Kitap Künyesi

Yazar: Mehmet Akif Ersoy

Editör: Fazıl Gökçek

Yayın Evi: Dergah Yayınları

İSBN: 9789759950897

Sayfa Sayısı: 131

--reklam--

Safahat 6 Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Asım, Mehmet Akif'in sanatının önemli eseridir. Birinci Dünya Savaşı sırasında Mehmet Akif'i temsil eden Hocazade'nin Fatih'in Sarıgüzel Mahallesi'ndeki evinde dostu ve babasının öğrencisi Köse İmam'la karşılıklı meydana gelen manzum bir diyalogdur. Eser aynı zamanda Asım'ın neslinin Çanakkale'de gösterdiği direnişin destanıdır. Bu eserinden dolayı Cenap Şahabettin'in "yalnız asrımızın değil, hatta tarihimizin en büyük destani şairi" olarak nitelendirdiği Mehmet Akif''in bu eseri, Türkçenin büyük söz ustası Süleyman Nazif'i de kendisine hayran bırakmıştır. Nazif Asım için şöyle der: "Yarabbi!. Şair bu mısraları senin arş-ı ilhamından birer birer yeryüzüne indirirken, ruhu, kimbilir, heyecandan ne kadar sarsılmış; dimağı, kalbi, a'sabı ne kadar yıpranmış harab olmuş!.. Onun yazdıklarını biz yalnız okurken, bu kadar titredik ve sarardık."

--reklam--

Safahat 6 Alıntıları - Sözleri

  • Âsım, bir semboldür. Müslüman Türk gençliğini temsil eder. İnancı tamdır. Ülkesini işgal etmek isteyenlere karşı aklıyla gücüyle mücadele eder. Kazanır. Bunun en canlı örneği Çanakkale Savaşı'dır. Çanakkale 'de yedi düvele karşı mücadele vermiştir, yılmamıştır ve başarmıştır. "Âsım'ın nesli... diyordum ya... nesilmiş gerçek; İşte çiğnetmedi namusunu, çiğnetmeyecek." Âsım bir bakıma Mehmet Akif Ersoy'un kendisidir. Vefakârdır.
  • Bana dünyada ne yer kaldı, emin ol, ne yâr; Ararım göçmek için başka zemin, başka diyâr Bunalan ruhuma ister bir uzun boylu sefer...
  • "Yaralanmış temiz alnından, uzanmış yatıyor, Bir hilal uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor! Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker! Gökten ecdâd inerek öpse o pak alnı değer. Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor Tevhîd 'i... Bedr'in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi. Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın?"
  • " Dünyâda yaşanmaz, yaşamaktan nevmîd. "
  • "Zulmü alkışlayamam, zalimi asla sevemem; Gelenin keyfi için geçmişe kalkıp sövemem. Biri ecdadıma saldırdımı, hatta boğarım! … -Boğamazsın ki! -Hiç olmazsa yanımdan kovarım. Üçbuçuk soysuzun ardından zağarlık yapamam; Hele hak namına haksızlığa ölsem tapamam. Doğduğumdan beridir, aşığım istiklale; Bana hiç tasmalık etmiş değil altın lale! Yumuşak başlı isem, kim dedi uysal koyunum? Kesilir belki, fakat çekmeye gelmez boyunum! Kanayan bir yara gördüm mü yanar ta ciğerim, Onu dindirmek için kamçı yerim, çifte yerim! Adam aldırmada geç git! , diyemem aldırırım. Çiğnerim, çiğnenirim, hakkı tutar kaldırırım! Zalimin hasmıyım amma severim mazlumu… İrticâın şu sizin lehçede ma’nâsı bu mu?" Mehmet Akif Ersoy
  • Şu Boğaz Harbi nedir? Var mı ki dünyâda eşi?  En kesîf orduların yükleniyor dördü beşi, -Tepeden yol bularak geçmek için Marmara'ya- Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya. Ne hayâsızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!  Nerde -gösterdiği vahşetle- "bu: bir Avrupalı! " Dedirir -yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi, Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yâhud kafesi! Eski Dünyâ, Yeni Dünyâ, bütün akvâm-ı beşer, Kaynıyor kum gibi, tûfan gibi, mahşer mahşer. Yedi iklîmi cihânın duruyor karşına da,  Ostralya'yla berâber bakıyorsun: Kanada!  Çehreler başka, lisanlar, deriler rengârenk;  Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk. Kimi Hindû, kimi yamyam, kimi bilmem ne belâ... Hani, tâ'ûna da züldür bu rezîl istîlâ!  Ah o yirminci asır yok mu, o mahlûk-i asîl, Ne kadar gözdesi mevcûd ise, hakkıyle sefîl, Kustu Mehmedciğin aylarca durup karşısına;  Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına. Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz... Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz. Sonra mel'undaki tahrîbe müvekkel esbâb, Öyle müdhiş ki: Eder her biri bir mülkü harâb. Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;  Beriden zelzeleler kaldırıyor a'mâkı;  Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;  Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin. Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam, Atılan her lağamın yaktığı: Yüzlerce adam. Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer;  O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkaaz-ı beşer... Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak, Boşanır sırtlara, vâdîlere, sağnak sağnak. Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller, Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller. Veriyor yangını, durmuş da açık sînelere, Sürü hâlinde gezerken sayısız tayyâre. Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermîler... Kahraman orduyu seyret ki bu tehdîde güler!  Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;  Alınır kal'â mı göğsündeki kat kat îman?  Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrına râm?  Çünkü te'sis-i İlâhî o metîn istihkâm. Sarılır, indirilir mevki'-i müstahkemler, Beşerin azmini tevkîf edemez sun'-i beşer;  Bu göğüslerse Hudâ'nın ebedî serhaddi;  "O benim sun'-i bedî'im, onu çiğnetme" dedi. Âsım'ın nesli...diyordum ya...nesilmiş gerçek: İşte çiğnetmedi nâmûsunu, çiğnetmeyecek. Şühedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar... O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar, Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor, Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor! Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker!  Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer. Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor Tevhîd'i... Bedr'in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi. Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın?  "Gömelim gel seni târîhe" desem, sığmazsın. Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb... Seni ancak ebediyyetler eder istîâb. "Bu, taşındır" diyerek Kâ'be'yi diksem başına;  Rûhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;  Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ namıyle, Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle;  Ebr-i nîsânı açık türbene çatsam da tavan, Yedi kandilli Süreyyâ'yı uzatsam oradan;  Sen bu âvîzenin altında, bürünmüş kanına, Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına, Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;  Gündüzün fecr ile âvîzeni lebriz etsem;  Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana... Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana. Sen ki, son ehl-i salîbin kırarak savletini, Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddîn'i, Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran... Sen ki, İslâm'ı kuşatmış, boğuyorken hüsran, O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;  Sen ki, rûhunla beraber gezer ecrâmı adın;  Sen ki, a'sâra gömülsen taşacaksın...Heyhât, Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât... Ey şehîd oğlu şehîd, isteme benden makber, Sana âgûşunu açmış duruyor Peygamber.
  • ZULMÜ ALKIŞLAYAMAM Zulmü alkışlayamam, zâlimi asla sevemem; Gelenin keyfi için geçmişe kalkıp sövemem. Biri ecdâdıma saldırdı mı, hattâ boğarım!... -Boğamazsın ki! -Hiç olmazsa yanımdan koğârım! Üç buçuk soysuzun ardından zağarlık yapamam; Hele hak nâmına haksızlığa ölsem tapamam. Doğduğumdan beridir âşıkım istiklâle, Bana hiç tasmalık etmiş değil altın lâle! Yumuşak başlı isem, kim dedi uysal koyunum? Kesilir belki, fakat çekmeye gelmez boyunum! Kanayan bir yara gördüm mü yanar tâ ciğerim, Onu dindirmek için kamçı yerim, çifte yerim. Adam aldırma da geç git, diyemem, aldırırım: Çiğnerim, çiğnenirim, hakkı tutar kaldırırım! Zâlimin hasmıyım amma severim mazlûmu... İrticâın şu sizin lehçede mânası bu mu? Mehmet Akif Ersoy (1873 - 1936 )
  • Nerde Ertuğrul'u koynunda büyütmüş obalar? Hani Osman gibi, Orhan gibi gürbüz babalar?
  • Evlenip aile teşkili bugün zor geliyor, Görüyorsun ya, nikahlar ne kadar seyreliyor!
  • Hani aldirmasalar bari, 'defol git' dediler... Dedim: 'Artık kime aitse defolmak o gider.'
  • ... Şühedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar... O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar, Yaralanmış temiz alnından, uzanmış yatıyor; Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor! Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş, asker! Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer. Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor Tevhîd’i... Bedr’in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi... Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın? “Gömelim gel seni târîhe” desem, sığmazsın. Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb... Seni ancak ebediyyetler eder istîâb. “Bu, taşındır” diyerek Kâ’be’yi diksem başına; Rûhumun vahyini duysam da geçirsem taşına; Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ nâmıyle, Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle; Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan, Yedi kandilli Süreyyâ’yı uzatsam oradan; Sen bu âvîzenin altında, bürünmüş kanına, Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına, Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem; Gündüzün fecr ile âvîzeni lebrîz etsem; Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana... Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana. ...

--reklam--

Safahat 6 İncelemesi - Şahsi Yorumlar

YAZAR HAKKINDA Çocukluk ve Eğitim Yılları 1873 yılının kasım ayında Fatihte doğmuştur. Babası ipekli Tahir efendi annesi Emine Şerif hanımdır. İlk ismini babası "Ragîf" olarak koydu babasının vefatından sonra annesi ve arkadaşları ona Akif olarak hitap etmeye başladılar ve o Akif ismini benimsedi. Rüştiye yıllarında Türkçe öğretmeni Kadri Efendiden etkilendi, Arapça, Farsça ve Fransızca öğrendi. Mülkiye idadisine yazıldı. Babasının vefatı ve evlerinin yanması sonucu maddi sıkıntı yaşadılar, idadiden ayrılan Akif Ziraat ve Baytar mektebine kaydoldu. Mektebin son iki yılı şiirle iyice yakınlaşan Akif spora ilgiliydi 4 yılın ardından mektebi birincilikle bitirip Ziraat Bakanlığına memur olarak atandı. Edebi Hayatı ve II. Meşrutiyetin Akif'e Etkisi Resmi Gazete ve Servet-i Fünûn Dergisinde yazıları yayımlandı. II. Meşrutiyetten sonra İttihat ve Terakki Cemiyetine üye oldu. Ancak Mehmet Âkif, üyeliğe girerken edilen yeminde yer alan "Cemiyetin bütün emirlerine, bilâkayd ü şart (kayıtsız şartsız) itaat edeceğim." cümlesinde geçen "kayıtsız şartsız" ifadesine karşı çıkmış, "sadece iyi ve doğru olanlarına'" şeklinde yemini değiştirtmişti[1]. Meşrutiyetten sonra edebiyata atılan Akif Sırat-ı Müstakim dergisinde başyazar oldu daha sonra derginin ismi değişse de Akif çoğu eserini bu dergide yayımladı. Dergi ve gazeterle de mısırlı bilgin Muhammed Abudun etkisiyle benimsediği İslam birliği görüşünü yaymaya çalıştı. Daha sonra Teşkilât-ı Mahsusa'ya, Dârü'l-Hikmeti'l-İslâmiye Cemiyeti'ne ve İstiklâl Savaşı'na Katılan Akif, Milli Eğitim Bakanı Hamdullah Suphi beyin ısrarı üzerine istiklal marşını yazdı. Hamdullah Suphi Bey tarafından mecliste okunup ayakta dinlendikten sonra 12 Mart 1921 Cumartesi günü saat 17.45'te ulusal marş olarak kabul edildi. Âkif, ödül olarak verilen 500 lirayı Hilal-i Ahmer bünyesinde, kadın ve çocuklara iş öğreten ve cepheye elbise diken Dar’ül Mesai vakfına bağışladı. 27 Aralık 1936 tarihinde İstanbul'da, Beyoğlu'ndaki Mısır Apartmanı'nda hayatını kaybetti. Edirnekapı Mezarlığı'na gömüldü. Mezarı iki yıl sonra, üniversiteli gençler tarafından yaptırıldı; 1960'ta yol inşaatı nedeniyle kabri Edirnekapı Şehitliği'ne nakledildi. Mezarı, Süleyman Nazif ve arkadaşı Ahmet Naim Bey'in mezarları arasındadır. Yazar hakkında notları bitirmeden önce: Mehmet Âkif'e 1 Haziran 1936 tarihi itibarı ile 478 lira 20 kuruş emekli maaşı bağlanmıştı. Bu maaş 1936 yılı Ekim ayından itibaren ödenmeye başlanmış, toplu olarak 2976 lira almıştır. Emekli cüzdanının son sayfasında ise "600 lira borç" ibaresi yazılıdır. Bu borç düştükten sonra ise kalan kısım ailesine verilmiş ve Mehmet Âkif bundan iki ay sonra vefat etmiştir. ASIM HAKKINDA Asım kitabı Mehmet Akif’in sanatının zirvesi olarak görülür. Safahat eserinin 6. kitabı olan bu kitapta Mehmet Akif’i temsil eden -entelektüel İslamcı- Hocazade ile dostu ve öğretmen olan babasının talebelerinden biri olan ve medresede eğitim gören Köse İmam’la karşılıklı konuşmalarından meydana gelen manzum bir eserdir. Bu eser dönemin kimi şairleri tarafından Asım neslinin Çanakkale’de gösterdiği direnişin destanı olarak görülür. Dönemin şairlerinden Süleyman Nazif Asım için şöyle der: “Yarabbi!.. Şair bu mısraları senin arş-ı ilhamından birer birer birer yeryüzüne indirirken, ruhu, kim bilir, heyecandan ne kadar sarsılmış; dimağı, kalbi, a’sabı ne kadar yıpranmış… ve ne kadar harab olmuş!.. Onun yazdıklarını biz yalnız okurken, bu kadar titredik ve sarardık.”[1] Herkes Mehmet Akif’i istiklal marşının yazarı olarak tanısa da Asım kitabı Akif’in hayalindeki genç portresini görmemizi, eğitim ve eğitimde kullanılacak yöntemleri ve eğitim felsefesini anlamamız sağlayacak birincil kaynaktır. Asım; özlenen ve umutlanan ideal türk genci olarak resmedilmiştir. Asım’ın kim olduğuna yönelik farklı bir görüş ise Hz. Muhammed zamanında yaşamış ve ona iman etmiş sahabe Asım bin Sabit olduğudur. (Medium 2020) Asım kitabında yer alan Çanakkale şehitlerine şiirinde “Asımın Nesli” olarak karşımıza çıkan ifade karakterli, ahlaklı, kahraman bir Müslüman genç portresi çizer. Asım erdemli bir insanda bulunması gereken tüm özelliklere sahiptir. Dinine ve vatanına bağlıdır. Mehmet Akif’e göre fiziksel sporlarda çok önemlidir. Özellikle bir güreş müsabakası asım kitabında yer alır tüm terimleriyle birlikte maçı anlatır Akif. Kitapta önemli yer kaplayan bir diğer konu da dönemin ana sorunlarından birisi ‘batı hayranlığı’ konusuydu, servet-i funun ile birlikte toplumda ucu gelmez bir batı taklitliliği başlamıştı, dönemin bazı sanatçıları buna karşıydı karşı olmakta da haklıydı batıyı örnek alacağız derken onu taklit etmeye binlerce yıllık kültürel birikimi yok etmeye başlamıştık. Bu yozlaşma için asım kitabında mestenli dayı karakteri şehir insanının temizliğine dikkat etmemesinden, selam sabah bilmemesinden yakınır. Sonra yabancı mühendislerin gelmesinden bahseder ve onlara övgüler yağdırır: “Su mühendisleri gelmişti... Herifler gâvur a, Neme lâzım bizi incitmediler zerre kadar, İnan oğlum, daha insaflı imiş çorbacılar! Tatlı yüz, bal gibi söz... Başka ne ister köylü? Adam aldatmayı alâ biliyor kahpe dölü! Ne içen vardı, ne seccadeye çizmeyle basan; Ne deyim dinleri bâtılsa, herifler insan.. Hiç ayık gezdiği olmaz ya bizim farmasonun... İçki yüzler suyu, ahlâkını bir bilsen onun! Şimdi ister beni sen haklı gör, ister haksız, Öyle devlet gibi, ni’met gibi lâflar bana vız! İlmi yuttursa hayır yok bu musibetlerden... Bırakın oğlumu, cahilliğine razıyım ben.” Kitapta eleştirilen tek konu bu değildir, her yere yabancı okullar açılmasından, tershane de denizde ya da bir köprü yapımı olduğu zaman hemen İngilizlere koşmamızdan. Bütçe hesabını çıkaran kimsenin olmamasında maliyeye bile yabancıların bakmasından yakınılır. Hocaların ve medreselerin ıslah edilmesinden de hoşnutsuzluk duyduğunu kitapta belirtir imam. Hocazade ise şöyle cevaplar: Sana biz medresenin hizmeti hiç yok demedik; Bir bedâhet bu ki inkâra çalışmak delilik. Halkı irşâd edecek var mı ya sizden başka? Onu insan bile saymaz mütefekkir tabaka? Köylüden milletin evlâdı kaçarken yan yan, Sizdiniz köydeki unsurla beraber yaşayan. Rûhunuz halkımızın, köylümüzün rûhuna denk; Sözünüz bir, özünüz bir, o ne mes’ûd âhenk! Biz bu âhengi harâb etmeyecektik, ettik; Kapanır türlü değil açtığımız kanlı gedik. Ne kadar benziyoruz şimdi sakat bir duvara Daha sonra Hocazade imama kendinizi halka uydurun şeklinde telkinde bulunur. Kitap bu şekilde karşılıklı diyaloglar ve söz sanatları ile devam eder şair Asım’ı kitapta çok konuşturmayı tercih etmez. Genel hatlarıyla Mehmet akif’i temsil eden Hocazade’nin eğitim felsefesi idealist ve realist anlayış arasında gider gelir. Hocazede karakteri dönemin entelektüel İslamcı profilini yansıtır. Batının kaynaklarından yararlanır fakat geleneği ve geçmişini unutmaz binlerce yılın verdiği birikimden doğu medeniyeti birikiminden de faydalanır. Kısaca doğu-batı sentezi yapar Hocazade. Asım kitabında “Adam ister ona insanlığı telkîn edecek” mısrasında insanlığın hocalar (öğretmenler) tarafından öğretilmesi gereken bir değer olduğunu vurgular. Eğitimin amacı insanlığı öğretmek olmalıdır. Bu durum eğitim felsefelerinden Daimicilik akımına denk düşmektedir Kaynakça Ercan Baysülen, Erdal Toprakcı. «Mehmet Akif Ersoy’un Eğitim Felsefesi (Konuşmaları ve Yazdıkları Işığında Nitel Bir Analiz).» Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 2017: 172. Medium. Medium. 2020. https://medium.com/dogrula-org/asımın-nesli-ne-demek-739d164a7b5d. Wikipedia. https://tr.wikipedia.org/wiki/Mehmet_Âkif_Ersoy. (Atacan Ağüzüm)

Mehmet Âkif Ersoy'un İstiklâl Marşı'ndan sonra bıraktığı en iyi miras. Çağın, zor dönemlerimizin destanı. Kesinlikle kuru bir okumayla kenara bırakılmamalı. Bu ve diğer 5 kitap yan okumalar yaparak okunmalı. Sebîlürreşad Dergisi, Süleyman Nazif, Mithat Cemal Kuntay, Sezai Karakoç, Nureddin Topçu, Orhan Okay ve daha birçok yazarımız Mehmet Âkif hakkında eserler telif etmiştir. TRT belgeseli de takdire şayan. (Editör Çırak)

--reklam--

Safahat 6 PDF indirme linki var mı?

--reklam--

Mehmet Akif Ersoy - Safahat 6 kitabı için internette en çok yapılan aramalardan birisi de Safahat 6 PDF linkidir. İnternette ücretli olarak satılan çoğu kitabın PDFleri bulunmaktadır. Ancak bu PDF'leri yasal olmayan yollarla indirmek ve kullanmak hem yasalara hem de ahlaka aykırıdır. Yayın evlerinin sitesinden PDF satılıyorsa indirebilirsiniz.

Kitabın Yazarı Mehmet Akif Ersoy Kimdir?

Mehmet Âkif Ersoy, (doğum adı: Mehmet Ragif, 20 Aralık 1873 - 27 Aralık 1936), baba tarafından Arnavut, anne tarafından Özbek asıllı Türk olan Cumhuriyet Dönemi şairi, veteriner hekim, öğretmen, vaiz, hafız, Kur'an mütercimi, yüzücü, milletvekili.

Türkiye Cumhuriyeti'nin ulusal marşı olan İstiklâl Marşı'nın yazarıdır. "Vatan Şairi" ve "Milli Şair" unvanları ile anılır. Çanakkale Destanı, Bülbül, Safahat en önemli eserlerindendir. II. Meşrutiyet döneminden itibaren Sırat-ı Müstakim (daha sonraki adıyla Sebil'ür-Reşad ) dergisinin başyazarlığını yapmıştır. Kurtuluş Savaşı sırasında milletvekili olarak 1. TBMM'de yer almıştır.

Yaşam öyküsü

Mehmet Âkif Ersoy, 1873 yılının aralık ayında İstanbul'da, Fatih ilçesinin Karagümrük semtinde Sarıgüzel mahallesinde dünyaya geldi. Nüfusa kaydı, babasının doğumundan sonra imamlık yaptığı ve Âkif'in ilk çocukluk yıllarını geçirdiği Çanakkale'nin Bayramiç ilçesinde yapıldığı için nüfus kağıdında doğum yeri Bayramiç olarak görünür. Annesi Buhara'dan Anadolu'ya geçmiş bir ailenin kızı olan Emine Şerif Hanım; babası ise Kosova'nın İpek kenti doğumlu, Fatih Camii medrese hocalarından Mehmet Tahir Efendi'dir. Mehmet Tahir Efendi, ona doğum tarihini belirten "Ragif" adını verdi. Babası vefatına kadar Ragif adını kullansa da bu isim yaygın olmadığı için arkadaşları ve annesi ona "Âkif" ismiyle seslendi, zamanla bu ismi benimsedi. Çocukluğunun büyük bölümü annesinin Fatih, Sarıgüzel'deki evinde geçti. Kendisinden küçük, Nuriye adında bir kız kardeşi vardır.

--reklam--

Mehmet Akif Ersoy Kitapları - Eserleri

  • Genç Safahat
  • Açıklamalı ve Lügatçeli Mehmed Akif Külliyatı
  • Safahat
  • Mehmed Akif'den Seçmeler
  • Düzyazılar
  • Safahat 6
  • Safahat 1
  • Safahat 2
  • Safahat 3
  • Safahat 4
  • Safahat 5
  • Safahat 7
  • Çocuklar İçin Güzel Şiirler
  • Tefsir Yazıları ve Vaazlar
  • Modernleşmek mi İslamlaşmak mı?
  • Firaklı Nameler
  • Kur'an Meali
  • Kavaid-i Edebiyye
  • Mehmet Akif Sesleniyor
  • Kahrolsun Emperyalizm
  • Safahat Öyküleri
  • Safahat'dan Seçme Şiirler
  • Safahat'dan Seçme Hikâyeler (Osmanlıca-Türkçe)
  • Mehmet Akif Ersoy'dan Seçmeler
  • Safahat
  • Osmanlı Edebiyatı Ders Notları
  • Safahat’tan Seçmeler
  • Safahat
  • Mehmed Akif Ersoy'un Kur'an Meali
  • Safahat

--reklam--

Mehmet Akif Ersoy Alıntıları - Sözleri

  • "Evet, geçen artık geçmiştir, gelecek zaman ise meçhul ve müphemdir. Hayatından nasibin ancak hal,yani şu geçmek üzere olan demdir. Maziye dönmek mümkün olmadığı gibi istikbal ümidi de cansızdır. Onun için bugünkü iş bugün yapılmalıdır.Yarına bırakırsan o (yarın)lar mahşere kadar sürer." (Safahat)
  • "Ey cemâat, uyanın, elverir artık uyku! Yok mu sizlerde vatan nâmına hiçbir duygu? Düşmeden pençesinin altına istikbâlin, Biliniz kadrini hürriyyetin, istiklâlin." (Safahat 2)
  • Nasıl dursun benim biçare gölgem,senden ayrılmış ? Güneşlerden değil Ya rab,senin sinenden ayrılmış ! (Safahat)
  • Geçerken ağladım geçtim, dururken ağladım durdum; Bütün bunlardı, zira, gezdiğim alemde meşhûdum. Mezaristan kesilmiş rehgüzarım hüzn-i dûradûr.. Ne topraktan güler bir yüz, ne göklerden güler bir nur! (Safahat)
  • İlimsiz din kör,dinsiz ilim topaldır. (Einstein) (Kahrolsun Emperyalizm)
  • Lâkin ben bütün Müslümanları seviyorum. Kalbimde din kardeşlerime karşı hiç buğuz, nefret yok. (Tefsir Yazıları ve Vaazlar)
  • Hayât nâmına, yâ Rab, nedir bu devr-i azâb? (Genç Safahat)
  • Zalimin hasmıyım amma severim mazlumu... (Safahat'dan Seçme Şiirler)
  • Allah'a dayan, sa'ye sarıl, hikmete ram ol.. Yol varsa budur, bilmiyorum başka çıkar yol.. (Safahat 7)
  • Hazret-i Ömer'in hafızasındaki şiirler biter, tükenir gibi değil idi. Hatta Hazret-i Abbas "Ali derecesinde kudret-i ilmiyesi, Ömer kadar mahfûzât-ı şi'iriyesi olan adam görmedim." derdi. (Tefsir Yazıları ve Vaazlar)
  • Öyle ya, dünyanın düğüm düğüm bağ demek olan Fani varlığı parçalanmadan ruh huzura kavuşabilir mi? (Safahat Öyküleri)
  • Bihi Suad, Mektubunuz çok geciktiği için annen alabildiğine sinirlenmişti. Kaç kereler bu hususta ricada bulunmuştum, aman üç-beş satırlık âfiyet haberlerinizi bir an evvel yollayın demiştim. Nedense bir-iki mektuptan sonra ihmâle başlıyorsunuz. Ceza olarak ben de bu sefer cevabımı hayli tehir ediyorum ve gayet kısa yazıyorum. İkinci bir ceza olarak resmimi ne sana hediye ediyorum, ne de Ahmed'e! Ferdâ Kadın'a yolluyorum. Havalarınız hâlâ iyi mi gidiyor? Ferdâ nasıl? Annen hayli zamandır pek iyi idi. Sıkılcı bir kere göğsü tuttu. İki-üç gündür de parmaklarında dolama gibi şişlikler hâsıl oldu. Zavallıyı uyutmuyorlar. Bir gün gidebilirse hekime parmaklarını gösterip ilaç alacak. Mahsus gözlerini öpüyor. Benim tarafimdan Ferdâ'yı öpüver olmaz mı? Allah'a emanet ol Suad Hanım. Baban Mehmed Akif (Firaklı Nameler)
  • Konuşmak bir mana ise susmak binbir mana.. Herkes konuşmasına konuşur lakin sükut yürekli olana.. (Mehmed Akif'den Seçmeler)
  • * “Odun” dedin de, tuhaftır, ne geldi aklıma, bak: Zavallı memleketin yoktu başka mahsûlü; Odundu, nerde bulunsan, metâ’-ı mebzûlü. – Adam yetiştiremezmiş, demek ki, toprağımız!... – Latîfe bir taraf amma, adam değil yalınız, Odun da isteriz artık yakında Avrupa’dan! (Safahat 4)
  • Musallâ:Müncemid bir mevcidir eşk-i  yetîmânın; Musallâ:Ahıdır,berceste, mâtem-zâr-ı dünyânın; Musallâ:Minber-i teblîğidir dünyâda, ukbânın; Musallâ:Ders-i ibrettir durur pîşinde, irfânın. (Safahat’tan Seçmeler)
  • " Ahlâk-i millî, ruh-i millîdir; Onun iflâsı en korkunç ölümdür: Mevt-i küllîdir. " (Safahat 5)
  • "... Yerleşmek için gezdiği yerlerde fünûn, Önce gâyetle büyük hürmet arar, sonra sükûn, Asr-ı hâzırda geçen fenlere sâhib denecek, Bir adam var mı yetişmiş içinizden, bir tek?" (Safahat 2)
  • " Baksana kim boynu bükük ağlıyan? Hakkı hayatın senin ey Müslüman! Kurtar o biçareyi Allah için, Artık ölüm uykularından uyan! Bunca zamandır uyudun, kanmadın; Çekmediğin kalmadı, uslanmadın. Çiğnediler yurdunu baştan başa, Sen yine bir kere kımıldanmadın! " (Safahat 5)
  • Numune işte biziz...Görmek isteyen görsün! Bakın da haline ibret alın şu memleketin! Nasıldın ey koca millet? Ne oldu akıbetin? Yabancılar ediyormuş eder ya istikrah Dilenciler bile senden şereflidir billah Vakari çoktan unuttun,hayayi kaldırdın Mukaddesatı ısırdın,Hüdaya saldırdın Ne hatıratına hürmet, ne ananatına yad Deden de böyle mi yapmıştı ey sefil evlat? Hayatın erzeli olmuş hayatı mutadın Senin hesabına birçok utansın ecdadın Damarlarındaki kan adeta irinleşmiş O çıkmak istemeyen can da bir yığın leşmiş iade etme imkanı yoksa maziyi Bu bayagi yasayistan gebermen elbet iyi Gebermedik tarafın kalmamış ya pek,zaten Sürünmenin o kadar farkı var mı ölmekten? Sürünmek istediğin şey! Fakat zaman peşini Bırakmıyor, atacak bir çukur bulup leşini! Bugün sahifei alemde sen ki bir lekesin Nasıl vücudunu kaldirmasin neden çeksin? İşitmedim diyemezsin; işittin elbette Tevakkufun yeri yoktur hayatı millette Sükun belirdi mi bir milletin hayatında Kalır senin gibi zillet, esaret altında (Safahat 4)
  • Ey dipdiri meyyit, "İki el bir baş içindir." Davransana... Eller de senin, baş da senindir! His yok, hareket yok, acı yok... Leş mi kesildin? Hayret veriyorsun bana... Sen böyle değildin. (Genç Safahat)