Kitap Künyesi

Yazar: Necati Tosuner

Yayın Evi: İş Bankası Kültür Yayınları

İSBN: 9786053605508

Sayfa Sayısı: 116

Sisli Ne Anlatıyor? Konusu, Ana Fikri, Özeti

Sisli, Necati Tosuner'in öykü kitaplarının dördüncüsü. Bu kitapta yazarın İstanbul, 12 Mart ve Almanya öyküleri üç bölümde toplanıyor. Birbirinden farklı yer ve durumları anlatsa bile yazarın ince duyarlılığı sürekli hissediliyor.

İsteyiş-kaçınış, bekleyiş-vazgeçiş ve hayatın her çarpıcı zıtlığı, Necati Tosuner'in harikulade dil ustalığıyla sergileniyor. Bir sayfada şenlik içinde coşan, yüreği sevinçten duracakmış gibi anlatılan insan, başka bir sayfayı saran ürpertiyle donup kalıyor. Alttan alta bir ölüm düşüncesi metin boyunca sisler içinde ilerliyor...

Dursundu ellerimin titremesi. Gönlümün eski çimenliğinde bir eski çiçek açsındı, -artık açsındı. İstiyordum ki, akıtsındı şurayaca çıkan yeşilin.. zehirin.. sıkıntının acımsılığını ve ilkyaz yarın çıkıp gelince, gövereydim yeniden, yemişe duraydım usul usul ve dinsindi içimin sızıltılı kanayışı, acılı sızılayışı, buruluşu ve umutsuzluğun yerine coşku doluşsun, gerçekleşsindi varlığım. Ve kimin ve neyin bedelini ödüyordum, bitsindi.

(Tanıtım Bülteninden)

Sisli Alıntıları - Sözleri

  • "Üzülüyorum bir akarsu gibi."
  • "Onu çok yorduğumu biliyorum. Belki aradığı hiçbir şeyi bulamadı bende."
  • "İçimden bir kaya koptu, gürültüsüz yuvarlandı: Maria gelmeyecekti."
  • "Sanki birbirimizi ilk kez mi görüyorduk, -değil, bir daha görüşmeyecekmişiz gibi bakıştık ve yürüdük."
  • "Ya, ölmüş. Hep böyle olur. Kediler de ölür, insanlar da... Herkes..."
  • "Umut mu, o da onlarda kalsın. Paylaşsınlar. Benden kalan da onların olsun."
  • "Bir trenin alıp götürecekleri, bir trenin tutup getirdikleri."
  • "Seni unutamadım. İki yıl oldu unutamadım seni. Bakarsın, unuturmuşum yarın..."
  • "Ona bakmaları, ona bakıp, dalıp gitmeleri seviyorum, umut gibi, dinginlik gibi bir şey içimde... İçimde bir şey... Bugün alçıyı sökmüşler de, ilk kez sokağa çıkmışım gibi. Pencereden göremediğim her şeye, özlenmiş yeryüzüne, özlenmiş gökyüzüne yeniden kavuşmuş gibi."
  • "Yaşayabileceğimiz umudunu söktük içimizden."
  • "Hiçbir şey bilmiyorum, -evet, "hiç" denebilir, uzaklardan gelen, duyulur duyulmaz arası, sezilen -ancak sezilebilen- acılı bir türkü gibi şimdi her şey..."
  • "Bense, bu yamayı onun söküp atacağını umuyordum. Bir perçin de o vuruyor."
  • "Umutsa, isli bir yağ kandili olarak yanıyor yüreğimde, tükenmeyen bir kandil..."
  • "Bir kapı açılmış da, kimsecikler girmemiş gibi. Dudakların ucuna gelen ve orda kalan bir söz gibi. Dalgınlık gibi bir şey. Sigarayı yanar bırakmışsın gibi. Öyle, tüten bir şey belki. Belki sessiz. Belki sessiz değil, çıkmayan bir büyük çığlık gibi. Koptu kopacak bir çığlık gibi. Ve biraz da acıyla yuğurulmuş gibi. Küskünlük gibi. Sevdaya ilişkin bir söz gibi. Sarımsı bir şey. Yeşilimsi.. morumsu... Dönmeyecek birine mendil sallamak değil, birini dört gözle bekler gibi. Sevdiğine mektup yazmak gibi. Onun adını bir yerde duymak gibi. Onun adına benzer bir ad duymak gibi. Öyle bir adın kulağına çalındığını düşünmek gibi. Sanki..."

Sisli İncelemesi - Şahsi Yorumlar

"Adı sanı duyulmamış yazarlar yahut şairler bazen büyük yazar ve şairlere taş çıkartır" kanaatindeydim ve öyle de kalacağım gibi görünüyor. Necati Tosuner öyle olaylar çıkarıyor ki karşımıza ve öyle güzel kullanıyor ki dilini, hayran bırakıyor okuru kendine. Gerçekten çok güzel bir dil işçiliği ve birbirinden güzel, muazzam öyküler var kitapta. Zannımca bu olayları yaşamış veya biz öyle sanalım mı istemiş bilmiyorum. Ama okuduğumda "keşke o kadın seni bırakmasa, neden bıraktı, neden sevdi bir başkasını, neden Kerim yok artık?, neden yalnızsın, yengene göz dikmedin değil mi, o yüzden kovmuyor de mi seni evden?, yoksa o da mı kanser senin gibi, ya yeğenin, nasıl diyeceksin ona babasının öldüğünü, anlatabilecek misin?" sorularını sordum ona. Onunla konuşuyormuşçasına. Kaçıyor benden. Hep eksik cümleler. Hayatı gibi. "Biliyor musun, önce Murat yoktu. Değil mi, kardeşin yoktu senin. Sonra Murat oluverdi. Hep böyle. Deden vardı değil mi? Deden yok oldu sonra. Hep böyle. Herkes böyle. İnsanlar önce yokken ortaya çıkarlar, sonra bir gün giderler. Köpekler de öyle, kediler de... Hani Hatice Hanım'ın bir sarı kedisi vardi, n'oldu?" "Ölmüş." "Ya, ölmüş. Hep böyle olur. Kediler de ölür, insanlar da... Herkes..." Tıkanıyorum. Ağlamıyor. Kolumu sarıyorum. "Şimdi söyle.." diyorum. "Sevim ne dedi sana?" "Babam ölmüş." Duruyorum. "Annem dedi ki Sevim yalan söylemiş, gelecekmiş." "Sevim doğru söylemiş." diyorum. "Annen korkmuştur sana söylemeye. Senin üzülmeni ister mi hiç? "İnsan ölünce bi daha gelmez mi?" "Gelmez. Biz de ölünce oraya gideriz." "Nereye?" "Bilmem. Kimse bilmez ki bunu... İnsanlar nerden geliyor? Yine dönüyorlar sonra oraya..." Duruyorum. "Evimize gidelim mi?" diyorum. Başlıyor ağlamaya. Bir Soru adlı öyküden... (Aziz Erdoğan)

Necati Tosuner, kitap hasebiyle kurulmuş bir Facebook grubunda ismini ilk kez duymuş olduğum, akabinde de tanımak istediğim günümüz yazarlarından biri. Hayatın ona yüklediği kamburunu sırtlamaya başarmış, kalemini kılıç bellemiş bir şövalye. Bu on altı öykülük kitabıyla da ilk teması sağlamış olduk. Ancak bu ilk temas pek sevimli başlamadı. Kitaptaki ilk iki öykü peşin hükümlü okurlara kitabı bıraktıracak derecede vasat ve yüzeyseldi ancak sonraki öykülerle daha iyi anlaşmaya başladığımızı söyleyebilirim. Öyküler üç ana başlığa ayrılmış: İstanbul, 12 Mart ve Almanya. İstanbul öykülerinde genel tema yağan ama tutmayan kar gibi hayal kırıklıklarıyla nihayetlenen aşk teşebbüsleri. Aşkın teşebbüsü olur mu? Bilmiyorum. Düşünmeli. 12 Mart öykülerinde otobiyografik atmosfer göze çarpıyor. Yazarın bebekliğinden çocukluğuna değin aile hayatından farklı zaman dilimlerine ait kesitler sunuluyor. Bu kesitlerde üç şey hakim: Yazarın kamburluğu ve bedensel kamburluğun ruhsal-sosyal kamburluğu tetikleyişi. Ailenin üstündeki yoksulluk örtüsü. Birtakım siyasal eylemler. Almanya öykülerinde ise daha çok gurbetteki insanın yalnızlığı ve yabanlığı işlenmiş. Kitabın benim verdiğim 7 puanla dört kullanıcıdan tutturduğu 6.3'lük ortalama yanıltıcı olabilir. Puana kanmayıp kitaba rast geldiğiniz takdirde tereddütünüz varsa yıkın derim. Anlatımında kadınsı bir narinlik (Feministler daş atmasın, üslubunun kadın edebiyatçıların üslubuna benzediğini anlatmak istiyorum.) bulduğum ve koyu diyalog cümleleriyle anlatımını sıradanlıktan uzaklaştıran Necati Tosuner'in en beğendiğim öyküleri: Alev alan ama tutuşmayan bir aşkın kadavrası: Cici-Kaka. Aşkını hayatına endekslemiş bir gencin travmasının anlatımı: Kibrit Kutusu. On sayfada çok farklı duyguları tattırabilen: Sisli. Sığıntılık hissinin art niyetle daha bir çekilmez hale gelişini anlatan: Yengelerimiz. Son olarak da bir çocuğa ölümü anlatmanın hikayesi: Bir Soru. (Hüseyin T.)

Kitabın Yazarı Necati Tosuner Kimdir?

Necati Tosuner (d. 1944, Ankara), Türk roman ve öykü yazarı.

"İki Gün" adlı öyküsüyle 1970 TRT Sanat Ödülleri Başarı Ödülünü, Sancı... Sancı... adlı romanıyla 1978 Türk Dil Kurumu Roman Ödülünü, "Armağan" adlı öyküsüyle 1997 Haldun Taner Öykü Ödülünü, Güneş Giderken adlı öykü kitabıyla 1999 Sait Faik Hikâye Armağanını ve Kasırganın Gözü adlı öykü kitabıyla 2008 Attilâ İlhan Roman Ödülünü kazanmıştır.

Necati Tosuner Kitapları - Eserleri

  • Kambur
  • Özgürlük Masalı
  • Bir Tutkunun Dile Getirilme Biçimi
  • Sancı.. Sancı...
  • Çıkmazda
  • Güneş Giderken

  • Yakamoz Avına Çıkmak
  • Susmak Nasıl da Yoruyor İnsanı!
  • Sisli
  • Kasırganın Gözü
  • Yalnızlıktan Devren Kiralık
  • Dayım Balon Olmuş
  • Çılgınsı

  • Sen ve Kendin
  • Çırpınışlar
  • Necati Tosuner Sokağı
  • Keleş Osman
  • Dur Bakalım Petek
  • Kitabın Adı
  • Korkağın Türküsü

  • Arda'nın Derdi Ne?
  • Bana Sen Söyle
  • Elde Kitap
  • Sisli ve Sonrası
  • Yaz Sevenler Kış Sevenler

Necati Tosuner Alıntıları - Sözleri

  • "Günler bizim değildi, biz günlere tutsaktık." (Özgürlük Masalı)
  • “ Öyle ya çocukluktan sonra hiç şapka takmadın sen.Niçin?.. o kısacık boyunla görünüşünde bir matraklık olmasın diye şapkadan hep uzak durdun çünkü” (Sen ve Kendin)
  • Dost gibi gelir. Birdenbire gelir, umuttur. Bir küçük umuttur, dağ devirir. Düşer içine, yakar tutuşturur. (Kambur)
  • "Bir Werther'in olsun ister miydin?" (Sancı.. Sancı...)
  • "Ama her acımanın içinde, kötü bir "kader"in kendine rastlamayışının sevinci vardır." (Özgürlük Masalı)
  • Çiçek getirmiş bana. Papatya. Hani, yersem mideme bir şey olmasın. (Güneş Giderken)

  • "Sen yokken de, ben sanki hep seni sevmiştim." (Necati Tosuner Sokağı)
  • Bensi Bana beni sevmediğini söyleme. Daha ağırını bulursan söyle. (Yakamoz Avına Çıkmak)
  • "Bir küçük umut ışığı tepelerin ardında batıyor, akşam oluyor. *Bugün de geçti... Gelmedi.*" (Özgürlük Masalı)
  • “Zamanı yaşamadan, zamanı aşmayı daha kimse başarabilmiş değil.” (Güneş Giderken)
  • Kulaklarımda gümbürdeyen sessizlik. Yalnızlık. (Kasırganın Gözü)
  • Uğraşıyorsun, uğraşıyorsun olmuyor. Kendin hep kaderin oluyor. Boyun eğmişsin kendine. (Sen ve Kendin)
  • Özüne dönmeye gidiyorsan umduğundan uzun süreceğini biliyor olmalısın.. (Çırpınışlar)

  • “Seversen yürekten sev. Koparsa, yürekten kopsun!” (Yakamoz Avına Çıkmak)
  • Bir şey kazanacak olmasak da, bir şey başaramayacak da olsak, direniş ne güzeldir. Ellerimizi uzatmayalım derim ben, yumruklarımız sıkılsın. (Kambur)
  • O zamanlar, bir öküz olduğumu bilmiyordum daha. (Çılgınsı)
  • "İyi insanlardan belki herkese iyilik gelmez, ama kötü insanın herkese olabilir kötülüğü." (Korkağın Türküsü)
  • "Uzun ve cefalı yılların toplamı: Acılar ve ölümler.. bitmeyen ölümler.. genç öldürümler. Yıkımlar. Kim kendine hesap veriyor ki?.." (Susmak Nasıl da Yoruyor İnsanı!)
  • ACI YAĞMUR Bir zamandır ablam. annemin kafayı üşüttüğünü söylüyordu. Ben pek üzerinde durmadım. Evet, ablam da haklı. Yaşlı bir kadınla her gün aynı evde olmak kolay değil. Dün pazardı, şöyle bir uğradım onlara. Biraz kaynattık işte, eskilerden filan... Artık kalktım gidiyorum, elini öptüm annemin. "Oğlum, bir daha gelişinde anneni de getir..." dedi. İçimdeki yangın gözlerimi yaşarttı. Ablamın yüzüne bakmadan kaçarcasına çıktım evden. Yağmura sığındım dışarıda. (2004) (Yakamoz Avına Çıkmak)
  • "Kaçsan kaçacak yer yok, gitsen gidecek yer..." (Susmak Nasıl da Yoruyor İnsanı!)