır.” (Melankoli)
  • “Son olarak henüz çözümlenmemiş büyük bir mesele kaldı: Hastalık olmadan da olur mu? Erdemlerin gelişimi için de, bilgi ve kendimizi tanıma susuzluğumuz için de hasta ruha da sağlıklı ruh kadar ihtiyaç duyar mıyız; kısacası, sadece sağlık itemi bir önyargı mıdır, korkaklık mı? Sağlık, belki de inanılmaz bir barbarlık kalıntısı ve geri kalmışlık emaresidir.” (Melankoli)
  • Kalbim boğazıma düğümlenmiş gibi... (Ruhun Yalnızlığı)
  • Harika bir kelebek misalidir mutluluk, kısacık uçuşu süresince hemen kaçıverir. Yakalanması imkânsızdır. (Ruhun Yalnızlığı)
  • "Varlığım, denizin derinliklerinin şeffaflığıydı, gecenin sessiz ve eskilerde kalmış mutluluğuydu, öğlenin sessizliğinde konuşan yalnızlık yankısıydı.." (Ruhun Yalnızlığı)
  • ''İçimde gitgide derinleşen bir sessizlik var. Hiçbir şey ifade edemedikleri için yorgunluk veren sözcükler sessizliğime çarpıyor.'' (Şu Bizim Kırılganlığımız)
  • ''Umut öylesine kırılgandır ki, sürekli yitmeye ve çözülmeye meyleder; bununla birlikte hiçbir zaman yok olmaz.'' (Şu Bizim Kırılganlığımız)
  • Kuşkusuz ki umut, sadece bir duygu değil, insan olma halinin yapıtaşlarından: varoluşsal yapıtaşlarından biridir. Köklü bir felsefi temeli olan umut, yanılsamaların ve serapların boş ve uçup kaçıcı alanlarında kan kaybetmez (tükenmez); o Jürgen Moltmann’ın belirttiği üzere “olmayana” değil, “henüz olmayana” yönelir. (Melankoli)
  • "Kaderinde kırılganlık bulunan şey de kırılgandır. Kırılganlık hatta, zaman zaman, hiç olmazsa görünürde birbirinden çok uzak gibi duran farklı farklı içeriksel alana dokunan ve bunları birleştiren, dalgalı ve zikzak çizen bir hattır." (Şu Bizim Kırılganlığımız)
  • mantık hiçbir zaman tutku kadar etkili değildir ve Tutkuyu mantıkla söndürmek yerine, mantığı tutkuya dönüştürmek gerekir... (Bekleyiş ve Umut)
  • Melankolik kişi kendini yalnızken iyi hisseder ve sessizliğe karşı ateşli bir özlem duyar. Onun için sessizlik asli bir şeydir: Bu ona nefes almasını, hafiflemesini ve rahatlamasını sağlayan ruhsal bir ortam sağlar. (Şu Bizim Kırılganlığımız)
  • "Zaman hiç geçmiyor ve artık geçmiyor. Boyuna saat kaç diye sormam gerekiyor çünkü zaman durdu. Artık ne dün var ne de bugün. Her şey durdu ve bende hiçbir değişiklik yok. Sabahla akşam arasında hiçbir fark yok. Dünya değişti: insanların çehreleri değişti ve dünya değişti. Çok şey değişti. Bana, hiçbir duygum, ilgilendiğim hiçbir şey kalmamış gibi geliyor." (Bekleyiş ve Umut)
  • Uçurumlardan bakar, kendimizi büyülenmiş gibi hisseder ve uçurumlara doğru karşı konulmaz bir şekilde çağrıldığımızı duyarız... (Ruhun Yalnızlığı)
  • Sevgisi olmayan insan gibi, umudu olmayan insan da kesinlikle yaşayamaz... (Ruhun Yalnızlığı)
  • …sevincim, içimdeki boşluğu ve sefaleti örten bir pelerin adeta Kalkütalı Teresa (Şu Bizim Kırılganlığımız)
  • Bir diğer deyişle, umut eksikken insan, zamanın hiç akmadığı bir dünyada yer alır; ve umutsuzluk, işte bu anlamda, kapalı zamanın: hapis gibi olan zamanın bilincidir. Umut ise, kendini zamanda açıklık olarak gösterir: Umut varken, zaman, bilincin üzerine kapanmaz gibidir, hani sanki zaman kendi içinden bir şeylerin geçmesine izin verir. (Melankoli)
  • "... Görevlerimi yerine getirmediğimi fark ediyorum ve bu bende suçluluk hissi, derin bir hüzün doğuruyor; şimdi zar zor hayatta kalabiliyorum; oysa bir zamanlar yaşamasını biliyordum, geçmiş­teki kendime dayanılmaz bir özlem duyuyorum. En acıklı anlarım sabahleyin uyandığım anlar: Geceki molanın ardından tekrar acı çekmeye başlıyorum, kalbimi çelik mengeneye sıkışmış gibi hisse­diyorum ve buna bir tepki vermem gerektiğini söylesem de kendi­mi umutsuzluğa kaptırıyorum çünkü yalnız kalma düşüncesine, normal zamanlarda benim için sıradan bir iş gününden ibaret olan günü göğüsleme fikrine tahammül edemiyorum. Müzik içimde çok tiz bir acı uyandırıyor, büyük bir ihtimalle içimde, şu an hissedemediğim bir refah ve huzur halinin yankılarını uyandırdığından olmalı bu. Güzel günlere duyduğum özlem bende acı uyandırıyor. Bu acıya dayanamayacağıma inandığım anlar çok oluyor, zaman zaman ölmekten korkuyorum, sıklıkla ise kaygımın sürekli olaca­ğından korkuyorum.” (Melankoli)